چند سال پیش در مطلبی با عنوان «سیزده نکته درباره ماندن در اتاق» از سوزان سانتاگ نقل کرده بودم:
«اگر بخواهید پایتان را از حد یک اثرِ صرفا خوب و امیدوارکننده فراتر بگذارید و به خطرپذیری و رضایتی حقیقی برسید که در بسیاری از آثار وجود دارد، ناچارید…
شتابزدگی، تکرار و کهنگی میآورد. اگر به انجام کارها در دقیقۀ نود عادت کرده باشید حتما شما هم این بعد از انجام کار چنین جملهای
اگر سالی یک عادت بد را ترک کنیم، کم کم به آدم کاملی تبدیل خواهیم شد. توماس د کمپیس اغلب ما هر روز به شکلی
بحثم را با اساره به استعارۀ مهم گوسفندنگری آغاز کردهام.
سپس با اشاره به 24 ساعت هر روز، به عنوان یکی از مهمترین منابع برگشتناپذیر، از پیش گرفتن گوسفندنگری برای برنامهریزی روزانه گفتهام…
معمولاً میگویند شتابزدگی خوب نیست. اما باید دید کجا و در چه مرحلهای از کار. اتفاقا خیالی وقتها تامل زیاد در لحظۀ جوشش و الهام مثل سم است، آنجا باید شتابزدهترین باشی. یاد جملهای از جو ویتالی افتادم…
بر خلاف برخی ایدههای رمانتیک دربارۀ شببیداری نویسندگان، غالباً کیفتیت ذهن در ساعات واپسین روز کمتر میشود؛ ذهن خستهای که تمام روز درگیر هزار کار و تصمیم و مختلف بوده چگونه میتواند سه هزار کلمۀ نسبتاً قابلقبول بنویسید؟ گاهی شاید، اما نه همیشه…
نهتنها ابزارهای مختلف روی نوشتههای ما تأثیر میگذارند؛ بلکه وضعیت جسمی ما هم روی کم و کیف آثارمان مؤثر است. نوشتن یک ایده، در حال لمیده روی کاناپه، با نوشتن همان ایده در پشت میز و با حالتی شقورق، ممکن است به نتایج کاملاً متفاوتی منجر شود…
بههرحال، حضور در جمع در ذات خود رگههایی از ابتذال را دارد و هرچقدر هم سرت به کار خودت باشد ممکن است فضولتاً (!) درگیر ماجراهایی بشوی که دخلی به تو ندارد…
تنها زیستن، محتاج کمیابترین شهامتهاست. چه بسیارند کسانی که حاضرند با دشمن خونی خود در میدان کارزار روبرو شوند، اما از روبرو شدن با خود در خلوت بیاغیار هراس دارند…
آنچه من داشتم و شاید دیگران نداشتند، قابلیت چسبیدن به کار بود و چیزی که واقعاً مهم است هم همین است نه استعداد. باید به کار بچسبی.
این را دوریس لسینگ گفته، نویسندۀ بزرگی که به عنوان مسنترین برندۀ جایزۀ صلح نوبل؛ تا واپسین دم عمر به کارش چسبیده بود.
ما خسته و پریشان و ناامید میشویم. چون اولویتبندی نداریم؛ یا درستتر اینکه با اولویتها سر سازگاری نداریم.
چند بار برنامه ریختهایم و گامهای یک روز کاری را به ترتیب تنظیم کردهایم؛ اما در عمل همۀ کارها را پس و پیش انجام دادهایم؟
اصولاً هر کسی که ما را به کار کمتر توصیه کند یا خائن است یا نادان. همینقدر قطعی و رادیکال میگویم که اهمیت عملگرایی و تلاش بیشتر را نشان بدهم.
من با روزی 10 پست آموزشی در اینستاگرام هنوز حس کمکاری دارم….
تصور کن که میخواهی جستار تازهای بنویسی. وقتی با سیستم متصل به اینترنت و موبایلِ روشن به چنین کاری مبادرت میکنی، تقریباً با نوشتن هر جمله برای جستجویی مرتبط یا غیرمرتبط در گوگل وسوسه میشوی…
ساعت از یک گذشته بود که به خودم گفتم اگر این پروژه برایم جدی است باید همین الآن انجامش بدهم…
اگر میخواهید یکبار برای همیشه از شر پریشانفکری و پراکندهکاری خلاص شوید، اجرای این کار ظاهراً دشوار، اما عمیقاً لذتبخش را از همین امروز آغاز کنید…
از ایدۀ تعطیلی و روزهای تعطیل بیزارم؛ هرروز من باید به زیبایی و شادابی یک روز تعطیل باشد…
غالب نویسندگان حوزۀ بهرهوری و مدیریت زمان معتقدند که بهتر است برنامۀ روزانهمان را با سختترین کاری که داریم آغاز کنیم، چون انرژی و توان بیشتری داریم…
ما با داشتن روزهای سیاه میتوانیم بسیاری از اهداف و کارهای که سالهاست به تعویق میاندازیم عملی کنیم…
به همان میزانی که توسعۀ کشور مهم است، بهرهوری هم باید مهم باشد، زیرا توسعه مستقل از بهرهوری، پایدار نخواهد بود. توسعۀ فردی نیز از این قاعده مستثنا نیست…
اگر یک موضوع باشد که دلم بخواهد زندگیام را وقف آن کنم، بهرهوری است. چون حس میکنم بهرهوری بالا از کلیدهای مهم پیشرفت و توسعه است…