شاهین عزیز
زمانی بر آدم میگذرد به این نتیجه می رسد. تواناییاش محدود است. دانشش هم نزدیک به صفر. تا دیروز مدعای انجام فعالیتی بود. اگر امروزی بفهمد. توانایی انجام مدعایش نیست.باید شجاعت ابزارش را به دست آورد چرا که خوب میداند. پافشاری برای انجام آنچه مسئلهاش است اما دانشش نیست. یا دست کم تور دانشش صیدماهی بزرگ را تاب ندارد. بهتر میشود بگوید « من در این موضوع دانشی ندارم. بهتر است حرفی نزنم. بله دانش و یادگیری چالشبرانگیز است. چیزهایی هم در دلکار پیش میروند. اگر تو نتوانی ادعایت را ساماندهی و ارائه کنی. پس بهتر به نظر میرسد. جای عمرسوزی روی ادعای که نمیتوانی آن را انجام دهی وقتت را بگذاری روی ادعایی یک دانش هرچند کم اما قابلیت ارتقا آن را داری.
……………….
از چهارشنبهی روز
نویسندهساز با نت زغالی استاد
خواندن رود راوی
دفترچه خاطراتفراموشی
آشنایی با ویل دورانت و تاریخ تمدن 11 جلدی با ترچمهی احمد آرام
شاهین کلانتری برای تو.
داشتم کمکم به نوشتنِ «گزارشِ نیک» عادت میکردم؛ چقدر برایم جالب بود که بیش از صد نفر، همزمان از احوالِ خود مینوشتند و همهٔ نوشتهها شنیدنی، خواندنی و زیبا بودند. بسیار مشتاق بودم که من نیز با آنها همراه شوم و تجربهٔ روزانهام را به ثبت برسانم.
دلم میخواست با آب و تاب، از پیچوتابهای جاده و رفتن به مدرسه و اتفاقهای جالب حرف بزنم؛ از شرکت در وبینارِ «نویسهساز» و دورههایٔ شیرین و جذاب بگویم؛ از مطالعهٔ کتابهای جدید و خواندنِ اشعارِ زیبا بنویسم. بسیار دوست داشتم تجربیاتِ شیرین و گذرِ لحظاتِ دلانگیزِ زندگی را با آنها به اشتراک بگذارم؛ اما حالا… حالا باید از دلتنگی بنویسم و از حسرتِ سلامتیِ پدر و مادر.
اکنون، هر لحظه دلم از دیدنِ وضعیتِ آنان در بسترِ بیماری، به درد میآید. گزارشِ نیکِ من در این روزها، چیزی جز بغض، گریه و دلتنگی نیست؛ چیزی جز دست به دعا شدن، التماس کردن و طلبِ سلامتی برای آنها.
صبح آلارم را قطع کردم و تصمیم گرفتم کلاس را نروم. دو سه بار دیگر هم زنگ خورد. من تصمیمم را گرفته بودم. خوابیدم. تا ساعت یازده. در این بین، چند بار دیگر هم زنگ خورد. میخواستم درس بخوانم و غرق در بیخوابی یک هفتهای بودم. از خواب بیدار شدم و نشستم پشت میز. تا ساعت سه. چند سوال حل کردم. حمام کردم و آماده کلاس شدم. سر تا پا مشکی پوشیدم. با حوصله آرایش کردم. خط چشم زیبا کشیدم. روسری را مدل جدید بستم. کیف به شانه انداختم و رفتم سمت دانشکده. ساعت پنج و بیست دقیقه بود. هوا ابری و باد سردی میکشید. من تماما بهاری لباس پوشیده بودم. فکر میکردم از تازگی حمام است این حال. هر چه رفتم جلوتر، سردی باد بیشتر شد. وارد دانشکده شدم. کلاس را جویا شدم و وارد شدم. یگانه چند سوال درمورد پیشرفته پرسید. او هم میدانست قرار است مامان اینها بیایند. آخر یادم رفت بپرسم او از کجا میداند. استاد آمد. استادی که باید شنبه میرفتم پیشش که فایلهای کارآموزی را بدهد دستم. درمورد حسابداری و پیشروی هوش مصنوعی گفت. البته میدانستم، ولی حالا جدیتر. چند ساعت بعد هم حسنزاده واقعیتی ترسناک را بازگو کرد. بزودی از هر پنج تا حسابدار، یک نفر میماند!
برگشتم اتاق. سردتر بود باد. احساس زیبایی وافری میکردم و میخواستم بروم بیرون. بعدش تصمیم گرفتم برویم مسجد. آمدم اتاق. لباس عوض کردم. لقمهای غذا خوردم و رفتیم مسجد. لیوان به لیوان چایی خوردیم. روضه گوش دادیم. مداحی خواندند و سینه زدیم. راه را پیاده برگشتیم. یخ زدیم. گپ زدیم. قربانی گوش دادیم. آمدیم اتاق و من شو راه انداختم. یک ساعت فیکس جلوی در کمد ایستادم و لباسهای مختلف امتحان کردم. صبح مامان و بابا را بعد از یک ماه میبینم. خدا را بهخاطر وجودشان شکر. صد هزار مرتبه شکر.
هر روز که میگذرد ویروس بیشتر در بدنم جولان میدهد. امروز در کمال کمحوصلگی کارهای دمدستی خانه را انجام دادم. چند تماس طولانی داشتم.
یک نوبت آزادنویسی کردم و برخلاف همیشه روی یک موضوع نماندم.
برنامه داشتم مفصل کتاب بخانم، اما حوصلهام نکشید و به جایش سریال تکراری دیدم.
آخر شب است و با نیلا روی سقف اتاق سایه بازی میکنیم. ذوق میکند وقتی دستهایم را پرنده میکنم. حالا حالاها میل خابیدن ندارد.
باران و یادهایی که میآیند و مینویسم. خودکار در دست و آشفتهچشمی که میان برگها پرسه زد و پرسید «تا چه اندازه میتوان بر اصلِ وقوع خاطرات تکیه کرد؟» نگو که گاهی مینویسی و مینویسی و به هیچ جایی نمیرسی، در واقع جایی که میرسی ناکجاآباد است. راستی هنوز کتاب «ناکجاآباد» مدرس صادقی گیرم نیامده است.
اما همینجا میآورم که ذهن بازیگوش انسان گاهی بسیار میداند و با «نمیدانم» از زیر پاسخها در میرود. در میروم و ترجیح میدهم سر از ناکجاآباد در بیاورم.
دیگر آنکه نارنگی و پاییز و پیادهروی. وبینار و آزادنویسی. کلمهبرداری. راستی، «کدام واژههای کهن ظرفیت آمدن در نوشته را دارند تا زیادی نباشند و در عین حال، حال و هوایی آرکاییک بدهند به متن ؟» پرسه در نمایشنامه آرش از بیضایی و باز هم کلمهبرداری.
شروع کتاب «پادشاهان، جادوگران و کودکان» از تورج دریایی تا شاید مردمان ایران باستان را بیشتر بفهمم.
برنامهی اول صبح، وفق مرادم پیش نرفت. این شد که غمگنانه گوشهای نشستم. طبق معمول، میخواستم بروم به فاز آهنگ و زار بزنم. یکباره صدایی از درونم آمد که: خودت خواستی. خودم خواستم؟ چه را؟ انتخاب. بله. میتوانستم انتخاب کنم.
