قسمتهایی از روزم که در ذهنم ثبت شده
– امروز با مربی جدید ورزش کردم. با او ارتباط نگرفتم. شاید باید صبور باشم و ادامه بدهم و زود قضاوتش نکنم.
– پیامی از مادر دایان دریافت کردم. نوشته بود خوشحال شده است که دیشب ما را دیده و بعد از مدتها از حس تنهایی درآمده است. پیامش مرا خشنود کرد.
– با همسرم به خرید رفتیم، چون نور خورشید لطیف و ملایم و شیرین بود. چرخیدن در فروشگاه، با اینکه نمیتوانستم هر چیز دلخواهم را بردارم، برایم خوشایند بود، چون از خانه بیرون زده بودم.
– اسنپی به دنبالمان آمد با صندلیهای تمیز، اما راننده فردی با اضافه وزن زیاد بود که بوی عرقش فضای ماشین را پُر کرده بود. بویی شبیه تخمیر سرکهای. تلاش میکردم فاصلهی تنفسهایم را زیاد کنم. خوشبختانه پنجرهها باز بودند و وقتی سرعت میگرفت، هوا تهویه میشد.
– به کمک همسرم خریدها را شستیم و جابهجا کردیم. همکاریهایمان برایم دلچسب است. حس اینکه در مسئولیتهای اینچنینی تنها نیستم.
– از صبح در فکر خلق حسواژههای دورهی خودواژه بودم. ذهنم در حال ترکیدن بود. بچهها یکییکی تمرینهایشان را میفرستادند و اضطرابم بیشتر میشد. بالاخره تلاشهایم جواب داد و من هم تمرینم را ارسال کردم.
– شش قسمت از سریالی که مارول ساخته بود با نام Vision Quest را دیدم. قسمت اول گیرا نبود و در قسمتهای بعدی اوضاع کمی بهتر شد، اما از نظرم روند داستان کند و اعصاب خردکن پیش میرفت.
صبح چشم که باز کردم فهمیدم خواب ماندم. هفت و نیم صبح بود و گوشی کنارم روشن مانده بود از شب قبل. توی صفحهی گزارش نیک. خواب مجال لمس دکمهی آپلود را هم نداده بود. برخاستم و آماده شدم برای کلاس. با یک ماگ پر قهوه و چشمان بسته و ذکر لعنت به زمین و زمان زیر لب.
هشت و نیم به کلاس رسیدم و استاد بخشی مستفیضم کرد. کلاس را بیدار ماندم به لطف کافئین در رگهام. ادامهی روزم را هم برگشتم خوابگاه و وسیله جمع کردم. این هفته را تصمیم داشتم برم خانه. هر چند که دستور از بابا بود.
و آخرین زمان باقیماندنم هم برای این هفته در قوچان به ترتیب اینگونه گذشت:
اول در سرما به سمت کلاس دوم روز.
سپس کلاسی کسلکننده و کشدار.
بعد دوباره سرمای استخوانسوز و بال بال زدن کنار جاده برای اتوبوسها.
و در انتها بالاخره اتوبوسسواری به سمت خانه.
شوق داشتم برای خانه. بیدلیل. مسیر را به این اندیشیدیم که چه خوب است خانه داریم.
آدمهایی جایی نشستهاند برای دیدنم. و تختی دارم یک گوشه از این دنیای بزرگ برای خودم.
آغوش خانواده مثل همیشه چسبید. اینبار ماجرا زیاد نداشتم برای گفتن و بیوقفه زر زدن. کاراموزی که نداریم ماجراهام هم ته میکشد.
نویسندهساز زندهام کرد. آزادنویسیهاش شده علاقهی این روزهام. اینکه اینهمه آدم با هم مینویسیم شگفتانگیز است. چیزی میسازد جادویی. میرود توی قلمم و کلمات را جادو میکند و من را مجنون.
عصر تا شبم را هم شستوشو کردم. خودم را، اتاقم را، کمی ذهنم را و حال روی تختم دراز به دراز از زیر پتو به کل روزم میاندیشم. و کنجکاوم که امشب چگونه روایت میکنم روزم را. چه نیکی؟ چه گزارشی؟ چه کلمات و جملاتی؟
https://t.me/ravaanehh
☘️پنجشنبه۱۴۰۵/۸/۲۱
روزم را میچلانم تا عصارهای نیک از آن بگیرم. غافل از اینکه بعضی روزها به میوهی کالی میماند که هرچه فشارش میدهی آبی از آن نمیتراود.
دستودلم به کار نمیرفت. حسوحالش نبود. خب چه اشکالی دارد آدم است دیگر! همیشه که شاد و شنگول و حبهی انگور نیست که! مهم این است که خودت را زود جمعوجور کنی. وا ندهی.
خاندن بود، نه که نباشد؛ اما به حد کفایت و رضایت نبود.
نوشتن بود؛ اما چیز قابلداری نبود.
پیادهروی اصلن نبود. چون طاقت سوز و سرمایش نبود.
کلمهبرداری اما بود. از حق نگذریم.
کارچاقکن. پولوپَله. قلمبه سلمبه. بغرنج. یه لاقبا. تَنرنجه. بازارگرمی. خرجوبرج. سِرتق. همپَرسه. بیآرام. عیّاروار. فِرت و فِرت. پاچهورمالیده.
وبینار نویسندهساز بود. خیلی هم خوش بود. حرفهای استاد محشر بود. بهدلنشستنی و آموختنی بود.
صحبت از حیاتواژهها بود. کلمههایی که با زبان بیزبانی میگویند هنوز زندهای و زندگی در جریان است. هرچقدر هم دریا مواج و طوفانی باشد، تو میتوانی به دستوپازدنی تن خسته و مجروحت را به ساحل برسانی.
🌿حیاتواژههای من چه بود:
کتاب. کتابفروشی. کتابخانه. کاغذ. قلم. مدادرنگی. خاندن. نوشتن. کلمه. پیادهروی. درخت. برگ. باران. ابر. آسمان. شعر. پرنده. طبیعت. کوه. آب. پاییز. بهار. پنجره. عطر. آلبوم. خاطره. امید. صبر. معرفت. صداقت. خواب. سلامتی. چایتازهدم. قویبودن. سکوت. مدارا.
مابقی همه دلتنگی بود و…
شبهنگام گشتوگذار بود در دنیای شعر .
گذر به اشعار محمدعلی بهمنی افتاد.
