چرا از ایرانی بودن خودمان نفرت داریم؟
چند سال پیش یکی از سازندگان برنامههای تلویزیونی در پاسخ به نظری دربارۀ یکی از ساختههایش گفته بود: «ما این آشغالایی که میسازیم خودمونم نمیبینیم.»
چند سال پیش یکی از سازندگان برنامههای تلویزیونی در پاسخ به نظری دربارۀ یکی از ساختههایش گفته بود: «ما این آشغالایی که میسازیم خودمونم نمیبینیم.»
چند سطر زیر را در پاسخ به یک دوست نوشتهام، از محاوره نویسی خوشم نمیآید و به نظرم حرفهای نیست، ولی نخواستم توی لحن گفتوگو دست ببرم…
بعضی از جملات کوتاه فقط یک جملۀ ساده نیستند که بخوانی و لذت ببری و از روی آنها بگذری…
آدمهای ابله همیشه در زندگی من نقش مؤثری داشتهاند.
داشتن جمعی از دوستان ابله باعث شد من به مطالعه پناه ببرم تا دیوانه نشوم…
به نظرم فکر کردن به سن و سال خودمان و دیگران فکر مبتذل و بیهودهای است؛ سؤالی است از جنس سؤالهای لوس مجلههای زرد…
من آدم خیلی قدرتمند و شجاعی هستم. همۀ دخترها در نگاه اول عاشقم میشوند، اصلاً بیایید ببیند هرروز چند ده تا درخواست دوستی و بیرون
باب شده برحسب سیاق روزگار همه از خجالتی بودن خجل باشند، انگار داغ ننگ است به پیشانی هرکسی که میخواهد سری توی سرها دربیاورد…
میشاییل هانکه را که میشناسید، فیلمساز اتریشی؛ اولین فیلمش را در 44 سالگی ساخته و اکنونکه هفتادسالگی را رد کرده، فعالتر و پویاتر از همه با هر فیلمش سینمای هنری را یک گام جلوتر میبرد…
ریچارد بویاتزیس روانشناس میگوید: صحبت کردن دربارۀ اهداف و رؤیاهای مثبت، مراکز مغزی شمارا فعال میکند و امکانات جدیدی را پیدا میکنید…
من فکر میکنم سعدی و حافظ هم گاهی اوقات از تاریکی شبها و ملالِ روزها چنان بیحوصله میشدهاند که به نوشتن پناه میبردهاند…
پیش نوشت: «با شما نبودم» اسم یکی از کتابهای بهمن فرسی* است. تیتر این مطلب را از کتاب او وام گرفتهام. خیلی از «با شما نبودم»