👥مشاوره درسی و روان به کلاس هفتم و هشتم که معلم نداشتند؛ دادم.
🍮درست کردن پک حلوا، رنگینک و… در خانه مرحوم پدربزرگم برای مراسم چهلم فردا برای کمک به بقیه داستان های طنز زیاد و جالبی هم اتفاق افتاده که بخاطر خستگی زیاد با جشمانی خوب آلود تایپ را متوقف و در گزارش بعدی ذکر می کنم.
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
دوهزار و پانصد و چندیم آقای مدرس؟ هنوز هم ایرانی ایرانی است؟ اصفهان و تهران، رشت و تبریز ندارد؟ یونانیها، ترکَها، مغولها ایرانی شدند. این یعنی پیروزی. از ایران امروز چه خبر؟ تصورش را داشتی؟ آقای مدرس چند سال طول میکشد آمریکاییها ایرانی شوند؟ چند سال طول میکشد بگویی این یعنی پیروزی؟
کش میآید. پوستم. خمیازه پشت خمیازه. پس از نودوبوقی بدون قسم و آیه خوابید مغزم که به زور همان بیدار نگهش داشتهام. ریشهی تناقض چیست؟ خوابم نیکتر از گزارش نیک نیست؟ هعی تو سلطان نظمهای نامنظمی. عاشق ابوعطا. مست قورقور قورباغه. بنویس از صبح و بدن خشک شدهات. از هوای کودکی و خزیدن وسط مامانبابا نیمهشب. جای تنگ ولی آرام. خواب رفتی و به غلط کردن افتادی صبح که چرا جای گرم و نرمت را ول کردی و جای آنها را تنگ.
کودک شدی. تمام مدتی که دستت حلقه بود بر گردن پدر به وای کنایهآمیز میاندیشدی. چه رخداد خوابیدن در آغوش پدر ناشایست شد؟ آغوشش امن است و صدای نفسهایش لالایی. فرقی نمیکند پنج ساله باشی و او چهل ساله یا بیست و پنج ساله باشی و او شصت ساله. والد هم شده باشی باز بچهای برای پدر و مادرت. کنایهاش بر حلقهی دستم بود؟ مادر هم شوم روزی با بچهام در آغوش پدر میآرامم.
در صفحات صبحگاهی چه نوشتم؟ کلمه بود و جمله و بیربطی. نوشتم برای نویسایی. بیشتر این روزها مینویسم یادم نرود آبی بیک را چطور دست بگیرم. از اینستا هم بگویم که آرشام تهرانی را دیدم بلاخره. آرشام استاد دانشگاه بود؟ فعک نکنم. آرمین بود ولی. ماشالا برادر عجب استادی بود فقط فیضی بود و علی. نیمساعتی سر کلاس استاد بودم و بعد از آن ناهار بود و کتلت بود و کلی ظرف و چهارساعت پر.
بعد از حمام سلیقهام را بردم وبیکار سرزبان. پرسشهای بینظام و کلی چیزهای دوستداشتنی و اندکهای سطل اشغالی. کنار هم کیف کردیم. شبیه زنگ آخر مدرسه بود. بیمعلم. حلقه زده وسط حیاط. نکتهی ویژهاش هدایت به ماتحت خر بود در قبال توهین به سلقیهات. اما سوالی دارم. شنبه باید بپرسم. معیار داشتن برای سلیقه جا دارد میان این بینظمیها؟ رابط سلیقه و معیار چیست؟
در نویسندهساز به اصل بازگشتیم. آزادنویسی. صفحهی پنجم آزادنویسی جرقهای خورد که جای پرداخت دارد. عسل فاطمی از مجلهی نیویورکر گفت و یادم آمد دوسه ماهیست دانلود شده. این چه عادت بدیست که فقط جمع میکنی بدون استفاده؟ مشابهش را در جاهای دیگر دارم؟ لباسهای تن نزدهی خاک خورده. دیار پر بیراه نمیگوید همه چیز یک است.
امروز شبحی آمده بود دستهایش را به دور گردنم گذاشته بود و فشار میداد و فشار میداد. بهتنگی نفس میکشیدم و دستوپا میزدم. از تقلاهایم لذت میبرد. آنقدر فشار داد که گلویم زخم برداشت. خسته که شد، دستهایش را برداشت و رفت. مزه خون زیر زبانم آمد اما هر چه تف میکردم، خونی نمیآمد. جای انگشتانش روی گردنم کبود مانده بود. از میزان زیاد خونریزی بیحال افتادم. این خونها کجا رفتند؟ در جانم دوباره نفوذ کردند؟ ته گلویم، دستهای یونجه میسوزانند. هی گُر میگیرد و هی گُر میگیرد. با هیچ آبی خاموش نمیشود. آنقدر سرفه میکنم که کممانده خاطرات معدهام را مرور کنم. آتش از رگهایم به سرم، از سرم به چشمهایم و از چشمهایم به گوشهایم نفوذ میکند. همه بدنم میسوزد. یک لحظه زمستانم، یک لحظه تابستان. فصل به فصل میشوم. دیگر رها میکنم. یا آتش خاموش میشود یا ذرهذره من را هم به درون خود میکشاند و خاکسترم میکند. دیگر دستوپا نمیزنم و میگذارم به حال خودم بسوزم.
یا به عبارتی سرما خوردم.
مشخص است خواندن دوباره بوفکور جوگیرم کرده؟ بعد از ۱۳ سال دوباره سراغش میروم. آنروزها که تازه کتابخوان شده بودم خریدمش. برای دختری ۱۸ ساله متنی سنگین و آزاردهنده بود و طبیعتاً هیچی نفهمیدم. حتا یادم هست مادرم نگران شد که چه دارم میخانم برای همین خودش هم خاندش. روی هم رفته دو نفرمان نفهمیدیم چی شد. حالا امیدوارم بعد از ۱۳ سال، بتوانم در حد فهم امروزم، بهتر بفهممش و در این ۴۰ صفحهای که خاندم حس میکنم دارد خوب پیش میرود. آنقدرها پرت نیستم. اما دوباره و دوباره بهش برمیگردم. این لالوها هم چیزی نفهمیدم اگر، از کلمات و توصیفاتش لذت میبرم.
امروز مدام در دیروز پرسه میزدم؛ دیروزی که ننوشتم. حالا که دارم ظرفها را میشویم و به Shadow of Mine از Alec Benjamin گوش میدهم، مینویسم.
دیروز به محفل شعر تهران رفتم؛ غرق برق نگاهها و درخشش خوانش شعرها.
پرسشی نظرم را جلب کرد و سریع یادداشتش کردم:
«شعرا عاشق میشن یا عاشقِ عاشقی کردن؟»
نمیشود سرسری به این سؤال پاسخ داد؛ به فلسفهورزی احتیاج دارد.
راستی، فلسفهورزی یا فلسفهبافی؟
این سؤال را در وبینار نویسندهساز از استاد کلانتری پرسیدم. گفت سؤال خوبی مطرح کردهام و قرار شد بعدتر مفصل دربارهاش توضیح بدهد.
بعد از روزها، دوباره آزادنویسی کردم. در بیستوپنج دقیقه، هم گریه کردم و هم خندیدم.
واقعاً برای شعر به محفل شعر میروم یا از احساس خلأ و نیاز به دیدهشدن؟
در وبینار «خیره به خورشید» متین چپانی هم برای اولین بار شرکت کردم؛ با موضوع جالب مرزبندی یا کنترلگری؟
کنجکاو بودم بدانم اسم کانال و وبینارش به کتاب خیره به خورشید اروین یالوم ارتباطی دارد یا نه. مرا به پیامی در کانالش ارجاع داد:
«حقیقتی ژرف و معنابخش وجود دارد که تاب خیرهشدنِ مستقیم به آن را نداریم و همانند خورشید، تنها در لحظات غروب (یعنی اواخر عمر) میتوان به آن خیره نگریست. از این رو، پیروزی از آن کسیست که پیش از فرارسیدن غروب، به آن خیره شود.»
و بعد این نکته:
«اولینبار این استعاره را در رمان وقتی نیچه گریست اثر اروین یالوم خواندم. آنقدر برایم گیرا بود که یادداشتش کردم. بعدها فهمیدم یالوم کتابی هم با همین عنوان دارد (که نخواندهام).»
برایم خیلی جذاب بود. من هم رفتم سراغ وقتی نیچه گریست و کتاب را ورق زدم.
تصادفی، چشمم به این جمله افتاد؛ جایی که نیچه به یوزف میگوید:
«ما بیشتر دلباختهٔ اشتیاقیم تا دلباختهٔ آنچه اشتیاقمان را برانگیخته است.»
به دیوار خیره میمانم. به پرسش ها برمیگردم.
فلسفهها را میبافم یا میورزم؟
روبروی آینه میایستم و شعری عاشقانه را با صدای بلند برای خودم میخوانم تا حفظ شوم.
فقط حفظ میکنم یا زندگی؟
https://t.me/WaterLilyEcho
دیوید جان، جانم برایت بگوید امروز مشکلی برایم پیش آمده بود در کار، یعنی برای من نه، برای کار.
افتادم سر لج که باید این را حل کنم. به این بگو به آن بگو، خلاصه سرانجام یکی از دوستانم حلش کرد.
درخلال جستجو برای کسی که رابطهای برای آن کار داشته باشد، به تعدادی از دوستان زنگ زدم یا پیام دادم؛ که بهانهی احوالپرسی هم شد.
اما عصر داشتم به این فکر میکردم که چه سعادتمندم که اینهمه آدمِ خوب در شبکهی ارتباطاتم دارم که بدون چشمداشت و از روی مرام، یا پِی رفع مشکلم بودند و یا اگر نمیتوانستند، میگشتند در ارتباطاتشان دنبال کسی که بتواند به من کمک کند.
مهم نیست آن کار چه بود، مهم این است که یک مشکل باعث شد بفهمم چه آدمهای خوبی را دارم در دایرهام که دوستم دارند و با معرفتند.
در یکی از همین صحبتها، رفیقی پیشنهاد دیدار و نوشیدن قهوه داد. بعد از کار، رفتیم و محل بیزنس جدیدش را هم نشانم داد. چرخش بچرخد به امید خدا. در کافه که نشسته بودیم، دوستِ دوستم هم به ما ملحق شد. با سگش آمد. اسمش «تیلدا» بود. بابا عینِ شب سیاه است و چنان عاشقانه سرپرستش را نگاه میکند همیشه، که آدم بغضی میشود. عمرش طولانی.
کمی گپ زدیم و از جامعه و روابط گفتیم و کمی غیبت آنها که نبودند را کردیم و خلاصه خوش گذشت.