انس و الفتی چند ساعته شکل گرفت با خاندن و مشق سرودههایش.
پرهیزکردن از منِ خود درسِ زندگیست
این گفته، گفتهایست که یادِ زمانه نیست
دیوانهای که آن خودِ خود نیست، ماندهام
آن عاقلی که درک خودش عاقلیست کیست
من با چگونههای خودم زیست کردهام
فردا موظف است بگوید چگونه زیست؟
با جستوجوی عقل، به مقصد نمیرسیم
دنیا عوض شده است، نگو راهِ چاره چیست
بیچاره من که فهم نکردم به خویشِخویش!
باید به حالِ خویشتنِ خویشتن گریست
پشتِ چراغِ قرمز این راه ماندهام
گاهی، چراغ سَبز هم آزارِ تازهایست.
سالواژهام: ریلگذاری
خوابم و صفحات صبحگاهی را نوشتم.
سریال «صد» را دیدم.
ناهار پختم.
ظرفها را شستم و آشپزخانه را تمیز کردم.
داستانکی نوشتم و در کانالم گذاشتم.
تمرین کارگاه خودواژه را کامل کردم و فرستادم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. «حیاتواژه» نوشتیم.
به مامانم سر زدم و در غذاپختن به او کمک کردم.
شام پختم.
۱۰ صفحه از «رود راوی» را خواندم.
فیلم heart of the beast را دیدم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
1. سالواژهام: تدریس.
2. با مامان رفتیم داروخانه. از آنطرف هم خردهخریدی برای ناهار.
3. ناهار خوردیم. لرز داشتم. رفتم جفت بخاری، زیر پتو. خوابم گرفت.
4. بیدار که شدم، نصف ظرفها را شستم.
5. یادداشت کانال را نوشتم.
6. گزارش نیک را تکمیل کردم.
7. شام زدیم.
8. یادداشت را هوا کردم.
9. گالریام را تکاندم کمی.
10. پخشِ زمین شدم دوباره.
11. |زهرا کردوالی|
12. https://t.me/ZahraKordevaly
گزارش هفتاد و هفت
سالواژه: تبدیل
این اولین بار است که گزارشم را با تبلتم ثبت میکنم. فکر میکنم نتوانستهام مشکل نیمفاصله نداشتنش را حل کنم اما امشب موبایلم شارژ ندارد و نمیخواستم ثبت گزارشم را به تعویق بیندازم.
خلاصهی امروز این است که هشت صبح برخیزیدم. به خانهی مادربزرگ رفتیم. آنجا چرتکی زدم تا بقیه برسند. دیدن و صحبت با خانواده و آن حس برایم دوستداشتنی بود. ماشاالله. پایدار باشد.
بعد از صبحانه با دخترعمهام به خانهشان رفتیم تا به جوجه طوطی که تازه خریده است غذا بدهد. قرار بود اسمش فرنگیس باشد ولی به توکو تغییر پیدا کرد. من در تیم فرنگیس بودم. خلاصه اینکه در یک نگاه عاشقش شدم. کوچک و بازیگوش بود و هنوز پرهایش کامل نشده بودند. پرزهای سفید لابهلای سبزی و قرمزی زیبایی که ادم را به وجد میآورد. به نظرم او هم از من خوشش آمده بود. مدام نزدیک دستم میشد و آخر خودش را در گرمای لباسم غرق کرد.
برگشتیم خانهی مادربزرگ و از آنجا هم برای اندک خریدکی بیرون رفتیم.
پیادهرویام فقط به همین محدود شد.
یک قسمت مترسک دیدم. یکی دو قسمت دیگر تمام میشود و خیلی مهم است چطور تمامش کنند.
به خانه که آمدیم، وقت را قاپیدم تا به تمرین خودواژهام برسم. معناسازی و کلمات برگزیدهام را انجام دادم و ثبت کردم.
حس میکنم تکههایی از امروز را جا انداختهام. به استراحت نیازمندم.
افکارم میگویند بنویس که ما هم هنوز اینجا هستیم.
دیباچهی گلستان:
فَکیفَ در نظرِ اعیانِ خداوندی عزّ نَصرُهُ که مجمعِ اهل دل است و مرکزِ علمایِ کامل، اگر در سیاقتِ سخن دلیریکنم شوخی کردهباشم و بضاعتِ مزجاة به حضرتِ عزیز آورده و شبه در بازارِ جوهریان، جوی نیرزد و چراغ، پیشِ آفتاب پرتوی ندهد و منارهیِ بلند در دامنِ کوهِ الوند پست نماید.
هر که گردن به دعوی اندازد
دشمن از هر طرف بر او تازد
سعدی افتادهایست آزاده
کس نیاید به جنگِ افتاده
اول اندیشه وآنگهی گفتار
پایبست آمدست و پس دیوار
نخلبندم ولی نه در بستان
شاهدم من ولی نه در کنعان
*فکیف= پس چگونه ممکن است.
*اعیان=بزرگان و برجستگان
عزّنصره= پیروزیش بزرگ و گرامی باد.
*سیاقت= راندن
*شوخی=شوخ لفظ مشترکِ فارسی است و سه معنی دارد:
معنی اول آن چرک است و شوخگین، چرکین می باشد.میگویند: شوخ از جامه بشست. معنیِ دوم آن بیشرم و گستاخ است و معنیِ سوم آن لطیف و بذله گوی و اهلِ مزاح می باشد.
*بضاعتِ مزجاة=مایهیِ اندک
*شَبَه= سنگِ سیاهی است که قدما برای آن خواصی برمیشمردهاند و گاهی به عنوان گوهرِ بدلی با آن آرایش میکردهاند. شبق نیز گفته شده است.
*الوند= نام کوهیست در نزدیکیِ همدان و اصلِ پهلوی آن و در لهجهی اوستایی به معنیِ تندوتیز است. رود دجله را هم شاید به مناسبت تندی آن اروند نامیدهباشند. سعدی برای بیان تواضعِ خویش و کم نمودن مقدار خود در برابر اعیان، چندین تمثیلِ متوالی آورده است.
*نخلبندی= نخلبند کسیست که صورتِ درختان و میوه ها را از موم میسازد. شاید هم به معنی آیینهبندی باشد زیرا در بعضی از شهرها، چهارچوبی را آیینهبندان میکنند و در تشریفاتِ عزاداری آنرا در کوچه و بازار میگردانند.
