چند وقت پیش یکی از دوستانم پرسید: «خب من هم ایدههایم را توی دفترچه یادداشت میکنم؛ اما تلنبار کردن دفترچه روی دفترچه چه فایدهای دارد، چگونه و با چه سازوکاری دفترچهها را بازبینی کنم به سمت عملی کردن ایدههایم گام بردارم…»
وقتی دنبال ایدۀ تازهای میگردم، یا میخواهم دربارۀ موضوع مهمی تصمیمگیری کنم و نیاز به روشهای خلاقانه دارم از این روشن بهره میگیرم…
منظور من از گرافیک، بلد بودن فتوشاپ نیست. اغلب افرادی هم که خودشان را گرافیست مینامند در اصل فتوشاپیست هستند. بدون تسلط بر فتوشاپ هم میتوانیم دید گرافیکی خودمان را توسعه بدهیم…
حافظه رایانهتان به نحوی به دست فامیلها، دوستان و آشنایان میرسد. در میان آنها نوشتههایی است که میترسید با کسی به اشتراک بگذارید…
سعی کنید جذابیتتان را بهعنوان کسی که سپری کردن وقت با او خیلی لذتبخش است به خلاقیت نشان دهید…
شما هم میتوانید «لیست 100» خودتان را بنویسید. از نتیجۀ کار شگفتزده میشوید.
نوشتن هر یک از این لیستها میتواند تأثیر مثبتی روی روحیۀ شما بگذارد و به راهها خوبی دست پیدا کنید…
خلق کردن، راهی است برای تلف نکردن بهترین لحظات عمرمان. با هر اثری که میآفرینیم چیزی به دنیا اضافه میکنیم…
همین اول ماجرا بگویم که من ترانهسرا نیستم و دوستان ترانهسرا لطفاً این پست را به ریش و گیس نگیرند…
همیشه به این موضوع فکر میکنم که چگونه میتوان بدون از سر گذراندن تجربههای تلخ و دشوار، به چنین نگاه عمیق و زلالی به زندگی رسید…
گام اول برای غلبه بر کمالطلبی و رسیدن به محصولات خلاقانه، تولید زباله است…
شاهرخ ایزدان در تلاش است تا یک کسبوکار ارزشآفرین آنلاین راهاندازی کند…
اصلاً مگر جورج ایستمن اسم کداک را از بین واژههای بی معنی که نوشته بود، بیرون نکشید…
اگر انسانی اندیشهاش را ننویسد، با دهندرهای بر بادشان میدهد. -امرسون من تقریباً هر چیزی را به شکل وسواسگونهای ثبت میکنم، دائمالقلمم! این عادتی نبوده
در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته میخورد و میتراشد…
«-از چه بنویسم؟ منتظر یک ایدهٔ خوب هستم!» گفتن جملهٔ بالا مثل این است که راننده باشی و توی خانه بنشینی و منتظر مسافر گذری
گام اول: هنر خوب گوش دادن گام دوم: آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟ گام سوم: خوابها و رؤیاهایمان را جدی بگیریم بتهوون میگوید: بهترین
فکر کنم علاقهی مجنون وار من به پیادهروی را میدانید، من حین پیادهروی حس میکنم بیش از هر زمان دیگری خودم هستم، شهامت بیشتری دارم و از شفافتر از همیشه فکر میکنم.
پیادهروی را گامی در جهت تفکر عمیق و همینطور شادی عمیق میدانم. پیادهروی عادتی است بر پایه حرکت که بیشترین برکت را دارد!
معمولاً در انتهای پیادهروی روزانهام، لبخند عجیبی روی لبم مینشیند و بیدلیل دلم میخواهد قهقهه بزنم. چنین عادتی شگفتانگیز نیست؟
جواد عزیزانِ عزیز سوال جالبی پرسیده که تاکنون درباره آن ننوشته بودم. او گفته تمام چیزهایی که میگویی برای قبل یا حین نوشتن است، بعد از نوشتن چه کنیم؟
«سید کسر» که سالها در برنامه های تلویزیونی مردم را سرگرم میکرد در سال 1979، به شدت افول کرد. مصرف الکل و مواد مخدر میرفت تا زندگی او را تباه کند…