بابا امروز در نویسندهساز «ساجده حقپرست» نیامد از شعر بگوید. دیروزش از بیحالی و ضعف نوشته بود در کانالش. نگرانش شدم. امیدوارم خوب باشد. دختر دوستداشتنی است.
ساجده نیامد اما «عسل فاطمی» آمد صحبت کرد. نمیدانم چکار کرده که در دوران غیبت، خوشگلتر شده است.
خلاصه که امروزم اینطور گذشت. حسم به امروز خیلی خوب است و دلیلش خوب بودن آدمهاست. وقتی بد میشوند غمم میگیرد. و وقتی خودشانند و خوب، دلم قرص میشود که ما آیندگانیم و آیندگان هنوز در سینه قلب، و در دل محبت دارند.
همین و
ایتز تایم آو لالا.
او امروز چه کرد؟
بیدار شد صبح را به ساعت نُهونیم. نشست به نوشتن. همان صفحههای صبحگاهی. خیلی ذهنش میپرید امروز. اما ادامه داد و نوشت. تمام که شد، رفت به خوردن صبحانه. چند لقمه بیشتر نخورد و بلند شد. اصلاحکی کرد و شست صورت را و ایستاد به آماده شدن. تمام که شد، اسنپ گرفت و رفت تا فلکه. از آنجا با دختری هماهنگ کرده بود تا باهم بروند دانشگاه. دختر، با مادرش بود. مادرش راننده بود. در مسیر به کلاس «دانشخانواده» گوش کرد. عصبی شد و حرص خورد. حالش بهم خورد از این دین و آیین. برای بار هزارم. چه کثافطی را به خوردشان میدهند سالها است. سعی کرد نشنود زیاد. رسیدند دانشگاه. هرچه کرد، کرایه نگرفتند ازش. تشکر کرد و پیاده شد. رسید به کلاس. هنوز استاد نیامده بود. اتود دو جلسه پیش را سعی کرد اجرا کند. موفق نبود. نشست به اتود زدن برای موضوع بعدی. استاد آمد. به کارهای بچهها نگاه کرد. نقد کردند کار همدیگر را. کارش را نشان داد به استاد. همان اتود را. تایید گرفت برای اجرا. خودش هنوز اتود را دوست ندارد کامل. باید بیشتر کار کند روی آن. رفت به تمرینجا. شیطنت کردند کمی با بچهها. خوش گذشت. یاد گرفت. دوستی میخاست برگردد. به او پیام داد که اگر میشود باهم برگردند. استاد حضورش را ثبت نمیکرد تا برود. بلخره ثبت کرد. ماشین را پیدا کرد. راه افتادند. ماشین صداهای عجیب غریب میداد. زدند کنار. زنگ زد به پدرش آن دختر. حرف زدند. کمی چک کرد زیر و بالا و داخل ماشین را. نفهمیدند صدا از چیست. آرامتر آمدند. صدا اما بود هنوز. سالم رسیدند خانه. باید بگیرد فردا سراغی از دوستش. ناهار خورد. زیاد نه. هنوزهم اشتها ندارد. هیچچیز دلش نمیخاهد. دراز کشید. گیج خاب شد دوباره. گفت نباید بخابم. دیشب زیاد خابیدهام. رفت وبینار. نوشت بیستوپنج دقیقه. آزاد نوشت. کیفور شد. اول دائم ساعت را چک میکرد. بعد غرق نوشتن شد. پارسا زنگ زد. حرف زدند. قرار گذاشتند برای دیدار. اگر شود و باشند هردو. رفت نشست پای تمرین. یکی دوماه است دارد سعی میکند زبان یاد بگیرد. یکی دو هفتهای است اما درست تمرین نمیکند. استاد دائم پیام میدهد که بفرست تمرینهایت را و او از سر خجالت حتا نمیبیند پیامهایش را. شرم بر او. ناراحت است خودش بابت این پشت گوش انداختنها. میگوید باید جدیتر شوم. باید بیشتر وقت بگذارم. یکی دوساعتی تمرین میکند. بعد میرود سر کلاس. یک ساعتی کلاس است. بین کلاس برادر بزرگه خداحافظی میکند که برود. برایش از اتاق دست تکان میدهد. نمیبیند. بعد از کلاس زنگ میزند به او. جواب نمیدهد. شام میخورد. کمی اشتهایش برگشته. بعد مینشینند با آبجی بزرگه به بازی. بازی جدیدی است. از اینها که کلمهای را میگویید و برنامه برعکس میکند. باید آن صدای نامعلوم برعکس شده را درست تلفظ کنند تا دوباره کلمهی درست شنیده شود. آبجی بزرگه قرار است امشب اینجا بخابد. خوشحال است. میتوانند باهم فیلم ببینند. ماوساش خراب شده. از بابتش برای تدوین دارد به مشکل میخورد. یادش میآید مدت زیادی است کار زیادی ندارد برای تدوین. چقدر دور افتاده از آن. این را دوست ندارد. باید برگردد به مسیر. مینویسد گزارش نیک را. حالا بخابد یا ببینند فیلم یا بخاند کتاب و یا بکند تدوین؟
https://t.me/maryam_ebrahiimi
بنام خدا
گزارش نیک ۱۶۲:
همیشه رفیق عزیزم
برایت بگویم از گزارش نیک دیروز که یادم رفته بود نام زیبایت را اول نامه بنویسم و همچنین فراموش کردم از سومین جلسهی کارگاه شعر محبوبم بنویسم. و نمیدونم چرا کلمههایی که در گیومه بودند غیب شده بودند و گیومهها خالی بودند.
اما بگذریم از دیروز و بپردازیم به امروز، امروز زیاد خابیدم با اینکه نزدیکیهای ظهر از خاب بیدار شدم، اما باز هم خابآلود بودم. فکر کنم عوارض داروهایی است که مصرف میکنم.
چند صفحهای نوشتم بیشتر شکرگزاری بود. امروز دلم برای نقاشی تنگ شده بود دلم میخاست نقاشی کنم ا ما وسایل نقاشیام از من دور بودند. به آبرنگ بیشتر از رنگ و روغن و سیاهقلم علاقه دارم شاید باز نقاشی را آغاز کنم آن هم فقط با آبرنگ.
امروز دوباره وویس جلسهی سوم شعر محبوبم را گوش دادم. قبلن برایت گفتهام که چقدر کارگاه شعر محبوبم را دوست دارم و چقدر میآموزم از استادم و همچنین میآموزم وقتی استاد به دوستان بازخورد میدهند، و چقدر دوستانم باسلیقه و خلاق هستند و خوشحالم که نام من هم کنار نام این عزیزان قرار میگیرد. راستی تمرینم آنقدرها هم که فکر میکردم بد نبود فقط کمی اشتباه انجامش داده بودم. امیدوارم حواسم را جمع کنم و دیگر اشتباه نکنم.
میبینی دارم به این هزار کلمه تایپ کردنها عادت میکنم و چه خوب که عادت میکنم هزار کلمه آزادنویسی خیلی دلچسب بود.
میدانی کتاب کاغذی خیلی بهتر از نسخهی الکترونیکی آن است میتوان کنار صفحههای کتاب حاشیهنویسی کرد. اما برای کتابهای الکترونیکی باید دفتری داشته باشی و در آن بنویسی که صفای نوشتن در کتاب را ندارد.
از کتاب «نویسنده ساز» جملهی جدیدی نخاندم ترجیح دادم آن سی جملهای را که خاندم،
بازخانی کنم.
رمان «شبیک شبدو» را تمام کردم و خیلی این کتاب را دوست دارم و هر بار میخانمش کشفی تازه در آن مییابم.
داستان «پدر جان» از چخوف هم واقعن خاندنی بود.
وبینار شرکت کردم بیست و پنج دقیقه آزادنویسی با آن موزیک بسیار دلنشین بهترین اوقات امروزم بودند. متأسفانه بقیهی وبینار را از دست دادم.
میبینی دوباره گذرم به آن مطب شلوغ و آن کافهی دنجش افتاد. با خودم گفتم معطلی ندارد، فقط میخاهم داروهایم را نشان بدهم که خیلی خابآلودم میکنند شاید دکتر برخی از آنها را تغییر دهد اما منشی گفت چون دوهفته از آخرین ویزیتت گذشته است باید دوباره ویزیت بشوی و مثل بقیهی بیماران منتظر بمانی. چهل نفر جلوی من بودم دیدم اصلن حوصله ندارم. برای شنبه وقت گرفتم. باید تا شنبه این خابآلودگی را تحمل کنم.
آخر شب هم روزنویسی کردم و یک نامهی مفصل برایت نوشتم که بخشی از آن شد گزارش نیک.
محبوب امروز:
محبوبم! تنها تو نشانی زخمهای من را میدانی، نشانی مرهم را. تنها تو با دل من رفتوآمد داشتهای.
_ محمدصالح اعلا، کتاب «دست بردن زیر لباس سیب»
دوستدار تو مرضیه
خوب روز از نو روزی از نو
البته شب هسته حال نویسداری کنم ساعت بیستوسه وُ یازده دقیقهی، امروز کارهاای جالب رخ داد بیا مثلِ تمرینِ ۳۰ جمله عمل کنم داستان ره بگم ایجوری قشنگتره یا مقبولتره یعنی بهتره بیا به آغازِم
۱ : هر روز در برِ موسیقی بیدار شوم از بست دوست دارم مثلِ واژهای سرور
۲ : — اگر ایجازه بدید میخام مادر ام بیآد خدمتکار شما کنم یعنی عروسِ زیری پا شما کنم
— یعنی چه
— مادرم بیآد پسر شما جمع کنه
— برو ببین سرِ خیابونها پولیسها ایستاده اند مجرد اند مادر شما شاید بخاند
— یعنی چه
— احمقی
— عکسِ مادر ام رو فرستادم دیدید ۴۴ ساله هسته جوونه
— برو بازار بفروش پنج دقیقه وقت میدم یا که خوده معرفی میکنی یا که مسدود کنم
— مسدود کن اول مادر مه خدمتکار پا راهای خود قبول کن
— مسدود کردم
— مادر مه چه
— از اول هم میخاستم مسدود کنم شما اما واسطِ پیامِ اول شما چو کنجگاپ شدم صبر کردم مسدود شدی
خلاصه مسدود کردم احمق میخاست موخ مه بزنه. تا به آخر نه گفت کی هستم جالب اینه پروفایل خود یک P بود حتی عکس ام نداشت یعنی درختوگلو گیاه بود، کار دخترا
۳ : پیادهروی داخلِ راه دیدم یکی داره از وسطِ در حیاط مثلِ کلاغپر وری پا خود بالا پائین میکنه نزدیک که شدم در به او سرا نگاه کردم دیدم پیر مردی داره ورزش میکنه.