*شاهدی= مراد از شاهدی، جلوهگری و دلربایی زیبارویان است.
*کنعان= نام سرزمینی است در فلسطین که اسرائیلیان پیش از رویِ کارآمدن حضرت یوسف در آن میزیستهاند و مراد از شاهدِ کنعان، حضرتِ یوسف است.
درس خاندم. رقصیدم. آواز خاندم. زنده بودن را تحمل کردم.
فردا امتحان آخر است.
به نویسندهساز و کتابهای نازنینم باز میگردم. دلم برای استاد کلانتری و بچهها تنگ شده است.
ماگ عزیز سلام دوباره. میخواستم بگویم که به قولم عمل کردم. و ۷ صبح و حتی کمی زودتر بیدار شدم. ۵ دقیقه نوشتم و کارهای دیگر. الان کلاسم.
تایم اول لغو شد. خب چرا انقدر زود گفتید. اما بهجاش کارهای خوبی کردم. فصل آخر برتری خفیف را خواندم. برتری خفیف همان تیز کردن تبر است. این جملهش را درک کردم.
بعدش اوایل کتاب دامنه را خواندم. موضوع جالبی دارد. کنجکاو بودم و هستم دربارهش. اینکه تکرار واقعا ما را متخصص میکند؟ تو بعضی کارها مثل شطرنج آره. چون الگوها تکراریاند و هرچه بیشتر باهاش درگیر بشوی بیشتر آنها را میشناسی. فکر کنم خودم دنبال الگو هستم تو همهچیز. همیشه فکر میکنم دفعهی پیش چه کاری کردم که شد؟ یا چه کردم که نشد؟ اما نتیجه همیشه همان نیست. شاید باید انعطافپذیرتر باشم. فقط کمی.
دوتا از سهتا کلاس لغو شد. کلاسی که برگزار شد دربارهی زخم و التهاب بود. استادش به گفتهی خودش خرخون بوده. از ما هم رفرنس میخواهد. هعی.
بعدش ناهار خوردم و سایبرپانک دیدم. امروز فصل اولش را تمام خواهم کرد. حالا پیش به سوی اتوبوس.
تو اتوبوس یک داستانکوتاه از چخوف خواندم. چیزمیزهای خودواژه را هم خواندم. از ترجمهی زخم و از آشنایی با زبان. بیشترش هم لالا.
آهنگ جدیدی یاد گرفتیم. سخت بود برام. پدرخوانده. اما خیلی دوستش دارم و سخت بودنش را هم دوست دارم.
وبینار نویسندهساز را چندان نبودم. اما صدایش را گوش دادم. آره دوست دارم کارهایی که برای توسعهی فردی انجام میدهم بنویسم هم. برای خودم بیشتر حتی اگر تکراری باشند. از حیاتواژههایم: خواهر. نوشتن. کتاب. شازدهکوچولو. موسیقی. کلید. پتو. بغل. بازی. بستنی. کافه. درخت. ماه. رقص. یادگیری. دفترچه. خرید. چایی. دست. شوخی. تصویر
فصل اول سایبرپانک تمام. از غمگینترین پایانهایی که تا حالا دیدم. شخصیت اصلی مرد.
اشکالهایش را گفتم. هندسه بود و دیدم هنوز ازش لذت میبرم.
اول صبح، سفیدِ سردِ دیوارهای تازه رنگشده. خلوت و خنک و ساکت. و بعد فرصتی پیش آمده و نوشتهام. رها. مثل وسعت آبیِ دریایی که آسمانش ابری نباشد.
بعدتر، با ورود مدیرعامل به اتاق، قرمز به رنگ خون شریانهای صورت. و بعد دیپلماسی با آقای مدیرعامل جواب داده و آبی. این بار آبی درباری.
ترافیک مثل همیشه خاکستری. خاکستریِ دود گرفتهی کسالتبار آسمان تهران، درست پیش از باران که اگر بزند، مشخص نیست چه به روز ترافیک همین جاده میآید. و شکوفاندن خنده در چشمهای مادر و انجام دادن کارهاش، آبی روشن آسمانی. یک جور احساس شکوه توام با آرامش.
و شعرهای کانال، سرزمینهای رازآلود در قلمرو پرواز شاهین خیال، به رنگ بنفش پاستیلی شیشهای شفاف. با بوی پاک کنهای همان رنگی.
تمرین Core آلبالویی تیره. جدی و خوشپوش. و انعطافپذیری، لیمویی رنگپریده. کمجان و شکیبا.
انجام دادن کارهای خرده ریز خانه هم مثل لکههای رنگ که این ور و آن ور صفحه چکیده و وبال گردن ترکیب رنگ امروز.
سالواژه: صلحخویشی
21 آبان ماه 1405
تولدم بود امروز. معمولی بود. درست مانند روزهای دیگر. خواستم متفاوت شود. نشد. نمیدانم. نشستم و به این یکسالی که گذشت، فکر کردم. عهدهایی با خود بستم. امید که تا تولد بعدیام، به آنها پایبند بمانم. صحبت کردم با خود و ویدئوهایی ضبط کردم. باید سنگهایم را با خود وا میکندم. دوستی شده بودم برای خود. نیاز داشتم به شنیدن چنین حرفهایی. صبح را رفتم لمینت ناخن. باب میلم درآمد و شاد شدم. باورم نمیشود روز تولدم خوابیدم. 2ساعتی شد. نویسندهساز را بودم. استاد از حیاتواژهها گفتند. زیباترین و جانفزاترین حیاتواژهی من، «خاک»ست. البته که چیزهای دیگر هم هست. نشستم زبان خواندم و روی مقالهام کار کردم. آزادنویسی کردم. بماند به یادگار از روز تولدم. همینقدر معمولی گذشت.
سالواژهات: ارتباط
صبحی تمرین میکنی. گلایه میکنی که چرا نمیفهمی منطق کدها را. بیشتر گلایهات برای ادامه دادن است. قرار گذاشته بودی که به مدت پنج ماه کنار این مهارت بمانی و اگر دوستش نداشتی، رهایش کنی. ولی حالا ماندهای که بمانی.
کهنگاه را برگذار میکنی و تو کونت میماند که چرا فلاسِفه را فلاسَفه تلفظ کردی.
کلاس میروی و باز هم کد.
زبان میخانی.
پیادهروی میروی و مردکی میافتد پیات.
