هدایت عزیز.
امروز تعمیرکار، شوفاژ به دست، بین حمام و اتاقها میچرخید. واقعا کل شوفاژ رو باز کرده بود. در نهایت هنوز هم سرد است.
به همین جهت هیچکار مفیدی جز گشتن در اینستاگرام نکردم. البته بخشهایی از آشنایی با هدایتِ مصطفی فرزانه را دوباره خواندم. این کتاب باعث میشه گذشتن ساعت رو نفهمم.
بعد از رفتنِ آقای تعمیرکار، جعبهابزار را از نو چیدم و مرتب کردم.
خط رقعه. یک دورۀ آموزشی در آپارات پیدا کردم. خوب بنظر میرسد.
دسخوش به این بارون، به این هوای “درویشلرزان” بقول صادق گوهرین…
همین. یاحق.
امروز جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵
امروز رضایت بیشتری از خودم داشتم. در طول هفته از شنبه تا چهارشنبه صبحها سرکارم برای همین پنجشنبه و جمعه هر هفته برهکشان من است. چون تمام روز برای خود خودم است.
با اینکه ساعت درونی بدنم روی ۶:۳۰تنظبم شده دیرتر بیدار شدم تا نه خوابیدم و خیلی کیف داد. صبحانه آش تلخینه خوردم بعد چای دم کردم و با مادرجان به رگ زدیم. چون در طول هفته زمان زود میگذرد، آخر هفته را غنیمت میدانم و ورزش میکنم. پنجشنبه بالاتنه و امروز پایین تنه کار کردم. قدرتیتر از همیشه با وزنه و کش. بعد از ورزش یک قسمت دیگر از سریال این ماییم را دیدم.
خیلی وقت است از کتابخانه شهر کتاب نیاوردهام اما کتابهای متفاوتتری میخوانم از کتابخانه داداشم. در حال خواندن پادشکننده طالبم. چقدر دوستش دارم کسی که من را با ایدهها و دنیای فکری بزرگتری آشنا میکند. سرعت خواندنم کند است. کتاب نیاز به تامل و درنگ و حتا بازخانی دارد.
اتاقم و تمام هال را جارو کشیدم. نمرات پایه هفتم را یادداشت کردم و برگههای امتحان پایه هشتم را هم بررسی کردم.
برای نهار با مادر و خاهرم ماکارونی خوردیم. ظرفها را شستم و کمی در حیاط و زیر برگها زرد خزان زده ایستادم و باز چرت نیمروز. انگار در حال جمعآوری نیرو برای شروع هفته بعد هستم. عصر مادر جان حلوا با شیره درست کرد و سه تایی خوردیم. عاشق این دورهمی سه نفرهمانم. بعد نوشتم زیاد نوشتم. آنقدر که چندین ایده برای پرداخت و انتشار در کانال برای هفته آینده داشته باشم. یادداشت امروز کانالم را منتشر کردم. راستی آدرس کانالم
https://t.me/taamolatenarges
در طول هفته اکثر اوقات پیاده از سر کار برمیگردم. پیادهروی خاصی نداشتم امروز. دیگر پاهایم توان نداشت. اما یک آخر هفته با یکی از همکاران و یک هفته هم تنها شهر را پیاده درمینوردم.
دو پادکست نویسندهساز را شنیدم. زبان مطالعه کردم و یک صفحه از طبیعت امرسون به زبان انگلیسی خواندم.
الان هم در حال نوشتن این متن گزارش نیکم. همین حالا خبردار شدم که فردا مدارس استان مجازی است.
میل گزارش نیکم نیست. نمیدانم چرا روزهایی پشت سر هم فقط دلم میخواهد لیستی کوتاه بنویسم از کارهایم. و روزهایی دیگر میافتم روی دور نوشتن از کوچکترین اتفاقات روزم. احساساتم. افکارم.
و این روزها از آن روزهاییست که لیست میشوم.
رنگساژ موها. بسیار راضیم. خیلی خوشرنگ شدند.
تماشای مدام خود در آینه.
جابهجا کردن وسایل و خریدها.
ناهار و شستن ظرفها.
نوشتن نزدیک هزار کلمه.
شروع دوباره شب هول. اینبار دوستتر میدارمش.
صحبت تلفنی.
رفتن به خانهی مرجان.
بودن در کنار بقیه و صحبت.
برگشت به خانه زیر شر شر باران.
آماده کردن صبحانه فردا جهت خوابیدن تا لحظهی آخر.
نوشیدن چاینبات به دلیل دلدرد جزئی.
چرا آخرش انقدر جزئی شد؟
به هر حال خواب.
من برای اولین بار ه که می خوام اینجا گزارش نیک بنویسم؛
راستش تو کانال تلگرامم چند هفته ایه می نویسم
ولی فعلا تصمیم گرفتم دیگه تو چنلم گزارش نیک ها رو ننویسم و همینجا اگر چیزی بود به قول آقای کلانتری هوا کنم
امروز هم با یک تصمیم و دو راه روبروی خودم برخورد کردم، منتها این دو راه همون اول صبحی که نه از دیشب تو ذهنم ایجاد شدن؛
خونه بمونم و از جمعه م بعد یک هفته سخت(تست نقش تئاتر جلوی استاد بازیگریم و آزمون تو شهری رانندگی و دو روز از هفته دندون درد و سردرد) استفاده کنم، با مثلا رفتن به جمعه بازار کتاب یا خرید دفتر و دفترچه هایی که بلاخره وقتشه بگیرمشون یا دیدار با دوستان و فیلم دیدن و…
یا
اینکه برم شهرستان با خانواده و از این شهر و این شلوغی و زندگی روزمره فاصله بگیرم برای حتی یک روز و توی مسیر برگ های زیبای نارنجی قرمز پاییزی رو ببینم و طبیعت رو لمس کنم
که بلاخره تصمیم شد باغ و طبیعت
و جاتون خالی لذت بردم حتی با وجود سختی هایی که داشت، در واقع بیشترین اذیت رو متحمل شدم در طی مسیر هایی که تا حالا چه توی سفر کوتاه چه توی بلند داشتم اونم به خاطر وضعیت دمای پایین بدنم و مخصوصا کمر درد و چیز های دیگه بود
اما به سختیش ارزید و حالم حسابی خوب شد و خوش گذشت
ساعت ۸ و رب شب رسیدیم خونه و من علاوه بر اینکه فیلمم رو هم دیدم (رزیدنت اویل جدید که محشر بود)، روتینم رو هم ادامه دادم و هر کدوم از تسک ها رو در حد ادامه دادن انجام دادم تا روز تعطیلی هم چیزی قطع نشه
امروز میگویم از آزادنویسی هزار کلمهای که وسطش یادی کردم از دوست صمیمی دوران دبیرستانم. همان که نتوانست خودبودن را تجربه کند و تن داد به قالبی که جامعه و خانواده برایش ساختند.
میگویم از مستند The New Yorker at 100. معرکه بود. از استرسها و نوآوریها و تغییرات و حساسیتهای نشریه میگفت. آدم مستندبینی نیستم و مدتها طول دادم تا ببینمش. بنابراین خودم را قهرمان میبینم که با وجود مقاومت درونی یک ساعت و نیم به تماشایش نشستم.
میگویم از وبینار نویسندهساز که نصفش را بودم و نصف دیگرش از زیر کار در رفتم.
میگویم از کتاب «خبر»، از لید و منبع خبری.
میگویم از وبینار یادگیریِ یادگیری نگار جان افروشه که از فعالیت بدنی و تأثیرش روی مغز گفت.
میگویم از فیلم mercy و پیشنهادش میکنم. پلیسی که دادگاهی با هوش مصنوعی ساخته، سرانجام خودش به جرم قتل همسرش در همان دادگاه محاکمه میشود. فیلم طوری ساخته شده که نمیتوان ثانیهای از آن چشم برداشت. هر بازیگوشی، به معنای از دسترفتن یک سرنخ مهم است. با توجه به این که الگوریتم شبکههای اجتماعی بد عادتمان کرده و مدام دنبال اطلاعات جدیدیم، این فیلم همه این نیازها را پاسخ میدهد.
میگویم از کتاب شکارچی کرم ابریشم که هنوز نصفش مانده.