۴ : با خود با آهنگ میگفتم میرقصیدم حال میکردم گاهی گفتگو چنین کنم
۵ : از داستان دگه نگو همینه که رازه نمیشه گفت اما دلم میخاد داستانِ در دل شبِ کوتاه بازی کنم
۶ :
کلمه گردون در شبِ کوتاه چوبخار را
بیبهانه یاد کن تدائم قانونِ تسلم را
۷ : متنفرم از کسی که دانه ولی انجام میده همو غلتِ بقیه مه زیاد کوشش کنم آشفته کنم از او نا به پرهیزم
۸ : انتظار لبِ دریا بعد از جداای میرویاند رویاای تازه
۹ : رفتم اشتباه دیشب که کردم مرور کردم باز جبران نمیفهمم خوبه یا بعد فرستادم اما گازخورد نداره حدعقل تمرینِ بمه شد
۱۰ : کتاب دختران و مادران ۱۳ صفحه خوندم امروز آغاز کردم.
— آزاد نویسداری داشتم
— هزار کلمه ناگهان نامهای شد که میخاستم به فردِ که داخلِ داستان هسته نامه بدم ولی کسی مورد اعتماد پیدا نکرده بودم
— یکم تمرین دیالوگ و شعرِ سه خط کردم
۱۱ : تا توانیستم دخترم رو با پسرم قلقلک دادم.
از چشهام اشک میریزه از بس که خاب دارم
امیدوارم دگه کسی مزاحم ام نشه، خدانگهدار تا فردا
۲۳:۱۱
رها کردن عادتم شده است.
سیستمدفاعی بدنم در زمان ترس رها میکند، ولی اینبار در چشم ترسهایم خیره بودم، بیپلک.
ندانستن، مهمترین دانستهام است.
به نظرم هیچکس، هیچچیز نمیداند.
آنهایی هم که میدانند، اتفاقا بیشتر نمیدانند.
من نمیدانم رابطهام، خانوادهام، شغلم، درآمدم چه قرار است بشود.
همهچیز نه خوب است نه بد و این فوقالعاده است.
این هفته نه کتاب خواندهام نه فیلم دیدهام نه راه رفتم.
ولی چند زندگی را نجات دادم، آنقدر کار خیر در حق خودِ بندخدا ام کردهام که گناهانه بعدیام حلال است.
اولینبار است که زندگی را به تخمشانههای بیخیالی انداختهام.(جایی شبیه به تخمچشم)
گوربابای آینده و دَهانهلَقِ گذشته، نفسکشیدن را تمرین میکنم و با صدای قلبم میرقصم عجب ریتمی دارد، ضربآهنگهای تندش آرامم نمیگذارد.
در خاکغم پابرهنه میرقصانم افکارمثبتم را، ولی اینبار وحشیانه، عریانِ عریان میپلاکانم افکار منفیام را، مغز خودم است میخواهم منفی بیاندیشم، میخوام هیچچیز مثبتی پیش نیاید، نیلوفرم لابهلای لجنهای مردابزندگانی درحال خندیدنام.
سال واژه: بازگشت
روز واژه: خودکُشون ( کسی که برای انجام کارهای احمقانه خودش را به آب و آتش میزند. برای مثال جهت شرکت در یک مراسم ساده، شبیه سلبریتیهای فرش قرمز استایل میکند)
این اصطلاح از گویش پهلوی کویر آمده.
صبحم با یک لیتر قهوه و نوشتن صفحات صبحگاهی شروع شد. از خستگیهایم نوشتم. از اینکه چقدر خستهام از اینکه یک مرد مثل سابق کنارم نیست که سهچهار تا مرد زیرمجموعهاش باشند و کارهایم را راه بیندازند. حالا خودم باید بفروشم، بخرم، برای سفرهایم برنامهریزی کنم و توی جاده رانندگی کنم. اصلاً کدام الاغی زن مستقل را مد کرد و ما را بدبخت ؟!
بعد از کمی غر زدن، لپتاپ را باز کردم و در تخت افتادم به جان ویراستاریهای کتابم. بلاخره تمام شد. البته «تمام شد» از آن عبارتهایی است که آدم برای دلخوشی خودش به کار میبرد. میدانم دستکم ده بار دیگر باید ویراستاری شود. فعلاً که جان سالم به در بردم، تا مرحله بعدی شکنجه.
ایمیلهایم را چک کردم و دیدم شماره جدید نیویورکر رسیده. مقاله «چطور قفلبازکن شدم» را خواندم و حسابی به دلم نشست.
مقاله درباره زنی است که برای یادگرفتن یک مهارت عملی وارد دنیای قفلها میشود، اما کمکم متوجه میشود ماجرا فقط بازکردن قفل نیست. یادگرفتن یک مهارت تازه، او را با دنیای ملموس اطرافش آشتی میدهد، با چیزهایی که تا پیش از آن شاید حتی درست به آنها نگاه نکرده بود.
سه نکته از مقاله برایم جالب بود: لذت یادگرفتن چیزی که لزوماً قرار نیست به درد شغل و موفقیت بخورد، آشتی با دنیای واقعی در روزگاری که بیشتر وقتمان در فضای دیجیتال میگذرد و اینکه گاهی خودِ یک چیز، فارغ از کاربردش، میتواند موضوع علاقهمان باشد.
مثلاً شاید ما قفل را فقط به خاطر چیزی که درون صندوق نگه میدارد بخواهیم، اما یک قفلدوست ممکن است ساعتها محو خود قفل شود.
اینکه لازم نیست از هر تجربهای یک دستاورد بیرونی استخراج کنیم، برای من نکته مهمی بود. گاهی خودِ یادگرفتن کافی است. البته اگر کسی راهی هم بلد باشد که بشود از یادگرفتن پول درآورد، ما گوشمان شنواست!
تصمیم گرفتم اگر قسمت شد، در وبینار نویسندهساز درباره مقاله حرف بزنم. حرف هم زدم. فقط نمیدانم بقیه هم به اندازه من از آن لذت بردند یا نه. از آن سؤالهایی است که آدم بهتر است زیاد پیاش را نگیرد؛ چون ممکن است جوابش به اندازه کافی خوشایند نباشد.
اما من حسابی از گپ زدن با استاد عزیزم شاهین کلانتری لذت بردم. لذتهایم کوچک شده اما عمیق، برعکس گذشته که مثل اقیانوس زیاد بود و کم عمق.
در فاصله آمادهکردن محتوا درباره هتل نادری، کمی هم با «سام گیوراد» در اینستاگرام چت کردم. از من دلخور است که چرا به شبنشینیهایش نمیروم. مستقیم نمیگوید، ولی از لابهلای حرفهایش میشود فهمید.
به سام گفتم: «سام جان، من جان مادرم در تهران هیچجا نمیروم! تو فقط بیا شمال و هزار تا ایونت شاعرانه و عاشقانه برگزار کن، من میآیم!»
خلاصه که ظاهراً برای بیرون کشیدن من از خانه، یک شبنشینی ساده کافی نیست و باید پای دریا و جنگل و برنامههای عاشقانه در میان باشد. آدم هرچه مستقلتر میشود، برای خوشحالکردنش باید تشریفات بیشتری در نظر گرفت!
آخرین کار امروز هم تهیه و انتشار یک رشته استوری درباره حالوهوای کافه و هتل نادری بود که با کمک سام گیوراد آماده کردم.
هتل نادری از آن جاهایی است که آدم با دیدن عکسهای قدیمیاش دلش میخواهد کمی در گذشته پرسه بزند؛ دورانی که کافهاش پاتوق روشنفکران، نویسندهها و هنرمندان بود و آدمهایی مثل نادر نادرپور به آن رفتوآمد میکردند.
راستی، میدانستید صادق هدایت داستان «سگ ولگرد» را پشت همان میز همیشگیاش در نادری نوشته؟
امروز هم مثل خیلی از روزهای دیگر، بین کار و نوشتن و فکرکردن گذشت. کتابم یک قدم جلو رفت، مقالهای خواندم که دوستش داشتم و چند استوری هم منتشر کردم. از بیرون شاید روز پرباری به نظر برسد، اما بعضی روزها آدم با وجود تمام کارهایی که انجام داده، باز هم احساس میکند یک جای کار میلنگد.
شاید هم فقط خسته است و دلش میخواهد برای یک روز هم که شده، یکی دیگر مسئول فروش و خرید و برنامهریزی و رانندگی باشد.
زن مستقل بودن خوب است؛ فقط کاش گاهی یکی هم پیدا میشد که میگفت: تو بشین، امروز همهچیز با من.
در آخر هم گزارش نیک که خودش نیکترین کارهاست انجام شد.
آی دی اینستاگرامم: Asalfatemiii
آی دی تلگرامم:
نویسندگی https://t.me/asa_fatemi
مجلات https://t.me/asalfatemi
سالواژهام: ارتباط
روزم را با اندیشیدن به تفاوت میان افسانه و اسطوره آغازیدم.
اندیشههایی آن میان، بازی معمول را بهم ریختهاند. اصلن شاید ظهور همین اندیشهها نشاندهندهی این باشد که هیچ بازی معمولی وجود نداشته است.
دریابندری مینویسد که اسطورهشناسهای غربی سر معنای اسطوره اختلاف نظر دارند و با واژهی (myth) مسئلهای ندارند.
عسکر بهرامی در ترجمهی «اسطورههای یونان و روم» افسانه را یکی از انواع اسطوره میداند. مگر تفاوت میان افسانه و اسطوره برای دان ناردو مطرح بوده است؟ در نسخهی اصلی کتاب، چه معادلی برای افسانه بهکار رفته است؟
شاید تفاوت میان (myth) و (legend) یکی از موضوعات بحثهای اسطورهشناسهای خارجی باشد؟
اصلن چرا اسطورهشناسهای ایرانی، اسطوره را گندهتر از افسانه میپندارند؟ بهدلیل انتشار همان فرهنگنامهای که دریابندری از آن نام برده است؟
دریابندری این را هم مینویسد که این تفکر که اسطوره، گستردهتر و ژرفتر از افسانه است، خود به نوعی افسانه است و…
دریابندری یک طرف و آنها همه؟ در اسطورهکاوی روزم، تیز شدم. ستاری در جایی نوشته بود که اسطوره «یا» افسانه. او اینها را یکی میدیده؟
دیوانه شدم. اما دوست دارم این دیوانگی را. انگار که از دریچهی چاهی به درون آن بنگرم و برای رسیدن به انتهایش مشتاق باشم، بیآنکه بدانم انتهایش کجاست.
حالا اینکه در نویسندهساز، شالاپی نالهی دیوانگی سر دادم را نمیدانم اما. شاید میخاستم اندکی از آن بیرون بچکد. باز هم نمیدانم اما. استاد هم گفتند که اگر میدیدمت فلان کتاب را و... همانجا ذهنم رفت روی این که اگر تهران بودم و در کلاسهای حضوری شرکت میکردم، چه کیفها که نمیبردم. آن فضای توی عکسها و جنبوجوش و سبز بودن همهی چیزها را چقدر دوست داشتم.