این حق مسلم و بدیهی را فراموش کرده بودم. من انتخاب میکنم که توجه، تمرکز، انرژی و وقتم را روی چه بگذارم. امروز باید انتخاب میکردم میان در غم فرورفتن و کار سودمندی انجام دادن. میگویند خدا انسان را مختار آفریده. درستی این گزاره را امروز فهمیدم. به طور حتم، اختیار تام نداریم. اما به زندگی که فکر میکنم، مدام باید انتخاب کنیم. آزادی انسان، اینجاست که خود را نشان میدهد. اشتباهات انسان، پای خودش نوشته میشود. «خودم کردم که لعنت بر خودم باد» حکایت همینست. باید پذیرفت که کنترل خیلی چیزها از عهدهی ما خارج است. اما در مقابل، اختیار بسیاری دیگر، درست در دستان ماست.
نیکهای امروز:
1. حضور در جلسهی مشاوره
2. اهمیت دادن به خود و خودآرایی
3. مرتب کردن اتاق به مناسبت تولدم
4. آزادنویسی
5. شرکت در نویسندهساز و تمرینجا
6. حضور در سرزبان
7. خوشحالی کردن و وقتگذرانی با هماتاقی
8. یادداشتنویسی
9. کار کردن روی مقاله
10. زبان آموزی
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
امروز صبح مدرسه داشتم. تو مدرسه قرار بود آش بپزند، فضا هیجانزده بود. تو این شلوغی از دو تا کلاس امتحان گرفتم. وسط کلاس هم آش آوردند برایمان. برق هم در این میان رفت و تختهٔ هوشمندمان از کار افتاد. به پیشنهاد بچهها، ادامهٔ کلاس را در حیاط مدرسه ادامه دادیم. کمی سخت بود تمرکز، ولی نخواستم تو ذوق بچهها بزنم.
تا عصر خستگی زدودم. برای وبینار هم خواب ماندم و فقط بخشی از وبینار را دیدم. در وبینار مبینا ملایی عزیز و شیما جان صادقی هم شرکت کردم.
در این میان، چند بار آزادنویسی هم کردم. این خوب بود اما روح و روانم خسته بود. یادداشت کانال را نوشتم. یادداشت کانالهای دوستان را هم خواندم. برخی از لغتهای لغتنامهٔ انتهای کتاب «تنگسیر» را هم خواندم.
داشتم از نوشتن گزارش منصرف میشدم، چون حوصله نداشتم؛ اما جریانی در وجودم مرا به ادامه دادن کشاند. یاد نقلقول استاد کلانتری افتادم که نوشته حین نوشتن شکل میگیرد. دلم میخواست وبینار امروز را مفصل و نکتهبهنکته مکتوب کنم، اما نشد. انگار کیفیت هر لحظه را باید حفظ کرد و چیزی را به آینده موکول نکرد. واقعاً چهارشنبهها، چون حالوهوای شعرگونهتری دارند، برایم دلنشینترند.
پیش از آزادنویسی امروز، استاد واژهٔ «رهانویسی» را برای این روتین به کار برد که خیلی برایم جذاب بود و به ذخیرهٔ واژههایم اضافهاش کردم. بار معناییاش برایم ترغیبکننده است. انگار در واژهٔ «رها»، عمق آزادی بیشتر است.
حین رهانویسی، ایدههایی برای نوشتن داستانکی فانتزی به ذهنم رسید و حتی جملاتی برای صیقل دادن یکی از یادداشتهایم جاری شد؛ یادداشتی که قرار است در کانالم منتشر کنم.
دیالوگ معروفی بود که خیلی وقت پیش خوانده بودم: «آقا، یه توت ما رو نجات داد.»
راجع بهش جستوجو کردم و داستان جالبی داشت. همین کنجکاوی ام را بیشتر کرد تا فرصتی پیاده کنم تا دربارهٔ عباس کیارستمی مفصل بخوانم و فیلم طعم گیلاس را ببینم.
گزارش هفتاد و شش
سالواژه: تبدیل
گزارش عزیزم
ببخشید که دیروقت سراغ تو میآیم. استاد گفته بود حداقل تا ساعت دو تو را به سایت برسانم. امشب که نشد.
گزارش جان بدجور مغشوشم. عین خر در گِل افکارم فرو رفتهام. چرا قوهی تصمیمگیری ندارم؟ از خدا نشانه میخواهم. نشانهای برای ادامه دادن. هر چه میکشم حقم است. کسی که میخواهد همهچیز را با هم داشته باشد باید هم اینطور رنج ببرد.
اگر استعداد درخشان ثبتنام نکنم، فرصت ادامه تحصیلم را از دست میدهم. مگر آنکه از کنکور اقدام کنم. فرصتی بعید.
آیا واقعا باید اینکار را بکنم تا این فرصت حیف نشود؟
مامان اگر بفهمد که مهلتش تمام شده ناراحت میشود و اگر الان بفهمد میخواهد مغزم را بفشارد.
گزارش جان نمیدانم اصلا این مسائل ارزش این مقدار کلافگی را دارند یا نه. بحث، بحثِ آینده است و هر انتخاب فرصت دارد و محدودیت. بله اینها را میدانم.
گزارش جان در راستای کلافگی این ایام به پدرم گفتم چیکار کنم؟ گفت چیو؟ گفتم کلا همه چیو. گفت: هیچی زندگی کن.
گزارش جان بله دوست دارم زندگی کنم. اصلا دوست دارم کار حرفهایم این باشد. زندگی کردن.
امروز چه کردم؟ سالن بودم. همکارانم را دیدم. اقوام دور را دیدم. مو بازی کردم و تست گرفتم.
خانهی مادربزرگ رفتم و قرار است فردا به صرف صبحانه هم برویم. صبحانهای که من هیچگاه به آن لب نمیزنم. حتی اگر بتوانم آن را بو هم نمیکشم. حتما فهمیدهای منظورم چیست.
یک قسمت مترسک دیدم. حرص خوردم. بسیار.
باران امروز برایم بینظیر بود. از یک جایی به بعد مرزی را رد کردیم که بعد از آن باران همراه برف شد.
فیلم ناواضحی گرفتم، از اولین بارش برف امسال.
برای امروز همین کافی است گزارش جان.
خداوندا مرا و دعاهای زیر بارانم را فراموش مکن.
شکرت.
چیزهای دیگر. میخاهم به مرور، کلمهشده و در یک فهرست، تمام چیزهای دیگر و کوچک و ناپیدای زندگیام را.
مدتی پیش گشودم فایلی به اسم «میخاهم». که «میخاهم»هایم را ردیف کنم. اولین فهرست برای هفده مهر است و دومیاش برای امشب.
میگشودم وقتی این فایل را، گمان میکردم بناست زودبهزود بروم سراغش. کمی که گذشت و نگشودمش، انگاشم این هم یکی مثل هزار فایل دیگر.
امشب اما راستیراستی یک کابل شارژر میخاستم. و خیلی چیزهای دیگر.
گفته بودم کم میخیالم و کم میخاهم. حالا میخاهم بخاهم. از همان لحظه که این فهرست را آغازیدم، میخاستم بخاهم.