گزارش نیک امروز
سالواژه «پستاندار درون»
صبح اولین چیزی که دیدم ورم دور لبم بود. رژی که دیشب خریده بودم بهم نساخته بود. چه ضدحالی.
مامان زنگ زد رفتم کمکش.
سری به باغچه زدم. دوتا از گلدانها هنوز جوانه نزده بذری که کاشتم.
آزاد نویسی کردم.
پارچهی مریم را برش زدم.
کمی از فیلم ویکفیلد را دیدم. اینترنت این چند مدت ته داغانیست.
به درس بچهها رسیدم.
وبینار نویسندهساز را بودم. آزاد نویسی کردیم. الهه آمد صحبت کرد. در مورد واکنش بدن. اینجارا درست یادم نیست. از بس بچهها سروصدا کردند. استاد امروز از مدیریت دانش شخصی گفت. این روزها که با برنامهی ساحلک کار میکنم بهتر میتوانم مطالب را دسته بندی کنم.
شب رفتم خرید.
به مادرشوهر سری زدم.
کتاب خوابنوشتهها را خواندم از تئودور آدورنو.
با سارا حسابی بغلبغلی کردیم.
با هر طلوع حرکتی نو آغاز کنیم. دلخوش باشیم که هستیم و شاید بتوانیم مفید باشیم حتی برای یک نفر.
چند روز است گزارش ننوشتهام دستانم قفل شدند و محتاج تراپیاند.
دیشب فیلههای مرغ را مزهدار کردم. امروز آنها را در آرد غلظاندم سپس در آبیخ و دو بار تکرار کردم و در روغن فراوان سرخشان کردم. سیبزمینیها را هم خلال درشت زدم و سرخ کردم. ناهار را با همسر و پسرها دورهم بودیم.
خردهخاطرهای نوشتم و ویرایش کردم. به گمانم بلندتر از چیزی شد که موردنظر است، نمیدانم موردپسند واقع میشود یا نه؟ از لحاظ نگارش باید مرور کنم.
اینقدر خسته شدم از پختوپز و شستوروب که حد ندارد همهاش تکرار، تکرار و تکرار، کاش تکرار در موارد دیگر بود مثلا در خواندن کتاب و نوشتن.
عصر به خانهی مادرم رفتم، مادر، برادرم و خواهرانم را دیدم و برای گذراندن هفتهی پیشِ رو شارژ شدم.
کفگیر به تهِ دیگ خورده، کلمات ذهنم تمام شدهاند و قلمم عاجز مانده، پس اکتفا می کنم به همین چند خط
گزارش نیکوتاه (نیک+کوتاه) در قالب دست نویسندهساز
آزادنویسی: بیست دقیقه و پانصد کلمه
پیادهروی: از خانه تا محل کار
تکرارآموزی: گلستانخوانی
زنبور درشت بیمروت را گوی
باری چو عسل نمیدهی نیش مزن
کلمهبرداری: «نیستگاه»، «دوننواز» و «نوبال»
امروز بیشتر از روزهای دیگر نوشتم. روزهای دیگر هم نه این روزهای اخیر. اما بیشتر از روزهای دیگر رفتم سراغ نوشتن اما خب هر بار خیلی هم ننوشتم. نوشتم اما انگار ننوشتم. همش شد چرتوپرت ردیف کردن. ردیف کردم و کردم و کردم. هعی. البته کلی هم تخلیه کردم مغزم را. الان مغزم از چرتوپرت خالی شده. ایح ایح ایح. یه مزیت دارد این چرتنویسیها.
امروز باز پیامی گرفتم که گلبم درد گرفت. همان پیام لعنتی که شما هشتادوپنج درصد از نت را استفاده کردید. اینار خیلی زودتر پیامش آمد. چند روزی که مریض بودم توی این ماه از صبح تا شب توی اینترنت و فیلترشکن بودم و خب حق داشت طفلکی که تمام شود. ولی لعنت بهش و …
با فرشته نوشتیم و خاندم. «لیلی و باغهای جهنمی». قبلش خابهای جهنمی سرچ میکردم نمیآمد. جستجو. خابم گرفت. چرا در روز که کتاب میخانم خابم میگیرد اما شب نه؟
بقیه میخاستند بروند باغ مشهد. من نرفتم. پهلویم درد میکرد. دیروز هم درد داشت. نتوانستم بروم بچهها را ببینم. ریحانه، نازلی، عاطفه را. ریحانه ژوژمان لباس داشت و لباس دوخیده بود اما نشد که بروم ببینمش. عکسش را دیدم ولی. شبیه به جادوگرها شده. شنل دارد.
خانهی ما همیشه شلوغ است. وقتی که بیرون هم بخاهند برود دیگر شلوغترتر میشود. توی اتاق هم که یکریز رفت و آمد است. اتاق که نداری همین میشود دیگر. تعداد زیاد باشد هم همین میشود. هعی. خلاصه رفتند و خانه رفت توی سکوت.
بعدش تنهایی نوشتم.
نقاشی کشیدم البته طرحش را قبلن کشیده بودم و درگیر رنگش بودم.
نویسندهساز بود و آزادنویسی. بعدش بابا آمد و مجبور شدم بروم و شام و چایش را بدهم.
با الهه بودیم و با «از معماری». از فهرست چیزهایی که میبینیم گفت. اینکه به این دیدن ادامه خاهیم داد.
بعدش وصل شدیم و نوشتیم و صحبت کردیم با الهه. فرشته هم به ما پیوست و از وبینارها گفتیم. خانم فائزه نبود و خانه بود و وقتی خانه است، نیست و دلمان برایش تنگ میشود. گفتوگوی خوبی بود. دوست داشتنی و بوست داشتنی.
باز نوشتم و نوشتم. اما از این نوشتن چیزی بیرون نمیآید. نوشتن یادم رفته است انگار.
رفتم و خاطرات را خاندم. خاطرات سه سال پیش را و تویشان غوطه خوردم.
فکر کردی اگر تو وقت جواب دادن نداشته باشی، من نامهی بعدی را نمینویسم؟ کور خاندی. مگر جودی آبوت هیچوقت پاسخی از بابا لنگدراز دریافت کرد؟ نه. اما به نوشتن ادامه داد. برای جودی همینقدر کافی بود که بداند لنگدرازی رودهدرازیهایش را میخاند. یک بار که مریض شده بود و با قهر و صرفن از سر وظیفه (چون بابا شهریهاش را میپرداخت) برایش نامهای کوتاه نوشت، لنگدراز حرکتی زد (احتمالن گلی فرستاد) که جودی فهمید این مدت برای سطل آشغال نمینوشته. پس باز هم نوشت. جودی را دوست دارم. آن فضای کلاسیک را دوست دارم. نامه نوشتن را هم دوست دارم. پس مینویسم.
هرچه نگاه میکنم میبینم به حد کافی نمیرسم. دلم میخاست کلاس تصویرسازی شرکت کنم اما احتمالن از پس انجام دادن تکالیفش برنیایم. کلاس خیاطیام را از سر گرفتهام. استادم و بچهها همکاری کردند و کلاس را گذاشتند چهارشنبهها. حالا بهش میرسم. اما به دوخت و دوز؟ نمیدانم. این هفته که وقت نشد. راستش وقتهایی که شد را هم دلم خاست استراحت کنم.