بخشی از افسانه اسطوره را میخانی.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۱
عشق. خانواده. نامه. موسیقی. نارنگی. باران. پنجره. تراس. خلوت. کلمه. داستان. کتاب. شیر کاکائو. چیپس. لواشک. تخت. خواب. پیاده روی. سلامتی. شکرگذاری. وطن. خاطره. تمرین. آرایش. رقص. عروسک. دیالوگ. ایده. گل. مادر. بابونه. نرگس. مریم. قاصدک. آرزو. رویا. آوا. روانشناسی. دانشگاه. چای. معجزه.
یکی از بهترین اتفاقات امروز، دیدن فیلم «چشمان کاملاً بسته» از استنلی کوبریک بود. یکی از کمکهایی که این فیلم به من کرد، نشان دادن رابطهٔ زن و شوهر بود که قطعاً در نوشتن و ویرایش متنم به من کمک میکند. دیالوگهای فوقالعادهٔ این فیلم خیلی کمککننده بودند. حالا فهمیدم که چرا استاد گفتند در کلمهگویی خساست به خرج بدهید.
دوست دارم درباره تجربهام از تماشای فیلم بنویسم، نه فقط درباره داستانش. اینکه چه چیزی در من به جا گذاشت، چه فکری را بیدار کرد و کدام صحنه یا مفهومش هنوز ذهنم را درگیر کرده است.
https://t.me/MashgheBodan
صبح، زودتر از همیشه بیدار شدم. باید میرفتم دفتر، کار داشتم.
ترکِ موتورش نشستم و راه افتادیم. گفتم: هندزفری میذارم.
منظورم را میفهمد. یعنی تا مقصد چیزی نمیشنوم.
صدای آهنگ را تا آخر بالا بردم. گوشگیر را هم گذاشتم، از این پشمیها. عمرو دیاب میخواند و سوز سرما میزد به چشم و انگشتهایم.
گوشهی خیابانها داربست زده بودند، ملبس به پارچههای مشکی. دیگهای بزرگ هم بود. همان همیشگیها.
پرسیدم: مناسبتش چیه؟
اگر هم جواب داده باشد چیزی نشنیدم، در گوشم صدای خواننده بالاتر بود.
داشتم به دوستمان فکر میکردم که قرار بود یک سر بیاید تهران. تصور کردم الان که ما میپیچیم در کوچه، جلوی دفتر منتظر ایستاده.
پیچیدیم در کوچه و جلوی دفتر بود!
سر ظهر وقتِ شیتان پیتان داشتم. بعد برگشتم. تا نهار بخورم شد ساعت ۴.
دیروز به نویسندهساز نرسیده بودم. صدای جلسه را پخش کردم، در بخش کلمه برداری یکی نوشته بود “بخیه به آبدوغ زدن”، خوشم آمد. ساجده حقپرست هم عجب تسلطی به کلام داشت. چشمهایم را بستم. به این امید که بعدش هم به وبینار امروز میرسم. چشمهایم را باز کردم؛ ساعت از ۸ گذشته بود. آنقدر منگ بودم که نمیدانستم در کدام دورهی تاریخام و الان شب است یا روز.
خودم را از کاناپه کندم. به کارهای خانه رسیدم. ظرف میشستم و به صدای جلسهی امروز گوش میدادم. استاد میگفت: «کنار مساله بمونیم.»
ذهنم مشغول شد، کجاها کنار مسالهها نماندم و به جایش خودم را سرگرم کردم؟
۲۱ آبان سال ۰۵
نوشتن هشتاد و چهارمین گزارش نیک را می آغازم.
ساعت نزدیک ۱ بامداد است من می خواستم بخوابم ناگهان یادم آمد که من امشب به خودم قول دادم که گزارش نیکم را بنویسم.
از صبح درگیر تمیز کردن خانه بودیم چون امشب مهمان داشتیم.
قرار بود خاله و دایی از شمال بیایند دنبال مادربزرگم و او را به خانه ببرند.
ما هم چون آن ها کمی ایرادگیر و وسواسی هستند جوری به جان خانه افتادیم که جان خودمان درآمد.
من تمام لباس های کمد را بیرون ریختم دوباره تا و مرتب کردم.
هم لباس های خودم هم خواهر و هم مامان و بابا را.
مادر هم در فکر غذا و تب و تاب آشپزی بود.
بعد هم رفتم سراغ گردگیری و جارو زدن.
شلنگ جارو در همین میان پاره شد و پدر رفت تا شلنگ نو بگیرد.
بعد از تمام شدن کارها گفتم بروم حمام تا دیر نشود.
قبل از شروع وبینار دوش گرفتم و راحت شدم.
در وبینار امروز حضور داشتم.
اصلا وقتی در وبینار شرکت می کنم جانی به جان هایم افزوده می شود.
وبینار نویسنده ساز قلب زندگی و روح من است.
اصلا خود نوشتن انرژی من را افزایش می دهد.
استاد مثل همیشه اولش با شوخ طبعی شروع کرد.
کلمه بازی کردیم. اول همه کلمات خودشان را بیان کردند و بعد آزاد نویسی را با نوشتن کلمات خودمان روی کاغذ به پایان رساندیم.
هر کدام از کلمه ها یادآور کلی خاطره و حال خوب بود.
انگار کلمه ها صحبت می کردند و به احساست طراوت می بخشیدند. روحت را سرشار از سرزندگی و تازگی می کردند.
من خیلی کیف کردم.
امروز خیلی خوش گذراندیم.
چه قدر پندهای استاد به دل نشست.
ما انسان ها فسفودی شدیم.
همه چیز را حاضر و آماده می خواهیم.
همیشه قرار نیست در حال فعالیت باشیم گاهی باید به جسم و روح خود استراحت دهیم و کاری نکنیم به یک نقطه زل بزنیم مثل دیوانه ها و فقط خیره شویم و تفکر کنیم. ممکن است در آن حال و هوا کلی ایده های ناب به ذهنمان برسد.
یا شروع کنیم به نوشتن و آنقدر بنویسیم که صدای جیغ کاغذ را بشنویم.
تمام این ها زندگی را دوباره می آفرینند.
نور امید به زندگی دوباره در قلبمان روشن می شود.
خیلی خوب است کمی آرام بگیریم و با خودمان تنها شویم. آنقدر غر و ناله نزنیم که جز پوچی و اعصاب خوردی برایمان چیزی نمی آورد.
ما فقط یک بار فرصت زندگی کردن داریم پس چه بسا بهترین استفاده را از روزهای عمرمان ببریم.