تمرینجا را بودم و آن وسطها برفکی شد اینترنتم. فکر میکنم که استاد گفتند که «برای» هم از ترجمه به ما رسیده است. تمرین کردم و زبان خاندم.
فکر میکردم که خیلی از کدها را فراموش کردهام اما نکرده بودم.
چند قالب جدید برای شمعهایم سفارش دادم.
پیادهروی را با ارشین رفتم. آن وسطها هرچه سلامتی خریده بودیم را با خوردن شیرینی جبران کردیم.
سالواژه: ثمربخشی
کلاف بهم ریختهی روزمرگی را دادم دست پیادهروی تا برایم ببافد.
شعر خاندم.
به ادامه دادن ادامه میدم اما نمیخام به ادامه دادن عادت کنم.
https://t.me/sohahashayeb
حس غریبی دارم. دلشورهای غیرقابلکنترل. نفسی عمیق میکشم. کمردردی آرام. بیقراری. کودکی که زیر نافم مدام تکان میخورد. فکر و فکر. هرچه بیشتر فکر میکنم، بیشتر میترسم. دردی سخت در انتظارم است. مثل شکستن چندین استخوان با هم. انتظار درد، از خودش سختتر است. اینکه نمیدانی کی؟ چگونه؟ ولی در هر حال قرار است اتفاق بیفتد.
کاش نمیدانستم. کاش مادرشوهرم بودم که ۲۰ ساله بود. بچهی اولش. گفته بود که آن روزها آژیر خطر میزدند و به زیرزمین پناه میبردند. ۷ شبانهروز درد کشیده بود. با آمبولانس برده بودندش بیمارستان. بچه نمیآمد. با دستگاهی که مکش داشت، مثل جاروبرقی، بچه را بیرون کشیدند. تا مدتها جای دستگاه روی سر نوزاد مانده بود.
چه ترسناک. چه قوی. آنها هیچ نمیدانستند. نه کلاس بارداری بود، نه سونوگرافی، نه هیچ اطلاعاتی از زایمان. آنها حتی از سلامت جنین خبر نداشتند. هیچ نبود. ولی زنها بچه میآوردند. نه یکی، نه دوتا. حداقل ۵-۶ تا.
مامان که میگفت: «به ما میگفتند تو که قرار نیست بچه بیاوری، زن همسایه میآورد.»
کاش من هم فکر میکردم قرار است بچه را زن همسایه بیاورد. کاش لکلکها میآوردند.
انگشتهایم را کنار هم قرار میدهم؛ ۱۰ سانت. خیلی زیاد است. پارگی کیسهی آب، خونریزی، دردهای طاقتفرسا، احساس مرگ، زور زدنها، ترس از اتفاقی ناشناخته، بخیه و از دست دادن جفت. خالی شدن. اشک. لبخند. شروعی جدید.
وقتی میترسم، شرمنده میشوم. خودم را سرزنش میکنم. اینهمه آدم بچه آوردند، تو هم میتوانی.
ولی دست من نیست. روزهای آخر، وقتی دردهای خفیف پشت سر هم میآیند، میترسی. ترس هم نوعی احساس است. اگر بنشینی و به آینده فکر کنی، همهچیز ترسناک است.
در مطب دکتر بودم. چشمهایم خواب میرفت. لبخندی کمرنگ. چراغهای سقفی زرد و سفید. شبهول میخواندم. چند بار پلکهایم سنگین شد.
گفته بود حداقل یک ساعت و نیم طول میکشد.
یک ساعت بعد صدایم کرد. خواب و بیدار بلند شدم.
به دکتر گفتم دیروز هم توسط ماما معاینه شدهام.
وزن و فشارم را گرفت. صدای قلب دخترم را شنیدم.
گفت اشکالی ندارد، دوباره باید معاینه شوی.
روی تخت زایمان دراز کشیدم. تختی ترسناک. یادآور خاطرات تلخ. سقط جنین. تخت را که میبینی، ناخودآگاه دلت میریزد. دست و پاهایت سست میشود. برگهای سفید زیرت. لخت. پاها بالا، در دو طرف. دکتر با دست معاینه میکند. خیلی دردناک. ترس که داشته باشی، دردناکتر میشود. سعی کردم خونسرد باشم، ولی درد کرد، صدایم درآمد.
گفت بچهات هنوز توی لگن نیامده. باید این روزها بیشتر پیادهروی کنی و کنار دیوار اسکات بزنی. ولی ریزهمیزه است. اندازهاش برای زایمان خیلی خوب است. وارد لگن که بشود، از پسش برمیآیی.
گفتم: «خانم دکتر، وزنش که خوب بود.»
گفت: «نه، بحث وزن نیست. بچه که خوب و نرمال است. فقط جثهاش ریزنقش است. شرایط زایمان طبیعی را داری.»
فقط برو توی اتاق سونو، ببینم سرش کجاست. راستی گل مغربی میذاری؟
* نه، هنوز.
* خب، بذار، از حالا شروع کن. پیادهروی و اسکات یادت نره.
از درد پاهایم میلرزید. ترشحی قرمزرنگ داشتم. خونآبه. گفته بود بعد از معاینه، یکی دو روز ممکن است خونآبه خارج شود. نگران نباش. فقط خونریزی زیاد را باید خبر بدهی.
به اتاق سونوگرافی رفتم. دراز کشیدم. این تخت ترسناک نبود. سونو از روی شکم. مایعی لزج روی شکمم ریخت و دستگاه را فشار داد.
* سرش پایینه، آب دورش هم خوبه، حرکتش هم خوبه. تا ۱۴ آبان بهت وقت میدم. اگه درد نیومد سراغت، مجبوریم بستریت کنیم.
* یعنی سزارین میشم؟
* نه، سزارین چرا؟ با آمپول فشار، بچه رو به دنیا میاریم. وضعیتت واسه زایمان طبیعی خیلی خوبه.
واسه ۱۳ آبان برات سونو مینویسم. ایشالا که نمیرسه به این تاریخ و زودتر بچه میاد.
به طرف داروخانه میروم. کمرم درد میکند. احساس گیجی و سردرگمی. از داروخانه ویتامین D و قرص رئول میگیرم. گل مغربی و چند وسیلهی دیگر که برای روز زایمان نیاز دارم.
روی صندلی بیمارستان، به پلههای روبهرو چشم دوختهام. در انتظار اسنپ. روی در شیشهای نوشته شده: «ترخیص».
یکی از همین روزها، از همین در عبور میکنم.
از سر کنجکاوی پلهها را بالا میروم. هزینهی زایمان را میپرسم. طرحی تشویقیست، فقط ۳۰ میلیون. البته هزینهی اتاق VIP پانزده تومن است.
به خانه که میرسم، همه دور میز غذا نشستهاند. بهموقع آمدم. لباس عوض میکنم و به آنها ملحق میشوم. حرفهای دکتر را تکرار میکنم. تا ۱۴ آبان وقت دارم. مامان میگوید: «انقدر طول نمیکشد، مطمئنم.»
بعد از غذا، بهخاطر کمردرد و بیحالی دراز میکشم. دوست دارم بخوابم. درد معاینه و خونآبههای پشت سرش، تمام انرژیام را گرفته.
لیلیا تکان میخورد. دکتر گفته بود: «حرکاتش را بلدی بشماری که؟ بعد از غذا ۵ بار.»
نمیداند دخترک من آنقدر پرجنبوجوش است که نیازی به شمردن ندارد. با این حال، این بار میشمارم.
او هم مثل مامانی خسته است، ولی ۵ بار تکان میخورد. دخترک ریزهمیزهی شیطون من.
غروب بالاخره اتاق را ترک میکنم. مامان صدایم میزند.
* شب خوابت نمیرهها.
* آخه درد دارم، بیحالم.
* خدا رو چه دیدی، شاید امشب وقتش بود.
* مامان، بچه هنوز تو لگن نیومده، امکان نداره.
* من سر بارداری تو، همین که معاینه شدم، شبش دردم شروع شد. انگار کاری داره اومدن سر بچه تو لگن.
آهی عمیق میکشم. امشب نه. خستهتر از آنم که زایمان کنم.
* پاشو بریم شام درست کنیم.
از لبخندش میفهمم سر به سرم میگذارد. خودش چیزی درست کرده. در حالت خواب و بیدار که بودم، بوی غذا به بینیام میخورد.
ذوق میکنم. چند سال است که نخوردهام. واقعاً دلم برای سمبوسههای مامان تنگ شده بود.
از اتاق خارج میشوم. کمی خرما و ماست میخورم. روی صندلی برعکس مینشینم. از حرکاتیست که به باز شدن لگن کمک میکند.
سپس روی توپ مینشینم و حرکات چرخش لگن و لانچ میزنم. از فردا باید جدیجدی تمرین کنم. دکتر گفت کافیست بچه وارد لگن شود؛ چون درشت نیست، زایمان خوبی خواهی داشت.
چند ورزش دیگر که به پایین آمدن بچه کمک میکند، انجام میدهم.
شب دور هم سمبوسه میخوریم، شهرزاد میبینیم و قبل از خواب، مامان تأکید میکند که اگر درد داشتم، بیدارش کنم.
میخواهم گل مغربی را شروع کنم، ولی چون کمی لکهبینی و درد دارم، ترجیح میدهم از فردا شروع کنم.
مثل همیشه قبل از خواب در آغوشم میگیرد. دخترش را لمس میکند و هر دو سکوت میکنیم.
بعد سکوت شکسته میشود. از ترسهایم میگویم و او دلداریام میدهد. و من آرام میشوم. و لیلیا تکان میخورد و سکسکه میکند.
امشب میگذارم زودتر بخوابد.
همستر زیادهگو میگوید:
روز دردناکی داشتی، خسته و بیانرژی بودی. ترسیدی. همهی اینها طبیعیست. خودت را سرزنش نکن.
بهزودی این انتظار به پایان میرسد و تو قدمبهقدم از پس اتفاقی که پیش رویت است برمیآیی.
مطمئنم فردا که خستگی و درد از تنت بیرون رفت، دوباره شجاعتت را به دست خواهی آورد.
فقط به خودت سخت نگیر و به خدا اعتماد کن.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۵
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۳
🥗 تغذیه و آب: ۹
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۱۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۷۷ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
امروز یارا خانه نیامد. قلمم را خرج صفحات صبحگاهی کردم و نونپنیرگردو سهم شکم عزیزم.