بیشتر فهرست مینویسم و بیشتر ارزش فهرستها را میدانم. این روزها. دانستن ارزش فهرستها از آنجا آغازید که یکشنبهها در «نویسندهساز»، اکنونمان را نوشتیم در فهرستی از کلمات. در صورتبندی عواطف، تاثیر هیچ تمرینی بهاندازهی این تمرین نبوده برایم دیدنی و تا حالا هیچ تمرینی مثل این، سرعت تغییر را ننمایانده به من.
حتمن این جملهی معروف را شنیدهیی: «زندگی نیازموده، ارزش زیستن ندارد.» مدتها پیش نوشته بودم در نامهیی به بابایم که «بابایی مکتوب میخاهم بابا». حالا زندگییی مکتوب میخاهم. زندگی مکتوب، آزمودنیتر است.
روزی که گذشت اما. روز که گذشت در مکتوب: دیدن مصاحبهی یوسف فراهانی با رسانهی دیامبرد و پاییدن کمپهای جدید تبلیغاتی. بازخانی صفحههایی از «بوف کور». تازه کردن فهرست نویسندهسخنرانان و برنامهی وبینارها. گفتوگویی با مبمبویم. چکهیی بوسیدن ندا و فرشته و فائزه. کشیدن درخت. زدودن حسنی بودگی از سر و ریخت و شستن لباسها. بودن در «ترجمه به زبان پدری» و «مدار» و «من و سلامتی»، وبینارهای بانوها: ملائی و صادقی و برگی. انتشار در «جَستوجو». دیگر چه گهیی؟ تناول شیرکاکائو و کیک. گمانم بابایم از نسل آخرین تیتاپبخرهاست. ذهنش را زنده میخاهم وقت انتخاب تیتاپ از بین آن همه کیک.
سلام ماگ عزیزم. مرسی که تا الان گرم نگهش داشتی. صبح زود بیدار شدم. یعنی ۷. خواب بدی دیدم که یادم نیست. فقط یادم مانده که هیچ راهی باقی نمانده بود. تاثیرات فیلمهای ترسناکی که میبینم.
سهتا تایم اول را گوش دادم. مقدمات جراحی. استاد اول انگار داشت داستان میگفت. دومی ترسناک بود. سومی هم در را قفل کرد از تو. چهارمی؟ قهر کرد.
بعدش چایی و گاگا تایم. باشه زمان. زمان سر خورد.
ناهار شنسل بود و کمی که بیکار بودم یک قسمت از سایبرپانک. از آنهاییست که شخصیت اصلی را چندان دوست ندارم اما بقیه را چرا. خصوصا لوسی.
حالا ماگ جان. بروم کلاس نسخهنویسی و کمی بخوابم. شاید هم کتابی بخوانم.
خب کلاس کنسل شد.
بعدش رفتیم کافه و کتاب گرفتم. جراح دیوانه. کافه همهجاش سبز بود و من زرد. طوسی. پیانوها را دیدیم و گرامافونها را. که دوست دارم. اوایل وبینار را بودم و بقیه را خواهم شنید. خاطرهبازی. بعدش زود برگشتیم.
بقیهی روز کار خاصی نکردم. قسمتی دیگر از سایبرپانک دیدم. تو تلفن حرف زدم. شام خوردم. بعد… آهان کمی خاطرهبازی بیشتر. فکر کنم خاطرهی مورد نظرم را یافتم. اما گذاشتم که خیس بخورد فعلا. و هرروز بهش فکر کنم. و اینکه آزادنویسی هم کردم. پنج دقیقهها در طول روز و یک ۱۵ دقیقه.
همین فعلا. فردا صبح ۷ میبینمت باز.
گزارش میگ میگ
صبح مدرسه رفتم و برای پایه هفتم در مورد بلوغ و نوجوانی صحبت کردم. سوال میپرسیدم و درخواست میکردم سوال بپرسند.
دوست داشتم دغدغه بشناسم و برای شناخت سوال پرسیدن لازم است.
ویس جلسه را توس کانالم منتشر کردم.
قبلن هیچ ربطی بین نویسندگی و کارم نمیدیدم.
انگار مغولهی جدایی بود. اما حالا از نوشتن همه جا میتوانم صحبت کنم. برای همین کارم را هم میتوانم بیاورم توی کانالم.
سرشبی رفتم خانه اقوام و با پسربچه چهارساله خانه با لگو درست کردم. خیلی کیف داد. هر چیزی از جنس ساختن کیف میدهد.
حالا که دغدغهام شده شناخت کودک بیشتر از بازی کردن و سر و کله زدن با بچهها کیف میکنم.
وبینار من و سلامتی فرشته برگی را بودم.
از دغدغههای ما پرسید و بیشتر بچهها به اضطراب اشاره کردند. از خشمی گفتن که از مراقب خود نبودن داشتند. باعث شد بیشتر فکر کنم چقدر به خود حق استراحت میدهم.
در وبینار خط خطی ندا احمدی در مورد شکل احساسات پرسید. از رنگ و قد و بالایش. تصور کردن و بدنمند کردن هر چیزی برایم جالب است. آهنگهایی که انتخاب میکند محشر است. وقتی با هم نقاشی میکشیم قشنگ آهنگ با موضوع نقاشی در ارتباط است و به آن سر و شکل میدهد.
بعد وبینارها هم با بچهها صحبت کردیم. در مورد حال و هوا، احساساتمان. وقتی توی جمع گروهمان هستم احساس همدلی میکنم.
چسبیدهام به شوفاژ. نوک انگشتها را میفشارم به داغیاش. چرا نمیسوزم؟ جذب نمیشود گرما. لباس بیشتری میپوشم. دستها با بخار دهان هم یخشان آب نمیشود. سرد سرد سرد هستم. خشم شبیه گرما است یا سرما؟ سرمایی که با هیچ چیزی گرم نمیشود. من یک خشم یخچالی هستم. تو بیا بگو خالخالی. خسته نشدی از اینکه هر روز مرا میبینی؟ دلم میخواهد مدتی نبینمت. بروم خانه. بعد دلم برایت تنگ بشود و هی یادم بیاید هر روز کجای بیمارستان همدیگر را ملاقات میکردیم. بعد مدام بیایی جلوی چشمم و دلم ذوب شود از ندیدنت. تو میگویی باتری اجتماعیام خالی شده. ولی ببین که هر روز چقدر آدم میبینم و فقط از بعضیهاشان خوشم نمیآید. دلم میخواهد آنها را هم نبینم و بروم زیر پتو. گرم شوم و شاید نرم. بنظرت خشم، دندان دارد یا شاخ یا تیغ یا گرز یا؟ بنظرم فقط پوستش کمی چروک است و چشمها گشاده و دهانش بیدندان. من خشم دندانهدارم.
در خواب، خود را در مراسم عروسی دیدم و مادرم نیز همراهم بود. شادی عجیبی در وجودم جریان داشت، از آن شادیهایی که گویی زمان را از حرکت بازمیدارند و آدمی را از سنگینی جهان روزمره رها میکنند.
دستهگلی غولپیکر خریده بودم، چنان بلند که ارتفاعش به سقف سالن میرسید. انبوهی از گلهای رنگارنگ در آغوش یکدیگر فشرده شده بودند، گلبرگهای مخملی و لطیفشان روی هم میلغزید و لابهلای آنها برگهای سبز و براق، همچون موجهایی کوچک از میان دریایی از شکوفهها بیرون میآمدند. بعضی گلها آنقدر بزرگ بودند که میشد در انحنای گلبرگهایشان پناه گرفت. عطرشان در فضای سالن پراکنده شده بود، عطری غلیظ و شیرین که انگار هوای اطراف را نیز به رنگ گلها درمیآورد. ساقههای بلند و بههمپیوسته زیر وزن این همه زیبایی خم شده بودند و روبانهای پهنی که دستهگل را در بر گرفته بودند، در میان دستهایم احساس نرمی و استحکام عجیبی ایجاد میکردند.