مهمان ها ما را گول زدند و زودتر از موعد رسیدند.
من و مادبزرگ خانه بودیم و مامان رفته بود شیرینی بخرد و پدر هم دنبال خواهرم رفته بود.
من که شگفت زده شده بودم در را باز کردم و خوشامدگویی کردم.
چند دقیقه ای نشستند و مادر هم آمد روبوسی و دیدار کردند.
چه قدر هم زحمت کشیدند و وسایل و سوغاتی آوردند.
از ماهی بگیر تا تورب سفید و باقالی.
شام را جایتان خالی خوردیم. فسنجان و آلو خورشت به همراه ترشی و زیتون پرورده و ترب سفید.
من که در حال منفجر شدن بودم. با خواهرم سفره را جمع کردیم و ظرف ها را شستیم.
خسته شدیم.
میوه خوردیم و انار دانه شده به همراه گلپر و نمک.
این بود از فلسفه ی امروز و امشب ما.
چون قول دادم به خودم که گزارش نیک امشب را حتما بنویسم با تمام خستگی پای قولم ماندم و به آن وفا کردم.
من رویا نیستم و بله، امروز روزمره بود و پیادهروی و پیادهروی و باز هم پیادهروی. سری به کتابفروشی خوارزمی زدم و فهمیدم تخفیفش رویایی نبود، باز هم نمیشد با خیالی آسوده خرید. خیابان حافظ را که بالا میرفتم مردی فرغون به دست با من همگام شد و انجیر میفروخت.
با قهوه و آزادنویسی مجالی برای بودنْ یافتم. راستی وبینار یوتاب نازنین را هم بودم. او اسطوره میگفت و خودش هم شبیه اسطورهها بود و حتی شهرش هم اسطورهزا بوده و هست.
حال که صحبت به اینجا رسید باید اعتراف کنم که هیچگاه از تهرانی بودنم راضی نبودهام. همیشه به این میاندیشم که اجدادم به احتمال لبوفروش بودهاند و اگر قحطی بیاید باید گوجه و خیار بکاریم برای کسب درآمد.
القصه، کاش از شهری دیگر بودم.
صبح به شدت هوا تمیز و شفاف بود. کوهها نزدیکتر از فاصلهی واقعیشان دیده میشدند. همهاش دوست داشتی بیرون بچرخی.
در این هوا نوشتن لذت دیگری داشت.
بچهها درخواست پیکنیک کردند. عصر رفتیم لب رودخانه. ابرهای دَم غروب ترکیبی از نارنجی، صورتی و بنفش بود که انعکاسشان در رودخانه دیدنی بود.
زمان وبینار نویسندهساز در بیآنتنی گذشت و دستم از آن کوتاه بود.
بعد غروب رفتم لوازم تحریر. به هر بهانهای دوست داشتم بیشتر لای رنگیپنگیها بچرخم.
شب رفتم دورهمی خانهی دختر خاله. حسابی خوش گذشت.
امروز سارا کمی حالندار بود. خدا کند سرماخوردگی نباشد.
۱. امروز مهمان داشتم. صبحانه خوردیم و مهمانها رفتند.
۲. رفتم بیرون و کتابی که خواهرم سفارشش را کردهبود، از کتابخانه خریدم.
۳. آمدم خانهی مامان.
۴. شام را مهمان خانهی برادرشوهر بودیم.
۵. جلد دوم مادران و دختران را تمام کردم.
میزان خواندن = صفر
میزان نوشتن = همین چند خط گزارش و صفحات صبحگاهی
میزان خواب = بسیار کم
میزان کار = بسیار زیاد
مجموع همهی اینها اسمش میشود «پارگی». نظم خوابم حسابی به هم ریخته است و بیخوابی زندگیام را کاملن بیکیفیت میکند.
انار خوردم و آش دوغ به سبک اردبیل. الهی شکر برای این همه طعم و تنوع.
تقریبن پیش نمیآید که بگویم چیزی خوردنی را دوست ندارم. خیلی چیزها را به خاطر سلامتی نمیخورم اما تقریبن همه چیز را دوست دارم. اگر هم چیزی چندان باب میلم نباشد نمیگویم دوست ندارم یا بدم میآید. این را برای خودم قانون کردهام، چون به کاربردن این الفاظ را قدرنشناسی به حساب میآورم. حالا نه اینکه همیشه به قانون پایبند باشم اما تا جایی که در توانم است عمل میکنم. اما یک چیز هست که حقیقتن از آن بیزارم و آن هم طعم یخچال است؛ اگر چیزی مزهی یخچال به خودش گرفته باشد واقعن نمیتوانم تحمل کنم. (ترکیب قهوه و وانیل بوی بد یخچال را از بین میبرد.)
پروردگارا، ایمان دارم که تا وقتی دهانی باشد روزی آن هم مهیا خواهد شد پس هیچ حاجتی به ترس و نگرانی نیست. (چه بسیارند جنبندگانی که قدرت ندارند روزی خود را بر عهده بگیرند، خداست که به آنان و شما روزی میدهد، و او شنوا و داناست. عنکبوت، آیهٔ ۶۰)
صبحی همسایهها آمدند برای گیر و گور سند. لقمهی خیار و پنیر توی لپم بود و لالوی مبایعهنامه، به مدد هوش مصنوعی، تازه میفهمیدم بند و مفاد و اسقاط خیارات و خیار غبن و تدلیس و اموال منقول و غیرمنقول و فلان و بهمان یعنی چه. خانم بهشتی گفت بیا برویم دفتر اسناد ببینیم چه خبر است و گواهی عدم حضور بگیریم. من هم با اینکه نمیدانستم چی در چی بود، آماده شدم و رفتم. خداراشکر حین رانندگی سوتی ندادم. سالم رفتیم و سالم برگشتیم.
دفتردار حوالهمان کرد به بانک و اظهارنامه اما دم رفتنی خوب شد خانم فکری آمد؛ چون همه را توی ماشین انداخت و شست. چه خوب است چهارتا بزرگتر باشند. دوست داشتم زنگ بزنم به تو. زنگ هم زدم، ولی دلم نیامد از این چیزها حرف بزنیم. حالت را پرسیدم. شوخی کردی. خندیدی. دلم نیامد. دلم خاست همینطوری حرف بزنیم؛ بدون اضافات.