وبینار دیروز کلونتری را ازنو گوشیدم و معنای متفاوتی از صحبتهایِ استادِ نویسندهآموز دریافتم. ان تمریننیکو را نوشتم. دهکلمه از سیکلمهی برگزیدهی همسفران نویسندهساز برگزیدم. روبروی هرواژه جملهای درباب آن سرودیم.
لمس: بهنماز میماند، ادای هرروز ان از واجبات است و سعی میکنم قضا نشود.
نوشتن: بیشاز نویسندهآموز برایم ناجی انسانساز و محبوب است.
تغییر: با خود پیشینم چه تغییراتی کردهام؟ وزن، سایز، هنراشپزی، خانهدار، سوادعاطفی، قلمی جسور و روان.
اینده: بهدیدهام مبهم و مهالود است.
خطخطی: اینکار از اشفتگی روانم میکاهد، قبلترها بیشتر در آزادنویسی خطخطی میکردم.
احساس: همواره ذوقمندم که از یارا بپرسم: الان چه احساسی داری؟ یا دربارهی احساسمان در شرایط مختلف صحبت کنیم.
تحرک: درطول روز هرچه تحرک بیشتر، رضایت درونی فزونتر.
مزه: باقالیپلوهای مادرشوور مزه بهشت میدهد.
طبیعت: مثل قمیشی دلم میخواهد چند روزی از همه چیز فاصله بگیرم توی طبیعت زیست کنم، دلم کمی پنجره میخواهد.
پرهیز: تنها پرهیزکاری واجب زندگیام خواب لعنتیست.
تلفنم زنگ میخورد.مادرم پشتخط است. نوبت آرایشگاه داشتم.با آن دخترک دلبر آمد. چقدر بوسیدنیست. کمی چیتانپیتان کردم و رفتم یکسر پیش ان زنخیاط. ساعت ۵ عصر شدهبود. تا من به خانه رسیدم یارا آمده بود. ازنو رفتیم پیش آن زنخیاط و یکسر پیش خیاطدیگری. هنر دوختهشده را تحویل گرفتم و رفتیم خانهی مادر. شام مرغ شکمپر زدیم. عجب چسبید. از دیشب ویار بلال کبابی داشتم.امشب یارا باوجود خستگی، بساط شبنشینی و منقل را بهراه انداخت. فرصت را غنیمت شمردم و این گزارش نیکو را نگاشتم.
صبحم را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع میکنم. دفترم را باز میکنم و مینویسم. بیآنکه نگران درست و غلط بودن کلمهها باشم، بیآنکه بخواهم نوشتههایم زیبا یا معنادار باشند. از اتفاقهای روز گذشته مینویسم، از نگرانیها و دلمشغولیهایم . از چیزهای کوچکی که شاید در شلوغی روزمره به چشمم نیایند. امروز این نوشتن برایم مثل مرتب کردن اتاقی است که مدتها پنجرههایش بسته بوده، پنجرهها را باز میکنم تا هوای تازه به درون بیاید و ذهنم نفسی تازه کند. بعد از این نوشتن این صفحات احساس سبکی خاصی میکنم.
امروز صبحانه را در کنار پسرم خوردم پسرم در کنار درس خواندن در دانشگاه، یکسالی است که طلاسازی را هم یاد میگیرد و حالا قرار است هفتهی آینده کارگاه خودش را افتتاح کند. برایم لذتبخش است که میبینم پسرم با تلاش و پشتکار، قدمبهقدم برای آیندهاش برنامهریزی میکند. صبحانهی امروز برایم شیرینتر از همیشه بود. به خاطر همین خبر خوب و شوق دیدن شروعی تازه در زندگی پسرم.
پیادهروی یک ساعته هم فرصتی شد برای بیرون آمدن از فضای خانه ودیدن اطرافم با نگاهی تازه. قدم میزنم و در مسیر، خانههایی را میبینم که بهتازگی ساخته شدند. با دیدنشان به این فکر میکنم که روزی اینجا زمین خالی یا ساختمانی قدیمی بوده و حالا جایش را بنایی تازه گرفته است. تصور میکنم چه کسانی قرار است در این خانهها زندگی کنند، چه خاطراتی در آنها شکل خواهد گرفت، چه خندههایی در اتاقهایشان خواهد پیچید و چه روزهای معمولی و خاصی را در کنار هم خواهند گذراند. هنوز کسی در این خانهها ساکن نشده، اما بهزودی زندگی در آنها جریان پیدا میکند. پردههایی پشت پنجرهها آویخته میشود، گلدانهایی روی بالکنها قرار میگیرد و چراغهایی در شب روشن میشود. همین فکرهای ساده، پیادهروی را برایم به تجربهای فراتر از قدم زدن تبدیل میکند. من راه میروم، اما ذهنم به زندگیهای نادیدهای سرک میکشد که قرار است در گوشهوکنار این محله آغاز شوند.
وقتی به خانه برمیگردم، به سراغ شمعدانیهای پرگل روی تراس میروم. دیدنشان همیشه برایم لذتبخش است. آبیاریشان میکنم. بعضی از شمعدانیها چنان پرگل شدهاند که گلهایشان از میان برگها بیرون زده و جلوهای رنگارنگ به تراس میدهند. در میان تمام کارهایی که در طول روز انجام میدهم، رسیدگی به گلها برایم از دوستداشتنیترین کارهاست. با خودم فکر میکنم که گل دادن شمعدانیها چقدر شبیه لحظههایی است که در زندگی ما به بار مینشینند. ما به چیزهایی که دوست داریم رسیدگی میکنیم، برایشان وقت میگذاریم و شاید مدتها منتظر نتیجه میمانیم. بعد یک روز، بیآنکه اتفاق بزرگی افتاده باشد، میبینیم که گل دادهاند. نه با سروصدا، بلکه آرام و طبیعی. شاید لذت زندگی هم همین باشد دیدن نتیجه مراقبتهای کوچک و پیوستهای که در طول زمان انجام دادهایم.
لابهلای کارهای خانه، به کتاب صوتی «بیچارگان» گوش میدهم. برای من، شنیدن کتاب صوتی نوعی همراهی با کلمههاست. همراهیای که میتواند حتی در میان کارهای معمولی روزانه، لحظهای از تأمل و خیال به وجود بیاورد.
یکی از کارهای امروزم، رفتن به باغ تقریبا بزرگ برادرم است. هوای آزاد، بوی خاک و سبزی گیاهان، حسوحالی دارد که در فضای خانه نمیتوان تجربه کرد. بیشتر متوجه میشوم که طبیعت چقدر بیادعا و سخاوتمند است. گاهی به این فکر میکنم که ما هم شبیه گیاهانیم. برای رشد کردن به زمان نیاز داریم. هیچ گیاهی را نمیتوان با عجله وادار به شکوفایی کرد. بعضی چیزها باید در زمان خودشان اتفاق بیفتند.
امروز در وبینارنویسندهساز آزاد نویسی با دوستان را نوشتم. قرار نیست نویسندهای حرفهای باشیم یا نوشتهای بینقص خلق کنیم. مهم این است که بنویسیم، خودمان را سانسور نکنیم و اجازه بدهیم آنچه در درونمان میگذرد، راهی به بیرون پیدا کند. گاهی نوشتههایمان ما را به خنده میاندازند، گاهی غافلگیرمان میکنند و گاهی دریچهای به احساسات پنهانمان میگشایند. کنار دوستانی که میتوانیم با آنها بیتکلف بنویسیم و بخشی از جهان درونیمان را به اشتراک بگذاریم، تجربهای دلنشین است. در چنین لحظههایی، میفهمم که نوشتن، با وجود تمام خلوت و تنهاییاش، میتواند ما را به یکدیگر نزدیکتر کند.انگار کلمهها پلی میشوند میان جهان جداگانه ما.همچنان با دوستانم رمان مادران ودختران را میخوانم.فصل پنجم از جلد سوم.
وقتی به روزم نگاه میکنم، میبینم که شادی من در همین کارهای ساده است نوشتن صفحات صبحگاهی، خواندن رمان، آزادنویسی در کنار دوستان، گوش دادن به کتاب صوتی ، رفتن به باغ ، پیادهروی در کوچهها رسیدگی به شمعدانیهای پرگل روی تراس. من دوست دارم روزهایم را اینگونه زندگی کنم. دوست دارم بهجای آنکه همیشه منتظر اتفاقی بزرگ برای شاد شدن باشم، شادی را در همین لحظههای کوچک پیدا کنم.
استاد جان چرا حلزونتون رفته؟ کجا رفته؟
گزارش نیک ۱۲۱ چهارشنبه من/ ۲۹ مهر ۱۴۰۵
_باز با صدای نخراشیدهی موذن بیملاحظه از خاب میپرم اما دیگه فحشش نمیدم مدنیه که بجای روال همیشگی پنج بیدار شدنم تنبل شدم و شش بیدار میشدم و حالا او سر همون ساعت بیدارم کرده پس صفحات صبحگاهیمو مینویسم. و خوابآلودگی هم ندارم گویا چند روز پریدنم عادتمندم کرده.
_ بیزنس کوچ بیپایان با استاد علوی است و اصول تبلیغنویسی
_ یک مقاله در سایتم رو سروسامان میدم اما هنوز آماده انتشار نیس و چون جلسه سوم کوچینگ روایی با استاد منتورمه میذارم واسه فردا.
_بعد از جلسه با منتورم جلسهی چهارم کوچینگم با میترا جانه
_ بعد از جلسه اولین فایل کانال خودشفقتورزیمو براش ارسال میکنم تا روی خودش کار کنه چون جلسهی قبل که قرار شد این کارو بکنه یادش رفته بود و بهش نیاز داره. برای خودم هم خوبه که لازمش دارم . فکر میکنم تنها موردیه که باید همیشه یادآوری بشه اگر دنبال موفقیتی و نمیخای ازت سواستفاده بشه، مخصوصن که با یک قلب بیش از اندازه مهربونم در دامن پدر و مادری با همین خصوصیت متولد شدی. و گاه فکر میکنی رسالتت مهرورزیه. اما بعد به مرور متوجه شدی همه آدما ظرفیت مهرورزی بیش از اندازه رو ندارن و مجبورت میکنند و میدونی ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازهاس.
_ گذاشتن صبحانه با شعر سعید عقیقی از دفتر شعر«از سر بی حواسی» در هر دو کانالم.. بدلیل افتضاحی نت بخش ۲۳ چهار میثاق دانلود نمیشه و تصمیم دارم بعد گزارش نیکت حالا که نت خوبه بارسالی. و این اندر مزایای بدموقع خوابیدن و بد موقع بیدار شدنه.
_ تمرینجا و در پایانش دوستی برای مشاوره و انرژی درمانی میزنگه و ۴۰ دقیقه ادامه پیدا میکنه. و بعد از تلفنش سریع کار انرژی درمانی رو انجام میدم که یادم نره.
