چند شب است که میخاهم گزارش ننویسم ولی مینویسم. حرفهایی هست که نمیدانم چطور به کلمه تبدیلشان کنم. تازه اگر هم تبدیل شوند، راحت نیستم با نوشتن و انتشارشان. امشب هم خاستم ننویسم ولی گفتم همین تردیدم را بنویسم. مگسی توی اتاق است. دورم ویزویزی کرد و رفت. انگار گفت دردم را میفهمد. درد نیست. چیز دیگری است. دوباره مگس آمد و باز فاصله گرفت.
امروز هم مدیتیشن کردم. هرزهنویسی کردم. رفتم باشگاه. نهار و شام درست کردم. با بچهها بودم. بیشتر از همه با خودم. آهان خودش است. نیاز این روزهای من. هیچ چیزی نمیتواند جایش را بگیرد.
وقت خاب است.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل.
۱. خونه رو مرتب کردم.
۲. زبان کار کردم.
۳. به مادربزرگ سر زدم.
۴. به بطالت گذشت
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
خوابآلودم و نامهنگاریام نمیآید. اشتباه کردم گذاشتم دقیقهٔ نود گزارش نیکم را بنویسم. لحظات نابی از ذهنم میگذرد، اما حس نوشتنشان را ندارم. اگر بخواهم ادامه دهم، فکر میکنم باید مثل تام در تام و جری، از فرط سنگینی پلکها با چوبکبریت زورکی آنها را باز نگه دارم.
فقط میتوانم بگویم طنین جملهای از وبینار نویسندهساز ساعتهاست در ذهنم میپیچد:
«آسمان پرندگان، زمین است.»
امروز به خاطر حضور مهمانی عزیز که از مشهد آمده بود فقط مشغول آشپزی و تمیزکاری بودم مهمانی از تبار فرشتگان با تفاوتی از زمین تا آسمان با ما انسانهای زمینی، صادق، دوستداشتنی، شفاف و خودِ خودش دور از ريا و تكبر و حجاب و پرده، فقط با یک کروموزوم اضافه مهدیای عزیز دل .
سلام استاد من برای چالش داستانک ماه با کلی شوق تقریبا یک هفته پیش، داستان ارسال گردم بعد ۳ روز!!! پشتیبانی گفتن کلماتت بیشتر از ۲۰۰ تا هست. تعدادکلمات رو کم کردم نمیدونم با چه معیاری امشب ساعت ۱ شب پیام دادن تعداد کلمات ۸ عدد کمتر هست. من مجدد کم کردم فرستادم. گفتن مهلت ارسال آثار تمام شده و از سوی داوران پذیرفته نیست!
.
ببخشید تقصیر من هست که من زود فرستادم آنها دیر دیدن؟
.
ممنون با این اوصاف من از تیم مدرسه نویسندگی خداحافظی میکنم.
.
سفر بخیر
.
به نظرم در تیم داورانتان تجدید نظر بفرمایید
ظهر بیدار شدم.
لیست کارهای روزانه را نوشتم.
صبحانه اوتمیل با موز و دارچین و عسل خوردم. دو گالن هم چای نوشیدم.
کارهای تمیز کردنی و آخر هفتهای را انجام دادم. همان ظرف و لباس شستن و مرتبکاری و اینها.
شازده کوچولو در مترو را خواندم. داستانهای ۱۵ کلمهای دربارهی کودکان کار. دلم میخواهد بیازمایم این نوع داستانک را. ابوتراب خسروی دربارهاش میگوید که تمرین ایجاز است.
صوت سه تا وبینار از هفته را که نبودم شنیدم. دلم ثوابِ وبینارجماعت میخواهد، اما گاهی مجبورم به فُرادایش.
وبینار امروز را بودم و از رضا بابایی خواندیم و دربارهی وبلاگ و کانالنویسی حرف زدیم. یادم آمد آن روزی را که استاد توی وبینار میگفت کانال بسازید و ساختم و از آن روز پانصد و خوردهای روز میگذرد. چه روزهایی اسماعیل.
شام پختم و رفتیم توی پاییزِ پارک خوردیمش. بعد پیادهروی کردیم تا خوابگاه. هوا بوسیدنی است اسماعیل. مناسب بوسه.
بابا ترساندم که آرد گران شده. دیروز لوازم قنادی سر راه هم گفت پیدا نمیشود دیگر. پس امروز سه بسته آرد احتکار کردم و چون غنی شدم، نشستم به کوکی پختن برای صبحانهی فردا.
حین لاک زدن و سوهان کشیدن ناخنها، مصاحبهی هوشنگ گلشیری را گوش دادم. یکجاش میگوید (ابوالحسن) نجفی اگر یک کتاب هم خوانده آن را خوب خوانده. من چند تا از کتابهایم را خوب خواندهام؟
ذوقیام برای صبحانهی فردا و خوابم نمیبرد.
پنجشنبه بود امروز. روز خواب و استراحت. روز لم دادن. بوی تابستان میدهد پنجشنبهها.
تا لنگ ظهر خوابیدم و به جبر جیش بلند شدم. انیمه سینمایی مری و گل جادو را دیدم و کمی سریال.
نوشتم هزار کلمه. از نقاشی آقای میممیممیم نوشتم. و در کانالم گذاشتم. کتاب خواندم و ناهار خوردم. زیاد.
شعرهایی که ساجده فرستاده بود از احمدرضا احمدی را خواندم. قشنگ بودند.
حمام رفتم و آماده شدم برای مهمانی. سشوار و آرایش و اینها. سهیل آمد و رفتیم خانهی مامانشاینها. عمه زلیخااینها هم آنجا بودند. دور هم بودیم و مهمانی بود دیگر. معمولی.
شب را اینجا میخوابیم. فردا میخواهم بروم آرایشگاه برای رنگساژ موهایم. سهیل هم ماشین را ببرد تعمیرگاه.
شنبه از رگ گردن به ما نزدیکتر است. همین.
از صبح بیحال و کرخت بودم. دیر بیدار شدم. تا صبحانه بخورم، نیمساعت از وقتم رفت. فقط نیمساعت توانستم مطالعه کنم. نماز میت را خواندم. از رضا دانشور.
شیما نبود و خواب بود. با الهه حرف زدیم و وسط صحبت یادمان آمد وبینار یوتاب شروع شده است. خودمان را رساندیم. اما پایان وبینار بود. یوتاب لطف کرد و تمام آنچه را که گفته بود تکرار کرد. دمش گرم. از تفاوت افسانه و اسطوره گفت.
میخواستم امروز کارهای عقبافتادهام را انجام دهم. اما نشد. پریود شدم و میدانم تا دو روز باید روی تخت ولو بشوم و بخوابم.
رفتم و نویسندهساز و استاد از رضا بابایی خواند و بعد آزادنویسی کردیم. درد اجازه نداد آزادنویسی را ادامه دهم. مسکنی خوردم و امیدوار بودم خوابم ببرد. که نبرد.
ساعت ۹ وبینار حمیده وحدتی بود و چه خوب بود و چقدر خوش گذشت. عاشق وبینارش شدم.