ساعت یک بود که برگشتیم خانه. نشستم به نوشتن. پیام آمد که قرار است شب همهی واحدها برویم بنگاه برای گرفتن تاریخ جدید. اگر مصطفی برسد میرود، اما اگرنه، خودم باید بروم. گفتند صاحب ساختمان دبه کند، کار میافتد به شکایت و دادگاه و وکیل.
مناسبات بزرگ شدن چه حوصلهسربر است بابافری! جالب و سیکسیجینایی هم هست البته. همینکه حواست را جمع کنی کی چه میگوید، کی هیچ نمیگوید، کی میخاهد کلاه سر آدم بگذارد و کی بردارد. بابافری، یعنی من هم مثل تو آدم حواسجمعی میشوم؟ من هم از این مناسبات بی پتومتبازی سر درمیآورم؟ چقدر به هوش و ذکاوتم اعتماد داری بابافری؟ بعد از قضایای فساد مالی دانشگاه شیراز که حسابی تک و تنها توی این سازمان و آن وزارت دوندگی کردم، پوستکلفت شدهام؟ ترسم ریخته؟
تهران و دور از همه بودن، غُدم کرده. چرا کمک گرفتن از بقیه برایم سختتر شده بابافری؟ چرا میخاهم فقط خودم از پس همهچیز بربیایم؟ چرا پشت شانههایم حضور امن هیچکس را حس نمیکنم؟ تنهایی تا چه اندازه غمانگیز است و تا چه اندازه پوستکلفت؟
بابافری، برای تو که حتی روز تولد، پدر نداشتی و از چهاردهسالگی رفتی کویت و آنجا کار کردی و کار کردی و کار کردی و شدی پشتیبان خانواده، باید قابل درک باشد بعضی تجربهها. چرا نمیتوانم مستقیم به خودت بگویم؟ چرا نمیتوانیم با هم از تجربههایمان بگوییم؟ چرا ساکتی؟ چرا پشت هر شوخی تلاش میکنی برای ارتباط گرفتن با من؟ چرا راحت نیستی بابافری؟ چرا حتی با اینکه هستی، پشت شانههایم احساست نمیکنم؟
اشکالی ندارد بابافری. هر روز که میگذرد، بیشتر از همهچیز میخاهم فقط باشی. حتی دور، حتی در سکوت و خجالت، حتی بیآنکه احساست کنم. فقط باشی. همین. همین را باش. همینکه بدانم هستی. همینکه بدانم میمانی. بابافری، بدون بودنت، تنهایی چه سرم خاهد آورد؟ چند کیلو دلتنگی به دلتنگیهای الانم هوار میشود؟ چرا اینقدر پراکنده و محوی بابافری؟ مثل مه. تو مثل مهای.
از ادامهی روزم برایت بگویم که چه بیبرکت بود. کار خانه به بنگاه و گیس و گیسکشی نرسید. ساختمانساز آمد و مدارک آورد و گفت آوار شوید سر کارشناسی که به غلط یا از سر کرمریزی شما را به هولوولا انداخته. من که نبودم؛ اینها را مصطفی برایم تعریف کرد. بههرحال ختم به خیر شد.
ولی چه بد بابافری که آدم خیلی وقتها روی موج بقیه سوار میشود. دلم نمیخاهد اینطور باشم. گاهی حس میکنم از تصمیم تا تأمل، یک قدم گنده فاصله است که همیشه شک دارم بردارم یا برندارم. اقدام کنم یا صبر بِباید؟
خلاصه، بعد از کمی نوشتن خابم برد و وقتی بیدار شدم، کُفُراتی بودم برای خودم. شب شده بود. هولهولکی غذایی آماده کردم. لگن سینک پر از ظرف بود. سه نوبت آنها را شستم. دستی به سر و روی خانه کشیدم. بعد شام خوردیم و بعد هم دوباره خابم برد. احساس میکنم به قول آبجیزهرا گرد مُرده پاشیدهاند به تنم. مصطفی سرماخورده. قرار شد برود دکتر، من هم با او سرم بزنم. اما حوصله نکردیم و به هیچکدام نرسیدیم.
ساعت دوازده بود که بیدار شدم. فکر میکنی چرا؟ چون توی خاب یادم آمد انتشار در کانال چه میشود پس؟ به هوای آن بلند شدم و تا ساعت دو کمی از کارهایم را پیش بردم. هم نوشتههایم را ویرایش کردم، هم چند صفحه کتاب خاندم و موضوع صفحهآراییام را تغییر دادم. همه را با سر درد.
اگر این حرکت را در خانهی خودمان میزدم، حکمش اعدام بود، مگر نه؟ در اینجا مطلقن آزادم. ولی حالا میفهمم غرغرمقررات مامان خیلی هم بد نبود. حداقل تا مجرد بودم، زندگی نظم داشت. مثل آدم میخابیدیم و مثل یک خانواده بیدار میشدیم. با هم صبحانه میخوردیم و هرکس میرفت پی کارش تا ظهر. ناهار و استراحت و بعد هم تا شب که بهموقع باید میخابیدیم؛ حوالی یازده یا دوازده نهایتن.
چه خوب بود آن وقتها. کاش همان زمان با نوشتن هم آشنا بودم. خیلی جلو میافتادم بابافری. خیلی جلوتر.
صبح با عجله آماده میشویم. من میروم دانشگاه و تو میروی کارگاه گرافیک. یک ساعتی زودتر رسیدهام. از مترو تربیت مدرس تا دانشگاه را قدم میزنم. سعی میکنم با عجله راه نروم. به آدمها نگاه میکنم، به مسافرها که چادر زدهاند بغل خیابان. غالبن آمدهاند برای دکتر یا مریض دارند. یا در بیمارستان شریعتی یا بیمارستان قلب تهران. ردیفی از درختهای افرا و چنار تمام پیادهرو را سایه انداخته. هوا چند لکه ابر دارد. میرسم به دانشگاه و میروم کارگاه چاپ تا در این فاصله چاپ مس بگیرم. خوب در نمیآید. مثل اینکه خطوطم قدرت ندارند. مینشینم به کندن و خراشیدن. به چاپ بعدی نمیرسم. کلاس دوم شروع میشود. در ساختمان 6. با همان پلههای تیز و نفسگیر. خیلی اتفاقی ریحانه را بعد از سالها میبینم. چه بزرگ شده. هرچه بیشتر استاد از اصول صفحهآرایی استاندارد میگوید، بیشتر مشتاقم به آموختن. انگار که هیچ نمیدانستهام و مانده تا این مسیر را طی کنم. همان اولین نفر کارم را نشان میدهم و بعد دوباره برمیگردم به کارگاه چاپ. باز هم خروجی خوب نیست! بیشتر باید خراش بدهم. خروجی سوم درست میشود. تایید میدهد استاد. خروجیهای هنر سه حالت دارند. در بهترین حالت کارت را دوست داری و تایید هم میشود. در فِسترین حالت کارت را دوست داری اما تائیدی نمیگیرد. اما در ناجورترین حال خودت کارت را نمیپسندی اما استاد تایید میدهد. حس بیگانه و نچسبیست. فکر میکنی خوب است یا استاد دیگر حوصله ندارد؟ چاپ من هم همینطور بود.
