صبح صدای وبینار دیروز را شنیدم. باز حرف از دست نویسندهساز بود و داستانکوتاهی متفاوت. پیادهروی تیک. کلمهبرداری نه تیک. خب بیخیال. دیروز حتی گزارشنیک ننوشتم. اما امروز برای دیروز را چرا.
بعدش کلاس اول را بودم که حرف از خوشخیم و بدخیمهای کبد بود و استادش را دوست دارم. رفتیم که کمی وقت بگذرانیم. اما بعد بدوبدو که این استاد حساس است. این استاد هم نیم ساعت است که نیامده. من هم نشستم نوشتم. از دیروز و از صبح امروز.
خب این را هم گوش دادم. بحث از سلیاک بود. همین فقط گلوتن نخورید. درمان دیگری ندارد.
بعدش رفتیم بیمارستان برای گرفتن شرححال. بیماری پیدا کردم که هموپتزی داشت. سرفهی خونی. زود زود سوالهایی پرسیدم و یادداشت کردم و بعد بدوبدو تا کلاس عملی. معاینههای گوش و چشم. درجهت پیدا کردن پردهی صماخم فکر کنم شنواییام فدا شد. خودم همین بلا را سر دوستم آوردم. اما مهم این بود که نقطهی نورانی و سرخی که تو چشم باید میدیدیم دیدم و صماخ هم شاید دیدم. مطمئن نیستم. بعدش بستنی و حرف پشت سر مردم.
وبینار نویسندهساز. نوشتیم آزادانه و در توصیف اینروزها. کلمههایم خیلی متفاوت بودند چون هفتهی قبل اینجا نبودم. مکان انقدر تاثیر دارد.
بعدش نصف مشق شرححال را نوشتم و بدوبدو تا شام. رسیدم.
کلاس نویسندگی خلاق پیشرفته جلسهی آخرش را هم بودم. مشتاقم کتاب تاریکی را بخوانم. داستانکوتاه جالبی خواندیم که قبلا هم شنیده بودمش. بالاخره منم گفتم آره آره یادم میآید قبلا هم خوانده بودیمش.
بعدش ادامهی مشقها و اختراعات. فکر کنم بیماری جدید کشف کردم. تشخیصم با هیچکدام از بیماریهای کشفشده دقیقا یکی نیست. شاید چندتا را باهم دارد؟ وای یادش بخیر. ترم پیش از بیماری پرسیدم شکایتت چیه؟ جواب داد که هموپتزی. من اصلا به رویم نیاوردم که نمیدانم چیست و فقط گفتم آهان آره. و پیش خودم فکر کردم آبرویت مهمتر است بعدا سرچ میکنی. بعدش اندکی درس خواندم. در حد نیم جلسه. دربارهی بیماریهای مری. چقدر امروز از بیماری حرف میزنم. همین فقط. این هم نامهای بود به تو گیتار عزیزم که دوری ازم و من دلتنگتم. فقط یکم دیر تصمیم گرفتم برای تو باشد.
روزهایم به بطالت دانشجویی میگذرد. اطرافم پر از ادمهای اضافی شده. ناچارم. رشتهمان بدی نیست. ادمها بد شدند. در واقع آدمهای خوب اطراف من نیستند. نه که بد باشند. کسلکننده اند. پسرک ۱۹ سالهی معتقد به دینی را فرض کنید که برای اولینبار با دختری حرف میزد. آن دختر نگونبخت هم منم که نمیخواهم دلش را بشکنم. سخت است. احساس مسئولیت به زمین و زمان داشتن.
پسرک را ولش کن. دخترکها هم جالبند. تا دیروز نگاهشان حالم را بهم میزد و امروز بهشان شکلات تعارف میکنم.
حس خوبی ندارد. این ادمها ادمهای من نیستند.
ادمهای من شکلات را از کیفم میدزدیدند، مرا به پیاده روی دعوت نمیکردند، نگاهشان حالم را بهم نمیزد، حرفهای بیمزهیشان برایم طعم شوری میداد و خاطرات. خاطراتیملس که دلت را نمیزند. خوب است. شوخی های به موقه و قهر های بهجا و خندههای بهجا.
من با این غریبه ها بازی میکنم، صحنهی این روز های زندگیام تئاتری شده که بازیگر های اصلیاش نیامدند و از ناشی ترین تماشاچیها خواستم نقش بازی کنند. اما!
هیچکس بغل های ریحانه نمیشود.
هیچکس خندههای بلند با چشمان بستهی سارینا نمیشود.
هیچکس برایم بافتنی زیر میزی نیلوفر نمیشود.
هیچکس برایم حسینی نمیشود که اخرش هم نشد دوست شویم.
من بزرگتر نشدم، دنیا کوچکتر شده و چیز های کوچیک واقعیترند.
شاید آدمی تا قبل از دانشگاه در رویا زندگی میکند.
من هنوز کوچه به کوچه اطراف این دانشگاه مسخره را، دنبال رویا میگردم.
اگر پیدایش کردی، روی صحنه بیاست، منتظرم بمان. من هم منتظرت میمانم.
امروز عصر که به خانه برگشتم مقداری غذا خوردم .
و بعد ازآن مشغول پختن شام شدم.بعد ازشام مقداری تمرین آزاد نویسی را انجام دادم.فایل صوتی وبینار را گوش کردم وسپس کلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر درباره اش نوشتم.👇👇
دلتنگی…
من ودلتنگی چند صباحی هست که با هم رفاقت داریم.منتها رفاقتی که ارمغانی جز غم ندارد.
او از دوستی با من بهره میبرد.
اما من چی؟چه چیزی عایدم می شود؟جز مرور خاطرات تلخ وشیرین گذشته.
من چاره ای جز انتخاب او نداشتم.چون فقط او معنای حال من بود.
او می تواند بی نهایت رفیق داشته باشد. اما من
را هم ناخواسته رفیق خودش کرد.
من دلتنگی را نه ازسر عشق وعلاقه،بلکه ازسر اجبار انتخاب کردم.چون واژه ی دیگری مناسب حالم پیدا نکردم.
امیدوارم که روزی پایان این دوستی را جشن بگیرم.
سالواژه: ارتباط
نیمی از روز سردرد بودن. رونویسی چند صفحهای از «اسطوره در جهان امروز». تمرین. کمی زبان خاندن. تمرینجا و نویسندهساز را بودن. پیادهروی کردن. تحقیق برای مقاله. خاندن «گلهای گوشتی» و ربودنِ کنجله و دهندره و بغلخابی.
آزادنویسی بیش از هر روز دیگری.
یک کار جالب هم این است که حین سومشخص نوشتن از خودت فرشته شوی. فرشتهی چپ یا راست شانهات. اینطور بدون توضیح و توجیهی هر دم گزارشی یک جملهای بنویسی از مشاهدهی ریزترین رفتارت.
از نوشتههای امروز فرشتهی شانهی راستم:
۱. توضیحندادن دلیل تصمیمهای ریز و درشت زندگیاش
۲. به زبان نیاوردن هر فکری که از سرش میگذرد
۳. احیانکردن روابط خاکخوردهاش از سر کنجکاوی
۴. تسلیم شدن
۵. بهمنزدن لحظهی دردناک
۶. ادامهدادن در ابهام
۷. مرور کردن بخشیدن خودش
۸. تظاهر نکردن
۹. عشقورزیدن به نقصان زندگی
۱۰. تقلید کردن
۱۱. ابراز دلتنگی کردن
۱۲. فحش دادن با صدای بلند
۱۳. کوشش برای گفتوگویی صمیمانه و صادقانه
۱۴. انجام تمرینهای تنفسی برای کاهش اضطرابی که اعضای بدنش را به دردآورده
۱۵. بوییدن سیب و نارنگی
۱۶. کار نکردن با گوشی در تاریکی
۱۷. بالاتر از حد مجاز نبردن صدای موسیقی حین شنیدن با ایرپاد
۱۸. فرصت دادن به غذایی که گمان میکرد دوستش نخواهد داشت
۱۹. آب کافی نوشیدن
۲۰. رسیدگی به فِر موی خود
امروز خانهای رفتم که غم گوشهوکنارش نشسته بود.