دستهگل تقریباً سقف سالن را لمس میکرد و من برای دیدن انتهای آن ناچار بودم سرم را بالا بگیرم. همه با حیرت به آن نگاه میکردند. نگاههایی که از اندازه نامتعارفش شگفتزده شده بودند و من از تماشای شگفتیشان لذت میبردم. گویی برای یک لحظه، تمام سالن به تماشای چیزی ایستاده بود که من با خود به آنجا آورده بودم.
اما در میان آن همه نگاه و هیاهوی جشن، حضور مادرم برایم معنایی دیگر داشت. او کنارم بود و گمان میکنم از دیدن آن دستهگل بزرگ خوشحال شده بود. چه عجیب است حافظه، که گاهی دروازهای به گذشته میگشاید و کسی را که دیگر در جهان بیداری نمیتوان در آغوش گرفت، در روشنایی یک جشن به ما بازمیگرداند.
شاید آن دستهگل، هدیهای بود که سالها در دل نگه داشته بودم؛ دستهگلی از جنس دلتنگی، عشق و تمام شادیهایی که آرزو داشتم مادرم هنوز شاهدشان باشد.
و من در آن رؤیا، برای لحظاتی کوتاه، دوباره فرزند خوشبخت مادرم بودم.
#رویا_نگاری
🟥✓ گزارش نیک | برای رؤیای یک کودک
امروز به خیریه کمک به مدارس کمک مالی کردم. شاید در حسابوکتاب روزمره، این بخشیدن اتفاقی ساده به نظر برسد، اما وقتی چیزی از دست آدم جدا میشود و به سوی آینده کودکی میرود که هنوز نمیشناسیمش، معنای دیگری پیدا میکند. گویی پول از صورت مادی خود بیرون میآید و به امکان آموختن، به صفحهای سفید، به مدادی در دست کودکی و به رؤیایی که هنوز فرصت تولد نیافته است تبدیل میشود.
در این بخشیدن، چیزی از جنس بازگشت به کودکی نیز احساس میکردم. به آن روزهایی که جهان در ابعاد یک دفتر مشق، بوی کاغذ نو و صدای ورق خوردن کتاب خلاصه میشد. شاید هر کودکی که امروز امکان بیشتری برای آموختن پیدا میکند، روزی در حافظه جهان چراغ کوچکی روشن کند، بیآنکه هرگز بداند دستی ناشناس در نقطهای دیگر از زمان، سهم کوچکی در روشن ماندن آن چراغ داشته است.
امشب، پیش از آنکه به خواب پناه ببرم، به این فکر میکنم که بعضی از لحظههای زندگی را نمیتوان با آنچه به دست آوردهایم سنجید، باید با آنچه از خودمان به جهان سپردهایم اندازه گرفت.
امروز، بخش کوچکی از امید را به جهان سپردم.
شب هنگام وقتی همه خوابند، وقت نوشتن گزارشی است از کارهای روزانه، ولی گاهی نمیشود. گاهی تو زودتر از بقیه به خواب میروی. دو روزی است که بیماری نمیگذارد به وقت گزارشم را ارائه دهم. میخوابم. زودتر از همیشه و صبح با انرژی بازیافته شده از خواب مینویسم.
از ارتکابات دیروز: خواندن و نوشتن و طبق معمول زبان. شرکت در مراسم آش نذری ظهر تا غروب و دوستی با بچههای مدرسه. پیادهروی اجباری در چند نوبت. درست کردن شام. سر زدن به خواهرم. شستن لباسها، جاروی خانه و تمیز کردن آشپزخانه و البته باز هم زبان خواندن و زود خوابیدن.
و واژهها: کلمات آرکائیک،خواب شبپره است به روی پوست کدو .
و از کتاب حرفهای همسایه این مطلب را آموختم:
قافیه، باید مطلب و جملات را تمام کند. مطلب پیش را با مطلب بعد هم قافیه نکنید. بسیار زشت است. در اینصورت شما معنی قافیه را ندانستهاید و بدتر از قدما بودهاید.
— تلهی جانور دوستانه
در وبینار نویسندهساز هستم و اکنون فرصت آزادنویسی است. از این زمان برای نوشتن روزم استفاده میکنم. خانه سرد است و سرما و خزیدن زیر پتو بیشتر خوشایند است تا ورزش. شاید هم شروعش دشوار به نظر میرسد. ساعت هفت صبح به دستشویی رفتم که صدای تکان خوردن تلهی موش را شنیدم. صدا زیاد و تند میشد. فهمیدم موش به تلهی جانوردوستانهی ما افتاده است. با عجله همسرم را صدا زدم. ترسیده بودم و تپش قلبم را که به دیوارهی سینهام میخورد و در آن پخش میشد، حس میکردم. همسرم به اتاق رفت و موش آنجا نبود. فکر کردم شاید کارتن کوتاه است و موش فرار کرده، ولی این احتمال غیرمنطقی به نظر میرسید و گفتهی همسرم محتملتر بود. او میگفت دست یا پای موش گیر کرده و داخل کارتن نیفتاده است. حسرت خوردم که چرا موش دلش نمیخواهد بدون زجر از خانه خارج شود.
— جنگ فکری
فرصت را غنیمت شمردم و امروز کوهی از لباسهای سفید و روشن را داخل لباسشویی ریختم و گذاشتم یک ساعت بشوید و بسابد و آبکشی کند و تمیز تحویلم دهد. سردم شده بود. خودم را به پناهگاه پتو رساندم. گرم شدم و تصمیم گرفتم قبل از خواب دوم، گزارش نصفه نیمهی دیشبم را تکمیل کنم.
همینطور که چشمانم گرم میشد، در ذهنم با درمانگرم حرف میزدم و از ناراحتیام میگفتم. به سرم زد پیام صوتی ضبط کنم و برایش بفرستم، اما خدا را شکر سرما اجازه نداد. قضاوتها خاموش شدند و به خواب رفتم.
— کشفیات
بیداری مجددمان ساعت یازده بود. لباسها را پهن کردم، بخشی در آفتاب سرد حیاط و بخشی روی رختآویز در اتاق. بعد پیامی برای درمانگرم نوشتم و از ناراحتیام گفتم. او هم دلیل برگزار نشدن دو جلسهی اخیر را کوتاه نوشت، اینکه این روزها درگیر جراحی فک و دندان است و قادر به تکلم نیست. برایش آرزوی بهبودی کردم و نشخوارهای ذهنیام ناپدید شدند.
دو پومودورو زبان انگلیسی خواندم. غذا گرم کردم و هنگام خوردن ناهار فهمیدم درست کردن غذا در حجم زیاد برایم لذتبخش است. شاید یکی از دلایل مهماندوستیام همین باشد. این کشف درونی برایم شیرین بود.
به تمرینجا رفتم. یاد گرفتن لذتبخش است، آن هم با اجراهای نمکین استادمان. لحظات خوشی است که دوست ندارم از دستم برود.