پنجشنبهها روز سختی است چون از صبح تا پنج عصر تمامن سرپا و در تر و تابم. در شلوغی کارگاه با دستکشهای مرکبی، بشور و کاغذ خیس و خشک کن و رنگ بمال و زیر دستگاه بغلتان و توی صف بمان و… روز یزیدی میشود کلن. بعد هم پیادهروی و اتوبوس و مترو و خستگی پشت خستگی. اینبار مسیر را با شب هول مسافر بودم. آنقدر درگیرم میکند که گاهی غرق میشوم در خاطرات و تداعیهای خودم. گاهی چندبار یک صفحه را میخانم. حس میکنم کلماتش هیپنوتیزمم میکند.
خانمی ضعف کرده در مترو. بیسکوئیتم را میدهم تا بخورد و جان بگیرد. چه فشاری تحمل میکنیم همه. از مترو تا خانه را دوباره به پیادهروی ترجیح میدهم. هوا، نرم و بارانی است.
هفت بود یا هشت؟ نمیدانم کی به خانه رسیدم. احساس میکردم در پاهایم رگها ورم کردهاند. یک ساعتی دراز میکشم. به وبینار حمیده میرسم با کلی ذوق و خوشحالی. بعدتر باید بنشینم پای لپتاپ. تا یک نیمه شب، بالاخره فایل ارائه تمام میشود. من هم تمام میشوم. دلم میخاهد به ساغر بگویم جا ندارد یک هفته دیرتر ارائه بدهیم؟
راستی بگو امروز چه کسی را دیدم؟ عمو قناد.
ایستاده بود در راهرو دانشگاه و تند و تند برای دانشجویش مبحثی را توضیح میداد. قبلتر هم به لطف بچههای هنر نمایشی و عروسکگردانی بازیگران و هنرمندان دیگری دیده بودم؛ دیدن او اما کودکانهترین خاطراتم را زنده کرد.
صبح با یک پیام دلپذیر از استادم شروع شد: «نمیخواد کاریش کنی بفرست من درست میکنم». آخیشی از اعماق وجودم کشیدم. یک بار سنگینی از روی روانم برداشته شد. انگار که جان دوباره گرفته باشم. فایل مقاله را برایش ایمیل میکنم و در صندوقم ایمیل خوانده نشدهای میبینم که نوشته است:
Fatemeh shabbeh congratulations!
بازش میکنم و بله! آن فراخوان جایزه صد کارآفرین برتر بریکس را که چند ماه پیش شرکت کردیم، برنده شدهایم! سریع به ن زنگ میزنم و هولهولی قضیه را برایش میگویم. دست از پا نمیشناسم. ایمیل برای چند روز پیش است و من بازش نکرده بودم چون اسم یارو به روسی نوشته شده بود و فکر میکردم اسپمی چیزی باشد. ددلاین اعلام شرکت در مراسم رد شده و حسابی اعصابم خورد شد که چرا ایمیلهایم را با دقت چک نمیکنم. سریع بهشان ایمیل زدم و قضیه را توضیح دادم و فعلا که پاسخی نیامده. مراسم قرار است در مسکو برگزار شود. با این وضعیت کشور و البته بیپولی گمان نکنم بتوانم بروم اما به معنای واقعی کلمه وصف العیش نصف العیش کردم. با ذوق و شوق خبر را به پدر و مادرم میدهم و بسیار خوشحال میشوند. برادرزادههایم هم با خنده میگویند الان به بابا خبر را بدهی آنوقت موفقیتهای تو را توی سرمان میزند که ببینید عمه چکار کرده و فلان. میخندم و میگویم که من هم روزی با دیگران مقایسه شدهام، اما هیچچیز مهمتر از پیدا کردن چیزی که با آن خوشحالی و احساس باارزش بودن میکنی، نیست. همین که پیدایش کردی، دیگر مسیرت را با مسیر دیگران مقایسه نمیکنی، او هم میخواهد شما را به فکر بیندازد که زودتر مسیرتان را پیدا کنید. در دلم میگویم من موفقم؟ فکر میکنم هیچوقت حس نکنم موفقم. چون موفقیت ته ندارد. همیشه چیزی بیشتر میخاهی. بهتر است بگویم من با مسیرم حالم خوب است؟ من زندگی را تجربه میکنم؟ در مسیرم احساس باارزش بودن میکنم؟ بله و هزاران بار بله. این نقطههای پرنور در مسیر فقط یادآوریای هستند برای آنکه من در مسیر درست خودم هستم. بیش باد این نقطههای پرنور.
امروز به کار گذشت ولی نه همهاش. صبح دوست داشتم بروم پیادهروی در یکی از خیابانهای اهواز که خیلی دوست دارم اما خانه نیمهمنفجر بود، پس ماندم و کارهای خانه را انجام دادم. در این میان، خواندن «تنگسیر» را هم شروع کردم. عصری ناهارمان را برداشتیم و با همسرم رفتیم و کنار کارون ناهار و چای خوردیم. بعد هم رفتیم «کتاب کوچه»، سه جلد از کتابهای بهمن فرسی گرفتیم؛ «با شما نبودم» و «زیر دندان سگ» و «سقوط آزاد» و «وصال در وادی هفتم» عباس نعلبندیان. بعد هم آمدیم خانه. یادداشت کانالهای دوستان را خواندم و یادداشت کانال خودم را هم نوشتم. تا شب باز هم از «تنگسیر» خواندم و لذت بردم.