بالاخره کانال راوی را ساختم و پوستر وبینار را منتشر کردم. که اگر اینترنت مرد، حداقل لینک وبینار توی کانالم باشد و بقیه بهش دسترسی داشته باشند.
امروز به خاطر داشتن مهمانی عزیز از مشهد که برای شرکت در مسابقات فلوربال آمده بود وبا مدال طلا ورتبهی اول کشوری به منزلمان آمد، نتوانستم به دست نویسنده ساز برسم . مشغول آماده سازی منزل بودم برای استقبال از این فرشتهی دوست داشتنی. پاک و معصوم . دختری با صفا، دلنشین، صادق، فعال ، به دور از ریا وخصایص انسان های دیگر . انسانی مزین به خودِ خودش . وهمهی اینها فقط با يك كروموزوم اضافه
گزارش نیک ۱۳۵ پنجشنبه من/ ۱۴ آبان ۱۴۰۵
ساعت پنج بیدار شدم و چون جلسه ۶ صبح نداشتم و حس نداشتم تا ۸ وویسای آیبوکیش استاد کلانتری عزیز رو یا سجاد سعیدنیا تا بخش ده را گوشیدم و بعد از صبحانه چتای مشاوره فروشمو ج دادم. خیلی وقتگیره این فروش. اما تعهد دادن همینش بده که نمیتونی اگر پشیمون بشی کنارش بذاری.
ساعت ده با مریم جان برای کار بانکیشو و آوردن سیم آنتن تلویزیون میریم بیرون اما اینجا بانک پارسیان شعبه نداره و باید بریم لاهیجان. اینم اندر مزایای شهر کوچک. در مسیر به یک دفتر پیشخوان سر خیابون سر میزنیم و دخترکان اونجا بیکارند و شنگول و یکیشون کارو انجام میده و در طی انجامش که حدود بیش از نیمساعت طول میکشه من میرم کوچه پشتی و نون بربری و نون جو میگیرم و بعد میرم باطری ساعتمو هم عوض میکنم که مریم میزنگه که کارش تمومه و میره پنجشنبه بازار و منم با خیال راحت دو مشاوره فروش به دو تا لوازم آرایشی میدم و یک رستوران که با خانمه دوستم و رفته آرایشگاه بغلی و خلاصه خرید و کارو قاطی میکنم ببینم چی میشه نتیجه.
بعد از پنجشنبه بازار خرید دو هفتهای مونو میکنیم به ویژه برنجمون که تموم شده. و چون زیاده و اسنپ داخل بازار نمیاد دنبال ستار باربر شیرین عقل بازار دربدر می شم پانزده دقیقهای و پیداش نمیکنم و وقتی برمیگردم با ستار خان کنار مریم با لبخند شیرین از سر سادگیش از دیدن من روبرو میشم. همیشه اونقدر از دیدنم ذوق میکنه که مریم میگه عاشقت شده و کلی میخندیم. خدا مارو ببخشه.
ساعت ۱۴:۵۰ خرد و خسته از پیادهروی چهار ساعت و ۵۰ دقیقهای میرسیم خونه و از سر کوچه قورمه سبزی گرفته مریم و خورده نخورده و جا دادن خریدا تو یخچال و کابینتها غش میکنیم. تا پنج که نویسنده سازه. و در حالت دراز کشیده میگوشم انگار بدنمو کوبیدن از خستگی و پیادهروی در گرما. هوا از دم و شرجی مثه تابستون شده بود و من گرمایی با یک بلوز نازک خیس عرق و مریم حتی صورتش نم نزده. گاهی دلم میخواد مثه اون عرق نکنم اما میدونم اون به علت بیماریش عرق نمیکنه و خداروشکر میکنم که سالمم. خداوند منو ببخشه. گویا امروز روز استغفار از گناهامه. یا خدا مددی. بعد از نویسنده ساز که با خاندن نام گزارش نیکیها هم دیروز و هم امروز از خودمو استاد خجالت کشیدم و تصمیم گرفتم فوری بنویسم و دیروز که نشد و امروزم که تا الان شد. از بس حالم بده دوش میگیرم و سرحال تا شب کتاب طاقچهای میخونم چند تا شعر از احمدرضا احمدی و نزار قبانی و کتاب رها کردن آسان نیست و ۴۰ صفحه میخونم. امروز از کتابخانیم راضی نیستم. دولینگوی رو از عربی به ترکی از دیروز تغییر دادم و باز در دوم ماندگارم. یک ساعتی دنبال مطلبی میرم یوتیوب اونو که پیدا نمیکنم و در ماز یوتیوب غلطان میشم تا الان که در حال نوشتنم. اما حس پشیمانی ندارم گاهی ذهن نیاز به تفریح و وبگردی هم داره. نداره؟ مخصوصن در ایام تعطیلی. همیشه سعی دارم پنجشنبه و جمعهمو خالی کنم و استراحت اما گویا شدنی نیست. راستی چرا شدنی نیست؟
https://t.me/mahro1402
سالواژهام: ارتباط
امروز که سمجبچه نبود، «کهنگاه»را تو کاشانهی خودمان برگزار کردم. اضطراب؟ هیچ. راحت بودم. وقتهایی که گم میکردم کلمه را و فراموش میکردم جمله را، ادامه میدادم. خاطرم آمد روزهایی را که با پرسش از قیمت چیزها گم میکردم واژهها را. آن موقعها دستپاچگی نقل مجلس دندانهایم بود. قفل میشدند رویش. من هم راه را میچرخیدم به جایی که در آن، قیمت روی پیشانی چیزها حک شده باشد.
فکر میکنم دهانی داشتم بیمصرف و خشک. در حد دورهایی تو مدرسه و کمی فراتر از آن. حالا اما از وقتی که مدرسه نویسندگی را یافتم، دهانم کار میکند. هر روز و هر روز، کهنهتر میشود. دوست دارم کهنگیاش را. بوی نای تازگیاش را.
کلاس را رفتم و بعد هم سری به کتابفروشی ز دم. من هیچ. ارشین کتاب خرید اما. علاقه زیادی به کافکا و داستایفسکی دارد این دختر. بعد از آن هم کانالی زدم برای کهنگاه. نقاشی کشیدم و زبان خاندم. بودم وبینار حمیده را. نوشتیم و افسانههای کهنه را نونوار کردیم توی نوشتن.
از یدالله رویای
————-
و شکل ِ راه رفتن ِ تو
معنای مثنوی است
در حالت ِ عمیق ِ عزیمت
که منظره راه بازوی صحرایی مرا به تکان میآرد
در حالت عمیق عزیمت شتابهای موازی
در گردی ِ مچ ِ تو به هم میرسند و
باد،
صفات ِ باد،
شکل عزیز زانو را
-که قدرت و اطاعت را با هم دارد-
تصویر میکند
تا قیصر از کف پای تو
قوس ِ بلند ِ طاق ِ نصرت را
برگیرد
در حالت ِ عمیق ِ عزیمت که سمت ِ نیمرخ ِ تو برابر ِ نگهم ماند
پرواز طوطیان
جغرافیای صورت من را در هم ریخت
و آسمان،
که بایر از درخششهای آبی میشد
ناگاه
نام ِ تو از تمام جهتها
میآمد.