_ مشاوره محصولی و خریدش تا قبل از جلسه الهه جان علیزاده طول میکشه. و جلسه جذاب الهه نازنین با موضوع پرسشهای ترجیحی یا سلیقهای از کتاب هنر پرسشگری طاقچهای بسیار جذاب تر از هر روز میشه. وقتی پای خودابرازگری در میونه همیشه زندگی شیرین تره. اینو سالهاست که دریافتم و تلخ و شیرینش رو با تمام وجودم حس کردم اما نتیجهی خودابرازگری همیشه برام در نهایت شیرین بوده خداروشکر. چون راه درست همیشه نتیجهی درست داره.
_ نویسنده ساز محبوبم و عسل فاطمی نازنین عسلی و مقاله قفل و قفل گشایی با بیان دوستداشتنیش. گاهی فکر میکنم ما آدمها تجسم اسمهامونیم. اگر قبولش ندارین به آدمها و خصوصیاتشون بر اساس اسمشون توجه کنید.
_ از دست دادن وبینار شیما صادقی بخاطر وبینار دو ساعته میتاپ و کوچینگ زنده با موضوع: درمان متمرکز بر هیجان با کوچ دکتر سمیه دینی و منتورینگ دکتر آریادخت قیومی را که خیلی جذابه و برای بهره بیشتر فقط با دقت میشنوم و از خستگی و شام نخورده و گرسنه ساعت ۲۱ و در پایان جلسه و قبل از پرسش و پاسخ که بخش مورد علاقهام است خابم میبره تا ۱۲:۳۰. که الان در حال نوشتنم که ۲:۰۵ شده و خابم نمیره و میدونم تا صبح بیدار موندنم خسته و کسلم میکنه در طی روز فردا که پنجشنبهاس و باید برای اسبابکشی جمعه وسایلم را جمع کنم. اما من را چه چاره که خاب بیموقع به چنین حال بدون چارهای مبتلایم نموده.
_از دست دادن وبینار متین چپانی بدلیل خاب رفتن بدموقع.
ـ دولینگوی عربی را از صبح به بعد انداختن و انجام نشدنش و تریپل ندادن فردام بدلیل استریک روزانه نزدنم.
ـ ادامه کتاب کتابخانهی عجیب هاروکی موراکامی
_ ادامه اثر انتظار با یادآوری استاد کلانتری جان در بخش پرسش و پاسخ نویسنده ساز
_ ادامه چند صفحهای رازهای سرزمین من و ادامه ندادنم بدلیل تلفنمشاوره محصولی دوستم.
بهترین خبر امروز اینکه رفتم سراغ صندوق نوشته ها. سالهاست که آنچه مینویسم را در آن چال میکنم. و صد البته که فراموش میکنم چه در آن نهاده و یا تپانده ام. در این کندو کاو هم خس و خاشاک یافتم هم حدود سی و یک گوهر والای نتراشیده نخراشیده. قصه های کوتاه و پر معنی. بعضی ها تازه به تنور چسبانده و بعضی را بیست و اندی سال پیش نوشته بودم. همه رو خوندم. اوقات صبح را گرفت. خیلی کیف کردم. مثل آشپزی که شام عروسی پخته، بعد از شام میبینه همه راضی و خندانند . خیلی ها مشغول ماساژ آرام پوسته شکم. و یا شکایت از خوردن زیاد.
راه پیمایی و نرمش طبق برنامه پیش رفت.
درست بعد از چرت ظهرگاهی بود که فهمیدم، سرم عجیب سبک شده است.
چشم که باز کردم، همهچیز در اطرافم میچرخید.
ساعتی پا در هوا بودم و نگاهم خیره به سقف، از ترس اینکه مبادا چشم بچرخانم و دوباره چیزها به دوران بیفتند.
امروز ورزش را سبکتر شروع کردم. در همان حال که عرق از گردنم به پایین میسرید و شقیقههایم میزدند، حس و حالم بهتر شده بود.
نیاز مبرمی داشتم به این ۲۵ دقیقههای ابتدای وبینار که الزامی برای نوشتن هستند.
أنهم وقتی طول روز بارها از زیر آن در رفتهام و یا به نوشتن چند جمله بسنده کردهام.
حالا مصیبت دمخور شدن با واژهها را به جان میخرم.
لارس در کتاب فلسفهی ملال میگوید: «تنها چیزهایی جالبند که کامل نباشند.»
و شاید بشود ملال را اینگونه تاب آورد، که هیچچیز را به غایتی نهایی گره نزنیم.
چند ماه اخیر سخت بوده خیلی سخت اونقدر سخت که اگه قبلا یکی واسم تعریف میکرد میگفتم احتمالا یه کابوس وحشتناکه تا چیزی شبیه به اتفاقی که واقعیت زندگیم یا زندگیمون شده . چون یه اتفاقایی هم تو زندگی های هر کدوم از ما هست که واقعا دردناکه و سخت،برای منم همزمان شد با همین چند ماه اخیر؛ داشتم فکر میکردم رنج گاهی این حس رو داره که فکر میکنی دیگه به صبح نمیرسی یا درد رو در تمام سلول هات حس میکنی یا از شدت شوک یه حادثه انگار یخ میزنی و دیگه نه خوشحالی حس میکنی و نه ناراحتی رو یا ممکنه یهو چنان به فروپاشی برسی که فکر کنی دیگه همه چیز برات تموم شده، شایدم واقعا دیگه به این فکر کنی که باید تسلیم بشی و بخوای همه چیز رو رها کنی.
اگه این حس درست باشه چی؟ یعنی به این فکر میکردم و فهمیدم میشه گاهی رها کرد و تسلیم شد، نه از روی ضعف یا ناامیدی اتفاقاً با امید و اطمینان به نیرویی برتر. یعنی دیگه نخوای همه چیز رو پیشبینی یا کنترل کنی. صبر و تسلیم شدن رو انتخاب کنی و خودتو بسپاری به جریان زندگی.
این روزا در مبهم ترین حالت خودمم یعنی گذشته ای بوده که با تمام اتفاق هاش تموم شده ولی آینده هم نامعلومه انگار توی خلأ زندگی میکنم و میخوام این خلأ رو با چیزایی پر کنم که منو برای آینده نامعلومم آماده کنه،شاید واضح نمیبینمش ولی میتونم اینبار مطمعن باشم که اگه صبر کنم و با وجود ابهام ادامه بدم میتونم داستانی رو خلق کنم که متفاوته چون فکر میکنم ما فقط یه داستان نداریم ولی اینکه بخواییم کدوم داستان رو خلق کنیم بستگی به کاری داره که امروز انجام میدیم.
امروز هم توی آزاد نویسی از تکنیک نوشتار درمانی استفاده کردم و انگار دوستم یا مشاور و کسی که من بهش اطمینان دارم باهام صحبت میکرد، واقعا تجربه خوبی بود خیلی گریه کردم اما حالم خوب شد.
یکی از چیزایی که این روزا دارم روش کار میکنم دیدن بخش هایی از خودمه که دوسشون ندارم و حتی قبلا نمیدیدم و سعی میکنم باهاشون مواجه بشم و ببینم خودمو با همه اون بخش ها یا ویژگی ها چطور میبینم و چه حسی نسبت به خودم دارم.
امروز با توجه به اینکه سرم شلوغ بود و در حالت عادی ممکن بهونه بیارم و وبینار ها رو شرکت نکنم اما توی جاده هم وبینار تمرینجا رو شرکت کردم هم بعدش وبینار نویسنده ساز که البته تمرکزم زیاد نبود و مجدد مرور میکنم.
آزاد نویسی هم انجام دادم با اینکه آخر شب بود.نوشتن، موزیک بی کلام و به خصوص هنگدرام تبدیل شده به لحظاتی که فقط برای خودم زمان میزارم و آرامش وصف نشدنی رو تجربه میکنم.
الان که داشتم گزارش نیک امروز مینوشتم این متن رو هم دیدم و میزارمش اینجا.
اگر میتونی امروز برای نجات زندگیت یه کاری بکنی حتما همین امروز انجامش بده، اگر قراره از کسی طلب بخشش کنی امروز انجام بده، اگر قراره یک رابطه نا سالم و تموم کنی نگذار با تاخیر تو زخمت رو عمیق تر کنه اگر برای کارت برنامه داری همین الان انجامش بده حتی اگر شده فقط یک گام کوچک برداری امروز حرکت کن
اگه این فرمول هر روزت باشه پیشرفت تو به عنوان یک انسان در همه زمینه ها عالی خواهد بود.
حالا نامه نوشتن برایم دلنشینتر از همیشه است. نامهای که مخاطبی زنده دارد و کسی که به تو امیدی برای زندهبودن میدهد.
اتفاقی نیست، برخوردها. آمدنها و ماندنها. هر کسی نمیتواند بماند. اما تو ماندی. با تغییر شرایط، هرگز رنگ عوض نکردی. رهایم نکردی. ماندی. ماندگارترین شخصِ زندگی من شدی و تکرارنشدنیترینش.
میگویند: آدمِ قدردان حضورِ همیشگیها نیست. اما من قدردانِ توام. تمام قد میایستم و تو را در آغوشم میفشارم چنانچه یک روح و دوقلب شویم در دو جسم. زندگی پرفراز و نشیب، از ما آدمِ بدی نساخت، حداقل برای هم. و این شایستهٔ توجه و تحسین است.
باری دوست من، هیچگاه رفاقتهای واقعی پیچیده نیستند، پر از معانی ساده و به دور از تجملاتاند.
برایت مینویسم از نیکاعمالم با مهمان افتخاریِ بیحوصلگی.
آنقدر کارها را کشدار انجام دادم که گویی پنیری بود که هر چه میکشیدم بیشتر کش میآمد. مقصر من نیستم، بیحوصلگی بود:
– حضور در وبینار و همنویسی با دوستان در بیست و پنج دقیقه. و گوش سپردن به سخنان خانم فاطمی نازنین در رابطه با مقالههای نیویورکر.
– ملحق شدن به دنیای شعرِ « یدالله رویایی» و «بهمن فرسی». از رویایی: زندگی، حتای مرگ است.
ــ فصل دوم و سوم از کتاب« ملکوت» صادقی را خواندم. هیجانی که بالا رفته و هویتِ شخصی دیگر آشکار شده، گذشته و اکنونش را مینویسد برایمان.
ــ متن کانالم به معرفی سریال«silo» اختصاص یافت که جز موردعلاقهترین سریالهای من است.
ــ چند یادداشت از کتاب« با شما نبودم» فرسی خواندم. حتی در قلماندازهایش هم نثری آهنگین و صیقلی دارد. لذتبخش است خواندنِ آثارش.
سالواژهام: زن.