لباسهای خشکشده را جمع کردم و سر جایشان گذاشتم و در ادامه ظرفها را شستم.
به نویسندهساز رفتم. وبینار پر از قطع و وصلی بود. آزادنویسی کردیم. گرم نوشتن روزنگارم بودم که زمان تمام شد. بعد از صحبتهای استاد، ساجده حقپرست آمد و از شعر و خیالپردازی و کمی هم از وبینارهایش گفت. مشتاق شدم در آنها شرکت کنم. میتواند در شعرآموزی راهنمایم باشد.
— ژاپن
همسرم عکسهای پسرعموی خارج رفتهاش را نشانم داد که همراه همسرش برای تعطیلات، یک هفته به ژاپن رفته بودند. ژاپن درون عکسهایشان قشنگ بود. دلمان خواست. کیمونو پوشیدن، سوپهای رشتهای، مکانهای سیاحتی، خیابانهای تمیز و قبرستانهای پرازدحام.
یک قسمت از سریالی را که نامش را به خاطر نمیآورم دیدم. محصول مارول بود و امتیاز هشت داشت. شروعش گیرا نبود و در پایان قسمت اول کمی گیرایی به آن چپاندند. مشتاق قسمت بعد شدم که همسرم تلویزیون را خاموش کرد.
— دانیه
شام خوردیم و آماده شدیم تا برای شبنشینی به دیدن فرزند یکماههی دوستانمان برویم. دایان در این یک ماه بزرگتر شده بود و شباهتش به مادرش کاملاً به چشم میآمد. همسرم با پسرعمویش تماس تصویری گرفت تا نوزاد را نشانش دهد. وقتی گفتم دایان خیلی شبیه مادرش شده، او با ترکیب نامشان، «دانیه» را ساخت. ابتکار خلاقانهای در واژهسازی بود و خوشم آمد.
کمی نشستیم، گپ زدیم، عکسهای ژاپنرفتهها را دیدیم و از آرزوهایمان گفتیم. مادر دایان از افسردگی پس از زایمان، بیخوابیها و دلخوریهایش، بهویژه از مادرشوهرش، حرف زد. در پایان هم تعارفمان کرد هر وقت سرمای خانه امانمان را برید، به خانهشان برویم و شب را با گریههای دایان سر کنیم.
من ،درموردِ من چه روایتی دارد؟
امروز صبح مثل همیشه مرور یادگیری داشتم و سپس دیدن دوره، رمان امروزم از آلبرکامو بود کتاب بیگانه اش را هنوز تمام نکرده ام.
یادگیری و سوالات من همچنان در عزت نفس ادامه دارد، امروز یک مقاله درموردش خواندم و با یک سوال سخت تنها ماندم و آن سوال: روایت من از خودم چیست؟
شاید سوال کلی باشد اما از نقطه قوت خود شروع میکنم و با این سوال که 3 نقطه قوت من چیست؟ به فکر کردن ادامه میدهم.
فکر میکردم رسیدن به جواب ساده باشد اما نبود.
روایت من از من به صورت حقیقی چه میتوانست باشد؟ این را نیز در نظر گرفتم که نباید اجازه بدهم کامل گرایی بیش از حد، منتقد ذهنم ، مقایسات، جلوی حقیقی بودن این روایت را بگیرند.
آنطور که واقعا هستم چیست؟
به تعاریفی که از من میکنند فکر میکنم، به نقد ها به واقعیت هایی که شاید باید طور دیگر ببینم، به روابط الان و گذشته ام.
با خود فکر میکنم اگر قرار بود برای مثال از یک سلبریتی روایتی کنم شاید با خواندن زندگی نامه و مصاحبه هایش بتوانم روایتی حتی کوچک دربیاروم اما نزدیک ترین شخصِ زندگی من که خودم هستم، روایت چندانی ازش ندارم.
و میخوام طبق گفته آقای کلانتری تعهدی در کانال ایجاد کنم و آن هم رسیدن به این جواب است، روایت من از خودم چیست؟
شده بعد از حمام آب گرم تشنه بشوید و بعد که بیرون آمدید آب خنک بزنید بر بدن و جان تازه بیابید؟
در همین حالم.
کار بود.
تمرینجا بود. جملهکاویهای بیشتر.
نوشتم کمی.
نویسندهساز بود. نوشتن بود و شعر بود و ساجده بود و از وبینار «خیالخانه» گفت و استاد شعر خاند.
وبینار «ترجمه به زبان پدری» از مبینا ملائی را بودم.
در «من و سلامتی» نامه نوشتیم به عادتی که دوست داریم داشته باشیم و نوشتیم که چرا دوستش داریم؟ و در پستی نامههایمان را منتشر کردیم و در ادامه دغدغههای بچهها دربارهی سلامتیشان در این هفته را شنیدیم.
وبینار «خیره به خورشید نگریستن» را بودم و مسئلهی مرزگذاری را با متین چپانی پیش بردیم.
وبینار «خطخطی» را بودم و ندا از احساسات گفت و از شکل و رنگ خشم صحبت کردیم و بعد هم خطخطی کردیم.
کمی با ندا حرف زدم و دلم میخاهد بیدار بمانم ولی همین که چراغ را خاموش میکنم بیهوش میشوم.
دل به صحرا زدم و پست اینستاگرامم رو ویدیو تصویری گرفتم.
نمیدانم چه رازیست تا قلبم نشکند قدمهای رو به جلو برنمیدارم.
سریال moboland را درحال دیدن هستم.
جملک را سرککشیدم.
«اگر ننویسیم تجربههایمان تباه میشوند»
فرهنگواژه استادکلانتری را خاندم.
پیاده رفتم تا ناکجاآباد.
متوجه شدم واژههای جدیدی که قرار است یاد بگیریم حتما نباید نافهم باشند میشود کلمات آشنایی که کمتر به کار میبریم را به لغاتمان اضاف کنیم.
منوال، برایم جالب بود.
چهبسا، بهم حس فهیم بودن داد.
استاد گفت اگر معنی کلمات رو بدونید راحتتر تو ذهنتون میمونه و میتونید استفاده کنید، دقیقا همینطور بود.
کانالی که تنها مخاطبش من هستم اسمش را پادکستها و مصاحبههای من گذاشتم.
چقدر ویسهایی که داخلش میگذارم دلنشین، حقیقی، کارآمد و زیبا هستند.
چقدر سبک میشوم بعد از فعالیت در آن کانال.
چندتا از ویسها با اشک همراه بود ولی هیچ عبایی ندارم روزی این ویسها به گوشها برسد.
هشتتک فهمیدم چرا استاد شعر نویسداریها خوده به نجما قرار نمیده رونما شه و عبادت دعا از آن کنِم میدونید چرا:
جواب:
چو دوست دارد بمببهترکوند به آسمان انفجار صورت گیرد و روشنایی به همهجا بپا خیزد از هر واژه به واژه اش به قفس لغوی جهان نما در سوز جگران به خونهها در به در اسمِ شو نما دهد مثلِ حافظ بدرخشد انشاالله،
باشه باشه ماهم خدایی دارِم
از ما امتحان میگیره، یک کتاب واژه جمع میکنه به دورهای شعر حیماهی بدبختها به او کمک میکنِم ایوای
حال فهمیدید استاد چرا حریفام است!
خوب خودش گفت دوست دارم سوپرایز کنم!