گفتی وبینارم را بودی. توی راه بودی و بودی. تو بودی و فائزه و آرزو و دختر کوچولویش. که نشد جواب سلامش را بدهم و طبق حرف آرزو به خاطرش زد زیر گریه. قبل از وبینار با فائزه یکسر رفتیم و چک کردیم ببینیم همهچیز خوب کار میکند یا نه. زیر دو دقیقه آنجا بودیم. فائزه بهشوخی پیام فرستاد خیلی وبینار خوبی بود فقط زمانش کمی زیاد بود. کارهای ضبط را هم او برایم انجام داد. ریحانه هم آمده بود. رفیق فانتزینویسم که کامنتهای کانالش را بسته و من با استیکر مخصوصی که برای ریاکشن میزند، میفهمم خودش است. و خیلی دوستان دیگر که همه آمدند و اشتباهاتم را تاب آوردند، کمتجربگیام را بخشیدند و تا آخرش همراهم ماندند. حتا بعدش هم با حرفها و پیامهاشان حمایتم کردند. دوستداشتنی نیستند؟ دوستداشتنی نیستید؟
از اولین جلسهی وبینارم چه فهمیدم؟ اینکه باید دقت کلامیام را بالا ببرم. توسعهی فردی. همیشه میشنویم که جزئیات مهماند. این حتا توی کلام هم هست. وبیکارهای الهه و بعد هم کارگاه فکریشهی امروز به این واقفترم کرد. شفافیت خیلی مهم است و ابهام و واژه نداشتن برای بیان منظور میتواند دردسر ایجاد کند. استاد کلانتری هم به اینها اشاره کرده. همین قدر بگویم که من خیلی کار دارم تا درست بشوم. چیزهای دیگری هم از خودم فهمیدم. ایرادات دیگرم. باید کمکم جمعشان کنم. از نظر تو چطور بودم؟ طبیعتن دوست دارم ازم تعریف و تمجید کنی اما در واقعیت را که نباید گل گرفت. یاد آن روزهایی را بیاور که شعرهای هم را نقد میکردیم. ایراداتم را بگویی شاید بهتر بتوانم خودم را اصلاح کنم.
تو اوضاعت چطور است؟ میخاهم بدانم آیا رشتهات به کشیدن نقاشی و طرح زدن هم میرسد یا فقط تاریخ است؟ اگر میکشی خوب میشود نقاشیهایت را برایم بفرستی. استادی هست که ازش خوشت نیاید؟ برایم تعریف میکنی که چه بلایی سرتان میآورد؟ چطور کارهای خانه را همزمان مدیریت میکنی؟ ساجده هم مشغول همهی اینهاست و شاید بیشتر. وبینارهایش احتمالن از فردا استارت بخورد. هم مشغول دانشگاه است و هم شعر و هم وبینار و باز هم، هم. شلوغ است.
من هم کموبیش شلوغم. فردا باید بروم مدرسه اما هنوز برای امتحان بچهها سوال طرح نکردهام. برگههای هفتهی پیش را هم صحیح نکردهام. زندگیام اینطور شده که معمولن لباس برای شستن و اتو کردن دارم. این دو روز اول هفته اذیت است. جلیسه کلاس هفتم و هشتم را قاطی کردهاند و میگویند ۴۵ دقیقه به اینها درس بده و ۴۵ دقیقه به آنها. در حالی که هر دو گروه حتا الفبا را مشکل دارند. گفتم از صفر درس بدهم بهشان اما وقت کم است و عقبم و باید دو تا را توی یکی بگنجانم. میگویند نیازسنجی کن و هر قدر لازم است بگو. یک دانشآموز ریختش توی تصوراتم است که نالهوار میگفت: خانوم کتابو درس نمیدین؟
با اینکه برایش گفته بودم شاید کتاب را نگویم و از جزوهای که خودم دادهام ازشان درس بخاهم. فکر میکنند از غیب دارم برایشان حرف میزنم؟ هنوز کتابهای فردا را نگاه نکردهام و نمیدانم قرار است چی بگویم.
دارم سریال «ازدواج مجدد ملکه» را میبینم. لی جونگسوک خیلی خوشقیافه است. با اینکه آیو را هم دوست دارم اما جونگسوک از آیو خوشقیافهتر است. به نظرت حالا که این دو از هم جدا شدهاند، چقدر احتمال دارد جونگسوک مسلمان شیعهی دوازده امامی بشود، بیاید ایران زندگی کند و مرا بگیرد؟ خیلی نیست که؟ ها؟ بعدش احتمالن باید خرج او را هم بکشم. من بروم دیلمان درس بدهم و او پیژامه بپوشد، بنشیند خانه و جومونگ نگاه کند. کلن تلف میشود. یاد «فرار از زندان» میافتم. راستی شبکهی تماشا باز هم دارد پخشش میکند. خاطرت هست دبیرستانی بودیم و جوکی تصویردار پخش شده بود از فرار از زندان؟ که میگفت مایکل اسکافیلد پس از فرار از زندان به پابوس امام رضا رفت؟ و بعد هم ازش عکسمشهدی درآورده بودند؟ چه خوش بودند این خاطرهها.
بهم گفتی انصراف نده. اکثر آدمها همین را میگویند. میگویند یکسال اگر زندان هم باشد قابل تحمل است. میگویند ما سر چیزهای مختلف یکسالهای زیادی تلف کردیم پس به این هم یک فرصت بده. نمیخاهم منفی فکر کنم اما شاید زمان و شرایط مثبتنگری را از آدم میکنند. احساس میکنم رانندههای آنجا اسکانس میبینندم. به رانندهای که پول زیادی ازم به جیب میزند پیام دادم فردا با او نمیروم. یکی از همکارها تا جلیسه میرود و من را هم پیرکوه پیاده میکند. اگر پول قبول کرد از سریهای بعد با او میروم اما اگر نه دیگر به او زحمت نمیدهم. بعضیها زیاد برایشان مهم نیست اما من خوشم نمیآید مدیون کسی باشم. دیگر چه؟ هر سه کلاس اسپیلی را دوست دارم. کلاس هفتم حتا ساعت آخر هم پرانرژیست. املا میگفتم که بنویسند: pencil case.
یکی از دخترها که زبانش خیلی خوب است به شوخی گفت: خانوم پنسلکیس، یعنی پنسل، کیس خوبیه؟
به نظرم بامزه بود. یک نفر دیگر با شنیدن این از سینگلی گلایه کرد. کلاس هفتماند، هفتم. بس است. دیگر وقتم را نگیر. وقت کردی دو خط قلم به انگشت مبارکت بزن.
نازنینم. خواستم نامهای به موجودی زنده بنویسم. خیلی وقت شده که ندیدمت. همین دوتا باعث شد که مخاطب نامهام باشی.
خواب دیدم که کسی دارد کتابهایم را میدزدد. بگذار از اول تعریفش کنم. وقتی داشتم میرفتم دیدم که مردی جلوی بالکن با بچههایش دراز کشیده. حرکاتش شبیه گربه بود اما خودش آدم بود. به دلیلی که نمیدانم ولش کردم و رفتم. اما بعد برگشتم که چیزی بردارم. چی دیدم؟ همه جا بهم ریخته بود و او داشت کتابهایم را میجوید. سر چندتا از عروسکهایم را هم از جا کنده بود. بعد چندتا گربه دیدم وسط هال. بالشی پرتاب کردم و گربهی نارنجی له شد. ولش کردم و دویدم پایین قایم شدم. تمام درها را پشت سرم بستم. وای دزدِ گربهای حتی به کتابهای آنجا دست زده بود. بابام آمد پایین و گفت گربهها رفتند. نمیدانم چطور دزد هم دستگیر شده بود. چقدر تو خوابهایم منفعل میباشم. با مامان دزد حرف زدیم و گفت که پسرش مشکل روانی دارد. پس چندتا از کتابهای کودکم را بهش دادم. تو پوشهای صورتی گذاشتم که طرح پونیکوچولو داشت.
صبح فقط درس خواندم. از پولیپها و ضایعات دهانی. با ویس. فقط دو جلسه مانده که مرور بکنم. که اصلا هم راحت نیست. سیروز و خونریزی. تو هم برو درس بخوان کمی. فعلا.
خب خودم از ساعت دوازده تا الان که ۹ باشد چیزی نخواندم تقریبا. چون امکان لغو امتحان هست و در چنین شرایطی نهتنها نمیتوانم چیزی بخوانم، کاری دیگری هم نمیتوانم بکنم. ولی اینیستا رفتم و بین کلمهها چرخیدم. به تو هم فرستادم. ببین.
بعدش. خلاصه کنم. تمرین خودواژه را فرستادم و کارگاهش را بودم. نامگذاری احساسات. بهنظرت چه کلمهای احساسات ک.ش را توصیف میکند به تمام آنهایی که ریپلای میزنند بهش. وقتی که استوری از پاهایش میگذارد؟
وبینار نویسندهساز را هم بودم. تو که باهام دیدی گاهی. حرف از مدیریت دانششخصی بود. من دارم کار میکنم رویش. ولی دستهبندیهایم هنوز شکل نگرفتهاند. زمان درستش بکند شاید. آزادنویسی هم کردیم.