مراسم چهلم دوستم بود.
چشمانم پیِ خودش میگشت.
هنوز هم نمیخواستم باور کنم از جمع دوستانم کم شده.
در میان آن حجم از اندوه، چهرهی خندانش در قاب عکس، حالوهوای دیگری داشت.
انگار هنوز در خانه بود.
لبخندش به سخن آمد: «هنوز چیزی از حضورم در خانه باقیست.»
صدایش در گوشم پیچید.
همان تُنِ گرم و صمیمی.
چه چیزی بود که اینگونه مرا برآشفت؟
سایهی بلندش؟
مهرورزی بیدریغش؟
حرفهای پرتجربه و دلآرامَش؟
اشک از پلهی خاطراتم در میان صفی از سکوت لغزید.
واژههای نارسِ غم، اندیشهی بودنش را ذوب کرد.
دلم منجمد شد.
باورِ نبودن او، بر بیاو بودن پیروز شد.
حقیقت دارد زمان، درمان بسیاری از دردهاست؟
همیشه شروع کردن برام سخت بوده. شروع یه کار، شروع نوشتن،شروع داستان، شروع کارهای روزانه و شروع هر چیزی. چرا؟ یعنی چرا اینقدر شروع سخته.
به نظرم چون همیشه میخواستم همه چیز رو از قبل بدونم و بتونم پیشبینی کنم و اینطوری کنترل اوضاع راحتر میشه. بیشترین ترس آدمیزاد هم از همین ناشناخته هاست.
امروز موقع آزادنویسی از الگوهای تکرارشونده ای نوشتم که توی موقعیت های مشابه باعث شدن نتونم پیشرفت کنم.
تصمیم دارم توی همون موقعیت ها رفتار متفاوتی داشته باشم، مثلا کاری که مدت ها بود به تعویق مینداختم رو انجام بدم. البته الان هم برای یه سری هاشون قدم هایی برداشتم مثل همین نوشتن روزانه. امروز صفحات صبحگاهی نوشتم دوسش دارم باحاله هنوز چشمام نیمه بازه و حتی موهامو شونه نزدم دفتر رو باز میکنم سه صفحه مینویسم.
دیشب که خواب عجیبی هم دیدم نوشتمش. یه خوبی هم که داره همینه، گاهی خواب هامون با ما حرف هایی دارن و مهمن به نظرم باید ثبتشون کنیم. روزم رو با تمرینهای واکاویِ ذهنم شروع کردم. این روزا ذهنم نیاز داره که بهش خوراک خوب بدم.
توی وبینار تمرینجا از تمارین دوستان یادگرفتم و وبینار نویسنده ساز هم مثل همیشه عالی بود. فهرست کلمات این هفته رو نوشتم؛ نوشتن جزو بیشترین کلماتی بود که تکرار شد. میخواستم کتاب روزها در راه از شاهرخ مسکوب رو بخونم فرصت نکردم، فردا حتما میخونم. بعد وبینار رفتم پیاده روی و بعدش شام خوردم. دوباره نوشتم. برای صحنه نویسی هم امروز بین وبینارها تمرین کردم. حس خوبی دارم به نظرم بهتر نوشتم.
خدایاشکرت برای امروز و اینکه به حس درونیم اعتماد کردم و دوباره همراه شدم با مدرسه نویسندگی و این نوشتن،بودن در این جمع،آشنا شدن با استادی مثل شاهین کلانتری. یادمه چند سال پیش قبل آشنایی با مدرسه نویسندگی میخواستم برم کلاس و اصلن فکر نمیکردم کلاسهای نویسندگی میتونه اینقدر خوب و دوست داشتنی باشه. منظورم نوشتن نیست؛ خب نوشتن رو که دوست داشتم ولی چون مبتدی هم بودم فکر میکردم سخت و پیچیده باشه. با اینکه دو هفته شده یا سه هفته که توی کلاس نویسندگی خلاق شرکت کردم این حجم از ذوق نوشتن،تعداد کلماتی که روزانه مینویسم،شوق مطالعه،بیدار شدن به عشق نوشتن و تمرین و شرکت توی وبینارها واقعا برام دستاورد بزرگیه تو همین مدت کم.
امروز با خودم خیلی صحبت کردم و صدامو ظبط کردم. این یکی از تمارین کتاب چرا زیادتر حرف بزنیم بود. دوسش دارم و ادامش میدم.
چون همه تصمیم گرفتهاند امشب را زودتر بخوابند، من مجبورم گزارش نیکم را کوتاه بنویسم.
بیشتر وقتم توی دانشگاه گذشت ولی بین کلاس ها کمی کتاب خواندم، پیاده روی هم کردم.
امتیاز روزم خوب نیست. ترجیح میدهم به عددش فکر نکنم.
ذهن توسعهیافته و سنگ صبور کتاب هایی بودند که امروزم را زیباتر کردند.
-سالواژهام: تدریس.
-صبح زود بیدار شدم. کمک مامان مرغ را گذاشتم بپزد. کلی ادویه هم زدم بهش.
-برنج را آبکش کردم و دم گذاشتم.
-ظرفها را شستم.
-سیبزمینی خلالی درست کردم.
-مرغ را سرخ کردم.
-ناهار زدیم.
-پخش زمین شدم. خوابم برد.
-بیدار که شدم، هوا تاریک شده بود.
-ظرفهای ناهار را شستم.
-برای شام سیبزمینی پاک کردم دوباره.
-برنج را گذاشتم گرم شود. سیبزمینیها را هم سرخ کردم.
-بعد شام رفتم سراغ نوشتن.
-نوشتن را با گزارش نیک به پایان رساندم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
گزارش نیک امروزم
– نوشتن صفحات صبحگاهی
– پرستاری از مادرم که درگیر زخم دیابتی شده و درد میکشد. به حرفهایش گوش میدهم و قانعاش میکنم که ناراحت نباشد وگریه نکند.
-مطالعه رمان مادران ودختران
– آزادنویسی به همراه دوستان در نویسنده ساز
-شرکت در وبینار خانم علیزاده
– جزخوانی قرآن
– درست کردن شام برای مهمانان
– رفتن به گالری دخترم به همراه مهمانانم
کل صبح در گیرودار اسبابکشی بودم. وسیله جمع کن و اینور و آنور بکش. عصر با بابا راه افتادیم سمت قوچان. تنهایی با بابا خوش گذشت. زیرآبی رفتیم و قوچانگردی مختصری کردیم.
هوای بارانی از نو زندهام کرد. یک آن سرم را از شیشه بیرون کشیدم و با تذکر جدی بابا مهار شدم. توی دلم قول دادم با باران بعدی خشک نمانم.
رسیدنم به خوابگاه مصادف شد با رفتن مریم و آمدن زینب.
مریم میدرخشید. خوشبحالش. پسر مردم را میگویم. یعنی دیت با همچین خانم نایسی چه حسی دارد؟
زینب ولی به نظر کمانرژی آمد. مثل همیشه نبود. توی تختش خزید و پرده را هم کشید.