وقتی که باز میآیی
نام تو را
تمام جهتها
رسم میکنند.
و در گذار ِ دامن تو دانههای شن
بر ریشههای پیدا
پیراهن عبور ِ شعاع
میپوشد
پیشانی تو وسعت ِ شیشهاست
وقتی که باز میآیی
و هر درخت، بوسه است
وقتی که مفصل تو ملاقاتی است
-بین صفات باد و تکبیر طوفان-
و در هوای دهکده، پیشانی تو وسعت اطراف هجر را
محدود میکند
تو باز میآیی
با نافی از خلیج احمر
و رانی از عصای موسی
و شکل راه رفتن تو
معنای مثنوی است،
و روح مولوی است اینک
کز ساق تو حکایت نی را
بر میدارد!
————-
عبارات و بخشهایی که برای من جذاب بودند:
-شتابهای موازی
-صفات ِ باد
-شکل عزیز زانو، که قدرت و اطاعت را باهم دارد
– سمت ِ نیمرخ ِ تو
-جغرافیای صورت
-آسمان، بایر از درخششهای آبی
-و هر درخت، بوسه است
-وسعت اطراف هجر
از روزم بنویسم برایت و بروم پی کارم. کاری که از ماه پیش بوده هدفم و خوشحالم شرایط میفشارد و میترساندم که به فرجام برسانمش. بخشیاش امروز انجام شده و اگر دست بجنبانم و کونم را جمع کنم، باقیاش هم انجام میشود تا فردا-پسفردا.
سمفونی سرفه است خانه و من سوپ میپزم. سگجانوریست بدنم تا حالا در برابر کرونا و ویرویسمیروسها، اگر چشم نزنم خودم را و نزنیام چشم که اگر زدی، آلت تناسلی مردانهام دهانت. همه ویروسیاند و آنها که نیستند، ویروس را گذراندهاند مگر؟ من که الههام و به الهه بودنم کمکم ایمان میآورم اگر بدنم آلت تناسلی مردانهاش را نکند دهانم و نکیرد به هیکلم. ممدو بیمارستان بستری است و مامانم همراهش. بهواقع آلت تناسلی مردانهام در نبودشان. زودتر مرخص شود کاش. در نبودشان، سکوت است خانه و سمفونی اشیاست و من همچنان سوپ میپزم.
صبح باران میبارید. نمیدانستم که میباریند، خاب بودم و در خاب فقط صدای بابا را میشنیدم که آمده بود بالا و فاطمه و الناز را صدا میزد. جالب است که کسی مرا صدا نمیزند، نه؟ نام این پدیده ناامیدشدگیست؟ تنها کسی که هیچجوره دستبردار نیست و هر روز که بیدار میشوم، اسمش روی گوشی است که صبح زنگ زده به قصد بیدار کردنم، مامان است. بیدار شدم ساعت یازده از ترسِ نبودن در وبیناری که آن لحظه یادم نمیآمد وبینار یوتاب است یا حمیده. باران میبارید. صفحهی گوشیام خبر میداد. وقتی به بیرون نگاه کردم، دیدم آسمانْ آسمانش است. و بعد، ساعت یازده، صبح بود. و بعد، تا ساعت چهار عصر، هنوز صبح بود. از نور و باران پاییزی.
نمیدانم کدام ساعت از صبح بود. بام همسایه، آبیرنگ و خیستن بود. گربهیی آرامآرام با ژستی که شاید ژست شکار بود، قدم برداشت و تا دسته رفت توی شاخههای هنوزسبزِ درخت که گسترده بود روی بام و برگشت. یعنی موش و پوشی نبود؟
یوتاب اولین کسیست که از سیستان میشناسم. تو هم شهر آدمها را میبینی پشت سرشان؟ افسانه است برایم یوتاب. در موهایش و چشمهایش و همهی چهرهاش افسانه را میبینم. چه خوشبختیتر از اینکه آدم دوستانی بشناسد از شهرهای مختلف؟ چه خوشبختیتر از اینکه آدم دوستانی داشته باشد با شوقهای رنگارنگ؟ خوشبختم، خوشبختتر از خوشبختی. اگر یک رنگم، با دوستانم رنگینکمانم.
قرار بود با بچهها بنویسیم. نوشتم آبی بزنم به صورتم و بیایم. رفتم پایین صبحانه درست کردم و خوردم و خندیدم و قولوکار کردم و آبی زدم به صورتم و برگشتم. بعد از یک ساعت و نیم. دیر آمدم اما آمدم اما نتم نمیآمد دیگر. حقا که یکی من زود برمیگردم، یکی نامجو که رفته بود سر کوچه کپی بگیرد.
مرتیکه دایرکتش بسته بود و نمیشد پیام گذاشت اما جویندهیی یابنده بودم امروز. مدتی پیش فونتی دیده بودم در صفحهیی و گرفته بود نظرم را. گشتم و نیافتم اسمش را. امروز گفتم بگذار از خود طرف بپرسم. که بسته بود پرسیدنگاهش. افتادم به گشتن، دوباره. شبیه قلم «شکنج» امیرمهدی مصلحی بود، همان اولبار که دیده بودمش. به چتجیپیتی هم که دادمش، یکی از قلمهای مصلحی را نشان داد و فونت «دوران» و چند فونت دیگر. همینطور داشتم توی سایتهای فونت میگذاشتم و کلمه میریختم در آزمایشگاه فونت تا ببینم خودش است یا نه. داشت باورم میشد «شکنج» است و نمیشود داشتش که، اسم امین عابدی را دیدم. توی مشخصات «شکنج» زده بود مهندسی فونت با امین عابدیست. سرِ قلم «دیگر» هم اسمش را شنیده بودم. سرچ کردم امین عابدی تا ببینم این امین عابدی کدام امین عابدیست که؟ فونتهایش آمد بالا توی «فونتایران» و یابنده شدم. فونت «حافظ» بود آنکه میجویدمش و طراحش عابدی. حالا که یافتمش، دریافتم فونت دوران به نسبت این یکی کارراهاندازتر است.
بعد، وبینار حمیده بود. بعد، نت من ریده بود. بودم و نبودم. تا جایی که بودم، حمیده چه خوشکرم و شیاطین بود. زبان طنزآلو و شوق سرشارش را بوست دارم. آدم را حامله میکند، حاملهی شوق، شوقش.
دیگر اینکه پنجشنبه خیلی جمعه بود. بی بیستایش، بیالهه. بیگفتوجو و بیهمزبانی. دیگر اینکه، فردا جمعه است و دومین وبینار «از معماری» را در پیش است. دیگر اینکه بوستت میدارم و میدوستمت.