بعدش رفتیم کافه. نرون. بد نبود اما اولویت اولت نباشد. طبقهی پایینش بمانیم اگر روزی رفتیم.
بعدش اسبآبی من حالش خوبه. اسبآبی تو چطوره؟ یا سگآبی. اینها سوالاتی هستند که معمولا میپرسیم از هم.
امروز کلا بساطی ویژه برای رسیدگی به حال و هوای روح بود، بعد از انتظاری طولانی برای اولین باران.
با دوستانی پایه و قدیمی، که امروز باران سحرخیزشان کرده بود، شال و کلاه کردیم و زدیم به دل زاگرس.
ترکیب باران و بوی پیچیدهی هیزم آبخوردهی بلوط و بنه و غذاهای محلی، سهتار و کاخن در یک اشکفت بزرگ و زیبا و امواج آوازها.
این شعر در میان بیشتر ترکان شنیده میشود:
سفر دیشدئ گرجستانا
بیزیمینن گئلن گئلسین
مرد گئلسین نامرد گئلمهسین
قانلئ چائدان گئچن گئلسین
( به گرجستان میرویم و فقط آنهایی با ما بیایند که مردانه از رودخانهی خونین گذشتند.)
مربوط به حماسه های آرازچائ (رود ارس امروزی)
سخته، ترکی را به فارسی برگرداندن و مفهوم را به خوبی رساندن.
سال واژه: ساده
با خوشخیالی گفتم امروز را هم به روزهایی که خاب به جانم میچسبد اضافه میکنم. جمعه است شکر خدا، خبری از آن بچههای شیطانِ مدرسه هم نیست. اما پدرم، نگذاشت که. اینقدر وقتی داشت کاری میکرد، سروصدا کرد که خابم کوفتم شد. ناچار از تشک و بالش و پتوی نازنینم خداحافظی کردم و رفتم پایین.
خاهرم چایی و کیک برایم آورد. بعد از خوردنش تازه دست از غر زدن برداشتم. مادرم به پدرم میگفت: «مگه نمیدونی وقتی خابه، اصلن نباید سمتش بری». ببینید وقتی خوشی زیر دل کسی میزند و به سراغ بیدار کردنم میآید چه روی خوشگلی بهش نشان میدهم.
بعد هم سرگرم خاندن شدم. از هر کدام که توی لیست مطالعهام بود، به میزان لازم. رفتم بالا، مادر داشت جارو میکشید و ظرفها را شستم. البته به قول مادرم چند تا تکه ظرف بیشتر نبودند.
عصر هم خودواژه بود و مهمان خانه واژهها شدن. آشنا شدن با فامیلهای دور و نزدیکشان. تازه خودم هم هر هفته برایشان بچهای میزایم. نویسندهساز هم بود، نوشتن بود، پاره کردن پرده سانسور هم بود. چیزهایی نوشتم که بهتر است همان جایی که هستند بمانند. تاکسی گیرشان نمیآید. الهه علیزاده هم آمد، دوباره تلنگری زد که از بدنم بپرسم.
بعد از آن هم خاهرم گفت: میای بریم یه بادی به کلت بخوره. گفتم نه مرسی خودتون برین. آنها هم رفتند خانه مادربزرگم. فیلم دیدم و تخمه شکستم. مادربزرگ پدری دلش نیامد بیشتر از این از تخمههایش بدهد. خوب است میداند جان میدهم برای تخمه هندونه بومی. دیگر امروز هم رفت، دیگر خاب.
این آدینه افتخار همنشینی مادرم را دارم. با همسرجان صبح میرویم دنبالش. به دور خیابانهای دنبال رودخانه با ماشین تابش میدهیم تا از دلتنگی یک هفته ماندن در چهاردیواریاش درآید.
درآوردن مغزگردوهای سوزنی از توی پوستهی سفت و به هم پیچیدهشان حرصدربیار است. با نوک چاقو میافتم به جان گردوها. همهشان خرد و خاکشیر میشوند. فقط برای فسنجان خوب است و آوردنشان سر سفرهی صبحانه مایهی آبروریزی است.
مادر این روزها زیاد میخوابد. زندگی گویی بر مدار ۳۶۰ درجه در حال حرکت است. در کودکی روئروئک و در سالمندی واکر، در کودکی خواب پشت خواب و در سالمندی نیز خوروپوف پس از خوروپوف.
موهای نرم و سپیدش را شانه میزنم و کشمویی جدیدی به مویش میبندم.
بعد از ناهار، فایل صوتی «کارگاه خردهخاطره» را میشنوم و یادداشتبرداری میکنم. قسمتی از خاطرات پرویز دوایی در کتاب «بلوار دلهای شکسته» و خاطرات محمد قائد در کتاب «پبش به سوی جهانی عاری از مدیر و معلم» و مصطفی دشتی در کتاب «خرچنگهای بلوری» را میخوانم.
تمرین دوشنبهی آتی را تا حدودی آماده میکنم.
برنامهی دورهمی حلقهی ادبی نصفجهانمان را با مرضیه یارمحمدی و ناهید راستی و مهسا جعفری برای چهارشنبهی آتی هماهنگ میکنم.
عصرش دختر و همسر میروند بستنیخوری. من و مامان در خانه میمانیم. برایمان بستنی میخرند و برمیگردند خانه.
لقمهی شام مادر را برایش میگیرم و دستش میدهم. قسمتی از سریال «تاکسی» را میبینیم.
گزارش نیک عقبماندهی دیروز و امشب را مینویسم و روانهی سایت شاهین کلانتری میکنم.
امشب ته دلم شاد است و این به واسطهی وجود پرانرژی مادر است.
از شرح نیمهٔ آبان که بخواهم برایت بنویسم اتفاقاتی افتاد که برنامه را به هم زد اما همهاش فدای بارانی که صبح با آن آغاز شد و ادامه پیدا کر و من خودم را به لمس قطراتش رساندم در پشت بام.
گپ جذابی با محدثه داشتیم و بعد روز را ادامه دادم با آزادنویسی و روزنویسی تمرین نویسندگی و شکرگزاری.
بعد از آن به کارهای خانه و زیتون رسیدم.
ساعتی را شعر خواندم و در مورد باران فکر کردم و چه خوب که به قول حسین پناهی باران ارث پدر هیچکس نیست و میشود از آن با خیال راحت لذت برد.
متنم را نوشتم، وبینار را شرکت کردم. دنبال اسمت میگشتم، امیدوارم خوب بوده باشی. بعد از آزادنویسی استاد در مورد مدیریت دانش شخصی صحبت کردند از اینکه تصور کنیم ذهن دومی داریم که آشپزخانهای است برای پختن ایدهها و هر چیزی باید در جای خود و در قفسهی مربوط به خود باشد. قفسهای برای کلمه برداری قفسهای برای اهداف و برنامهها، قفسهای برای فهرست کلمات، قفسهای برای نقل قول، قفسهای برای ایدهها و قفسهای برای تکرار آموزی.
بعد از آن چرخی در دنیای اخبار ورزشی زدم و بسیار خوشحال شدم از برد تیم فجر سپاسی شیراز، که تیم پیروزی را شکست داده بود. شکست تیم پیروزی و همینطور کست بارسا شادیآفرین است (:
کارهای شب و خانه را انجام دادم. کنار هم شام خوردیم، صحبت کردیم و فیلم تماشا کردیم.
چند بیتی از حافظ بنویسم و بروم برای خواندن کتاب.