دیشب حدود ساعت دو رفتم بخابم. تا ساعت ۴ کلنجار رفتم با خاب. آخرش چند قطعه پیانو پلی کردم و صدایش را از صداهای توی مغزم بلندتر کردم تا بگذارند بخابم. ساعت ۵ و چهل دقیقه بیدار شدم. پرده را کشیدم و منتظر شدم طلوع آفتاب را ببینم. سرم درد میکرد و نخاستم درس بخانم. آنقدر نوشتم تا راننده رسید.
توی درمانگاه دلم میخاست بکوبم توی سر خودم. هم از کندی سیستم هم از دست بقیه کلافه بودم. واکسن آنفولانزا زدم. ظهر دیر برگشتم. خوشحال بودم که از دیروز الویه اضافه مانده. سریع شروع کردم به بستهبندی و جمعکردن لوازم. مامان و بابا که رسیدند همهچیز را بار کردیم و رفتیم جای جدید. قرار شد مامان شب پیشم بماند و کمک کند خانه را تمیز کنم و بچینم. بابا برگشت. تا پاسی از شب با مامان مشغول بودیم. شام برایش پاستای محبوبش را پختم. آخر شب که دراز کشیدیم کلی حرف زدیم و یادم نیست کی به خاب رفتم.
— بهانه بازی
روزم با بهانه شروع شد. بدنم در میکند امروز ورزش را بیخیال. دیشب دیر خوابیدم امروز ورزش را بیخیال.
دیروز خیلی خانهداری کردیم امروز ورزش را بیخیال.
اما من گولش میزنم. دوباره همان شیطان خوبی میشوم که دیروز بودم.
به مغزم میگویم اشکال ندارد، پیلاتس کار میکنیم.
مگر تو پیلاتس دوست نداشتی؟ فقط چند حرکت، تا هرجا توانستی. میپذیرد و بیخیال بهانه میشود.
ورزش میکنیم و بعدش حالمان خیلی خوب میشود.
مربی مجازی را دوست داریم، خوش انرژیست.
—چای با بنفشه
میخواهم خواندن زبان را شروع کنم، کتاب و دفتر را آماده روی میز گذاشتهام. قبلش کمی در یوتویوب ولچرخی میکنم و دیدن ویدئوی کتلت باعث میشود به هوس بیوفتم تا ناهارمان باشد و هر بار به خودم میگفتم: سیبزمینی پوست بگیرم میرم زبان میخونم و به همین منوال تا سرخ کردن کتلتها پیش رفتم و زبان روی میز منتظر ماند.
حین پختن ترجیح دادم موسیقی گوش کنم. بعد از یکی دو تا، ترجیحم را به فایل صوتی تغییر کرد. خیلی وقت بود به داستان خسرو و شیرین از زبان بنفشه گوش نداده بودم. در اپ کَستباکس چای با بنفشه را باز کردم و فایل چهل و یک را شروع کردم. تکراری بود اما برای یادآوری آن هم بعد از یکسال و نیم خیلی خوب بود.
خسرو آدم نگیریست، شیرین را میخواهد اما خواستگاریاش نمیکند. در این قسمت خسرو خیلی فَک میترکاند، حوصلهام را سر میبرد، مرد هم اینقدر پُر چانه میشود مگر؟ بلاخره شیرین لب میگشاید و خوب جوابش را میدهد. دلم خنک میشود. آخر یکی باید به خسرو بفهماند خودش را با فرهاد طاق نزند.
به تمرینجا میروم و خوش است یاد گرفتن اینکه چطور ننویسم و چگونه بنویسم.
— مار کاغذی
اینبار حتما زبان میخوانم. باور کن. تو فقط اجازه بده ظرفها را بشویم. گاز را تمیز کنم. دستمال را بیرون پهن کنم سریع برمیگردم.
اما من برنگشتم. نه آنچنان سریع که به خودم قولش را داده بودم. ماری روی گل کاغذی در راهروی ورودی خانه توجهم را خورد. کوچک و زیبا بود.
اویِ همسر را صدا زدم. بیرون آمد و مشغول مار شدیم.
پرسید چطور دیدیاش؟ گفتم: بنّای خانه گفته بود گل کاغذی گیاه مناسبی برای کنار در نیست، چون از زمین کشاورزی مار رویش مینشیند. من هم هربار حواسم را جمعَش میکردم.
او که ول کن مار نیست، میگوید تنهایش نگذارم. من هم میگویم مار رفته و دیگر پیدایش نمیکنیم. مار بازی را کنار بگذارد . میخواهم درس بخوانم.
— لاک بازی
امروز وقت مشاورهی آنلاین دارم. دلم میخواهد به ناخنهایم برسم. ساعت چهار است. میتوانم لاک بزنم بعدش زبان بخوانم.
بین آن همه لاک رنگ فیروزهای را انتخاب کردم. درش را که باز کردم دیدم من دیگر ته آن را درآوردم و چیزی برای روز مبادا نگذاشتهام. اما بیخیالش نشدم و هرچه داشت را استفاده کردم.
نگاهی به ناخنهایم انداختم. چه قشنگ شدهاند. این لاک را دو سال پیش از شیراز خریدهام به همراه دو رنگ دیگر یکی سبز و آن یکی قهوهای موکا.
از انتخابم راضیام. رنگش شادم میکند. از لاک زدنم هم راضیام. دیگر آمادهام برای خواندن زبان.
— مسخرهام کردهای
من با چه کسی در درونم حرف میزنم؟ میگوید مسخرهام کردهای؟ از صبح کتاب گشودهای و ما را کاشتهای که زبان بخوانیم.
خب اگر ذهنم گولم میزند که زبان نخوانم، آن کس که منتظر است کیست؟
آیا هردو ذهن است و مرا به بازی گرفته؟
چای دم میکنم. چای عصر میچسبد.
وبینار شروع میشود. من اما مضطربم. یکساعت به شروع مکالمهام با درمانگر مانده.
آیا لباسم خوب است؟ لاکم قشنگ شده؟ نور کم نباشد؟
کجا بنشینم؟
همه در نویسندهساز مشغول نوشتنند و من مشغول زاویه دوربین و پهن کردن بساطی که برایم استرس را کم کند و خوب بنطر بیایم.
چرا دوربین انقدر چاق و بد شکل نشانم میدهد؟
اویِ همسر میگوید: «اینهمه به خودت گیر نده، راحت باش.» اگر میتوانستم که خوب بود.
بلاخره قرار گرفتم. کمی آرایش کردم و چای ریختم. عسل فاطمی هم صحبت میکند و من خیلی متوجه حرفهایش نمیشوم چون در رفت و آمدم.
— او چقدر شعر است
بلاخره بعد از کلی قطع و وصلی اینترنت، قرار گرفتیم.
او همسن خودم است. اینطور حدس میزنم. آرام است ولی من ناآرام. این را میفهمد. در تمام جلسه او کمتر حرف میزند و من بیشتر.
دربارهی بدنم حرف میزنیم. قلبم، پوستم، دردهایم، حس اکنونم.
چه کنیم تا ساره آرام باشد؟
از او خوشم میآید. با او ارتباط میگیرم و این شروع خوبیست.
میگوید بعد از این، در تمام جلسات، من آینهی تو هستم و میخواهم خودت را به تو نشان دهم.
او لطیف و روان و آرامش بخش است.
چیز زیادی بر دفترم ننوشتهام، برخلاف جلساتم با درمانگر قبلی که چون معلمی، او میگفت و من مینوشتم و نمیدانستم که معلمی میکند نه درمانگری.
حسم را به در مانگر جدید میگویم، اینکه جلسه را دوست داشتم.
سنگین نیستم.
او تشویقم میکند و میگوید صدایم را دوست دارد و من روایتگر خوبی هستم. این اولین بار نیست که این تعریفها را میشنوم اما شنیدن دوبارهاش برایم خوش است.
— کودکم خوشحال است
تجربهام با درمانگر جدید را دوست داشتم. نکند هیجانی شدهام؟ من همیشه زیادی هیجانی میشوم و این هم بعداً مشخص میشود.
از اویِ درمانگر برای همسرم میگویم. تاییدش میکند و حسم همینطور خوب و خوبتر میشود.
آش ماسووای بروجردی گرم میکنم با پیاز داغ فراوان.
فیلمی که لیلی معرفی کرده را در تلویزیون اجرا میکنیم. (Love of your life)خوب است و غم دارد. باعث میشود تا باب گفتگو با همسرم باز شود. از سفر، فرزند، رهایی.
بعد از خوردن شام و دیدن فیلم. رختخواب پهن میکنیم تا بخوابیم. هردو خوابمان میآید. گزارشم نصفه مانده، بقیهاش را صبح میچسبانم.
۱۴۰۵/۰۷/۲۹
https://t.me/pichesabz
گزارش میگ میگ
صبح سر کار بودم. بخشی از کتاب «محاکمه» را خواندم.
نودلی پختم محشر. تمرینجا را نصفه بودم و بعد خوابیدم. وبینار الهه علیزاده را بودم.
به فرشته و ندا پیوستم و کتاب خوندم. نگاه به کل کتاب «بازی گونهسازی» انداختم.
با ندا نقاشی کشیدم و شعر نوشتم.
روزنویسی سایت نوشتم و منتشر کردم.
انیمه «صدای خاموش» رو دیدم.
١.بیدار شدن دیر اما خواب خوب
٢. رفتن به دانشگاه سر کلاسی که کنسل شد.
٣.صحبت کردن با زهرا
۴.کمی انگلیسی خوندن
۵. خسرو خوبان
۶. توبا
٧. یادگیری کنوا
٨.زود خوابیدن
عزیزکم چرا عادت به غم؟ عادت به پشیمانی؟ عادت به سازدهنیِ ایکاشها. من که جانم تمام شد در این مویهکردنها و گریدنها. شاید بشود تصور کنم که غصه نباشد. درد نباشد. شاید بشود ببینم عشق میدود در چشمهایی که من را میبینند. و شاید عزیزکم بشود فرار کرد داستانوار از واقعیتهای تلخ اطرافم. شاید بشود رد شوم با صبوری از همهی مشاهدهها.
با همهی اینها من بودم و خواندم و نوشتم.
کتاب مسئلهی رنج. کتاب گفتمان نوین رنج. مرداب روح.
تمرینجا و وبیکار.
وبینار نبودم.
و همچنان غوطهور در کشمکشی که من را میترساند از زندگی.
https://t.me/manesehchtgrh
امروز کمی ترسیدم. از اینکه تصمیمی بگیرم که اشتباه باشد، اینکه دوباره گرفتار تلهی کمالگرایی شده باشم. نزدیک بود دوباره خودم را در باتلاقِ دیدنِ دوره آموزشی فرو ببرم. دوران تحصیلی را که فاکتور بگیرم، نزدیک به ۵ سال است که دارم دوره میگذرانم. دور باطلی که فقط میگذرانی تا به خودت تلقین کنی که داری کاری انجام میدهی، که به سوی فتح قلههای موفقیت هستی. در بطن این چشمانداز خوش بر و رو، شورهزاری بیش نیست.
