شاهین عزیز تبریک میگم
دوستانی که با گروه متمم همکاری می کنند قطعا سخنرانی خوبی خواهند داشت. شما محمد رضا زمانی و فواد و بقیه دوستان قطعا لیاقت دارید.
ما هم سالهاست با قلم دوستان آشناییم و منتظر سخنرانی تون.
جمله جالبی در انتها آوردی شاهین
تجربه من در وبلاگ نویسی این بوده که برای رضایت خواننده های سایت و در گود موندن، باید مظالعه رو افزایش داد و دایره اطلاعات رو بالا برد.
این چالش در دراز مدت به مهارت های نوشتاری و ساخت جمله کمک میکنه و بقول محمدرضا شعبانعلی از سالاد کلمات در میاد و میشه ساختارمند کرد.
من هم خیلی از کتابای مهمم که دوست داشتم بخونم توی مترو بوده. کم پیش میومد توی اتوبوس بتونم بخونم چون حرکتش زیاده و سرم پایین، واسه همین سختمه.
کتاب صوتی هم زیاد گوش دادم پیشنهاد میکنم یه سر به رادیو مثبت بزنید.
یه دفترچه چرمی هم دارم که توش ایده هایی که به ذهنم میرسه رو مینویسم.
تجربه شخصی ام نشون داده روزایی که با خوندن کتاب توب مترو شروع میکنم نسبت به روزایی که توی مترو الکی هستم، احساس مفیدتری میکنم و اون روز اعتماد بنفس بیشتری دارم.
سلام
من این تجربه را داشتم. زمانها را به 15 دقیقه تقسیم می کردم. و این ها را یادداشت میکنم. معلوم میشد که در هفته چقدر روی کارم زمان واقعی صرف کرده ام.
بعداً آنقدر به دیگران گفتم و همه با دید شک به آن نگاه می کردند که خودم هم به آن شک کردم. به هر حال الان که باز این ایده را دیدم به آن علاقمند شدم.
نمی دانم چرا وقتی به افرادی در اطراف خودم یک ایده ای را مثل همین مورد بالا می گم و آنها در من شک ایجاد می کنند خودم هم به آن علاقه ام کم میشه؟ آیا فقط من این مشکل رو دارم.
میشه موبایل داشت و همچنان به برنامه های پیش از داشتن موبایل هم پرداخت.
قبل از موبایل و بعد از موبایل صبحها پیاده روی و صبحانه سرجاشه.
به روال سالهای دور، مطالعه پیش از خواب برقراره.
آنچه زیر بالشت قرار داره کتابهای جیبی محبوب و دوست داشتنیه و نه موبایل.
همچنان برای دیدار حضوری دوستان دلم پر میکشه، اما آن چیزی که مانعش میشه موبایل خودم نیست، موبایل اونهاست! به همین خاطر کمی بیشتر احساس تنهایی میکنم.
اما موبایل برای من حکم همون تلفن ثابت رو داره. فقط باهاش تماس میگیرم و پیامک میدم.
تلگرام هم توی دسکتاپ نصب شده و همه جا همراهم نیست.
تا حدی میشه این وضع اسفناک رو مدیریت کرد.
البته که خجالت به از وقاحت اما می توان مجلس آرا و تو دل برو و مجسمه ی تمام قد اعتماد به نفس بود بدون وقاحت و همینطور شنونده ای حرفه ای و دقیق بدون خجالت که می شود حدوسط بین این افراط و تفریط و خودِ حکمت . البته به نظر بنده
من فقط دوبار کتاب صوتی گوش دادم.
اولی ناطور دشت بود که اصلا برام جالب نبود. مرتب حواسم پرت می شد و باید میزدم قبل تا دوباره گوش بدم و بازم حواسم پرت میشد و تازه صدای گوینده خیلی بد بود. در کل اصلا ارتباطی با کتاب برقرار نکردم.
دومی هم شازده کوچولو با صدای شاملو بود که خیلی لحنش به دلم می نشست و من در خیالات فرو می رفتم و باز حواسم پرت میشد.
درکل فهمیدم کتاب صوتی برا من نیست و اصلا نباید روش حساب باز کنم.
من بعضی اوقات, موقع خوندن کتاب ها مداد دستمه تا دور مطالبی که دوست دارم علامت بذارم یا خط بکشم یا یه دفتر و خودکار کنار دستمه تا کلمه هایی که خوشم می یاد رو یادداشت کنم.(درس کلمات غیرفعال در متمم), یا تیکه هایی رو که حظ میکنم عکس میگیرم, با کتاب صوتی این کارا رو نمیتونم بکنم.
من سعی می کنم درمورد آدم ها قضاوتی نکنم ! اما گاهی پیش می آید که ناخواسته احساس خوبی نسبت به بعضی آدم ها ندارم ، شاید برای شماهم پیش بیاید ، از این حالت با اصطلاح نچسب و یا به دل نمی نشیند تعبیر می شود.
برای من آدم هایی که تلاششان را می کنند تا وانمود کنند خیلی می فهمند و یا خیلی باحال هستند به دل نمی نشینند.