آرزو ببین چه کرده خواجهٔ شیراز:
«نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد
ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی
مایه نقد بقا را که ضمان خواهد شد؟
گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد»
جمعهی خوبی داشتی بهنظرم
بیدار شدی و نشستی به نوشتن. در نوشتنِ صفحههای صبحگاهی رسیدی به یک موضوعِ خوب برای یادداشت روزانه که شاید فردا منتشر کنی آن را. بعد از نوشتن، چیزکی خوردی و چسبیدی پشتِ پنجره که ببینی آن نمنم باران را. مامان شوفاژها را روشن کرده بود و تو خوشحال از گرمای آنها، چسبیدی تنگ آن و دیدی آنقدر که باید گرم نیستند هنوز و فقط برای از یخی درآمدن خانه روشن شدهاند. برگشتی به اتاق و جمع کردی باز آن بازارِ شام را که دیگر خودت را هم کلافه کرده بود. بعد نشستی و تمرینِ اول کارگاه «خودواژه» را به سرانجام رساندی و فرستادی برود پی کارش. بعد چه کردی؟ بهگمانم ناهار را که قورمهسبزی بود و از دیشب بوی آن پیچیده بود در مغزت و دلت را برده بود خوردی. بعد تمرین دوم کارگاه. نشستی به پس و پیش کردن واژههایی که داشتی و چندتایی ترکیب پیدا کردی و یکی را بهانتخاب فرستادی به خانهی بخت. باز آمدی تنگ شوفاژ و به آسمان پر ابرِ تمیزِ پس از باران نگاه کردی و کمی چشمهات را بستی.
بعد شروع شد کارگاه «خودواژه» و گوش کردی و خندیدی و یاد گرفتی و ذوق کردی، و فهمیدی که تمرین دوم اشتباه بوده است تاحدی و بهتر است کلمهی بهتری را انتخاب میکردی و پرسیدی که میشود باز تمرین فرستاد و استاد گفت بله و تو رفتی در فکر.
بعد از آن رفتی به وبینار و آزادنویسی کردی و باخودت گفتی آقاجان عجب غلطی خوردم که اینهمه سرِ خودم را شلوغ کردم و بعد سریع پشتبندش گفتی سگِ این سرشلوغی شرف دارد به انتظارِ احمقانهی سالِ پیش. بعد خوشحال ادامه دادی شنیدن وبینار را و از الهه شنیدی و بدنِ بدن و توجه به بدن. بعد یادآوری شد برایت ذهن دوم و پیشنهادهای تازهی استاد و فکر بهاینکه باید بیشتر اهمیت بدهی به مدیریت دانش شخصی. در وبینار بود که یادت آمد دیشب وسط بازی کردن یکی از افراد کافه بلند شد و خیلی بااعتمادبهنفس گفت «من تا ابدالعطر به شما تارگتم را نگه میدارم.» و چقدر خندیدی همان دیشب با دوستهات و هی پرسیدی که درست شنیدم؟ آدم جالبی بود کلن او و میتوانستی یکعالم مضمون بکشی از جانش بیرون. شخصیتی داشت نزدیک به آقای نعمتیان در شمعدانی. خدا ببخشد آنهمه خنده را که بیشترشهم تقصیر دوستهای مسخرهات است که مضمون کوک میکنند در لحظه و بعد میگویند اگر بخندی خدا سوسکات میکند.
بعد رفتی کارگاه «فکریشه» و الهه حرف زد و تو شنیدی و کلی همراهی کردی که بیشتر یاد بگیری. الهه هربار مغزت را در مشت میگیرد و کامل میچلاند و بعد میگوید برو خانه. حالا بنشین درتنهایی به کارهای زشتت فکر کن و یاد بگیر آنچه گفتم را. از اصل موضوعه حرف زدید و درنهایتهم اصلِ موضوعهی خودت را نوشتی که البته کمی گیر داشت و فهمیدی باز باید به آن فکر کنی و دقیقتر فکر کنی درکل.
بعد از کارگاه یکعالم حرف میزنی با زرا و بعد از چند روز فرصت میشود کمی ویدئومسیج حوالهاش کنی. بعد مینشینی به طراحی یک پیدیاف برای درس تصویرسازی و تحلیل میکنی شخصیتهای انیمیشن «درون و بیرون» را. کامل میشود و میفرستی برود در لحظههای آخرِ تحویل.
حالا میخاهی بروی بخابی و باخودت میگویی کاش اجازه بدهند اینهمه فکر که بخابم. فکرِ کارهای فردا و هفتهی آینده، که یعنی میرسم یا باید یکی دوجا را زیرسیبیلی بگذرانم؟
این چند روز یه جمله از برادرم مدام توی ذهنم میچرخه. ماجرا از جایی شروع شد که بهش گفتم فکر میکنم تغییر کردم و جسورتر شدم. اما جوابش چیزی نبود که انتظار داشتم.
گفت: «تو شاید تغییر نکردی، فقط یاد گرفتی توی شرایط مشابه، اشتباه قبلیت رو تکرار نکنی. ولی اگه همون اتفاق یه جای دیگه و از طرف یه آدم دیگه برات بیفته، ممکنه دوباره همون واکنش قبلی رو نشون بدی.»
بعد برای اینکه منظورش رو بهتر بفهمم، یه مثال بامزه زد. گفت فرض کن مامان برات ماکارونی درست کرده و تو بهش میگی من سیر دوست ندارم. دفعه بعد توی ماکارونی سیر نمیریزه، اما یه روز که خورشت درست میکنه باز هم سیر میریزه. اعتراض میکنی که چرا سیر ریختی؟ میگه تو که گفتی توی ماکارونی سیر نریزم، نگفتی توی خورشت هم نریزم!
بعد گفت حکایت تو هم همینه. شاید توی یه موقعیت یاد گرفتی جسور باشی و دیگه مثل قبل رفتار نکنی، اما اگه همون مسئله با شکل دیگهای و از طرف آدم دیگهای پیش بیاد، معلوم نیست باز هم بتونی همونقدر جسور باشی.
اولش خندیدم، اما بعد دیدم حرفش اونقدرها هم بیراه نیست.
نشستم و رفتارهای خودم رو مرور کردم. دیدم بله، توی بعضی موقعیتها دیگه مثل گذشته کوتاه نمیام، راحتتر نه میگم و بیشتر حواسم به خودم و خواستههامه. اما هنوز جاهایی هست که با یه آدم متفاوت یا توی یه شرایط تازه، دوباره همون مرضیه سابق میشم. همون آدمی که گاهی برای ناراحت نکردن دیگران، خودش رو نادیده میگیره.
حرف برادرم باعث شد به یه تفاوت مهم فکر کنم. شاید من تا حالا بیشتر یاد گرفته بودم چطور به بعضی رفتارها واکنش نشون ندم، نه اینکه واقعاً ریشه اون رفتارها رو در خودم تغییر داده باشم.
حالا برام سؤال شده که جسارت واقعاً یعنی چی؟ اینکه فقط جلوی یک آدم خاص بتونم از حقم دفاع کنم یا اینکه در موقعیتهای مختلف، حتی وقتی پای آدمهای مهم زندگیم وسطه، باز هم خودم رو فراموش نکنم؟
فکر میکنم هنوز تا اون جسارتی که دنبالش هستم فاصله دارم. شاید امسال که سالواژهام رو جسارت انتخاب کردم، قرار نیست فقط چندتا رفتارم رو عوض کنم. باید برم سراغ ریشهها. باید یاد بگیرم جسارت رو فقط برای ماکارونی تمرین نکنم و وقتی پای خورشت وسط اومد، دوباره غافلگیر نشم!
این روزها بیشتر از قبل به این فکر میکنم که تغییر واقعی باید از یک موقعیت فراتر بره و کمکم توی تمام رفتارهای آدم خودش رو نشون بده.
https://t.me/MashgheBodan
شاهین عزیز
امروز روز نوشتنی بود. قرار کردم با خودم. برای نظمذهنی بنویسم. بسیار. برای وضوح بنویسم بسیار برای دقت بنویسم. مدتی بود مینوشتم بسیار. هر صبح لابهلای کارها بالانس میشدم. میدانستم کجای کارم. پیشتر که آمدم جسمم اجازه نداد. خستگی فرسایش. تنم مانع حرکت میشد. نوشتن را پس میزد. چرخهی شکلگیری عادت نوشتن شکست. حالا استراتژیام در نوشتن دوباره تغییری دادم. 350 کلمه. دستکم قرارکردم با توجه به توان تنم 350 آخرت کار. در طول روز بنگارم.
……………………………………….
از جمعه روز
نوشتن/ شرکت در نویسندهساز . همنویسی با دوستان نویسندهساز حرف در مورد مدریتدانش شخصی. پیشنهاد ایجاد دو سبد جدید با نامهای دورههای برای مرور دوباره. نکاتی برای مهارت نویسندگی/ ارائهی کوتاه اما دقیق خانم علیزاده دربارهی تن و مسئلهی تن توجه به نقاط شروع در بدنمان. شرکت در کارگاه فکرریشه 5 و آشنایی با مفهوم تقلیلگرایی.