/ خوب چکارا کردم رفتم فاتحه بعد آمدم خونه
/ وبینار مبینا شرکت کردم.
/ وبینا ندا احمدی شرکت کردم. یک نقاشی از دخترم رو فرستادم خودم تا حال موفق نشدم نقاشی کشم.
/ لحاظهها آخر به نویسندهساز شرکت کردم
/ در وبینار الهه علیزاده دخترم لجکرد گوشی بده اندازهای یک سلام بودم
/ دارم دارم دیگه هیچ غلتی نوهکنم بیکاری لذت میبرم
/ بقیه در بقیه، روز به روز، وای به وای، کم به کم، جام به جام، دانه به دانه، روز به روز، کم به کم، گپ به گپ، سخت به سخت،گذر به گذر، دانه به دانه، بخت به بخت، شب به شب، کنایه به کنایه، تلغی به تلغی، سلام به سلام، والله به والله، ناهنگام به ناهنگام، بزرگ به بزرگ، ترس به ترس، تکی به تکی، بچهگی به بچهکی، قرار به قرار .
/ ایهاایکه میگند ما میرِم سرِ قرار جالبه یعنی چی چجوری میتونند چنین کاری کنند با یک نفر نامعلوم نا آشنا پیوند خوده بزنند و اعتماد کنند به والله طرف خوده از ساختمانِ ۱۰ طبقه خوده اندازه به واسطِ مه باز هم اوندم به او میگم وقتی خوب بودی نمیخاستم حالکه فلج شدی برو گم شو!
یعنی خدا مره شناخته ازدواج سنتی نصیبم کرده!
خوب دیگه بواسطِ ای غمِ جدید چند روز از نویسداری و وبینارها جا موندم باید برم برسم روز از نو روزی از نو
خدانگهدار تا فردا
https://t.me/sadegaalezadai
فصلواژه/سالواژه: حرکت
۲۰/۸
دیشب گزارشم را نامه کردم برای زینب اما آنقدر شخصی شد که منتشر نکردم برای کسی.
صبح کلاس داشتم. کلی راه و روش جدید برای بیدار ماندن و خواب نرفتن ابداع کردم. قلقلک کف دست از همه بهتر بود.
کلاس عمومی عصرم لغو شد. نمیدانستم. سر کلاس خالی با یک دختر رندوم نشسته بودیم و او هم نمیدانست. حرف زدیم و اتفاقی همکلاسی یکی از دوستان قدیمم درآمد. دانشگاه کوچکِ روی مخ. همزمان در نویسندهساز هم آزادنویسی میکردم.
عجیبترین تجربهی آزادنویسیم بود. دخترک حرف میزد، جوابش را میدادم و حرف میزدم و سکوت که میشد دو جملهی اتفاقی مینوشتم و باز حرف میزدیم. همین روند را پنج دقیقهای ادامه دادیم تا اینکه ناگهان فهمیدیم کلاس لغو شده. فقط کافی بود گروه را چک میکردیم.
رفتم توی سالن روی یکی از صندلیها نشستم و نوشتم. استاد که قطع و وصل شد من هم رفتم. با یک تماس هماتاقیها را کشاندم توی خیابان و قدم زدیم. هوا سرد بود ولی همینکه پاییز نشست به جانم زنده شدم.
الهه سرحال نبود و مریم از بابت رفتن ساعد غمزده. طهورا هم سرخوش بود و من میچرخیدم بین چند تا دنیا آن تو و بیرون و هر جا و غم الهه و مریم هم لذت پیادهروی سرد شهریم را کم میکرد.
خوابگاه که برگشتیم زینب با دسته گل وارد شد. خیالم راحت او شد و حال خوبش خوبم کرد.
ادامهی شب را هم با مریم غم حل کردیم و رسیدیم به خستگی و خواب پشت پلکمان نشست و در آخر هم هر کدام رفتیم پی خود.
از توی تخت مریم صدای فشفشِ ریزی میآید. من ولی حجم کارهام اشکم را خشکاند. مطلب ارائهی فردام را آماده کردم و نیکم را نوشتم. گزارش چه نیکی واقعا؟
طوری شده که نیک نداشته باشم هم نیک بیرون میکشم. حتی به زور.
https://t.me/ravaanehh
سکوت نیک
یک ساعت پیاده روی
نیم ساعت آزاد نویسی
خواندن فصل دهم دده قدم خیر
نوشتن پارهای دیگر از «همسفری با ناصر خسرو» و قراردادن در کانال تلگرامم.
مرور کانال دوستان همنویس.
همراهی با مامان در منزل و گردشی آرام و دیداری از برادر کوچیکه.
و برای حسن ختام این روز سرشار از سکوت دمی با عباس صفاری:
گفتند چرا سنگ؟
گفتیم مگر در آن صبح غریب
اولین نقشها و کلمات را
اجداد بیابانگردمان
بر سنگ نتراشیدند؟!!
مگر کافی نیست
که نانمان هنوز از زیر سنگ بیرون می آید
و ناممان شتابان می رود
که بر سنگ نوشته شود
سنگمان را کسی به سینه نزد
و سرمان تا به سنگ نخورد آدم نشدیم!
در صورت تمایل میتوانید « همسفر ناصرخسرو در جبیل-از باج سلطانی تا حبس نظر» را در لینک زیر در کانال تلگرام من نوشتسارمطالعه بفرمایید :
https://t.me/Mitra_Nevis39/1251
میترا رستگاران
گزارش نیک شماره 183
میخواهم بنویسم حتی یک خط. ننوشتن از تنبلی نیست، از بلاتکلیفی ذهنی است. بین رفتن و نرفتن، کفهٔ رفتن به شهسوار سنگینتر است، اما ساده نیست. تمرکز ندارم. هر چه مینویسم به درد عمه ام میخورد.
روز سراسر کار بود تا پنج. بین سندها، بخشی از درسبرگهای دوره. پیرنگ خواندم و نفهمیدم.
همکارم گریه کرد. قرارداد با مخابرات تمدید نشد. خب نشد که نشد. من مات ماندم از اشکهایش.
ساعت پنج و نیم خانه بودم. مریم بود و زرشکپلوی مریمپز. خوشمزه.
فصل دوم Dark Matter. یک قسمت هم به سختی دیدم. جذابیتی نداشت و من تا آخرش ماندم با تخمه.
وحیده عزیزم
امروز را با فرامرز اصلانی نازنین شروع کردم. تا ظهر به آهنگ های کمتر شنیده شده و محبوب های خودم در حین انجام کارهایم گوش میدادم. آلبومی دارد به اسم: به یاد حافظ. شب دوباره دلم برای آهنگ ها و فرامرز اصلانی نازنین تنگ شد. چقدر قشنگ میخواند. چقدر حرفه ای و با شخصیت و با پرنسیپ است. به نظر من جزو معدود افرادی است که «آن» دارد. شاید رند هم باشد. مثل حافظ. نمیدانم. شب به سراغ سرچ در یوتیوب رفتم تا کنسرت هایش را ببینم. نمیتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم. نمیدانستم ترانه سرا هم هست. چند ویدیوی کوتاه دیدم و بعد کانال رسمی اش را پیدا کردم و چه خوب! گویا یک سری ویدیو دارد که چیزهایی از زندگی خودش را به زیبایی تعریف کرده و در چند فصل این برنامه ضبط شده. من یکی از اپیزودها را دیدم. بسیار دلنشین بود. از این به بعد باقی را هم خواهم دید. هر وقت فرصتی دست دهد چه کاری بهتر از این. از دل برامده بود و بر دل مینشست. الان هم که دارم اینها را برایت مینویسم چشمانم خیس است.