شاهین عزیز
ساعت نزدیک 2 شب است. مغزم در حالت خواب است. دستم اما نه شوق دارد. در نویسندساز امروز از کتاب دزبارهی پیچیدگی حرف زدی، کنچکاویام رساندم به نشر ماهی. گویا قبل از خرید ۲۶ صفحه را برای خاندن گذشته بود. به سرعت دانلود نموده اما بعد. درست بعدش گذشت. من همچنان با ذوق در حال خواندن. فکر میکنم. میبینم خوب شد من تا قبل از مدرسهینویسندگی چیزی نمیدانستم. نه بگذار این طور بگویم. چیزهای که میدانستم همان همیشگی بودند. چیزهای متعارف همیشگی. کی فکرش میکرد من شوق نشان دهم/. و در ۲۰ سالگی پیگیر کتاب دربارهی پیچیدگی. اگر به علی 12 سال میگفتی در 20 سالگی تو به کتاب دربارهیپچیدگی میرسی احتمالا همانطور که داشت ترکیب پرسپولیس و استقلال در دستگاه بازی تنظیم میکرد که پرسپولیس برنده شود یک پوزخند ریزمیزد. می رفت سراغ بازی. یا خیلی همت میکرد مطالعات اجتماعی طوطیوار تکرار میکرد تا بتواند فردا نزد معلم برود. توهم دانشش را استفراغ کند. به هرحال خوب شد که یکی از دوستان دربارهی «سیستم» پرسید.
………………………………..
از پنجشنبه روز
نویسندهساز
رودراوی هواندن
نوشتن حیات واژهها
حالا همه خوابند و بیدار منم. مامان، بابا، امیررضا، خاله. همه. کاش توی بغل مامان میخوابیدم. دلم تنگ شده بود. زیاد. سیر بغل نشدهام. کاش بغل کردن مامان و بابا تا ابد طول میکشید.
امروز از صبح با امید در آغوش کشیدنشان بیدار شدم. احساس اینکه بلاخره مامان اینقدر نزدیک است و توی همین شهر است. اینقدر نزدیک که باد که به صورتم میخورد، دقیقهای بعد بوسهی مرا به او میرساند.
زنگ زدم به مامان. رسیده بودند. مامان گفته بود کلاسی که استاد خودش گفته نروم و بروم خوش بگذرانم را، بروم. آماده شدم و رفتم. کلاس بدلیل ازدحام ارشدیها و پر بودن کلاسها، کنسل شد. آمدم اتاق. وقفهی بین آمدن بابا و کلاس را با چشم چرخاندن و حل سوالات پیشرفته گذراندم. وای بر من و استاد پیفه که شنبه قرار است باز بپرسد و من که هیچ نخواندهام، سکوت کنم. بابا آمد. گشتی زدیم. و حالا اینجاییم. اینجا در انتهای شب. اینجا که دلم تنگ است. دلم میخواهد افتخارشان شوم. مهارت یاد بگیرم و نشانشان بدهم. میخواهم بایستم به نشان دادن خودم به آنها، به دنیا، به خودم. بایستم و بیهوده نباشم. که بیهوده نزیسته باشم دنیا را…
من دارم به سمت تجربههای مهارت آموزی، کشیده میشوم…
۲۱ آبان ۰۵
پنجشنبه را با تنِ کوفته و خابآلودگی شروع کرد. حال جسمیاش چندان تعریفی نداشت، اما طبق معمول پنجشنبهها با فندق، مراجعهکنندهی کوچک و مو فرفریاش، جلسهی نمایشدرمانی داشت. بعد از آن هم همراه همکارش به کارهای مالی و ثبت اطلاعات پرداخت. جلسات مشاورهی آنلاینش را هم برگزار کرد.
وقت استراحت را با لیلا، دوست و همکارش در کلینیک، گذراند. با هم قهوه و شیرینی خوردند و حرف زدند. هر دو تلاش میکردند شنوندهی یکدیگر باشند و فرصتی برای دیده و شنیده شدن به هم بدهند. این گفتوگوها یکی از بخشهای خوشایند روزش بود.
با وجود خستگی، نیم ساعت پیادهروی کرد. در مسیر برگشت به خانه، خریدهای ضروریاش را انجام داد.
برای رونویسی شعر، در سایت گنجور میان شاعرهای مختلف گشت و اشعاری از باباطاهر توجهش را جلب نمود.
به وقت آزادنویسی بدندرد و خستگی مدام او را به سمت عقب انداختن نوشتن میبرد، اما بلخره شروع کرد. این بار فهرستی از کارهایی نوشت که باعث میشوند عملکرد روزانهاش را بهتر کند. به این فکر کرد که چه چیزهایی را میتواند به برنامهاش اضافه کند و چه موانعی اجازه نمیدهند روتینهایش را آنطور که میخاهد پیش ببرد. نوشتن کمک کرد افکار پراکندهاش کمی نظم بگیرند.
شب هم چند صفحه از «فلسفهی پیادهروی» و رمان «شب هول» خاند.
«چه از زیست روزانهی ما، به زمانهی ما نزدیکتر؟»: پاسخِ سوالچهرهی من در گفتوگوهای امروز.
پنجشنبهها و روز گفتوگو. روز گفتوجو. بهقول الهه، همزبانی، روز همزبانی. گفتوجو و همزبانی. با ستایش صوفیان، از اکبر رادی و فرصت ملال و آیدا پناهنده و زمانه و هنر. با فائزه اعظمی و فرشته برگی، از خاطره و تجربه و زن و ارتباط عاطفی و زمانه و هنر. با الهه علیزاده، از رنج و ناهمخانی و ارتباط و یادگیری و بدن.
خزیدن زیر پتو و شنیدن داستان کوتاه «مه دره و گرد راه» با صدای نویسندهاش، مهشید امیرشاهی. برای چندمینبار. احساس یک درخت، یک برگ، که میمکد همهی قطرههای آب را. نویسندهساز و شنیدن حرفهای ریشهیی و بذرپرور شاهین کلانتری: از فرصت ملال و دستکم نگرفتن امکانات ذهن، از زیست دیگرگون و تن ندادن به رایج. خزیدن زیر پتو و کنار گذاشتن گوشی و بستن ساعت مچی: خاندن از «ضمایر» فدایینیا و بستن چشمها و خیالیدن.
سرشاری از گفتوگو و شبخوشی و رقصیدن.
شنیدن بارانترین جملهها از رفیق و سرشارتر شدن و گامیدن و چکیدن.
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم حاجیکریمی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From sajedeh haqparast on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه غفارپور on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