برسد دستش: شاهینکلانتری
۱۵ آبان
جمعه
با صفحات صبحگاهی شروع شد. حالم خیلی تعریفی نداشت. یه جورایی دمغ بودم و حتی نمیدونستم چه اسمی روی حال و هوام بذارم نوشتم تا سر در بیارم از این حال خرابی.
کمی به سر و روی خونه دست بردم تا آراسته بشه برای میزبانی از مهمونام.
تا مهمونا برسن، رفتم سراغ آماده کردن متن سخنرانی واسه کلاس فن بیان.
چند شعری از کتاب «مادرد» علی عبدالرضایی که استاد در دوره شعر به ما دادن، رو هم خوندم و مشق نوشتم:
«حال من از درد وخیمتر است
نوشتن از من عقیمتر است
و لندن
که آب و هوای مشکردهای دارد هنوز
خواهرانه منتظر است
مرگ روی بدنم دراز بکشد
که زندگی باز مرا بکشد»
مهمونا رسیده بودن درست در وقت کارگاه خودواژه، اما دلم نمیخاست کارگاه رو از دست بدم و از دست ندادم. خیلی هم خوش گذشت با خاطره گوییهای استاد. مهمونا هم خوششون اومده بود.
بعد از خودواژه، قرار بود به وبینار نویسندهساز هم برسم و اما مهمونا اجازه ندادن اونطور که دلم میخاست باشم. از دستم رفت.
به میزبانی و گپ و گفت دوستانه گذشت. بعد پیادهروی و خداحافظی از مهمونا.
بعدتر به وبینار نگار عزیزم رفتم. موضوع این جلسه از مجموعهی «یادگیری یادگیریها» خیلی برام جالب بود. نگار دربارهی تنظیم هیجان، شناخت و نامگذاری احساسات حرف زد. یه بخش دیگهی صحبتش هم دربارهی نقش حرکت و تحرک بدن در یادگیری بود. اینکه فعال بودن بدن چقدر میتونه به یادگیری کمک کنه.
و بلخره آخرین جلسهی کتابخانی گروهیمون رو هم داشتیم. کتاب «وقتی زندگی ساز مخالف میزند» رو با بچهها تموم کردیم. جلسهی آخر بیشتر به جمعبندی و گفتن تجربههای اعضا گذشت. برای من همیشه شنیدن حرفهای بچهها جالبه. گروه فرصتی به هرکدومشون میده که از خودشون بگن، از تجربههاشون حرف بزنن. خوشحالم که بچهها هم از این فرصت استقبال کردن.
جمعه بود و باران و زمانِ دیرپا و تفریح و خاب و مهمانی و غذای بیرون و اضطراب برای فردا و نوبت دکتر و دلخوش از احتمال اشتباه و خستگی و خانهی بینظم و بهانههای نیلا برای داشتن رنگهای انگشتی
و قطعی آب و لباسهای نیمهخشک حیاط و کیک خانگی خمیر شده و بوی جوشاندهی عناب و کافهی روی کوه و گرفتن عکسهای بیقواره در جنگل در مه و نوشتن بیهدف و خاندن سطرهایی از تقویم بیهدفی، «هیچ کار نکردن، شاید مهمترین شکل مقاومت ما باشد.»
و بعد دیدن سریالهای آخر شب و سردرد طولانی و تشدید بیخابی.
گزارش هفتاد و یک
سالواژه: تبدیل
گزارش نیک عزیزم
هر جمعهای را دوست ندارم. امروز از همان جمعههاست.
_دفتر ژورنال امسالم را ورق میزنم، چمباتمه زده پشت میز تحریرم و به خود فکر میکنم. به اینکه نکند فقط در حال رویابافی باشم؟ به این که تبدیل ممکن است؟ چرا اینقدر دنبال حاصلم؟
دوست دارم کسی کاری به کارم نداشته باشد. امروز.
_شبها قبل از خواب اخبار میخوانم و صبحها هم. به محض بیدار شدن. قصد آزار خود را که ندارم گزارش جان اما در جستجوی کورهراه امیدی میگردم که سایهی تاریکیِ فردا را کمرنگتر کند، که بلاتکلیفی هرروزهمان را شفا دهد.
_برای سه ماه آیندهام چند هدف نوشتم. بلندپروازانه. مجال تنپوشی اهدافم را آرزوست.
کمتر از یک ساعت دیگر کارگاه خودواژه شروع میشود. این هفته خوراکها را نخوردم. شاید امروز. شاید فردا.
_از خودم میپرسم. مگر من برایت کافی نیستم؟
چرا دستم را نمیگیری و کارهایی که دوست داری را با هم انجام نمیدهیم؟ چرا با من همقدم نمیشوی سمت کافهی جدیدی که پیدا کردهای؟ آتنا، آتنا تا کِی؟
_ به جرئت میتوانم بگویم کارگاه خودواژهی امروز جمعهام را نجات داد. بخشی از آن به خاطر ترجمهی زخم بود که استاد برایمان خواند. عجب پازل کلمات بینظیری. خوشحالم که با این آثارِ لایق آشنا میشوم.
دومی هم طنازیهای خود استاد بود و یک خاطره و وویس. که بهتر است درموردش صحبت نکنیم. هرچه بگویم از طنزواژهی ماجرا کم میشود.
تمرین هفتهی بعدمان چالشی است و دوستش دارم.
_شب خانهی مادربزرگ دعوت بودیم.
آیا کسی فهمید که رنگ ساعتم، عینکم، جوراب و کیفم باهم تطابق داشتند و همه زرشکی بودند؟
آیا کسی اینقدر به جزئیات اهمیت میدهد؟
شرمندهام گزارشجان که امشب هم دیر سراغت آمدم.
دیر یا زود دارد و نشد ندارد.
دوستدار فرصت نوشتنِ تو
آتنا
ساعت ۷ صبح بیدارشدم یکراست و دست و رو نشسته رفتم آشپزخانه و مشغول آشپزی شدم با چاشنی عشق. میزبان یکی از دوستان عزیز بودم قدمت دوستیمان بازمیگردد به ۳۰ سال پیش، مشهد، دانشگاه فردوسی. از آن زمان تا الان شرایط هردویمان تغییر کرده. خبر از رنگ مشکی موهایمان نیست. گرد سپید تجربه بر تارتارشان مشهودست. خودمانیم جو و گندم لابلای مو جذابترمان کرده. چینوچروکهای دوستداشتنی، خبر از پیچوخمهای زندگی و گذر از قسمتهای صعبالعبور مسیر میدهد.
چروکهای کنار چشم و گونه و پیشانی گواهیست از چشم انتظاریها، از چشم افتادنها، دلنگرانیها و غمها و ناملایمات فراوان در این مسیر.با تمام اینها همچنان، شور وهیجان دورهی دانشگاه در وجودمان سوسو میزند و این را به فال نیک میگیریم. با او و دختر نازنینش برای پیادهروی دوردریاچه می رویم. با او از نوشتن میگویم از اینکه چقدر با نوشتن آرام شدهام و چه دیر به دلبستگیام مشغول شدهام. از اینکه قلم ورزی چه درست انسان را منتشر میکند و به راستی چه ردپایی بهتر از قلم فرسایی. قدمزنان در هوای مطبوع ظهر پاییز به کتابفروشی حوض نقرهای باملند رفتیم و در دنیای کتابها غرق شدیم. برگشتیم وبعد از ناهار هردویشان را به امان خدا سپردم و راهی راهآهن شدند. حضور دوستان قدیمی موجب دلگرمیست. مثل شراب ناب قدیمی که در جوارش سرمست و کیفور میشوی. متاسفانه امروز به مطالعه وآزاد نویسی نرسیدم فقط توانستم در کلاس خودواژه شرکت کنم این کلاس برایم جذاب است.
شبتان نیک
امروز اصن روز خوبی نداشتم. هیچی طبق برنامه پیش نرفت واقعا جمعه دلگیر و طاقت فرسایی بود. یعنی به زور تونستم یکم آزاد نویسی انجام بدم.