چند روزی است که حواسم هست چقدر در میان کارها به این سو و آن سو سرک میکشم و امروز بهتر شده بود. با تمرکز بیشتری کارهایم را انجام دادم. در فکرم هست یک ریدیزاین در برنامه روزانه ام داشته باشم.
امروز به نقل قول هایی از نیچه برخوردم با این مضمون که به سر و صداهای بی اطراف باید بی اعتنا بود و سکوت را قدر دانست. برای من تعیین مرز را یادآوری میکند و قدرت سکوت. از آن جهت که کشف ها در سکوت اتفاق می افتند. فکر کردن در خلوت و سکوت است. بازاندیشی به سکوت نیاز دارد. فاصله گرفتن از صداهای اطراف که این روزها دشوارتر شده و هر روز سخت تر از دیروز میشود. باز هم میرسیم به مدیریت توجه و اهمیت مواجهه آگاهانه با لحظه لحظه هایمان هر روز . قدر دانستن این عمر عزیز که همچو باد در گذر است.
با افسانه حرف میزدم و از هر دری سخنی گفتیم. او هم خرمگس را خوانده بود! میدانستم. پیشتر هم گفته بود اما یادم نبود. از خالد حسینی و بادبادک باز حرف شد. این کتابی بود که امانت داده بودم و حالا برگشته پیش خودم. دیروز داشتم ورقی میزدم و تعجب کردم از حجم جزئیاتی که فراموش کرده بودم. ترجمه هم به نظرم خوب نبود. نگاهم به برچسب قیمتش افتاد: 16هزارتومان. یادش بخیر!
بعضی روزها هم با ناهار یا شام یک اپیزود از بینگ بنگ تئوری میبینم و گاهی سعی میکنم نکاتی که به چشمم می آید را یادداشت کنم. امروز دو اپیزور دیدم.پیش تر – چند سال پیش – با هم قراری گذاشته بودیم که هر فیلمی دیدیم قلم و کاغذی کنارمان باشد و چیزهایی که فکر میکنیم نکات مهم فیلم بود یا برداشت خودمان و تداعی هامان و یا پرسش هایی که با دیدن فیلم پیش آمده را بنویسیم و نقد ها را بخوانیم و … آن موقع نشد. حالیا امروز چیزی ننوشتم و تنها در ذهنم به نکاتی چند پرداختم. به شباهت کاراکترها با آدم های اطرافم.
این هم از این. راستی این دو غزل حافظ را به نظرم بسیار زیبا اجرا کرده آقای فرامرز اصلانی اگر خواستی آن آلبوم را بشنوی: سحر با باد میگفتم + با مدعی مگویید
از کتاب حق نوشتن خواندم. جولیا کامرون میگوید هر نویسندهای برای خوب نوشتن باید دائما خزانهی تصاویرش را پر کند. هنرمند تصاویر را میبلعد تا تولید کند. او میگوید به عنوان یک نویسنده با چشمانش میخورد. و همچنین توصیه میکند:
یکی دو ساعت وقت بگذارید و از خانه بیرون بروید. جادههای کوچکتر را سیاحت کنید. از آزادراهها و بزرگراهها بیرون بروید و به مزارع یا محلات نگاه کنید. به سبک معماری بناها توجه کنید. همچنان که میگذرید زندگی در این نقاط را مجسم کنید. از جادههای معمول بیرون بروید. راههای نپیموده را مجسم کنید.
با چشمهاتان تصاویر را بخورید. کلیساهایی که از برابر چشمهاتان عبور میکند، گورستانها، رستورانها و زمینههای گلف را ببلعید. به زندگی روزمره و تنوع تجربه انسانی فکر کنید. پیالهای خالی شوید در زیر بارش باران. به آرامی پر شوید.
فیلم the hunt را تماشا کردم. مردی پس از جدایی از همسرش در مهدکودکی مشغول به کار شده است. دختر کوچک یکی از دوستانش هم در همان مهدکودک حضور دارد.
دخترک در دنیای کودکیاش به دلیل کمبود توجه از سوی خانواده و محبت مرد، به او علاقهمند میشود. در جیب کت او برایش کاردستی میگذارد و زمانی که مرد حواسش نیست او را میبوسد.
مرد تلاش میکند دخترک را متوجه کند که باید علاقهاش را به سوی پسر بچهها هدایت کند نه او.
اما دخترک غمگین و عصبانی میشود و این مسئله را برای مدیر مهدکودک شرح میدهد. و این شروع شک بدبینی مدیر مهد نسبت به مرد میشود.
از طرفی دیگر از آن سوی داستان، مرد خوشحال است که بعد از تلاش فراوان موفق شده با پسرش که تا بحال کنار همسر سابقش بوده، زندگی کند.
فیلم را تا نیمه دیدهام. جذاب به نظر میرسد. این دو مسئله چطور به هم گره میخورند؟ آیا مرد موفق نخواهد شد که با پسرش زندگی کند؟ آیا این سوءتفاهم زندگی مرد را برهم خواهد زد؟
گزارش نیک به تاریخ 20 آبان
/ در پایان روز چقدر در مسیر مَلال راه رفتهای؟/
گزارش نیکی کوتاه:
یک هفتهای است که تمام تلاشم در طول روز از به موقع رسیدن و سر وقت – چه بسا زودتر از زمان موعود- به پادگان شروع میشود. در دژبانی قبلا تاخیر هارا به صورت دستی مینوشتند و ما سربازهای به نوعی زرنگ، با ترفند های متفاوت آن را مخدوش میکردیم تا فرمانده برای امضا برگه بعدی آن را نبیند. حال که مُهری به بزرگی پیشانی یک گاو سفید! در دژبانی برگه های ورود و خروج ما را نوازش میکند، من هم عزمم جزم تر از همیشه شد که به این چالش هم آری بگویم. کلا هیجان باید در فعالیت هایم باشد وگرنه برایم خیلی جذاب نیست و همین یک مهر کوچک به قدری برایم مهم شده که حتی زودتر از خواب بیدار میشوم، زودتر در کله سحر طناب میزنم و ورزش میکنم و زودتر آماده میشوم و به خودم میرسم. از این توالی حرکت صرفا بخاطر یک مهر کوچک به شدت شگفتزده میشوم.
امروز هم زود رسیدم و یک امتیاز دیگر در کولهبار و توشه روزم ثبت شد.
امروز کاری به آن صورت نداشتیم، به نوعی با آمدن سرباز جدید در گردان، کار ما هم کمتر شده است. برای همین بهترین فرصت است یا برای گپ و گفت با بچه ها برای اینکه ببینم انها چگونه دنیا را میبینند و تجربه میکنند یا کتاب خواندن و گپ زدن با نویسنده.
همچنان در حال خواندن کتاب شاهکار /استادی/ از جورج لئونارد هستم. در انتهای کتاب به سر میبرم و کلی هایلایت های متفاوت در کتاب دیده میشود. این هایلایت هارا سعی میکنم به گونهای خط کشی کنم که موقع دوباره خواندن – تکرار آموزی خودمان در دست نویسندهساز – آن اول از همه طرح پرسش شود برایم و زیر جواب را سعی میکنم خیلی خط نکشم و از مغزم برای جواب دادن یاری بخواهم.