دیگر اینکه وای یک لحظه قلبم پوکید. نوتیف پیام ندا آمد که «تولدت مبارک». یک لحظه گرخیدم توی خودم که مگر امروز پانزده آذر شد؟ نشد ولی سوپرایز شدم. برای اولینبار یا نه؟ سر سفرهی صبحانه بودیم. کابینتهایمان نارنجی بود. دههی نود بود. میخاستم بروم مدرسه. مامانم گفت چشمهایت را ببند. بستم. گشودم وقتی، گوشوارهیی داشتم با آویزهای ماه و ستاره. آسمان را داشتم. آن هم سوپرایز بود. دوست دارم به تولدم و تولدهایم بیندیشم. تو هم بیندیش. به تولدم. به وجود و بودنم. که چه خوب است. که چه خوبم. چه نعمتم و حضورم ارج نهادنی. بوست بدار مرا و بدوست.
گزارش هفتاد
سالواژه: تبدیل
گزارش هفتادم. زیباست. هفتاد روز تداوم. ماشاالله.
گزارش نیک عزیزم
نمیدانم چرا این چند روز اخیر اینطور گذشته است. صبحها با انرژی خوبی شروع میکنم اما کمکم خلافش به روزم راه پیدا میکند.
دیشب شبهول خواندم. زیاد. و به این فکر میکنم که برای درک بهتر باید دوباره خواند.
معناسازی هفت واژهی منتخبم را انجام دادم و بالاخره یکی را انتخاب و ثبت کردم.
دیشب به جای کری فیلم Beware bouna همچین چیزی را دیدم. خوب شروع شد اما نه. در کل توصیه نمیکنم. در این ژانر فیلمهای بهتری هم هستند.
امروز کری را دیدم و این قسمت را به شدت دوست داشتم. قسمت ششم.
ها کمی هم ادیت ویدیوهای پیجم را انجام دادم.
برای گربهی روبهروی خانه سوسیس بردم که نخورد. نمیفهمم این بچه از صبح تا شب چرا همینجاست. نه دنبال غذا میرود نه زیاد قدم میزند. انگار گربهای جای دیگری منتظرش نیست. این گربه قید گربهها را زده. گربهزده شده و به ما آدمزدهها پناه آورده.
باران هم بارید. چرا امروز نچسبید و فقط حالم را سنگینتر کرد؟
یک قسمت مترسک دیدم.
بعد هم رفتیم خانهی مادربزرگ. یک هفتهای میشد سر نزده بودیم. دخترعمه و پسرعمه هم بودند. بلال کباب کردیم و از فیلمهای اخیر که دیدهایم حرف زدیم.
حالا هم ساعت دو و پانزده دقیقهی صبح است. گزارش امشبم دیر به مقصد رسید.
ها گزارشخوانیِ روزانه هم انجام شد. گزارشهای محبوبم: عسل فاطمی، هاله کاشانی، یاسمن صفرزاده.
خواب از پشت صحنه به من اشاره میکند که وقت زیادی باقی نمانده پس تا گزارشی دیگر بدرود.
سالواژه: ثمربخشی
رنگآمیزی کردم.
از امروزم نوشتم.
درس خاندم.
به دنیای چخوف سفر کردم.
ظرف شستم.
پیادهروی کردم.
از نیمایوشیج شعر خاندم.
این کارها را به میزان خفیفی انجام دادم و امروز به صورت خفیفی نیک گذشت.
نیمی از امروزم به مکالمههای بیهوده میگذرد. وقتی نیاز داری از انباشتگیهای درونت با کسی حرف بزنی، غالبن میبینی که این بحثهای تکراری، خستگی میشوند و بر تن میماسند.
همیشه مابین مکالمههای طولانی، نیلا کلافه میشود. هر بار که یخچال را باز و بسته میکند بیآنکه چیزی بخواهد. هر بار که خودش را روی زمین میکشاند، یا موهایش را گره میزند.
از وقتی که روزها کوتاه شدهاند، کمتر میبرمش خانهبازی. حالا تمام انرژیاش را در این چهاردیواری خالی میکند. خانه را بیشتر به هم میریزد. میل دارد در هر کاری توانش را بیازماید. اما نسبت به گذشته بیشتر مدارا میکنم. کمتر آشفته میشوم از بههمریختگیها.
امروز میان کتابهای خانده شده، به «آئورا» برمیگردم.
«بر دیوارهای نمناک و پوسیده از خزه دست میسایی، هوای عطرآگین را فرو میدهی و میکوشی عناصر مختلفی را که تنفس میکنی از هم جدا کنی تا بتوانی عطرهای سنگین و پرشکوه پیرامون خود را بشناسی.»
هر بار که چنین متن خوبی میخانم، به ولع میافتم چیزی در این مایه بنویسم. نمیدانم جنس قرارگیری جملهها وجدبرانگیز است یا واژههای نوبرانه. و یا فرمی از نوشتن که هر تجربهای را در آن بگنجانی، دلربایی میکند.
اما واهمه دارم از تقلید که در خلوت سربلندت میکند و در انتشار سرافکنده. میترسم از مرز باریکی که بین الهام و تقلید است.
گزارش روزانه را باید در طول روز نوشت؛ موکول کردن همهچیز به آخر شب فکر خوبی نیست. امروز ورزش مفصلی کردم و حسابی از خودم راضی بودم، اما حالا که میخواهم با افتخار از آن بنویسم، مافین شکلاتیِ توی دستم مانع از هرگونه ابراز رضایت است.
امروز پرکاری نکردم اما آزادنویسی که یه ربع توی وبینار انجام دادیم خوب بود. صحبت رسانه شد و من با خودم فکر کردم دوباره، که آره باید انجامش بدم و این نمیدونم چندمین بار بود که به خودم می گفتم.
چندین ساعت درگیر گشت و گذار برای وقت گرفتن از دکتر و پیدا کردن دکتر خوب بودم.
امروز شکر گذاری کردم ولی از اون واقعی ها نه فقط لفظی, یه جوری که انگار تازه داشتم میدیدم یعنی دیدنی که با دوتا چشمای توی صورتم نبود.
از دلم میومد و با چشم دل بود.
یکی از رفتارهای مخرب خودم و یه چیزی که همیشه برام تکرار میشد هم شناسایی کردم یعنی آگاه شدم بهش درحالیکه قبلاً متوجه نمیشدم.
این برام به معنای رشد هست و خیلی خوشحالم بابتش.
امروز توی یکماه گذشته بیشتر اکسپلور گردی کردم و خب زیاد خوشایند نیست برام، اما یکمم پاکسازی کردم پیجمو یعنی کلی پیج آنفالو کردم که اتفاقا پیج های خوبی بودن، اما من واقعا نمی رسیدم اون همه پیج نگاه کنم پس پاکشون کردم چون حقیقتا نمیتونم اون حجم از محتوا و موضوعات متفاوت رو یه جا ببینم.
پیج هایی که بیشتر دنبال میکردم رو نگه داشتم و یه پست هم از خودم منتشر کردم.
من مدت هاست که حتی توی صفحه شخصی خودمم فعالیت نداشتم و تولید محتوا نمیکردم.
و دیگه همین تقریبا.
فردا روز متفاوتیه و سعی میکنم بهتر باشم.
میگفت، «گَف زدن بادبزن دله.» منظورش از گَف، حرف زدن بود به گمانم. لهجهاش یزدی بود.