تصمیمگیری همیشه برایم طاقتفرسا بوده، اما وقتی مچ خودم را میگیرم که انتخابم ممکن است اشتباه باشد با خودِ گذشتهام دست به گریبان میشوم. گویی دو طیف از منِ حالا و منِ گذشته از موضعشان دفاع میکنند. یکی میگوید برو شرکت کن، پیشرفت در انتظار توست، دیگری میگوید اگر مثل دورههای قبلی ادامهاش ندهی چه؟! یک آن به خود آمدم و دیدم همهی دلایلی که از شرکت در دوره دفاع میکند از کمالگرایی میآید. ای پدرسوخته! آنقدر مرا از این دوره به آن دوره میکشاند که حتی وقتی زیر سوال میبرمش با این حرف که “این یکی دیگه آخرین دورهست” دهانم را میبندد. گاهی نمیدانم از کمالگرایی به کجا پناه ببرم. از وقتی او را شناختم سعی کردم مانند یکی دیگر از بعدهای شخصیتم با او دوست باشم، همراهیاش کنم، حتی گولش بزنم تا در جهت منافع درست از آن سود ببرم. گاهی هم مثل حالا، عاجزم میکند. دلم میخواهد گلویش را بگیرم و با هرچه در توانم دارم فشار دستانم را دور گلویش تنگ کنم تا صدایش ببُرد. در آخر توانستم تصمیم سخت اما درستم را بگیرم. این تصمیم هرچند کوچک اما یک پیروزی بزرگ برایم به ارمغان آورد.
تجربه سوم شخص در مورد اقدامات صورت گرفته از جانب هدیه به خودش
نگارش صفحات صبحگاهی بیش از دوماه موجب نشده مشکلات کمتر شود اما در مواجهه با مشکلات تصمیم گیری بهتر انجام می دهد، اشتباه کمتر شده، صبورتر شده، ابتدا فکر کرده بعد پاسخ می دهد، چون بسیاری از گفته هایی را که نباید بر زبان بیاورد بر کاغذ رهاسازی می کند.
داشتن برنامه روزانه از هدر رفت وقت جلوگیری می شود.
پروژهی در دست انجام وقت زیاد می برد، اما این هم قسمتی از زندگی است.
شیخ بهایی سرود، درشعور سوم شخص
ثبت شد و در اقدامش آشکار شده است.
«همه روز روزه بودن، همه شب نماز كردن،
همه ساله حج نمودن، سفر حجاز كردن،»
«زمدینه تا به كعبه، سر و پا برهنه رفتن،
دو لب از برای لبیك به وظیفه باز كردن،»
«به مساجد و معابد، همه اعتكاف کردن،
ز ملاهی و مناهی، همه احتراز كردن»
«شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن،
ز وجود بی نیازش، طلب نیاز كردن،»
« به خدا كه هیچ کس را ثمر آنقدر نباشد
كه به روی نا امیدی در بسته باز كردن»
و گزارش نیک ۱۶۲ با امید به بهبودی زری عزیز خوابید.
وقتی بیست و پنج دقیقه به صدا درمیآید نوشتن را رها نمیکنم. وقتی نمیتوانی کاری را انجام ندهی جالب است. این روزها به چرخ به کارهایی که نمیتوانی انجام ندهی و تکرار فکر میکنم. هربار که به چیزی کلید میکنم قفلها را تکانی میدهم. باید سیستم را مرتب میکردم که خیلی بهم ریخته بود. میدونم برای اینکه بخای راحت دسترسی داشته باشی نظم تبدیل به همه چیز میشه. دست آخر هم به سرم زد فهرستی از شروعهایی که میتوانم انجام دهم جمع کنم. و بعد غزلی خاندم از عبید زاکانی که راست کارم بود :
«دلم زین بیش غوغا برنتابد
سرم زین بیش سودا برنتابد
غمت را گو بدار از جان ما دست
که آن دیوانه یغما برنتابد
ز شوقت بر دل دیوانهٔ ماست
غمی کان سنگ خارا برنتابد
ز چشمم هر شبی مژگان براند
چنان سیلی که دریا برنتابد
بیا امشب مگو فردا که این کار
دگر امروز و فردا برنتابد
سر اندر پایت اندازیم چون زلف
اگر زلفت سر از ما برنتابد
عبید از درد کی یابد رهائی
چو درد دل مداوا برنتابد»
شکارچی کرم ابریشم را نمیتوانم زمین بگذارم. راوی اول شخص هذیانگویی که برای نوشتن رمانش دنبال ایده میگردد. در وبینار امروز هم بعد از مدتها مینویسیم. به بیسانسوری رسیدم که مایهی کنجکاوی امروز را فراهم کرده بود.
فرهنگواره را ورق میزنم و پسوند پیشوندهای پر بسامد را مینویسم.
موزیک Liebesträume از Franz Liszt پخش و خسته و له میخابم بی آنکه امروز چیزکی کانال کرده باشم. خوشحالم چون یادم میفتدروز کلی تمرین وزن و ضرب و لحن کردم و
شب بخیر.
https://t.me/dreamdrawgrow
افشین عزیز
امروز بیا «نکات نویسندهساز» را تکرار کنیم. این جملهها فشردهایست از اصول و مسائل بنیادی ما وبینارهای نویسندهساز. مرورش یاریام میکند تا عملکردم را بسنجم و بیشتر بکوشم:
۱. پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
۲. یادداشت روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوههای گوناگون نوشتن و رسیدن به ایدههای نو برای همهجور نوشتار.
۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پارهای برگزیده از یادداشتهای روزانهمان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
۴. انتقال آموختههای جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانهی شخصیمان بگذاریم.
۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جملهی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روانترین و مناسبترین شکل جمله برسیم.
۶. فراموش نکنیم که ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد. پس بیدرنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
۷. تا میتوانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرستهای عجیبوغریب و بهظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرستنگاری ایدهپردازی را سهلتر میکند.
۸. زیستی پرسشگوهر بسازیم و در سه مرحله دربارهی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بیشمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینههای بسیاری را با طرح «چه میشود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینهیی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمانهای خوب را در اولویت بگذاریم.
۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعهی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامهی روزانهمان بگنجانیم.
۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقهی کلامی میانجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکمتر کنیم.
۱۲. هر روز دستِکم یک واژهی تازه به دایرهی واژگانمان بیفزاییم.
۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجههای مشخصی در نظر بگیریم و در میانهی روز و پایان آن، به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه میتوانم در ادامهی روز یا فردا بر نمرهام بیفزایم؟
۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمهکاره هم بهتر از ننوشتن است.
◻︎
ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات امروزم را:
مطالعه و تحقیق و جلسهی «تمرینجا» و دو جلسه کلاس خصوصی و وبینار «نویسندهساز» و توسعهی محتوای دو تا از دورهها و پیادهروی شبانه و…
ما آیندگانیم.
— نقره خانم
یادداشتم در «گفتگر» را دوست داشتم در گزارش نیک هم بیاورم:
گاهی باید قرار بگذاریم. با چه کسی؟ با خودمان. مثل یک قمارباز واقعی قرار بگذاریم. قمارباز واقعی، دقیقن همان لحظهای که به اندازه کافی برده است، بازی را ترک میکند؛ چون از قبل با خودش قرار گذاشته است. او اجازه نمیدهد طمع، عقلش را به بازی بگیرد.
همین قاعده در زندگی ما نیز صادق است. گاهی هنرِ زندگی در به دست آوردن چیزهای بیشتر نیست، بلکه در دانستن زمانِ از دست کشیدن است. باید بدانیم کجا بایستیم از چه چیزی باید بگذریم و چه زمانی باید با همان داشتهها راضی باشیم.
بسیاری از ما نه از نداشتن، بلکه از زیاده خواستن آسیب میبینیم. قرارها یادمان میرود. آنقدر به دنبال پیروزیهای بزرگتر میدویم که فرصت لذت بردن از پیروزیهای کوچک را از دست میدهیم.
انسانها گاهی برای به دست آوردن چیزی که هنوز ندارند، آن چه را سالها برای ساختنش زحمت کشیدهاند، به خطر میاندازند.
به گمانم زندگی همان میز قماری است که همیشه قرار نیست برنده آن باشیم. گاهی باید باختی کوچک را پپذیریم تا تمام داراییمان را نبازیم. گاهی باید از رابطهای، آرزویی، رقابتی یا حتی راهی که روزگاری با اشتیاق آغاز کردهایم، کنار کشید.
اما دشوارترین بخش ماجرا این است که تشخیص دهیم چه زمانی قرار است از ادامه دادن دست بکشیم. چرا که بیشتر اوقات از سر لجاجت و ترس از شکست، پیش میرویم.
یکی از بزرگترین پیروزیهای انسان همین است که بداند چه چیزی ارزش جنگیدن دارد و چه چیزی ارزش رها کردن. گاهی آنکس که زودتر از پشت میز بلند میشود، نه بازنده است و نه ترسو؛ فقط میداند که قرار نیست برای اثبات برنده بودنش، همهچیز را ببازد.
با زندگی قرار به «اندازه خواستن و به موقع رفتن» بگذاریم.
— الهه علیزاده بحث در بارهی پرسشهای ترجیحی (بینظام) یا سلیقهی شخصی را به یک گفتگوی بهدلنشستنی تبدیل کرد. راستی من از چه مدل مویی خوشم میآید؟ از چه آرایشی از چه غذایی؟ به اینها فکر کردهام؟ چقدر به خودم اهمیت دادهام؟ باید فکر کنم و بنویسم.
— وبینار نویسندهساز را با بیست و پنج دقیقه آزادنویسی شروع کردیم. دل تنگم هر چه خواست، نوشت. چه بهتر از این؟
راهرَوی غروبانه حالم را خوبتر میکند.
کلوچههایی که خوردهام شامم میشود.
— آخر شب برگزیدهی حدیقهی سنایی را میخوانم. چند بیت از باب ششم را رونویسی میکنم:
«آن شنیدی که درگه عیسی
خواست باران به حاجت از مولی
رفت با قوم خود به استسقا
کرد هر کس ز عجز خویش دعا
به اجابت دعا نشد مقرون
گشت عیسی از آن سبب محزون
ناگه آمد ندا که مجرم را
از میان کن برون که مکرم را»
به امید خواب راحت مسواکی میزنم. دوست دارم دعاهای هر شب قبل از خوابم را زمزمه کنم.
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمی زادگان on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی جواد on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده ذبیحی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