یه مقدار از وبینار راجب رسانه و کانال تلگرام گوش دادم که میخوام مجدد گوش بدم.
یه فایل از دوره هامو گوش دادم، دوره تروما.
یکم یوتیوب گردی کردم و صحبت آدمایی رو گوش دادم که مثل خودم مسائل مشابه داشتن و دارن، بهم کمک کرد که دوباره انگیزه بگیرم و بدونم چطوری با مسائل درونیم باید کنار بیام.
یه اپلیکیشنپیدا کردم به اسم فلوچی برای کسایی که کارهاشون زیاده یا کلا ذهنشون شلوغه و علایق مختلفی دارن، نمیدونن از کجا شروع کنن خیلی خوبه.
امکان برگزاری چالش گروهی هم داره یا اینکه به هدفی رو بخوایین با دوستتون انجام بدین.
میشه توی چالش بقیه هم عضو شد و باهاشون همراه شد.
در کل خیلی جالب بود که دو تا آدمی که دغدغه اینو داشتن که سردرگم بودن و نمیدونستن از کجا شروع کنن، این رو طراحی کردن، هویت بصری و رابط کاربری ساده و خلاقانه ای هم داره.
بابالنگدراز عزیز، سلام.
امروز بالاخره چیزی دیدم. سریال «سرخ و سیاه» از آیدا پناهنده. گویا سناریوی قوی دارد. با توجه به کارنامهی هنری خانم پناهنده. باز هم از عشق میگویند. این عشق چیست که مضمونپردازی و مفهومپردازی و تصویرپردازی از آن تمام نمیشود؟ آه بابا. اسم عشق که میآید، بند دلم پاره میشود. یادداشتی نوشتم. در کانال گذاشتم. مرگ ناگهانی عمو، اسباب نوشتن این یادداشت را فراهم کرد. مرگ را نمیفهمم بابا. فقط میدانم دیگر هیچوقت عمو را نمیبینم. دلم برای مهرو عطوفتش تنگ میشود. مرا دوست داشت. تحسینم میکرد. کمی ارائهی فردایم را مرور کردم. فرصت میدانمش. باید سخنرانی جلوی جمع را تمرین کنم. از فردا دیگر حاضر میشوم در نویسندهساز و سرزبان. آه بابا. این هفته غمگین و پژمرده بودم. امشب کمی جمعوجور کردم خود را با نظممندی و نوشتن. با حرکت. باید بجنبم تا فرسوده نشوم. بابا، دعا کن برایم.
دوستدار تو، مریم
سالواژهام: ارتباط
میتوان گفت که بهترین بخش روز، فکریشهی الهه جان علیزاده بود. چه چیزها که از تقلیلگرایی نفهمیدم. فکری میکند آدم را الهه. از آن فکریهای خوب. اصل موضوع هم نوشتیم و من چقدر دوست دارم اصل موضوع الهه را که میگوید: «آزادی امکان انتخاب است.» اصل موضوع خودم اتودکیست که کار دارد هنوز.
زبان خاندم و بعد نکات سه کتاب را نوشتم. پرونده کارهای پونزده آبانی را بستم. تمرین هم؟ نکردم.
شب بود و بیخوابی بود و درد بود. مسکن خوردم و از بیخوابی به کتاب پناه بردم. «آواز کشتگان» خواندم. «در چنبر روایت» خواندم. «برادرم جادوگر بود» خواندم. هوا روشن شده بود که پلکهایم سنگین شد و خوابیدم.ساعت یکونیم بیدار شدم. ناهار خورده بودند بقیه. جلوس امروز را هم نبودم.
خودواژه بود و واژههای مربوط به احساسات بود و واژهسازی بود و حسابی خوش گذشت. با وبینار نگار باز هم احساسات را مرور کردیم.
نویسندهساز بود و آزادنویسی. امروز الهه هم بود و بعدش استاد از مدیریت دانش شخصی گفت.
رفتم وبینار نصیروو. اینکه روی مشاهدهگری تاکید میکند را دوست دارم. باعث میشود به محیط حساس شوم و بهتر ببینمش. یاد پروژهی ارتباط با محیط خودم افتادم.
بعدش رفتم وبینار فاطمه یاوری. تمرین آهستگی. قرار شد آهسته خوردن را تمرین کنیم. من که درازکش بودم و تهوع داشتم و چیزی نخوردم. سحر و فرشته دوربین را روشن کردند و هویج خوردند. سربهسر فرشته گذاشتم و گفتم: «فرشته از این زاویه هویج نخور.» خندهاش گرفت و نتوانست هویج را بخورد. تیر خلاص را هم که زری خانم با کامنت «چرا نمیخورید؟» به فرشته زد.
کاریکلماتوری نوشتم و ریختم کف کانال. بعد با الهه و شیما گپ زدم.
امشب هوس کردم «فرسی» بخوانم. سراغ «با شما نبودم» و رفتم و دو یادداشتش را خواندم. بعدش از چند صفحهی کتاب عکس گرفتم و پیدیاف کردم برای وبینار فردا.
امشب ظرفی تازه به ذهن دومم افزوده شد. «تکرارآموزی». کنجکاوم ببینم جندماه دیگر چه در این ظرف خواهم داشت.
لحن راویِ رمان-جستارم را بارها آزمودم و تغییر دادم. آخرین ورژن آن را دوست داشتم. از چند شب پیش که دوباره خوانش «شب هول» را آغازیدهام (که امیدوارم به پایان هم برسد)، کک به تنبانم افتاده که، نوشتهام خیلی شبیه سبک نگارش راوی شب هول است. مسئله این است که در این تمرین، مهمترین چیز آزمودنِ صدایی متفاوت برای روایت است. برای رسیدن به نوع دیگری از اندیشیدن. البته صدای کاراکتر من، تفاوتهایی هم دارد. ولی چه چیزی نشاندهندهی این مرز است؟ من ترکیبی از لحن راوی «َب هول»، «زیر چنگال شب» و «قرنطینه» را در متنم میبینم. نکند شباهت سبک را اشتباهاً برداشت کرده باشم. شاید به خاطر جریان سیال ذهن که اشتراک نوشتههایمان است، چنین دریافتی داشتهام. البته خب قطعاً در اولین نوشتهی داستانیام و در اولین تمرینها قرار نیست چیزی تازه و بدیع بتراود. ولی نگرانیام بابت شباهتِ بیش از اندازه است. باید بیشتر رویش کار کنم تا لحن و نحو و نگاه وبژهتری برای شخصیت رمان بیابم.
همیشه برای رفتن به مهمانی، محمد باید با کفگیر از جایم بلندم کند. اما معمولاً وقتی میروم، از جمع انرژی میگیرم و وقتی برمیگردم حالم بهتر است. اما باز هم هربار موقع رفتن همان آش و همین کاسه:)
دربارهی بیماری نعیمه و به هم ریختنم از شنیدن این خبر و وضعیت پذیرش بیماری توسط خودش، با سیمین کلی حرف زدم و برایم خیلی خوب بود. گاهی حرف زدن دربارهی نگرانیها و رنجها با آدمهای امن واقعاً آرامبخش است.
دیدن سایت ندا قلقلکم میدهد. میخواهم طراحی سایتم را تغییر دهم و بیشتر با حال و هوای جدیدم تطبیقش دهم. کمی شخصیتر و نزدیکتر به دنیای خودم.
بروم بخوابم که فردا کلی آزمایش و ویزیت وکار دارم برای قبل از جلسهی چهارم شیمیدرمانی.
چند شب است خوابی به سراغم میآید که هر بار با همان صحنه آغاز میشود و با همان حسرت به پایان میرسد. خوابی که در آن، گویی میان دو وضعیت جسمانی و دو جهان متفاوت معلق ماندهام.
ماجرا از لحظهای آغاز میشود که به پهلو دراز کشیدهام. در همان وضعیت، ناگهان احساس میکنم در نزدیکیام سفرهای گسترده شده است. سفرهای مجلل، آراسته و سرشار از غذاهای گوناگون. نوعی وفور دلپذیر که حتی بدون آنکه لازم باشد دستم را به سوی خوراکیها دراز کنم، حضورش را با تمام وجود احساس میکنم. انگار هوای اطرافم از عطر غذاها پر شده و چیزی از جنس مهمانی، آسودگی و برخورداری در فضا جریان دارد.