کتاب مراحل متنوعی را شرح داده تا به اینجا. امروز مبحثی که میخواندم مربوط به ارتباط وجهه های متنوع زندگی با مسیر استادی بود. اینکه برای مثال اگر در مسیر استادی یک حوزهای -مثل موسیقی – باشیم، طبیعتا باید ملال را تجربه کنیم. نمیتوانیم در هر جلسه و تمرین لحظات اوج را تجربه کنیم. کلافه میشویم، از خود بیخود میشویم، حس احمق بودن به ما دست میدهد و این نشانهها دقیقا همان نشانه های استادی است!
جورج لئونارد تاکید میکند که صبر و حوصله و عاشق تمرین کردن به ما این قدرت را میدهد که اول از کارهای روزمره هم لذت ببریم: مثل ظرف شستن، اتاق را تمیز کردن و… پیشنهاد لئونارد در این کتاب این است که حتی حوصله سر بر ترین کارهم میتواند برای ما حکم راندن در مسیر استادی را داشته باشد. فرض بگیر ظرف شستن را. در هنگام ظرف شستن اگر هدف فقط شستن باشد و تمام کردن آن، احتمال کلافگی بیشتر میشود و شاید آن لحظات را حتی با بیحوصلگی و عصبانیت از دست بدهیم اما حال فرض کن که این ظرف شستن برایت نه حکم از دست دادن زمان و از دست دادن لحظاتی برای خرج کردن در مسیر چیرگیت، بلکه خود رقص و فعالیتی است برای افزایش انرژی خود. و چه مبحث جذابی!
در هنرهای رزمی و مخصوصا هنرهای رزمی شرقی، استادان ذن و شمشیرزنی را در کتاب مثال میزند که معتقدند، انسان با فعالیت بیشتر است که انرژی و نیروی بیشتری را کسب میکند نه سکون و عدم تحرک.
این نوشته ها بنظرم اگر هایلایت نشوند و تاکید روی آنها صورت نگیرد، میتوان سریع از کنارشان گذشت و به تجارب روزمره خودمان هم شاید اضافه نشوند. پس چیز دیگری از کتاب نمیگویم، چون بنظرم یکی از کلید های جذابی را نوشتم که نیاز به بازخوانی هرچه بیشتر اول از همه خودم دارد.
———-
چه چیزی برایت امروز جذاب تر بود؟
اینکه دیگر بدون گوشی و تلویزیون خیلی وقت است خوصلهام سرنمیرود هرچند که باید روی این نقطه ضعفم کار کنم که حتما این تنهایی رو محترم بشمرم ولی خبر دوستان و عزیزانم رو بیشتر بگیرم. نمیدانم ولی بخش زیادی از زندگیم دچار این باور بیمار و پوسیده بودم که کتاب خواندن بیشتر مساوی است با تنهایی و افسردگی. و همچنان دوستانی – اگر اسم دوست را بشود گذاشت – دارم که با این طرز فکر در کنار دایره ارتباطیم هستند.
———-
چه فیلم و سریالی را برای تجربه کردن دیدی؟
به پیشنهاد برادرم با پدرم نشستیم و فیلم سه احمق 2009 را تماشا کردیم. تجربه جالبی بود هرچند فیلم را دیده بودم و خیلی هم یادم نمیامد کلیت فیلم را ولی برای خودم و برادرم محتوای فیلم شاید به یاداوردنش نیاز بود که اصل زندگی چیز دیگریست.
———
جمله قصار امروز:
کسانی از شما که توانستهاید از جاروبرقی کشیدن اجتناب کنید، نمیدانید چه چیزی را از دست دادهاید: بله، کاری طاقتفرساست؛ اما در عین حال فرصتی عالی است؛ فرصتی نه کمزحمتتر از حسابوکتاب کردن، مرتب کردن پاورقیهای رساله دانشگاهی یا اصلاح یک نقص در حرکت گلفتان، برای تمرین برخی از مهارتهایی که در مسیر استادی به آنها نیاز خواهید داشت. کسی که بتواند تمام خانه را جاروبرقی بکشد، بیآنکه حتی یک بار خونسردی خود را از دست بدهد و در حالی که متعادل، متمرکز و کاملاً حاضر است، بهجای بیتابی برای پایان یافتن کار، بر فرایند تمرکز کند، کسی است که چیزی درباره استادی میداند.
———
نوشته شده در بیست و یکم آبان 1405
با تاخیر همچنان اما مستمر
درضمن کانال خودم را راهاندازی کردم و میخواهم حداقل پنج دستنویس درش قرار بدهم و کمی هم به سر وشکلش برسم – ناسلامتی گرافیک دیزاینر هستم خیر سرم! – و بعد آدرسش را با تو به اشتراک بگذارم.
سالواژهام: فاصله
از پنج صبح بیدارم. شمارش میوه و اعداد به درد نمیخورد. پا میشوم.
چه میشود که اول صبح از رضا بابایی میخوانم؟ پنج روز پیش در وبینار نویسندهساز، شاهین کلانتری از «یادداشت و گفتارههای خارج از نوبت» برایمان خواند. بعضیها او را نویسنده و محقق حوزوی میدانند. مصاحبهای داشته. میخوانم. خاطراتش را میخوانم. همه کتاب درس است. فکر میکنم چقدر اندیشهاش متواضعانه است. هرگز به لعاب تعصبات آلوده نمیشود. روحش شاد.
هر چه پیش میروم در خواندن و نوشتن، فاصلهام با اینستاگرام بیشتر میشود.
با مریم جلوانی و مرضیه یارمحمدی و مهسا جعفری، برای دیدار و ناهار وعده کردهایم.
مرضیه در سوگ خواهرش است. خداوند صبرش بدهد. مهسا با دختر پنج سالهاش آمده. میروم به دورانی که بچههایم کوچک بودهاند. حرف میزنیم و از نوشتن میگوییم. مریم از گروه آوازش میگوید.
نویسندهساز را شرکت میکنم.
برای شب سوپ میپزم. «بسیار خوشمزه بود.» شوهرم میگوید.
فرشته برگی از سلامتی میگوید. در وبینارش.
متین چپانی از مرزگذاری میگوید. در «خیره به خورشید نگریستن.» خداییش حرفهای متین به دلم مینشیند. ذهنی میروم صحرای کربلا. از خودم بدم میشود. چرا هیچوقت برای خودم مرز تعیین نکرده بودم؟
آخر شب میرویم با ندا احمدی. از خشم میگوید در «خطخطی.» اظهار نظر میکنیم. در نگاه من خشم، اژدها باشد و خونخوار، معصوم است. میکشیمش. هر کس از دیدگاه خودش. رنگ و شکلش میدهیم. میفرستیم توی صفحهی «مستکشی.» میخواهم یادداشتی از خشم بنویسم. فکرم را درگیر کرده است.
۲۰ آبان سال ۰۵ به چند ساعت مشاورهی کسبوکار گذشت، به اولین قهوه با دستگاه جدید، به ذوق تحویل گرفتن کتاب پرسه در مه و به روشن کردن کرسی. باقی اضافات بود و تکرار.
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه غفارپور on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشید کلاه on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