جابهجایی وسایلم ساعتها زمان برد.
بله دوستان. ساعتها. خیلی بود. خیلی.
کارم که تمام شد اهم اوهوم کنان زینب را از تخت بیرون کشیدم و سوال جواب کردم. عصبی بود. طبق معمول سرِ بچهبازیهای عرفان.
مریم هم از دیت آمد. خوشحال بود و راضی و کمی بدخلق. همین بین بود که طهورا پیشنهاد داد برامان تخم مرغ بشکند. چشمزخم و این داستانها.
تازه یاد گرفته بود و ذوقش را داشت.
زینب را نشانیدم و سر اسم شیما تخممرغش پودر شد. حالا اینکه شیما کیست و چیست بماند.
مریم هم سر اسم آرش. خروس.
این ماجرا هم سری دارد دراز.
تا شب با هماتاقیها حرف زدیم و این وسط بیسکوییت توی کره زدیم و خوردیم.
دوستان شام داشتیم ولی بحث آنقدر گرم بود که هیچکس حالِ آماده کردن شام نداشت.
آخر شب هم هر کی رفت توی تخت خودش.
تکهی موردعلاقهی روزم بعد قوچانگردی با بابا همین بود.
وقت گذراندن با خودم. کمکم سردرد مزمنم کم شد و حالم سرجا آمد. همین که اندکی تنها باشم از کل روز برایم کافیست.
قانعم. خوشبحالم.
https://t.me/ravaanehh
اول دوچرخهام را برداشتم، تا مترو رکاب زدم و داخل مترو غلوزنجیرش کردم.توی مترو نشستم، چهلدقیقهای.
چهار تا پلهبرقی رفتم بالا و منتظر اتوبوس شدم، سوار اتوبوس شدم.یک ربع بعد پیاده و چند دقیقهای پیادهروی تا رسیدم دانشگاه
.کلاسمان لغو شده بود.
سوار اتوبوس شدم و رفتم یک جای خیلی دور. کافهای نشستم؛ بدون آنتن و بدون اینترنت.
کمی نقاشی کشیدم و داستان کوتاهی از هاینریش بل خواندم.
داستان اول را بهطور کامل نفهمیدم و داستان دوم را درک نکردم.ناهار را در رستوران کرهای با ساحل بودیم.در راه برگشت، با اختلاف، شیرینترین خواب این چند ماه را داشتم.
روشنتر از صدایِ شب
هیچ آفتابی ندیدهام
اگر چراغی برای نوشتن باشد.
– سید علی صالحی
بعد از یک هفته به ورزش برمیگردم. مربی میگوید چون حالت خوش نیست، امروز را سبک ورزش کن، وزنه سبکتر بردار، تکرارهای در حد توان برو تا ریکاوری بهتر انجام شود و دوباره به روتینت برگردی. میگوید باید انرژی و توان برای ادامهی روز هم داشته باشی. مربی خیلی مهربان و حرفهای حواسش بهم هست و یادآوری میکند که این حرکت را ۱۲ تا نزن، تا جایی که توانستی بزن اما من نه وزنهای کم میکنم نه تکراری را کمتر میکنم. مثل همیشه ادامه میدهم و تیک لامصب را میزنم. بدنم از پسش برمیآید حتا اگر تحت فشار باشد. بهش افتخار میکنم. گاهی که بدنم خالی میکند، انرژی روحیم مرا بالا میکشد. دیروز چند جانِ اضافه ذخیره کردم. امروز را مدیونِ تلاشهای منِ دیروز هستم. نام نجاتدهندهات را از آینه بپرس.
بعد از ورزش ولی دیگر به خوابی زمستانی میروم و در تخت میمانم تا وبینار نویسندهساز، که آزادنویسی به همراه همسفران مرا به پشت میزم میکشاند. ۱۵ دقیقه از هر وری مینویسم و در هنگام نوشتن تصمیم میگیرم که بعد از وبینار بروم پیادهروی. خیلی وقت است که پیادهروی نکردم.
لباسهایم را میپوشم و از خانه میزنم بیرون. دیدن آدمها و بودن در دل اتفاقاتِ در حال رخ دادن، مرا به جریان زندگی وصل میکند. حالم خیلی بهتر میشود. پیادهپیاده به خانه پدری میرسم. مادر را در آغوش میگیرم و پناه غمهایش میشوم. تحمل رنج و غمشان را ندارم. با دلی پر از غم خانه را ترک میکنم البته قبلش هم با وروجک حسابی بازی میکنم. او تنها اتفاق خوش این خانه در اینروزهاست. به پیادهروی برمیگردم و سر راه پولهایم را به شاخ گاو میزنم. قیمت مقوا هر بار که میخواهم بخرم صد تومانی میآید سرش. قیمتها واقعا عصبانیام میکنند. اما کاری نمیتوانم بکنم. از چیزهای زیادی هم بزنی، به خودت میآیی میبینی هیچکاری نمیکنی و جیبت همان اول ماه خالی میشود. غرغرکنان به خانه میرسم.
تمرین رونویسی را انجام میدهم. از روی داستان «سایهی تن درشکهچی» مینویسم. چه جملات طولانیای. برای فهمش بلند هم میخوانم تا بفهمم دارد چه میگوید.
بعد از آن تکلیفهای دوره شعر را مینویسم و شعرهای زیبای جزوه را میخوانم. شعر اول متنم هم از همین جزوه برداشتهام.
بعد از آن هم بندوبساط خط را میآورم. تمرینهای گذشتهام را نگاه میکنم و خاطراتم جلوی چشمم میآید. چه روزهای پرخاطره و دنجی بودند. دلتنگم. برای آن نقطه روشن شهر، که به دور از ازدحام زندگی، به شجریان و صدای کشیده شدن قلم استاد روی کاغذ چموش گلاسه گوشِ جان میسپردیم. دیگر هیچچیز مثل قبل نیست. آن موقع جنگ را در تصور هم نداشتیم. شروع کردم به پهن کردن وسایل. و تمرین حرف الف. گرفتن قلم، حافظهام را به کار میاندازد. نیمقلم، تمامِ قلم، میزان جوهربرداری، و آخ از صدای کشیده شدن قلم روی کاغذ.
ظرف شادیام را که پر کردم، با ح گپ میزنیم و به روش خودمان قربانصدقه میرویم و بعد هم سریالمان را میگذاریم و لالا.
راستی امشب ماه کامل بود و بالای سرِ شهر، میدرخشید. از دیدنش سیر نمیشوم.
روی مبل دراز کشیدهام. نیمی از پتوی نازک مسافرتی تنم را پوشانده و نیمی دیگر رهاست. هم احساس گرما میکنم، هم سرما. هم دلم شکلات میخواهد، هم احساس سیری میکنم. هم کلی برنامه برای امروز دارم و هم خستهام. میان تضادها گیر افتادهام.
به فایل وبینار نویسندهساز دیروز گوش میکنم. استاد کلانتری وبینار را با داستان کوتاه جالبی از سیدابراهیم نبوی شروع میکند. سبکی متفاوت در نوشتن؛ زیر سؤال بردن خود داستان. از داستانها و نوشتههایی که بوی نو میدهند خوشم میآید.
استاد از بچهها میخواهد تجربههای خودشان از گزارش نیک را در قالب یک جمله بنویسند. شنیدن تجربهها باعث میشود دست به قلم بشوم و گزارش نیکم را در میانهی روز بنویسم.