چیزی نزاییدم، ولی کاچی خوردم. رسپی یک شف معروف بود. مامان میگفت، «این ولکام رستوران شفه.» هنوز هم باور دارم دسر زائو بود. ولی هر چه بود خوشمزه بود.
خیلی خابم میآمد. وبینار یوتاب را از دست دادم. خیلی دلم میخاست باشم و بشنومش. ولی خاب به اسطوره چربید.
لباس گرم از گنجه بیرون کشیدم. هوا حسابی سرد شده. فردا آبان به نیمه میرسد. اینجا تا پیش از نیمهی آبان موتورخانه را روشن نمیکنند. چه رسم خوشی. حالا همهی روزهای سرد قبل از نیمهی پاییز را تا پوست و استخان حس میکنم، گرم شدن خانه پس از این نیمه را هم. به آدم اجازهی تجربه کرده و انتظار کشیدن میدهد این قاعده.
زخمم پوسته بسته بود. آمدم بکنمش. دلم ریش شد. نتوانستم. وقتی با زخم بازی میکردم خیال کردم، هنر داستانگویی همین جزئیات است. اینکه بعضیهامان زخم را میکنیم، پوست را میکنیم، جوش را میترکانیم و بعضیهامان نمیتوانیم، دلمان برنمیدارد.
یک چیزهایی را بازنویسی کردم، حتی از نو نوشتم. از اینکه امروز فیلم ندیدم خجالت کشیدم. میشد و وقت بود و فیلمِ ندیده هم بسیار بود. چرا چیزی ندیدم؟
آنقدر خستهام که دیگر پلکهایم توانِ باز ماندن ندارند. چیزی تا اذان صبح نمانده و باید نوشتههای پنجشنبهام را تکمیل کنم.
این گزارش را ارسال کنم و دفترهایم را سامان دهم. هفتهی بسیار شلوغ و پُرکاری داشتهام.
امیدوارم فردا تا بعدازظهر بخوابم. حسابی خستگی دَر کنم و به اندازه تمام هفتهام بنویسم.
آنقدر شلوغ بودم که حتی درست و حسابی نتوانستم بنویسم. امروز هدیههای تولد دریافت کردم. بعد از یک هفته البته. اولین هدیهام از عزیزترینم بود. بسیار دلتنگش بودم. هنوز هم هستم. اما همینکه دقایقی دیدمش حالم را بهتر کرد. در هدیههایی که برایم گرفته بود دستبند، بیشتر از بقیه چشمم را گرفت. حالا هربار که مچ دستم را نگاه میکنم بیشتر دلتنگش میشوم.
امیدوارم امشب که خوابیدم حسابی خستگی دَر کنم و کلِ هفته را جبران کنم.
اتاقم حسابی بهمریخته شده است و دیگر برای امشب کافیست. از صبح آنقدر بلا سَرَم آمده که دیوانه شدهام. حداقل چندین رخدادکِ مشتی از دِلشان بیرون میآید. فردا باید دست به کار شوم. مطالعه امروزم هم صفر بود. همینکه در این وضعیت همچنان بدون نوشتن روزم را تمام نمیکنم جای شکرش باقیست.
فردا حسابی باید بخوانم و بنویسم. البته بعد از یک استراحتِ حسابی در حدِ خوابِ زمستانی باشد که رستگار شویم و حسابی بخوابیم.
سال واژه: پذیرش
روز استراحت، به بیماری گذشت.
وبینار نویسنده ساز را حضور داشتم.
خود را نزد دکتر برده، سروم زدم و با خرید نان و کمی مایحتاج به منزل برگشتم. در مسیر جریان زندگی را دیدم، خانه های قدیمی زیر باران پاییزی دلبرتر می شوند.
با چراغ روشن به خوابی عمیق رفتم، اکنون سر قول نیک خود ایستادم.
از قدیم گفتهاند: «قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید»؛ وقتی چشمان خود را صبح در بیمارستان باز میکنی، دیگر از بیدار شدن با آلارمِ گوشی و جدا شدن از لحظاتِ شیرینِ خواب، شکایتی نداری.
وقتی پایت به بیمارستان باز شود صفحهای مقابل چشمانت گشوده میشود که جزییترین نعمتها را که از آنها غافل بودهای میبینی و درگیر حس غریبی می شوی و هزاران هزار بار، به خود نوید نگاه نو و زندگی نو میدهی.
تا ظهر در بیمارستان مشغولِ همراهی و مراقبت از مادرم هستم. وقتی هم به خانه برمیگردیم، باز هم درگیرِ کارهای مختلفی میشوم که به کارهای شخصیام تعلق ندارند. در کل، امروز دیگر زمانم در اختیار خودم نیست و در بسیاری از لحظات، دلم برای خواندن و نوشتن تنگ میشود؛ دلم برای خواندنِ اشعاری ناب که توانم را در این لحظات افزایش دهد، یا برای آزادنویسیای که روح و روانم را اندکی آرامش بخشد. متأسفانه، امروز نیز توفیقِ حضور در وبینار را ندارم.
اما در میانِ این همه گرفتاری، گاهی ناخودآگاه چیزهایی دربارهٔ تمرینهای دورهٔ شعر یا کارگاه «خودواژه» به ذهنم خطور میکند و فوراً در گوشهای از دفتر، یادداشتشان میکنم.
خدا را شکر که ذهنم آنقدر درگیرِ این مسائل شده است که حتی در سختترین لحظات و پریشانترین احوالات، باز هم به سوی این مسیر (نوشتن) گرایش دارد.
چند شب است خوابی به سراغم میآید که هر بار با همان صحنه آغاز میشود و با همان حسرت به پایان میرسد. خوابی که در آن، گویی میان دو وضعیت جسمانی و دو جهان متفاوت معلق ماندهام.
ماجرا از لحظهای آغاز میشود که به پهلو دراز کشیدهام. در همان وضعیت، ناگهان احساس میکنم در نزدیکیام سفرهای گسترده شده است. سفرهای مجلل، آراسته و سرشار از غذاهای گوناگون. نوعی وفور دلپذیر که حتی بدون آنکه لازم باشد دستم را به سوی خوراکیها دراز کنم، حضورش را با تمام وجود احساس میکنم. انگار هوای اطرافم از عطر غذاها پر شده و چیزی از جنس مهمانی، آسودگی و برخورداری در فضا جریان دارد.
در آن لحظه همهچیز مهیاست. سفره هست، غذاها هستند و من در مجاورت نوعی فراوانی قرار گرفتهام که ظاهراً هیچ مانعی میان من و آن وجود ندارد.
اما اتفاق عجیب درست از جایی شروع میشود که میخواهم به سوی سفره بچرخم. همین که بدنم را تغییر وضعیت میدهم و به سمت آن میغلتانم، سفره ناپدید میشود. نه اثری از غذاها باقی میماند، نه نشانی از آن ضیافت باشکوه. انگار از ابتدا هیچ سفرهای در کار نبوده است. گویی واقعیت، با تغییر زاویه بدنم، تصمیم میگیرد تمام شواهد وجود خودش را انکار کند.
