دیروز وقتی آخرین مصاحبۀ انتخاب اعضای یکی از دورههایم را انجام دادم، با وجود تمام برنامههایی که تا آخر شب داشتم، روی یک وسوسه نتوانستم پا بگذارم. به قول اسکار وایلد در برابر هر چیزی میتوانم مقاومت کنم، جز وسوسه! بنابراین چپیدم توی…
من هیچوقت کتاب جادوی فکر بزرگ را جدی نمیگرفتم تا اینکه دیدم جزو کتابهای محبوب ست گادین است، بنابراین کنجکاو شدم نگاهی به آن بیندازم. د. شوارتر در جایی از این کتاب مینویسد:
چندی پیش، یک رماننویس جوان دربارۀ رؤیاهای نویسندگیاش با من حرف میزد…
حتماً شما هم این جملۀ کلیشهای را شنیدهاید:
شانس غالباً سراغ کسانی میرود که خودشان را برای آن آماده کردهاند.
ریچارد وایزمن که به عنوان روانشناس شانس شهرتی جهانی بههمزده میگوید:
تحقیقات من نشان داده، هر کسی این امکان را دارد تا حدی شانس خود را افزایش دهد. افراد بدشانس میتوانند..
ناامیدی از نوشتن بدک هم نیست. تصور کنید اگر میلیونها شیفتۀ نویسندگی ناامید نمیشدند و بر حجم نوشتجات عالم میافزودند الآن چه اوضاع پریشانتری داشتیم!
فکر میکنم ما به سه دلیل عمده قید نوشتن و نویسندگی را میزنیم و به عبارتی به مرحلۀ رهاییبخش(!) «گور پدر نویسندگی» میرسیم…
صدها کتاب ارزشمند کتابخانۀ من کتابهایی هستند که اتفاقی به چنگم آمدهاند؛ و بعضی از این کتابها آنقدر در زندگی من تأثیرگذار بودهاند که همیشه از خودم بابت افراط در کتابگردی تشکر میکنم!
انگار پرسه در کتابفروشی و جنبوجوش در میان قفسهها، خون کشفِ کتاب مناسب را در مغز آدمیزاد به جریان میاندازد…
تضمین میدهم با خواندن حداکثر 10 تا کتاب غیردرسی ساده، از 99 درصد آدمهای این مملکت باسوادتر میشوید. به عبارتی با اندکی مطالعۀ موضعی (!) پادشاهی شهر کورها بی خون دل آید به کنار…
چند سال پیش یکی از کارگردانهای بزرگ سینما گفته بود آنقدر فیلم نمیسازد تا این سینما ویران شود تا شاید روی خرابهها بشود بتوان سینمای تازهای را بنا کرد.
آیا تابهحال لذت شیطنتآمیزِ تماشای تخریب شدن یک ساختمان کهنه و ازریختافتاده را حس کردهاید؟
«چیزی که به آن نیازی داری صداقت است. اینکه با شجاعت چیزی را که واقعاً احساس میکنی بگویی… باید پاک فراموش کنی که دوستت داشته باشند.»
اگر اینجوری نباشد، به سرعت مرعوب جمع میشوی و خیلی زود نوشتن به کاری پرتکلف و عذابآور تبدیل میشود. طوری که هر کامنت انتقادی تار و پودت را به لرزه در میآورد…
من بسیاری از اوقات از کتاب به کتاب میرسم. چند روز پیش مشغول خواندن کتاب «در حال و هوای جوانی» شاهرخ مسکوب بودم. اشارۀ مثبت او به کتاب «آسمون ریسمون» ایرج پزشکزاد باعث شد که مدتی دنبال این کتاب بگردم. تا اینکه پس از ناامیدی از یافتن کتاب، بالاخره لابهلای کتابهای خاکگرفته و درهم یکی از دستفروشیهای انقلاب…
عصر یک روز تعطیل، روی کاناپه ولو شدهای و در حال مزه مزۀ یک رمان کلاسیک دربارۀ نبرد واترلو هستی که ناگهان مثل ارشمیدیس میپری هوا. ایدۀ یک کسبوکار آنلاین به ذهنت رسیده و دلت میخواهد همان لحظه دست به کار شوی…
از وقتی زیر یک سقف رفتیم، با اینکه همه چیز خوب پیش رفت اما گریههای من بیشتر شد.
زندگی مشترک با کتاب، آرامشبخش و پر از دستاورد است. گریۀ من هم به خاطر همین آرامش و دستاوردهاییست که بر خلاف انواع دیگر ازدواجها از جنس وانمود کردن نیست…
قصد مقایسۀ کلیشهایِ قیمت پیتزا با کتاب را هم ندارم. چون بالاخره پیتزا خیلی مهمتر از کتاب است و در عمل ثابت کردهایم که شکی در این موضوع نیست…
خیلی از ما به خاطر شکست عشقی و از دست دادن عزیزان سراغ نوشتن آمدهایم تا با نوشتن، خاطرههایمان را جادوانه کنیم. اما نتیجه چیزی جز متنهای آبدوغ خیاری و گذرا نبوده.
عشق یا هر درد دیگری میتواند محرک نوشتن باشد، اما اشتهای نوشتن را …
کتاب «چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟» ابتدای سال جاری منتشر شد.
این کتاب طی مدت کوتاهی با استقبال فراوان علاقهمندان مواجه شد. به طور مثال می توان به دهها پست اینستاگرامی اشاره کرد که خوانندگان کتاب در ستایش آن نوشتهاند…
این عنوان کتابی بود که توی خواب دیدم، کتاب پشت ویترین کتابفروشی شلوغی در یک پاساژ بود. پاساژی که سالها قبل در بیداری گذرم به آن افتاده بود، مرکز فروش لوازم کامپیوتری کجا و کاغذ و کتاب کجا…
بالاخره تا قبل از پایان سال کتاب کوچکی که نوشتن و نشر آن سراسر لذت و ماجراجویی بود منتشر شد…
رولف دوبلی باز هم یک کتاب دیگر نوشته و سعی کرده با مخالفخوانیهایش بسیاری از ایدههای پذیرفتهشده در دنیای توسعه فردی و موفقیت را زیر سؤال ببرد…
باغ همسایه قصۀ یک رماننویس سرخورده است. یک تبعیدی شیلیایی که میخواهد از ماجرایی شش روزی که زندان بوده شاهکاری ماندگار بیافریند، اثری که خلق آن چیزی جز سرخوردگی را در پی ندارد…
هوشنگ ابتهاج در مصاحبۀ اخیرش گفته: از ۹ سالگی روزی ۴۰۰، ۵۰۰ صفحه کتاب خواندهام؛ درباره همهچیز، از تعمیر رادیو و بیماری صرع تا کتاب فلسفی…
معتقدم اگر شعر خوبی یا رمان خوبی بخوانی، چیزی از آن در وجود تو میماند، در وجدان تو، در شخصیت تو میماند و از راههای مختلف به تو کمک میکند…