برای من گزارش نیک، نگاهی دوباره به روزیست که از سر گذراندهام. روایت لحظههاییست که بهسادگی از کنارشان گذشتهام. روزهایی که به نظر خیلی معمولی میرسیدند، اما حرفی برای گفتن داشتند.
آخر شبها، با ذرهبینی کوچک، به اتفاقات روزم میاندیشم.
امروز چه کارهای نیکی انجام دادهام؟
چه چیزی آموختهام و چه احساساتی داشتهام؟
قبل از اینکه شروع کنم به نوشتن، به نظر میرسد که هیچ حرفی برای گفتن ندارم. اما آرامآرام، با اندیشیدن به اتفاقات، کارها و گفتوگوها، میبینم که هر روزم با روز قبل متفاوت است.
ثبت خاطرات برای من جایگاه ویژهای دارد. قبلاً بیشتر از لحظات مختلف زندگیام عکس و فیلم میگرفتم و حالا مدتهاست که لحظهها را در قالب گزارش نیک روایت میکنم.
میدانم که سالها بعد، با خواندن روزنوشتههایم، دوباره به حسوحال این روزهایم برمیگردم و عمیقاً میتوانم به انسانی که بودهام و تجربههایی که کسب کردهام، لبخند بزنم.
به امید اینکه روزی آنقدر قلمم پخته شود که تجربههایم به کار دیگران هم بیاید.
امروز صبح پاهایم کمی درد میکرد. از تأثیرات ورزش دیروز بود. دمای بدنم هم مدام تغییر میکرد. یک لحظه از سرما، خودم را با لباسهای پشمی و جوراب ضخیم میپوشاندم و لحظهی دیگر احساس گرما میکردم و دوباره لباس نازک تابستانه میپوشیدم.
کمی که دمای بدنم متعادل شد، فهرستی از کارهایم نوشتم. اول روتختی را که تازه شسته بودم، به کمک مامان روی تخت کشیدم.
سپس شروع کردم به تمیز و مرتب کردن میز آرایشم. قصد دارم حتیالامکان رویش را خلوت کنم تا حس بهتری داشته باشم.
وقت ناهار شد و نیمهکاره رهایش کردم.
امروز هم بخشی از کتاب شبهول را خواندم. دلم میخواهد تا قبل از به دنیا آمدن لیلیا تمامش کنم.
ولی فرصت نمیکنم.
روزها خیلی کوتاه شده و شب دراز است. حوصلهی من هم که این روزها تنگ.
بعدازظهر که سعید به مغازه رفت، به اتاق خواب رفتم و حاضر شدم.
امروز باید حداقل یک ساعت پیادهروی میکردم.
مامان هم همراهم آمد. نسبت به دفعههای قبل گامهایش سریعتر شده و کمتر غر میزند.
میگوید: «خدا را چه دیدی، شاید با این پیادهرویها کلسترولم پایین آمد و کمردردم بهتر شد.»
مامان و دختری، با نوهای که در راه است، کوچهوخیابانها را طی میکنیم. از کنار بیمارستان ولایت رد میشویم. زنی آبستن، مثل من، از بیمارستان خارج میشود. مامان میگوید: «الهی هیچکس گرفتار نباشد و همه برای بارداری به بیمارستان مراجعه کنند.»
از کنار شالیزار عبور میکنیم، به کمربندی میرسیم و میبینیم سکویی که جای استراحتمان است، توسط پسر جوانی اشغال شده. بدون استراحت برمیگردیم.
این بار روی نیمکت روبهروی بیمارستان مینشینیم. استراحتی موقت میکنیم و کمی از شربت زعفران و عسلم میخورم تا انرژی بگیرم. لگن و کمرم درد میکند. انگار که دخترکم هم تلاش میکند.
این بار مسیر دیگری در پیش میگیریم. تا نزدیک میدان امام میرویم. به قول مامان، این طرف خیابان آبادتر است. چراغها نورانیترند و مغازهها شلوغاند.
از کنار چند کافهی صبحانه و رستوران رد میشویم.
قرار میگذاریم یک روز صبح حتماً برای صبحانه به اینجا بیاییم.
آنقدر درد لگن و کمرم زیاد شده که تصمیم میگیریم برگردیم.
روبهروی خانهی یکی از همسایهها، مبلی سهنفره گذاشتهاند. به مامان میگویم انگار برای ما گذاشتهاند که استراحت کنیم. از تصور اینکه روی این مبل قدیمی در کوچه بنشینیم، خندهمان میگیرد.
به خانه که میرسیم، مادرشوهرم در حال نماز خواندن است. هر یک به اتاقهایمان میرویم. روی تخت دراز میکشم و دوباره شبهول میخوانم. کمرم خیلی درد میکند. لیلیا هم به جنبوجوش افتاده. شکمم با موجهای بزرگی تکان میخورد. از آخرین تکانهایش لذت میبرم و خدا را شکر میکنم.
دقایقی بعد، مامان کمرم را با روغن اسطوخودوس ماساژ میدهد. همزمان چند سوره از قرآن را زیر لب زمزمه میکند. آرام میشوم. دستهایش شفابخش است.
سپس روی توپ مینشینم و ده دقیقهای حرکات چرخش لگن را انجام میدهم.
امروز پلهنوردی هم کردهام، اما دیگر توان بیشتر ورزش کردن را ندارم. هر لحظه درد و انقباضهایم بیشتر میشود.
خیلی گرسنهام. زودتر از بقیه شام میخورم. از مادرشوهرم میپرسم: «شده در گذشته کسی بچهی مرده به دنیا بیاورد؟»
میگوید نباید به این چیزها فکر کنم و خوبیت ندارد، اما بله، چرا نمیشده. آنقدر بچهها بودند که بعد از چند ماه، بهواسطهی بیماریهای مختلف میمردند. چه بچهها که سقط میشدند و کسی دلیلش را نمیفهمید.
اشاره میکند که اولین فرزند جاریاش، بر اثر ویروس سرخک، چهار ماه بعد از تولد جان داده است.
عمیقاً دلم برای زنهای قدیم میسوزد. خدا را شکر که امروزه آنقدر در عرصهی پزشکی پیشرفت داشتهایم که جلوی خیلی از بیماریها گرفته میشود.
مامان از رفیق خواهرم میگوید که بهتازگی صاحب دو فرزند شده؛ البته از طریق رحم اجارهای. یک دختر و یک پسر. میگوید دلش برای آن زنهایی که برای پول تن به این کار میدهند، میسوزد. خیلی سخت است ۹ ماه بچهی کسی را در شکمت بزرگ کنی.
میگویم فکر نمیکنم نسبت به آن کودک احساس مادرانه پیدا کنند؛ انگار که از اول امانتی در شکمشان قرار داده شده و یک روز باید دل بکنند.
میگوید من حتی فکر نمیکنم مادری که کودک را بزرگ میکند هم اوایل چندان حس مادرانهای داشته باشد؛ آخر بچهی همسرش است و در شکم دیگری رشد کرده.
چقدر دلم برای بچه میسوزد که از شیر مادر محروم میماند.
در نهایت به این نتیجه میرسیم که جای آن دو مادر نیستیم و نمیتوانیم احساساتشان را قضاوت کنیم.
آخر شب، ادامهی سریال شهرزاد را نگاه میکنیم. حین فیلم دیدن، ناخنهایم را لاک میزنم و مقداری میوه و شکلات و چیپس میخورم. ران پاهایم از شدت ورزشهای دیروز درد میکند. فردا هم کلاس بارداری دارم.