در آن لحظه احساس حسرت میکنم؛ حسرت چیزی که همین چند ثانیه پیش وجود داشت و حالا دیگر نمیتوانم به آن دسترسی داشته باشم. در کنار حسرت، اندکی خشم نیز در من شکل میگیرد. خشمی خاموش و بیپناه، شبیه اعتراض به جهانی که چیزی را پیش چشمم میگذارد و درست هنگام نزدیکشدن، آن را از من دریغ میکند.
آنچه این خواب را برایم عجیبتر میکند، تکرار چندشبه آن است. گویی ذهنم اصرار دارد صحنهای واحد را با همان ترتیب و همان پایان دوباره اجرا کن تاد.
وقتی در بیداری به آن فکر میکنم، سفره برایم تداعیکننده چیزی فراتر از غذاست. شاید تصویر فراوانی، امنیت و آسودگی باشد. شاید آنچه در این خواب از دست میدهم، خود غذاها نیستند، بلکه آرامشی است که در حضور آن سفره احساس میکنم.
این روزها گاهی امنیت مالی را با آرامش خاطر پیوند میزنم. با آن امکان ساده که بتوانم بدون نگرانی از فردا، برای زندگی برنامهریزی کنم و از لحظههای کوچک آن لذت ببرم.
شاید به همین دلیل است که ناپدیدشدن سفره چنین حسرتی در من ایجاد میکند.
در این خواب، من گرسنه نیستم؛ دستکم گرسنگی جسمانی مسئله اصلی نیست. چیزی که از دست میرود، احساس برخورداری است. سفرهای که میتوانست نشانه آسودگی باشد، به محض آنکه برای لمسکردنش حرکت میکنم، به هیچ بدل میشود.
و من میمانم و اتاقی که در آن هیچ سفرهای وجود نداشته است.
شاید عجیبترین بخش این رؤیا همین باشد: گاهی چیزی را نه با ازدستدادنش، بلکه با تلاش برای نزدیکشدن به آن از دست میدهیم.
«نگاه کن که غم درون دیدهام
چگونه قطره قطره آب میشود» و من برای اینکه جلویش را بگیرم، به زندگی روی میآورم تا حواسم را پرت کند:
ــ با کتاب شعر حسین صفا تفأل صبحگاهی میگیرم. شعری که برایم در میآید این است:
از خونه میزنی بیرون
تکلیف روز روشن شه
شاید یه روز بارونی
امروز قسمت من شه
ــ خورشت اسفناج بار میگذارم و فیلم تئاتر «دروغ و خشکسالی» میبینم.
ــ دستی بر قلم و دوات میبرم و مشق نستعلیق برمیدارم.
ــ گلدانی میکشم و میفهمم هنوز پرسپکتیو را نفهمیدهام. (اینکه بفهمی نمیفهمی قدم بزرگیست.)
ــ ۱۵ دقیقه آزادنویسی انجام میدهم و وبینار را به جماعت میبینم.
ــ پرسهزنی در هوای بارانی را به جا میآورم و برای ثواب بیشتر، شعری از فروغ میخوانم.
ــ تا اینکه سرانجام شب میرسد و کتاب جدیدم که نامش «شب ملخ» است را ورق میزنم. به ناگهان تمام تلاشم برای حواسپرتی که در طول روز انجام داده بودم را از بین میبرد. اغراق نکردهام اگر بگویم، سمت چپ سینه ام هنوز تیر میکشد.
از غم فرار نکن اسماعیل!
غم شریف است.
اما اگر بخواهی دورش بزنی، بیشرفبازی در میآورد و به جای مجاری و غدد اشکت به جاهای دیگر فشار میآورد.
پس هرگاه دیدی که دلش گریه میخواهد دستش را بگیر، ببرش زیر دوش یا باران. بگذار خودش را خالی کند و یا اگر به هر دوی آنها دسترسی نداری، صورتت را در میان کتابت پنهان کن تا صفحاتش را آبیاری کند.
همین. دیگر قلبدردی هم به سراغت نمیآید.
فقط جلوی قطره قطره آب شدن غم را نگیر. اگر نگذاری آب شود، کوهی یخ به جای میگذارد که تمام کشتیهایت را با خود غرق میکند.
بخشی از کتاب «شب ملخ» نوشتهی جواد مجابی که امروز خواندم:
پدر خانواده دائم در رفتوآمد و مذاکره بود. بالأخره توانست با دادنِ هدایایی جنازههای سه دختر و دو پسرش را از رفتگرها پس بگیرد. آنها را آورد چید کنار هم، در یک ردیف، سر همهی آنها در سایه بود و تنهاشان در آفتاب.
از دور چنین به نظر میرسید که تیغ آفتاب سرهایشان را قطع کرده است.
ایستاده بود و به آنها نگاه میکرد. قناریها ساکت شدند. خیابان ساکت شد. مرد خم شد. خمتر. به زمین افتاد. آنها را میبوسید. میبویید. در آغوش میگرفت. بلند میکرد، به زمین میگذاشت. از جا بلند شد. نشست. لمید. کج شد به پهلو. پشت و رو شد. نمیتوانست به یک حالت بماند. در آخرین حالتش سرش را میان دو زانویش فشار میداد. با دست به پایین ساقهایش میزد. یکباره بلند شد. نعرهای زد، دوید توی خیابان. از کنار ما رد شد. دیدم که کتاب خون آلودی در دستش و عروسکی سرکنده توی جیب كتش بود. غرش هواپیماها و طنین رعدآسای یک انهدام: ده نفر، صد نفر کشته شدند؟ کسی نخواهد دانست یا نخواهد گفت.
۱۴آبان ۱۴۰۵/خوابگاه،تهران
#گزارش_نیک
1.
مهمترین نتیجه گزارش نیک نوشتن برای من ایجاد نظم تو زندگیم بوده. فکر میکنم این اولین نتیجهایه که حاصل میشه. تنها بعد چند روز نوشتن، فرایند گزارشنویسی جایگاه خودش رو پیدا میکنه تو زندگی.
2.
الان که نه و نیم صبح جمعه است. اما دیروز که پنجشنبه باشه، حدود ده صبح از خواب بیدار شدم. کلاس مبانی برق داشتم که نرفته بودم.
(چون در جلسه چهارم، به کلاس ملحق شده بودم و دیگه ناامیدشدم بتونم خودم رو برسونم به بقیه.)
حمام کردم و آماده شدم برم دانشگاه برای کلاسهای ظهر. اخلاق داشتم و باید جلسه حلتمرین هم میذاشتم برای همگروهیهام.
باد تندی میوزید و هوا سرد شده بود. با این حال، تصمیم گرفتم تمام مسیر خونه تا دانشگاه رو پیاده برم.
و رفتم.
اولین جلسه حل تمرین رو با توضیح دادن سه تا سوال امتحان به یکی از بچهها که بلد نبود، گذروندیم.
هدفمون از این جمعشدن کنارهم، نوشتن گزارش فعالیت بود که باید بنویسم و تحویل استاد بدم.