درمورد آدم های خجالتی هم تا حالا فکر نکرده بودم احساس من نسبت به آنها با آدم های دیگر فرقی ندارد ولی در عمل تلاش می کنم تا در ارتباط با من خجالت و شرم شان را کنار بگذارند.
آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم
احساس سوختن به تماشا نمی شود…
فکر میکنم این تک بیت حال و روز ما جماعت خجالتی ها را بهتر به تصویر می کشد. نگاه متفاوت شما برای منی که از این جماعتم جالب بود؛ تا به حال از این زوایه به این مساله دقت نکرده بودم. اما نکته ی قابل توجه این است که خجالتی بودن با درونگرایی از زمین تا آسمان تفاوت دارد؛ خجالت و جسارت؛ دو روی یک سکه اند، فرد خجالتی بیشتر از جسارت نداشتن خود رنج می برد و حس تواضعی کمر شکن که آدم را تا مرز عدم خودباوری می کشاند. مثلا صحبت نکردن فرد خجالتی در جمع یکی از ثمرات این احساسات همیشگی اوست. اما این مساله به همین جا ختم نمی شود؛ ترس و کمال گرایی دو معضل دیگر این فرد است. ترسی که متوقفت می کند و کمال گرایی که مجبورت می کند در هر کاری تمام توان و انرژی ات را هزینه کنی؛ چون مانند دیگران جسارت مطرح شدن با کمترین ها و سطحی ترین ها را ندارد.اما از طرف دیگر فرد درونگرا خودش را باور دارد و این خودباوری به جایی رسیده که ترجیح میدهد ،بیشتر از هرکس با خودش باشد و در دنیای افکار و خیالات و احساساتش سیر کند و هیچ لزومی نمی بیند که حریم این دنیایش را با دیگری در میان بگذارد. او وقتی در جمع صحبت نمی کند،دلیلش این است که در سیر افکار و درونش سخنرانی باشکوه تری در حال اجراست و او مشغول ایراد سخنرانی در آن جمع است! این فرد دوست دارد هر مساله ای را در عالم تفکرات خود حل کند و اغلب همان جا به نتایجی باور نکردنی دست پیدا می کند به همین خاطر اصلا نیازی به اظهار فضل در یک جمع واقعی و مطرح کردن خودش ندارد.
اما آیافردی مثل من که هم خجالتی و هم درونگراست در این دنیای درون، راه به جایی می برد؟!
خانم شیری واقعا زیبا نوشتید ممنون
و سوال اخیر شما همان سوالی است که من از خودم میپرسم
هر کسی جواب این سوال را میداند لطف نموده با ما شریک سازد
منتظر این جواب هستم…
سلام به همه ادب دوستان
آقا مدیر وبلاگ اگر اجازه بدهید آدرس کانال تلگرام خودم رو که در مورد ضرب المثل های فارسی و داستان های آن هاست رو برای استفاده علاقمندان در این قسمت قرار بدم…
باتشکر
سلام شاهین عزیز .
واقعا زیبا نوشتی و چقدر این نوشته ات با نظر من هماهنگ و هم نظر بود.
این جمله ات را هم از این به بعد در گفتگو هایم به عاریه می گیرم .
”
اصلاً چه کسی گفته خجالتی بودن بد است؛ خجالت به از وقاحت.
از خجالتی بودن خودمان خجالت نکشیم ”
( راستی اگر وقت کردی آدرس وبلاگ من رو توی قسمت دوستان به روز کن )
ارادتمند .
سعید فعله گری
به نظرم کسی که بر اثر نداشتن اعتماد به نفس خجالتی ه با اونی که سکوت و شنیدن رو بر میگزینه فرق داره…
اولی باید رو باور داشتن خودش کار کنه و در مواقع لزوم توی جمع حرف هم بزنه، و اگر سکوتی هم می کنه برحسب انتخاب باشه. یعنی به این باور برسه که حرف زدنش توی اون جمع اتفاق خاصی رو رقم نمی زنه، مخصوصا جمعایی که سطحشون خیلی بالا یا خیلی پایینه. پس برای احترام گذاشتن به خودش سکوت می کنه و حرفش رو فقط جایی می زنه که براش ارزش قائل بشن. اما اگر جایی حقی ازش ضایع شد اونقدری خودباوری توش هست که بتونه از خودش دفاع کنه.
البته خب این نظر و تجربه ی شخصی منه. شخصا برای آدمایی که هرچیزی که هستن “انتخاب” خودشونه و براش تلاش کردن بیشتر ارزش قائلم
گاه و بیگاه در زندگی خود، کسانی را میبینیم که دقیقاً در لحظهای که باید، آنچه را که باید میگویند.
اما فراموش نکنیم که مسئلهی مهم چیز دیگری است:
اینکه آیا در لحظهای که باید، کاری را که باید انجام میدهند؟
من فرمول انتخاباتیه روحانی رو که برای ترغیب رای دادن اطرافیان بود برای کتابخوندن اطرافیان استفاده کردم که فقط هم سه نفر از همخوابگاهیام که هیچ وقت هم کتاب نمیخوندن عمل کرد…البته پدرم هم مدتیه که به کتابخوندن دوباره روی آورده و من احتمال میدم بخاطر مشاهده مطالعه مستمر من و داداشم هست.