همستر زیادهگو میگوید: امروز گزارش نیکت را طی روز نوشتی و آخر شب تکمیلش کردی. اگر هر روز این کار را انجام دهی، آخر شب اذیت نمیشوی و چشمهایت خواب نمیرود.
آرزو میکنم فردا، پرانرژیتر و خوشحالتر باشی.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۸
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۷
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۱۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۳ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
سالواژه: ثمربخشی
سری به کتابخانهها وکتابفروشیها زدم کتاب شرق بنفشه شهر مندنیپور به امانت گرفتم هنوز خاندن آن را شروع نکردم و از پیداکردنش خوشحالم.
امروز کم نوشتم.
وبینار نویسندهساز و استاد و جنابسروان ولم کن و آزادنویسی و فهرست هفتگی کلمات.
به یک دورهمی دخترانه رفتم و حال و هوایی عوض کردم.
توی سرما و یخزدگی بیدار شدن. به زمین و زمان و مورنینگ فحش دادن. پیادهروی در سوز اول صبح. توی مورنینگ خوابیدن. توی اورژانس دعوا دیدن. جانانه غیبت کردن. درس خواندن. پیاده برگشتن. خوابیدن. خوابیدن. درس خواندن. آزاد نوشتن. از روزهای بیوبینار و کمنویس و کمخوان غر زدن. انتظار فردا را کشیدن.
امروز را فقط دویدم. از آشپزخانه تا میز مطالعه. از میز مطالعه تا پذیرایی. از آنجا تا حیاط و…
آنقدر شلوغ بودم که فراموشم شد با دوستم قرار گذاشته بودیم با هم شعر حفظ کنیم. حتی حوصلهام نمیکشد گزارشم را کمی کِش بدهم. خلاصهاش همینکه درس و کمی کتاب و کلی کارِ خانه. آخر شب با دوستهایم چت کردم چند دقیقهای و برای کسی هم طوماری از فضائل مدرسهی نویسندگی و استاد نوشتم. آنقدر تعریف کردم که خودم خجالت کشیدم از بلندی پیامم. همین و دیگر هیچ.
امروز سرکلاس زبان داوطلب شدم که درس را بخوانم. برای کوییزش تقلب کردم. سر کلاس رضایی صدبار سوال پرسیدم. بعد از کلاس وقت خواستم که صحبت کنم. ده دقیقه صحبت کردم. درمورد کارآموزی گفتم. خیلی خوشحال بودم بخاطر صحبتی که روزها عقب میانداختم و حالا انجام داده بودم. بخاطر تقلب هم خوشحال بودم، چون رضایی گفته بود آدم باید جرأت تقلب کردن داشته باشد. انگار صد سال یکبار تقلب کردن، حکمی است برای اثبات گاگوگل نبودن. فهمیدم دیشب رئال بازی را برده. سر کلاس فارسی، ساکت و حوصله سر رفته بودم. بعدش رفتیم چایی خوردیم. جاهای ندیده دانشگاه را دیدیم. رفتیم سمت خوابگاه پسران و خوابگاه متاهلی. زنگ زدیم و فرار کردیم. آمدم اتاق و تلاش کردم نخوابم. فاطمه لپتاپ را برده بود و نه اکسل کار کردم و نه درس خواندم. خوابم میآمد و هنوز حوصله سررفته بودم. پیاماس بودن، گریهام را درآورد. زیاد. چشمانم سرخ بود. راه به راه فیش فیش. کمی که سرخ نمیشدم موقع گریه، کل صورتم سرخ بود. گریهام میآمد و نمیدانستم برای چه دارم گریه میکنم. غمی هم روی دلم بود. یکی از بچهها زنگ زد و گفت میخواهیم سوال حل کنیم، گریه را پاک کردم و رفتم پیششان. بیکاری دیوانهام میکند. پیاماس بیشتر. البته که چیزی نفهمیدم از حل کردن. بد نبود آنجا بودن. کاش بخوابم. امروز بس. ظرفیتم پر است.
#روزمره
روز واژه: مودروز (مودروز: روزی که در آن هزار احساس مختلف را پشت سر هم تجربه میکنی.
روزمود: روزی که خودش، با مود دلخواهت یکی است. بابت میل. طبع دل.)
تاریخ: ۵ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: از ته قلبم نمیخواهم مجازی شود. حرص، تجربه جدید، آدم حسابی.
آنچه گذشت:
- صبح قبل از رفتن نیم ساعتی نوشتم و ده دقیقهای کتاب خاندم.
– مسیر رفتن به دانشگاه
– خودِ دانشگاه
– کلاس چاپ و استادی که علاوهبر عقدهای، غرغروهم است.
– کلاس کتابت که نمیدانم چرا ۴۵ دقیقهی کلاس را به تعریفِ ترتیبهای حکومتهای اسلامی در ایران پرداخت، بدون اینکه بگوید درکدام حکومت چه خطی استفاده میشد و چه آثاری ماند. هر سوالیهم پرسیدیم گفت میگویم حالا برایتان و نگفت که نگفت. فقط آنجا که پسری گفت مگر بعد از محمد، علی امام نشد؟ گفتیم خب چرا، ولی اینی که ما میگیم خلافته نه امامت. و نفهمیدم که واقعن نمیفهمد یا خودش را زده به نفهمی که بامزه جلوه کند و خنده بگیرد.
– دوباره قهوه. خوشم آمده از قهوه. کنارش کیک سهشیرهم خریدم. خوشمزه بود. میتوانست بافت بهتری داشته باشد، اما بد نبود درکل. دختر یادش رفت حساب کند. برگشتم و گفتم. حساب کردیم اما حالا دیدم فقط کیک را حساب کرده. چهارشنبه باید بروم و بگویم قهوه را هم بحسابد.
– تمرینجا. آمدم بگویم آقای ابوترابی، گفتم آقای ماهانی. اینهم از سوتی روز.
– کلاس آخر، خوشنویسی. هیچکاری نکرده بودم. نشستم به انجام تمرینها. آخریننفر صدایم میزد. چون هفتهی پیش را غیبت داشتم. تمرینها تمام شد. نگاهکی انداخت و راضی بود و تمام.
– در مسیر برگشت گوش دادم به کلاس آنلاین وصایا. فقط هوووف و دیگر هیچ.
– وبینار. آزادنویسی و آخیش و فهرست کلمات هفتگی و بررسی با فهرست هفتهی پیش و نگاهی به خود.
– خاب. خاب زیاد. اول روی مبل. سرما. بعد پریدم توی تخت. با همان آرایش مانده از صبح. اما آنقدر خسته بودم که نتوانم توجه کنم. باز خاب. خابیدن تا رسیدن آبجی و شوهرش.
– بیدار شدن توسط آبجی. با ماساژ فراوان و نازنازی شدن. اینهم مزایای تهتغاری بودن خانه و خانواده. لوسهم خودتانید.
– نوشتن رخدادکی از روز. انتشار در کانال. شد ۱۵۰ روز که پیوسته نوشتم و منتشر کردم. ذوق.
– دورهمی و حرف و بازی و خنده و کلکلهای همیشگی با شوهرآبجی.
– دوست دارم فیلمی ببینم پیش از خاب. اما فکر کنم خاب زودتر ببرد من را.
-داشتم میخوابیدم.
کلنجار میرفتم که بکنم تنم رو از رو زمین، برم دوش بگیرم چون که سرده چهارساعت دیگه، قبل رفتن به کلاس انجامش بدم.
اما یادم افتاد، نوشتن هست. چرا همین خمار افتاده بر زمین رو کش ندیم؟ حس آدمی رو بهتر میکنه.