در ادامه، تصمیم گرفتیم که برای هفتههای بعد، فارغ از این کاغذبازیا و کاغذسازیها، مثل آدم درس بخونیم و حلتمرینهای درستحسابی برگزار کنیم. چیزی که خروجی ملموسی رو یادگیری و نمراتمون داشته باشه.
3.
بعد از رفتن بچهها، تصمیم گرفتم نوشتن گزارش رو شروع کنم.
امیدم این بود که تا آخر شب، خرد خرد مینویسمش و تمومش میکنم.
که خب اصلا وقتی برگشتم خونه، کلا یادم رفت قضیه رو.
من موندم و اون چندخطی که نوشته بودم.
اون چندخط هم افکاری بود که حین پیادهروی اومدن به دانشگاه به سرم زده بود. صرفا مکتوبشون کردم.
4.
از نوشتن که فارغ شدم، جزوات زبان و کتاب رو در آوردم. نشستم به پیدا کردن ادامه معنی کلمات.
چند جلسه اول بهمون کتاب نداده بودن و از روی پیدیاف میخوندیم سرکلاس.
و هرچی نکته و توضیح بوده، یا تو موبایل نوشتیم یا روی کاغذ.
البته من یه نسخه پرینت شده از جزوه داشتم از قبل.
با این حال اون هم خیلی توش ننوشتم.
چند روز پیش یه جورهایی قول دادم به یکی از همکلاسیها، که براش بفرستم معانی رو.
الان از ترس بدقول شدن باهاش هم که هست، مشغولم به کامل کردن کتاب.
درس اول رو پریشب تموم کردم. درس دوم نصفههاشم الان.
درس چهار رو هم دارم.
درس سه و دو رو بنویسم امروز. میتونم نسخه اول، شامل چهار درس رو بفرستم براش.
و بعد بپردازم به بقیه درسها که تلنبار شدن روی هم.
دیشب هم وقتی خسته شدم از این زبان خوندن و گشنهم شد در واقع، دوباره پاشدم پیاده برگشتم خونه و ادامه درسخوندن رو تو خونه از سر گرفتم.
این وسطاش گریزی هم به یوتوب میزدم، شورت ویدیو از “فریندز” میدیدم.
اما با این حال، راضیام از عملکردم و خوب بود.
فرایند درس خوندن و یوتوب تا دم خواب تقریبا ادامه یافت.
5.
الان که شده ده و یک دقیقه جمعه، حس خوبی دارم که روزم رو دارم با انجام و اتمام یک کار شروع میکنم.
نیم ساعت از بیدار شدنم گذشته و اولین تیک صبح، با نوشتن این گزارش زده میشه.
گاهی یادم میره که.. چی بود؟ آها! “نوشتن سطری نیمهکاره از ننوشتن آن بهتر است”
خلاصه که بله.
مهمترین کارهای روزم رو هم بخوام بگم. تمام کردن اون تکلیف زبان است.
شاید ظهری یه باشگاه هم برم.
تا چه شود.
تا دو سرِ کار بودم و دستم به کار نمیرفت. برگشتم.
زرشک پلوی دیشب را گرم کردم. مانده بود و دیگر مزهی خاصی نداشت.
بعد وبینار بود. استاد از رضا بابایی خواند که نویسنده از نوشتن نمیهراسد و تنها با لذت مینویسد. و این جملهاش در یادم ماند: «نمرهی ده در انشا بهتر از نمرهی بیست در املاست.» خلاقیت کجای حساب کتاب من ایستاده.
پانزده دقیقه آزادنویسی کردیم. من از ننوشتن نوشتم. از اینکه چرا مدتی است نویسنده نیستم و چرا فلسفهگری هام ته کشیده.
بعد غذا پختم. مریم امشب میآید. آدمها قبل از آمدنشان خانه را تغییر میدهند.
نیم ساعت قدم زدم و دلم بیشتر تنگ شد. نفس مردم تنگ شده. نه از هوای شهر، از دردی که در سینهها میچرخد و راه بیرون نمیداند.
بیشتر خواندم از بابایی و روز را با این سه جمله بستم:
«بسیاری از باورها و آرمانها و عشقها و آرزوها و خصومتها و دوستیهای ما، به واقع چیزی بیش از دروغهای دوباره و سه بارهی ما نیست… برای اینکه از این ورطهی هلاکتبار بیرون بیاییم، باید برگردیم به روزی که دروغهای نخست را ساختیم یا پذیرفتیم.»
«انسان جدید تبعیض را نمیپذیرد ، بنابراین از فقر رنج بیشتری میبرد.»
وحیده عزیزم
این دومین نامه من به توست.
یادم نیست چه خوابی دیده ام اما گمانم مهم بود. صبح بیرون رفتم تا سری به کتابخانه ای بزنم که مدتهاست میخواهم بدانم میشود در آنجا کار کرد یا نه. میشود کلاس برگزار کرد یا نه. این دومین بار بود که بهش سر زدم و بازهم بسته بود! اما این دفعه ساعات کاری را نوشته بود. باورم نمیشد روزی ۵ ساعت بیشتر باز نیستند! آن هم یک روز درمیان صبح و بعد از ظهر. عجیب است. همیشه دوست داشتم یک کتابخانه باشد که پاتوقم باشد، مکان سومم باشد. نشد که نشد.
امروز با فرناز کاظمی عزیز یکی از دوستانی که در وبینارها پیدا کردم صحبت کردیم. صحبت درباره کوچینگ بود و پرسش های من با پاسخ های دقیق و از سر لطف فرناز نازنین همراه شد و بعد درباره نوشتن گفتیم و شنیدیم. یک ساعت و نیم گفت و گوی لذت بخشی داشتیم و من خیلی خوشحالم که دوست جدیدی پیدا کرده ام اهل نوشتن و ادبیات، دغدغه مند، جنوبی و خون گرم. از سر لطف گفت نوشته ام را میخواند. دوست دارم نظرش را بدانم. میدانم ضعف های جدی دارد اما نظر یک دوست اهل قلم برایم عزیز و ارزشمند است.
فکر میکردم امروز یک جلسه آنلاین کوچینگ هست، اشتباه میکردم و دیروز بوده و تمام شده و رفته. حیف شد! دوشنبه هم نتوانسته بودم شرکت کنم اما اشکالی ندارد. از ویدیو های ضبط شده میبینم.
داشتم در ابسیدین نوت تازه ای مینوشتم، ناگهان سیستم ارور عجیبی داد و یک QR کد نشان داد که اگر سوالی داری آنجا را ببین و بپرس و میرویم برای یک reset جانانه و دیگر هیچ! خداراشکر بعد از ریست دوباره کار کرد. یادداشتم پریده بود. من اما خسته تر از آن بودم که دوباره همان نوت را بنویسم. گذاشتم برای فردا.