درود بر شما
یعنی میفرمایید خجالت هم خوب چیزیه :))
درسته ولی… من تو بچگی خیلی خجالتی بودم. هرچند که این باعث میشد از نظر بقیه بچه ی خوبی باشم و حتی محبت ها به طرفم جذب میشد ولی در خودم احساس خوبی نداشتم. تا حدودی خوبه زیادش خوب نیست.
توی دوران مدرسه همیشه جزو دانش آموزای پرحرف و پرجنب وجوش وفعال بودم
یادم هست همیشه آدمهای ساکت حرصمو درمیاوردن و سعی میکردم توی نه ماهی که همکلاسی بودیم سعی میکردم که اونا هم شبیه خودم بشن
ولی خب خجالتیا باعث میشن حق شون خورده بشه و توی حاشیه بمونن
کلا خجالتی بودن چیز خوبی نیست
آدم باید پررو باشه … پرررروووو 👌😋
کامنت خوندن چه لذتی داره وقتی که آدم می بینه همه افراد چقدر وقت گذاشتن و فکر کردن روی موضوع
و چقدر با علاقه و دقت نظرشونو ثبت کردن..
چقدر هیجان انگیزه که افکار و دیدگاه ادم های مختلف را نسبت به یک موضوع می خوانم : )
راستش خیلی ذوق کردم از کامنت دوستان و بخاطر همین نتونستم این کامنت رو ننویسم : ))))
درسته شاهین عزیز
ولی فرق قائل بشیم بین خجالتی بودن و درونگرا بودن. در کتاب سکوت قدرت درونگراها که سال 2012 جایزه گرفت خصلت های خوبی از درونگراها میگه و بقول شما اونها رو آدم های عنیق و قابل اعتمادی میدونه.
همچنین میگه اینرو عیب ندونن و کلی آدم مشهور میاره که درونگرا بودن.
مرسی
ممنون شاهین جان
بقول محمدرضا شعبانعلی اگه مثل تفریح و چیزهای دیگه، کتاب خوندن هم تبدیل به نیاز بشه دیگه نمیخاد هزار جور تکنیک و پاداش برای مردم بذاریم.
برای من جزیی از زندگی روزانه شده.
مممنون از مطالب جالبت
این روزها علاوه بر اینکه نیازه اطرافیانمون رو کتابخون کنیم, باید مراقب باشیم که اونها ما رو از کتاب خوندن نندازن!مثلا عادت کردن به کافه نشینی یا ساعت ها گفتگوی غیر مفید در تلگرام. دوستام هم متوجه شدن اگر بخوان رفاقتشون رو با من ادامه بدن, مجبورن که کتاب بخونن!
من معمولا به دوستانم کتاب هدیه میدم, حتی گاهی بی مناسبت و چون زیاد اهل سیر و سیاحت در فضای مجازی نیستم, گاهی هم که سر میزنم پاراگراف جالبی از کتابی رو که در حال خوندنش هستم برای دوستان میفرستم. از این طریق اونا هم علاقه مند میشن و میرن سراغش.
سال گذشته هم قرار گذاشتیم همزمان یه رمان رو شروع کنیم به خوندن: کلیدر محمود دولت آبادی. چون فرصت ملاقات حضوری نداشتیم خودمون میخوندیم و قسمتهای جالبش رو برای هم میفرستادیم و درباره ش صحبت میکردیم.
تجربه خوبی بود.
From سجاد زمانی on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From سجاد زمانی on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From امیر شرفی on هندزفری یا کتاب؟
From تیرا on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟
From سحر on هندزفری یا کتاب؟
From علی on یک پومودورو خواندن، یک پومودورو نوشتن
From شاهین کلانتری on یک پومودورو خواندن، یک پومودورو نوشتن
From مهرگان on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From شاهین کلانتری on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟ on کتاب قدرت نوشتن
From مهرگان on نوشتۀ زیبای اینگمار برگمان دربارۀ مرگ
From شاهین کلانتری on نوشتۀ زیبای اینگمار برگمان دربارۀ مرگ
From شکراللهی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From الهه غیثی on هندزفری یا کتاب؟
From تیرا on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From امیر on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From سمیرا شیری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From حسن خان on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From وسیمه سیفی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From شاهین کلانتری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From Rainbow on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From شاهین کلانتری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From کمند on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From شاهین کلانتری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From سعید مالکی on کتاب قدرت نوشتن
From شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From سعید فعله گری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From شاهین کلانتری on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From faella on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From Amish on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From علی کریمی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From صادق هاشمی on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From تیرا on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From صادق هاشمی on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From صادق هاشمی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From مجتبی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From زینب رمضانی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From تیرا on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From شاهین کلانتری on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From سجاد زمانی on چرا آدمهای خجالتی را دوست دارم؟
From سجاد زمانیNLP on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From یک نوشتۀ جالب و دوستداشتنی! on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From مهرگان on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