-صبح، بعد از بیداری، سوالاتی که دیروز تمرین کرده بودم رو مرور کردم.
به لطف چندبار حلکردنهای روز اول، و خلاصهنویسی از روش حل کردن، به آسونی تونستم حفظ کنم و امتحانم رو عالی بدم.
-پیاده روی کردم. یه تیکه بزرگ از مسیر رفتن به دانشگاه و تمام مسیر برگشت.
-دلخوریهام از دوستم رو بهش گفتم. چون رابطهمون برام مهمه و نمیخوام که با “هزار دلگیری کوچیک”¹ تهدید بشه
¹ “هزار دلگیری بسیار کوچک بیشتر عشق و دوستی را تهدید میکند، تا یک دلخوری بزرگ”
-محمدرضا شعبانعلی
امروز حسابی پرکار بودم. از شما چه پنهان، تقریبن تمام روزهایم به همین شکل میگذرند. حتا اگر کاری هم نداشته باشم، برای خودم کار میتراشم. گاهی فکر میکنم باید نامم را از سمیرا به کارینا یا جنبوجوشینا تغییر دهم. شاید اگر شما این را در یکی از داستانهایتان مینوشتید، شخصیتتان در نهایت به نام تازهاش عادت میکرد و زندگیاش هم مسیر دیگری پیش میگرفت.
این روزها حسابی در دنیای ژاپن غرق شدهام. در ادبیاتش، سینمایش، مردمش و فرهنگش و مهمتر از همه، نظم تحسینبرانگیزش. گاهی احساس میکنم بخش بزرگی از وجودم ژاپنیست. انگار تکهای از من سالهاست در آن سوی دنیا زندگی میکند و من تازه دارم کشفش میکنم. از چشمهای بینظیرشان هم که نگویم.
این روزها یادگیری زبان ژاپنی را شروع کردهام. فعلن انگلیسی را بوسیدهام، میان کتابهای زبان اصلیام نشاندهام و تمامقد به ژاپن عزیزم چسبیدهام. بهزودی از کشفیاتم برایتان خاهم گفت. البته اگر این کشفیات در میانهی راه به کشف تازهتری منتهی نشوند و مرا با خودشان به هزارتوی دیگری نبرند.
راستی، این روزها مشغول خاندن «کافکا در کرانه» هستم. کتاب شما. از همان ابتدا مرا به مرز باریکی میان واقعیت و خیال برد. هنوز نمیدانم در پایان این سفر چه چیزی انتظارم را میکشد، اما شاید همین ندانستن است که مرا بیشتر به خاندن وامیدارد.
دوست دارم بدانم شما هنگام نوشتن چنین داستانی، از کجا میفهمید کدام اتفاق باید در جهان واقعی رخ بدهد و کدامیک باید در قلمرو رویا باقی بماند؟ یا شاید اصلن برای شما چنین مرزی وجود ندارد.
سختترین کار امروزم نوشتن دومین تمرین کارگاه شعر بود. چند روزی میشد که به آن فکر میکردم و هر بار تکهای مینوشتم. به نظرم این تمرین حتی برای شخصیتپردازی یک داستان هم بسیار مفید بود. خودم را جای شخصیت گذاشتم و سعی کردم تمام مراحل را با او حس کنم. هزاران عامل وجود داشت که میشد به آنها فکر کرد و نوشت.
کلاس نویسندگی پیشرفتهام هم تمام شد. هر بار که کلاسی به پایان میرسد، دلم میگیرد. انگار بخشی از من تغییر میکند. عادت کردهام بارها به صداهای ضبطشده گوش بدهم و هر بار نکتهای تازه از میان حرفها بیرون بکشم. بااینحال، هنوز ضعف بزرگی دارم. وقتی در میان گفتوگو هستم و پاسخ دوستانم را میشنوم یا میخانم، نمیتوانم همزمان فکر کنم.
شاید بخشی از ذهنم تکبعدی باشد. در مدرسه هم همینطور بودم. معلم سوالی میپرسید و من تازه به خودم میآمدم که پاسخ را بگویم، با شنیدن صدای دوستانم و میان آن همه صدا، محو میشد. انگار ذهنم اتاقی بود که با ورود صدای تازه، چراغش خاموش میشد. هنوز هم گاهی همین اتفاق میافتد و من میمانم و فکری که نوک زبانم بود، اما دیگر پیدایش نمیکنم.
شاید برای همین است که هنگام تمرکز، بهخصوص هنگام نوشتن، موسیقی بیکلام گوش میدهم. با شنیدن آن، جهان اطرافم از حرکت میایستد. بعد فقط من میمانم و ابزار نوشتنم. گذر زمان را حس نمیکنم و چنان در خیال غرق میشوم که گاهی فقط پایان موسیقی میتواند مرا به جهان برگرداند. یکی از کشفیات جالبم هم این است که با هر موسیقی، شیوهی نوشتنم تغییر میکند. بعضی موسیقیها مرا به سمت جملههای کوتاه و بریده میبرند و بعضی دیگر، کلمات را در ذهنم به راه میاندازند. نمیدانم شما هم هنگام نوشتن موسیقی گوش میدهید یا ترجیح میدهید سکوت، تنها همراهتان باشد. اگر روزی فرصتی برای پرسیدن یک سوال از شما داشته باشم، شاید همین را بپرسم.
امروز برنامههای نشست را هم سامان دادم. برای آن یکی نشست نیز گفتوگویی تلفنی داشتم و حالا این هزارتو کش میآید و در خودش میپیچد. هر بار خیال میکنم یکی از راهروهایش را پشت سر گذاشتهام، دری تازه باز میشود و مرا به مسیر دیگری میکشاند. گاهی با خودم فکر میکنم شاید زندگی همین باشد. مجموعهای از راهروها که در بعضی از آنها با اطمینان قدم میزنیم و در بعضی دیگر، حتی نمیدانیم چرا واردشان شدهایم.
راستش را بخواهید، آقای موراکامی، گاهی دلم میخاهد یک روز هیچ کاری نکنم. نه برنامهای بچینم، نه چیزی بنویسم، نه به فکر فردا باشم. فقط بنشینم و بگذارم ساعتها بیآنکه از من اجازه بگیرند، بگذرند. اما بعید میدانم بتوانم. ذهنم مدام چیزی برای کاوش پیدا میکند. حتی وقتی بدنم خسته است، فکرهایم هنوز در راهاند.
کتاب را که تمام کنم از آن برایتان خاهم گفت.
دوستدار شما
◉‿◉
گردآفرید، رؤیاپناه من،
امروز دیگر اشکی نریختم. درگیر روزمرگی و کمک به مادرم بودم.
با مادربزرگم دوتایی رفتیم پیادهروی در روستا. سگی که همیشه اطراف ویلایمان پرسه میزند، دنبالمان راه افتاده بود و ولکن نبود. کوچهپسکوچهها را قدم زدیم و پاییز را نفس کشیدیم.
راستی، امروز گربهمان هم دوتا از بچههایش را که پشت دیوار درخت گردو قایم کرده بود، آورد وسط حیاطمان. من خیلی ذوقزده میشوم وقتی این فسقلیهای ترسو را میبینم. با وجود اینکه وقتی به آنها نزدیک میشوی، خنگولانه فرار میکنند و بامزه به در و دیوار میخورند تا توی سوراخی پناه بگیرند، من حس نرمالو و جالبی از آنها میگیرم و کیف میکنم.