میخواهم کلمه برداری را بیاغازم. امروز از شعر حافظ اینها را برداشتم:
شمع خلوتگه پارسایی
مفتاح مشکل گشایی
شیوه بی وفایی
سنگین دلان و
مومیایی به معنای مرهم، دارو چنان که در غزل نمره ۴۹۲ آمده است. امیدوارم بخوانی یا از آن بهتر اگر فرصتی دست داد، به گوش جان بشنوی. گوش نیوش است. گمانم دوست خواهی داشت.
به امید دیدارت.
۱۴ آبان ۱۴۰۵
مه خورشیدکلاه، شعرِ مجسمِ حافظ؛ درود، احترام و یک دو جین ایموجی.
از برکات وجود شاهین کلانتری، یکی از آن خیلی خوبهایش دوستی با شما بود. از محبت و لطفی که به من دارید صمیمانه ممنونم. متقابلا از گفتوگو با شما خیلی لذت بردم چنانکه متوجه گذر زمان نشدم. همینطور که در سراسر صحبتمان مجذوبِ شمردهشمرده صحبت کردنتان بودم، قلبم از سخاوتتان در یاد دادن راه و رسمِ آن موارد رقیق شد. (عمدا ننوشتم چه مواردی، بههرحال محرمانگی دارد، هاها…)
خوشحالم که در جهانِ شما جایی پیدا کردهام، به نام دوست.
به قول معروف، بمانید برایم.
بیبیدی بابیدی بو ی نیک
یک ساعت پیاده روی صبح با شنیدن فایل صوتی در مسیر نوشتن همراه با رضا جولایی دلچسبتر شد. هوا خنکی مطبوعی داشت و تاریک روشن صبح جلوهای دیگر به همه چیز میداد. امروز به سبک نوشتن نویسندههای معاصر و تفاوتشان پرداخت بطور اخص از هوشنگ گلشیری و شهریار مندنیپور و نیاز مخاطب به آمیخته شدن با قصه. از زبان خاص شهریار مندنیپور که صدای خود را دارد گفت و خاصه در «شرق بنفشه» و افزود این صدا در اثر کوشش و ممارست به دست آمده است. از تجربه شرکت در کلاسهای هوشنگ گلشیری تعریف کرد. از بیهقی گفت که به نظر او تاریخ را درقالب رمان به زیباترین شیوه روایت کرده و بخشی از آن را هم خواند. توصیه کرد که برماست نثر کهن را بخوانیم، از بیهقی شروع کنیم و گلستان سعدی را نیز در برنامه خود بگنجانیم. وقتی حکایت اسیر شدن سعدی را از باب دوم نقل میکرد برایم جالب بود که به تازگی از همین حکایت در همسفری با ناصرخسرو نوشته بودم و بار دیگر به کائنات ایمان آوردم. به خانه آمدم و آزاد نویسی را با هزارحرف به سرانجام رساندم. درنگی بر عروسی عباس خان بالاخره به سامان رسید با عنوان « چوب زرین جادو در دست خانم نویسنده». به کیبورد نگاهی انداختم و به شیوه فرشته سیندرلا بیبیدی بابیدی بو گویان به کانال فرستادم . دخترم گفت که ساعت ناهارش را به دیدارم میآید . کباب دیگی و چلو را ترتیب دادم و نیم ساعتی مادر و دختری گپ زدیم و نرم نرم ناهار را باهم و با مامان صرف کردیم. بعدازظهر برای چکاب به بیمارستان رفتم و آزمایشهای لازم انجام شد.
حالا دیگه نوبتی هم اگر باشه نوبت بانو « دده قدم خیر » است از جلد دوم مادران و دختران آغازیدم تا عصر خود را بسازم. بعد همراه جناب ناصر خسرو عازم بیروت شدیم. به توصیه اساتید که مکرر صدایشان از کائنات باز پخش میشود امروز به گلستان برگشتم که سال گذشته با دوستانِ گروه ادبی اشتیاق باب اول را تمام کرده بودیم. امروز دیباچه و حکایت اول را مجددا مرور کردم.
خواهرم عصرتر برای دیدار از مامان آمد. چند ساعتی را باهم گذراندیم. برادر کوچیکه هم نیم ساعتی نزول اجلال کرد و ته تغاری گونه دلمان را به دست آورد. حالا خلوت شدهایم گزارش نیک را که بنویسم به بالش عزیزم سلام میکنم بلکه صبح به موقع بیدار شوم.
درصورت تمایل میتوانید « چوب زرین جادو در دست خانم نویسنده» را در لینک زیر در نوشتسار مطالعه بفرمایید:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 177
تا ظهر قهوهی سبک مینوشم و مینویسم. اولین ماگ ، قهوهی درست و حسابی است. ماگهای بعدی بیشتر آبِ جوش است. همین که دهانم چیزی را مزه کند کافی است. با چه میخورم این قهوه و آبجوشقهوه را؟ با کمی شکلات نود درصد .شکلات با این درصد مزهی زهرمار میدهد. –زهرمار را امتحان کردهام مگر؟– نباشد با هشتاد و پنج درصدش. نباشد هفتاد و دو درصدش. نباشد کمی بیسکویت. نباشد کمی نان شیرمالِ کم شکر. نباشد کلوچهی اهواز. نباشد خالیِ خالی.
ظهر که شد ناهارم را پختم. جوجه در تابه و چلوی کتهای.
«لباسشوری» کار کرد و من شورَش را درآوردم از بس کارش انداختم. هوا بارانی است و شوفاژها هنور روشن نیستند. این همه لباس را کجا خشک کنم؟
دوباره میروم سراغ خردهخاطرههایم. درشان میآورم و سر و سامانی بهشان میدهم. بعد میآیند روی کاغذ. نوشتنش سخت است. گفتنش کاری ندارد.
با شنیدن پارهای از «یادداشتها و گفتارههای خارج از نوبت» رضا بابایی مستفیض شدم. شاهین کلانتری در وبینار نویسندهساز خواند از آن.
پیادهروی در تراس خانه بود. از تراس خیابان را میبینم. باریدن، خیابان را از آدم خالی کرده است.
«رئال پر» حمیده وحدتی را بودم. حمیده جان از انواع رمانهای فانتزی تخیلی گفت و درآخر با هم نوشتیم.
شام دیر خوردم. سبک.
تا بروم توی تخت، پای بخاری کوچکم خودم را گرم میکنم.
آخر شب از «عقل سرخ» میخوانم.
بابالنگدراز عزیزم، سلام.
خسته که میشوی، حساب زندگی از دستت در میرود. این روزها به فرسودگی دچار شدهام. از آنها که تا مغز استخوانت درد فرو میکند. اما نمیدانی چرا. میگویم از انسان بودن عاصیام و کسی نمیفهمد و باورش نمیکند. توقع درک شدن از سوی دیگر ان بیشتر فرسودهام میکند. چاره چیست بابا؟ باید زندگی کنم. روزم در رختخواب گذشت و کمی گشتوگذار در بازار با هماتاقیها.
دست و دلم به هیچ نیکی نمیرود. یکبار دیگر از دست دادم. عمو را. عمو هم رفت. بابا عمو خیلی مهربان بود با من. دوستم داشت. بهم احترام میگذاشت. او هم رفت بابا. رفت.
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه. عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشیدکلاه on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