آهان، صبر کن عزیزکم! چیز بامزهتری یادم آمد برایت بنویسم. نصفهشبی اینستاگرام ویدیوی پنیر برشته را نشانم داد و هوس کردم بروم درستش کنم. خیلی چسبید. به یاد رشت و خاطرههایم افتادم. البته من آنجا این صبحانه را نخوردم، اما همین غذا برایم خاطره تداعی کرد.
صبحانه ای که شبانه خورده شد! ^^
دوشنبه ۴ آبان ۱۴۰۵
از کتاب «تمرین، راه و رسم ارائهی کار خلاقانه» میخانم:
«تمرین, نیازمند تعهد به مجموعهای از گامهاست نه یک معجزه.»
امروز در نویسندهساز ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردیم. با اینکه از صبح دستم به نوشتن نمیرفت، تلاش کردم از تنشهایم بنویسم. در ادامه کلمه هم نوشتیم. در مقایسه با هفتهی پیش، دیدم که چه اندازه واژهی مشترک دارم.
و حالا فکر میکنم، میشود این سطرها را جوری بنویسم که کمی متفاوت باشند؟
نمیشود. وقتی تمام امروز را مابین کارهای خانه و بهانههای بیپایان نیلا گم کردهام.
انگار این روزهایم مثل یک ساعت شنی با همان سرعت پر و خالی میشوند. که اگر تجربههای هر چند ناچیز را نقاپم و گوشهای ننویسم، حتمن از دستم میسُرند.
✍️✍️✍️✍️
باید فقط نویسداری کنم
اما یک چیزی میگم یا فردا تیربارون میشم یا که خوبه میشنوام اما وسطِ نیست
نکتهای مهم ایهستهکه ای تمرین خیلی چیزها یاد گرفتم یعنی اگه ام گازخورد گیرم به دلم درد نمیکنه چو دیالوگ یاد گرفتم اونم به نحوِ احسن
شاید هرگز فرصتی فراهم نشود برای آن که سدهای یخین را بشکنیم و روانهٔ این هموارگی شویم.
باران میبارد. نمنم. مثل کسی که میخواهد اشک بریزد اما نمیتواند. بعد از تلاشی فراتر از توان، صورتش کمی تر میشود. وضعیت آسمان شهر ما نیز چنین است، خشک و تر. قطرات در هوا میرقصند یا بر دیوار کوبیده میشود یا پیش از آمدن در هوای گرم خشک میشوند.
امروز روزِ سنگینی بود از نظر درمان. درد هست. میآید و نمیرود. مسکن هم تسکینش موقت است. آنقدر سوزن و تراشکاری داشت که مخروبه شد آنجا.
شانس آوردم نوبتم پس از وبینار بود.
وبینار را بودم. آزادنویسی کردم و کلمات هفتهام را که غنی بودند از اتفاقات و حال خوب و درد و استرس و بیخوابی روی کاغذ ریختمشان.
متنی نوشتم از مشق مشقتبار زندگی.
با گروهی که به تازگی به آنها ملحق شدهام. جلد اول کتاب مادران و دختران را آغاز کردم و سه فصل را همزمان گوش دادم و خواندم. لذتبخش بود. آخر من فایل صوتی گوش نمیدهم. مخصوصا رمان را.
پیادهروی در ده دقیقه و ایدهقابی.
پختن غذایی سالم، سبک و خوشمزه برای شام.
و خریدتراپی با چند خودکار و یک دفتر جدید.
پوستر دوره شعر را نصف شب دیدم. همان موقع واریز کردم و رسید را برای پشتیبان فرستادم تا جز شرکتکنندگان این دوره باشم.
حوصله بال و پر دادن ندارم. روزم خیلی روز عجیبی نبود و حتی خیلی پربازده هم نبود ولی روزی بود از روزهای دگر.
طناب زدن، مسواک زدن
لباس پوشیدن، پادگان.
پادگان، خورتین(اشاره به گزارش نیک روز قبلم)
خورتین، پادگان.
خانه، کتاب بوکوفسکی
خواندن و ادامه، انجام ندادن و نرساندن پوستر، بیرون رفتن با بچهها، وقتکشی.
ندیدن فیلم و سریال و برنامه ریزیام هم کامل نشد.
گزارش نیک
دوشنبه ۴ آبان ۲۴۰۵
توران محمدی
صبح زود از خانه بیرون میزنم که به مدرسه بروم. به جایگاه گاز میروم؛ برخلاف همیشه، خلوت است. گاز میزنم و میخواهم کارت بکشم، متصدی میگوید: «رایگان است.» میگویم: «به چه مناسبت؟» لبخند تلخی میزند و میگوید: «عید است.» تا ته حرفش را میخوانم و فورن صفهای طولانی بنزین در ذهنم تداعی میشود.
در طول راه انگار اولین بار است که این مسیر را طی میکنم؛ جاده، روستاهای اطراف، کشتزارها و مزارع، مردم در حال کار… همه و همه برایم تازگی دارند و چقدر این حس تازگی را دوست دارم؛ و همچنان گوش میسپارم به موسیقی و مهمتر از آن، اشعار زیبای آهنگها… .
وارد حیاط بزرگ مدرسه میشوم. پاییز همچنان خودنمایی میکند؛ فرش هزاررنگ گسترده شده که هر روز عریضتر میشود و چشمانم را مینوازد. بچهها فورن به استقبالم میآیند. خوشبختانه بچههای این مدرسه که از روستاهای دور و نزدیک به اینجا میآیند، دانشآموزان خوبی هستند. با آنها فراتر از معلمی-شاگردی، ارتباطی دوستانه دارم.
مدرسه و کلاس و درس… اما من خسته نمیشوم؛ شعر و متنهای ادبی و نوشتن مرا بیشتر سر ذوق میآورند و گاهی که این شور را در چشم شاگردان میبینم، اشتیاقم دوچندان میشود.
بعد از برگشتن و خوردن نهار و استراحت، سری به کانال تلگرامیام میزنم؛ نوشتهای را که از قبل آماده کردهام دوباره مرور میکنم و همرسانی میکنم. مطالب چند کانال مورد علاقهام را دنبال میکنم، از جمله کانال «مدرسهٔ نویسندگی».
با اینکه تکلیف دورهٔ شعر جناب کلانتری را ارسال کردهام، اما باز هم اینقدر برایم جذاب است که در موردش فکر میکنم و مطالب جدید را یادداشت میکنم و به فهرست تکلیف کارگاه «خودواژه» کلماتی را اضافه میکنم. چقدر از انجام این تکالیف لذت میبرم و برایم مثل بازی و سرگرمی دلخواه جذابیت دارند.
شکر خدا، امروز هم توفیق حضور در «وبینار نویسندهساز» را پیدا میکنم و مثل همیشه از استاد و دیگر دوستان میآموزم و لذت میبرم. هر وقت که در این وبینار شرکت میکنم، احساس پویایی عجیبی دارم و بودن در جمع دوستان ادبدوست، برایم قوتقلب بزرگی در زمینهٔ نوشتن است.
شب، داستان کوتاهی از سید ابراهیم نبوی را که استاد معرفی کردهاند، مطالعه میکنم. داستان سبک بسیار متفاوتی با نوشتههای دیگر دارد و از خواندنش لذت میبرم و باز هم به حسنِ سلیقهٔ استاد آفرین میگویم.
باز هم نوشتن و شعر خواندن همراه من است و در نهایت، مروری بر درسهای فردای مدرسه.
باورم نمیشود هفتهها مثل برق و باد میگذرد؛ انگار همین دیروز بود مدرسه رفتم و حالا آبان هم کمکم به نیمه نزدیک میشود.
۱۴۰۵/۰۸/۰۴
گزارش نیک:۱۶۷🐌❤️
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
پرونده های پزشکی پرسنل را سروسان دادم. برای خانمی که برای استخدام در بخش خدمات آمده بود ملایم خط و نشان کشیدم. پیگیر گرفتن پیش فاکتور معاینات ادواری از چند آزمایشگاه شدم. ادامه ی داستان کلیسای جامع از ریموند کارور را خواندم. در وبینار روزانه نویسنده ساز شرکت کردم و با استاد و دوست های خوبم آزادانه نوشتم. دو بار خودهیپنوتیزم برون ریزی را انجام دادم، هرچند بار دوم که در سرویس انجام دادم چند باری چرت زدم. چند لغت جدید زبان انگلیسی آموختم. در ساحلک آزادانه نوشتم. کمی هم غصه ی روزگار و زمانه را خوردم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای استاد شاهین که گزارش نیک و آزادنویسی را به جانم انداخت که بساط نوشتن هر روز در زندگیم پهن باشد.
سپاسگزارم که در وبینار نویسنده ساز باهم می نویسیم.
دوشنبه ۴ آبان ۰۵
مژی نازنینم
گزارش نیک ۱۶۷ که البته من همۀ روزها را ننوشتم. لابد میخاهی بدانی از کجا نیک بودنش معلوم است. این همان پرسشی است که هر بار در آغاز نوشتنشاز خودم میپرسم. و به پیامد نیکش بیشتر توجه میکنم. هر روز در جمعی از دوستداران و شیفتگان نوشتن و آموختن و اندیشیدن مینویسم در صفحهای از سایت مدرسه نویسندگی با حمایت و درایت استاد شاهین. گزارش نیک در روزای سخت و ناامیدانه متولد شد. فضایی که ما با نوشتن از روزمان، خودمان را بیان میکنیم. و هر روز از تجربههایمان مینویسیم و با دوستان دیگر و تجربه و سبک زندگی آنها آشنا میشویم.
گزارش نیک فرصتی است تا به روزمان با هشیاری بنگریم. به ما امید میدهد. من هر جا خسته و کلافه میشوم از خودم میپرسم چه کاری میتوانی انجام دهی تا بتوانی در گزارشت بنویسی. و اما کارهای امروزم:
با خاندن شعری از نیما آغازیدم.
صفحات صبحگاهی نوشتم.
تمرین دوره شعر را مشقوار انجام دادم.
چند صفحه از رمان شب سکوت خاندم.
و چند صفحه از نوشتههای علیاکبر دهخدا در کتاب«چرند و پرند»
واژه «پوزش» و عبارت «دامن ابر »را یادداشت کردم تا به واژگان فعالم بیافزایم.
هشتمین جلسه دوره پیشرفته خلاق شرکت نمودم
انگاسی از نیما یوشیج:
سوی شهر آمد آن زن انگاس
سیر کردن گرفت از چپ و راست
دید ایینه ای فتاده به خاک
گفت: حقا که گوهری یکتاست
به تماشا چو برگرفت و بدید
عکس خود را، فکند و پوزش خواست
که: ببخشید خواهرم! به خدا
من ندانستم این گوهر ز شماست
ما همان روستازنیم درست
ساده بین، ساده فهم بی کم و کاست
که در ایینه ی جهان بر ما
از همه ناشناس تر، خود ماست
گزارش نیک ۱۲۶ من / دوشنبه ۵ آبان ۱۴۰۵
دیشب از خستگی و بدن درد حاصل از اسبابکشی تا دو بیدار بودم ولی ساعت ۴ بیدار میشوم و سرحالم و دیگرخابم نمیرود صبحانه با شعرم را از سعید عقیقی و از دفتر شعر«از سر بیحواسی» در هر دو کانالم میگذارم.
ـ ادامه رمان «رازهای سرزمین من» از رضا براهنی را میخانم به جاهای خوب و حساس انتقامجویی از سروان کرازلی متجاوز و منفور آمریکایی که در حضور سرهنگی ایرانی در حال مستی به همسرش تجاوز نموده و سرهنگ توسط چهار مرد قوی هیکل او را دزدیده و هر چهار نفر به او به همان شکل تجاوز نموده و یک انگشتش را بریدهاند و رهایش کردهاند رسیده. نمیدانم چرا من نازکدل از خاندن این صحنههای انتقامجویی دلم خنک میشود و ناراحت نمیشوم. دارم از داشتن این حسن از خودم میترسم. شاید بخاطر حال و هوای کنونی و انزجار از ترامپ و حامیانش که در حوادث اخیر چه دستهگلهایی را پرپر کردند باشد.
_ وبینار بیزنس کوچ بیپایان استاد علوی عزیز و موضوع اصول تبلیغات
_ بعد از صبحانه محتویات باقیمانده وسایلم را در کشوها جا میدهم و مرتب میکنم و از جمع شدن کارتن و ساکهایمو خلوت شدن اتاقم احساس خوبی دارم.
ـ ناهار در حال پختن کباب تابهای هستم که برای بردن آخرین سری وسایلمان بدون هماهنگی میآیند و نیمه کاره فقط کبابهایم را برشان میگردانم و میرویم که از ساعت ۱۲:۳۰ تا۱۵ به خانه برمی گردیم و تا چهار خالی کردن بطول میانجامد.
_ وبیکار الهه علیزاده نازنین را در حال خوردن ناهار میگوشم و در حال جمع و جور کردن و شستن ظروف به پایان میرسانم.
نویسنده ساز را با تمیزکاری آشپرخانه میآغازم و بعد از نیمه در حال دراز کشیده میگوشم که از خستگی وقتی استاد جانم اسامی گزارش نیک نویسان را میخاند به خواب میروم و با آلارم گوشی برای کوچینگ الهام بخش ۱۸ بیدار میشوم. که وبینار کنسل شده و خابم نیز پریده و سرحال شدهام اما تمام بدنم کوفته و درد میکند و پشیمان از خاب بدموقع و عواقبش.
_پر شدن گوشیام و باز نکردن وبینار شیما صادقی موجب از دست دادن ۱۷ دقیقه از وبینار و حرص خوردن میشود. بعد از جلسه کتابی که مورد مطالعه است به نام «طرز فکر پیشاهنگی» را از طاقچه بینهایت میگیرم و چند صفحه اولش را میخانم.
ـ وبینار کوچینگی دکتر علیرضا جوانمرد ساعت ۱۸ را با خاب بیموقع از دست دادهام و افسوس میخورم اما ساعتم را برای جلسه ششم هفته آینده آلارم میگذارم.
_دولینگوی عربی را بخاطر یک روز انجام ندادن به پنجم غلطیدن و فقط استریک زدنش.
وبینار های اعلام شدهی دوستان نویسنده کارآفرین را تک تک آلارم گذاشتن. و تاسف از تایید نشدنم و در لیست نیامدنم با اسبابکشی بدموقع.
-آزادسازی کد وزارت دوستی نازنین به علت وارد نبودنش به ارسال ایمیل و کارهای اینترنتی.
– کارگاه خودواژه جمعه را بخاطر اسباب کشی از دست دادن و قبل از شنیدن وویسای جلسهی دوم مرور مجدد کتابهای هفته گذشته. برای هر کدام از پنج مورد خاسته شده حداقل ۳۰ مورد نوشتن و در همان حال ساعت نه به خواب رفتن و با چراغ روشن تا ۱۲ شام نخورده و گرسنه ماندن و برخاستن و مجدد تا ۲:۳۰ بیدار ماندن.
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نازنین اسماعیلی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا ملائی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