در آن لحظه همهچیز مهیاست. سفره هست، غذاها هستند و من در مجاورت نوعی فراوانی قرار گرفتهام که ظاهراً هیچ مانعی میان من و آن وجود ندارد.
اما اتفاق عجیب درست از جایی شروع میشود که میخواهم به سوی سفره بچرخم. همین که بدنم را تغییر وضعیت میدهم و به سمت آن میغلتانم، سفره ناپدید میشود. نه اثری از غذاها باقی میماند، نه نشانی از آن ضیافت باشکوه. انگار از ابتدا هیچ سفرهای در کار نبوده است. گویی واقعیت، با تغییر زاویه بدنم، تصمیم میگیرد تمام شواهد وجود خودش را انکار کند.
در آن لحظه احساس حسرت میکنم؛ حسرت چیزی که همین چند ثانیه پیش وجود داشت و حالا دیگر نمیتوانم به آن دسترسی داشته باشم. در کنار حسرت، اندکی خشم نیز در من شکل میگیرد. خشمی خاموش و بیپناه، شبیه اعتراض به جهانی که چیزی را پیش چشمم میگذارد و درست هنگام نزدیکشدن، آن را از من دریغ میکند.
آنچه این خواب را برایم عجیبتر میکند، تکرار چندشبه آن است. گویی ذهنم اصرار دارد صحنهای واحد را با همان ترتیب و همان پایان دوباره اجرا کن تاد.
وقتی در بیداری به آن فکر میکنم، سفره برایم تداعیکننده چیزی فراتر از غذاست. شاید تصویر فراوانی، امنیت و آسودگی باشد. شاید آنچه در این خواب از دست میدهم، خود غذاها نیستند، بلکه آرامشی است که در حضور آن سفره احساس میکنم.
این روزها گاهی امنیت مالی را با آرامش خاطر پیوند میزنم. با آن امکان ساده که بتوانم بدون نگرانی از فردا، برای زندگی برنامهریزی کنم و از لحظههای کوچک آن لذت ببرم.
شاید به همین دلیل است که ناپدیدشدن سفره چنین حسرتی در من ایجاد میکند.
در این خواب، من گرسنه نیستم؛ دستکم گرسنگی جسمانی مسئله اصلی نیست. چیزی که از دست میرود، احساس برخورداری است. سفرهای که میتوانست نشانه آسودگی باشد، به محض آنکه برای لمسکردنش حرکت میکنم، به هیچ بدل میشود.
و من میمانم و اتاقی که در آن هیچ سفرهای وجود نداشته است.
شاید عجیبترین بخش این رؤیا همین باشد: گاهی چیزی را نه با ازدستدادنش، بلکه با تلاش برای نزدیکشدن به آن از دست میدهیم.
✓🟥بازگشت از سرزمین ناخوشی
گزارش نیک | جمعه آدینه
چهار روز گذشت. چهار روزی که بیماری، بیآنکه اجازه بگیرد، در خانهام اقامت کرد و زمان را به شکلی دیگر به جریان انداخت. ساعتها کش میآمدند، صبحها دیر از راه میرسیدند و شبها گویی پایانی نداشتند. آبریزش بینی، سرفه، سنگینی سر و خستگی، هر کدام به نوبت سهم خود را از روزهای من مطالبه میکردند.
در این چهار روز، خانه به جهانی کوچک و محدود تبدیل شده بود. تختخواب، پناهگاه اجباری من بود و پنجره، تنها راه ارتباطم با جهان بیرون. گاهی صدای عبور اتومبیلی از خیابان یا تغییر نور روی دیوار، اتفاق مهمی در جغرافیای یکنواخت روزها به شمار میرفت.
برای گذراندن ساعتهای کشدار، به موسیقی پناه بردم، در اینستاگرام پرسه زدم، چند دست حکم آنلاین بازی کردم و حتی به تماشای وبینار نشستم. اما هیچکدام نتوانستند آن ملال سنگینی را که بیماری بر روزهایم گسترده بود، کاملاً کنار بزنند.
امروز جمعه است. پس از شبی که سرانجام با کمک ملاتونین به خوابی نسبتاً خوب فرو رفتم، صدای رعدوبرق مرا از خواب بیدار کرد. گویی طبیعت تصمیم گرفته بود به جای زنگ ساعت، با ضربههای باشکوه خود آغاز روز را اعلام کند.
نخستین چیزی که متوجه شدم، سکوت بینیام بود. آبریزش فروکش کرده بود، سرفهها کمتر شده بودند و آن سنگینی آشنای روزهای گذشته نیز تا اندازهای عقب نشسته بود. کمی از داروها و اسپری سالین کمک گرفته بودم و سوپ گرم هم در روزهای بیماری همراه من بود.
شارلوت و شرلوک در نزدیکیام دراز کشیده بودند. شرلوک، آقا و صاحبمنصب خانه، چنان آسوده در کنارم لم داده بود که گویی هیچ اتفاق ناخوشایندی در این جهان رخ نداده است. تماشای آرامش گربهها، در آن صبح خنک و ابری، لذتی ساده و بیادعا داشت.
با این همه، بهبود جسمانی هنوز نتوانسته بود تمام ملال این چند روز را با خود ببرد. انگار بدن زودتر از حوصله و خلقوخو از بستر بیماری برخاسته بود. هنوز اشتیاق چندانی به فعالیت نداشتم و سرگرمیها نیز آنطور که انتظار میرفت، سرگرمم نمیکردند.
اما شاید بهبود، همیشه با یک لحظه باشکوه و ناگهانی اتفاق نمیافتد. گاهی در قطع شدن آبریزش بینی، در یک خواب آرام، در صدای رعدوبرق صبحگاهی یا در حضور دو گربه که بیخبر از تقویم و بیماری، کنار آدم خوابیدهاند، خودش را نشان میدهد.
امروز هنوز همهچیز به وضعیت مطلوب بازنگشته است، اما وضعیت نرمال است و همین، پس از چهار روز تقلا با بیماری، دستاورد کوچکی نیست.
بهنام ایزد، من آرامآرام به زندگی روزمره بازمیگردم.
🟥✓ نخستین گرمای خانه
گزارش نیک
بهنام ایزد،
امروز، پس از چند روز که بیماری مرا در نوعی رخوت جسمانی و بیمیلی به جهان فرو برده بود، احساس سرزندگی آرامآرام به وجودم بازگشت. صبح، با حسی بهتر از روزهای گذشته، تصمیم گرفتم بخاری گازی خانه را روشن کنم. شاید این کار در ظاهر چیزی جز چرخاندن یک شیر و فشردن یک دکمه نبود، اما در جهان کوچک و خصوصی من، معنایی فراتر از یک عمل روزمره داشت.
لحظهای که شعله جان گرفت، گویی نقطهای کوچک از آتش در انتهای خانه بیدار شد تا خبر بازگشت گرما را به اتاقها برساند. صدای کوتاه روشن شدن بخاری، آن تقتق ظریف و سپس استقرار شعله، موسیقی مختصر و آشنای آغاز فصلی تازه بود. گرما هنوز به همهجا نرسیده بود، اما میشد حضورش را حدس زد. هوای نزدیک بخاری اندکاندک نرمتر میشد و سرمایی که تا چند لحظه پیش در سکوت دیوارها و گوشههای اتاق پناه گرفته بود، عقب مینشست.
به گرمایی فکر کردم که فقط با دماسنج اندازهگیری نمیشود. گرمایی که در تماس پوست با هوای مطبوع، در آسودگی انگشتان، در تغییر حالوهوای اتاق و حتی در میل دوباره به انجام کارهای کوچک روزانه خودش را نشان میدهد.
امروز، نخستین روز سال شخصی من برای روشن کردن بخاری بود. سالی که با یک شعله آبی آغاز شد و شاید قرار است خاطرهاش در ذهنم با بوی هوای گرم، آرامش خانه و بازگشت تدریجی توان جسمانی پیوند بخورد.
چه عجیب است که گاهی یک شعله کوچک میتواند چنین احساس بزرگی از حضور در خانه و آشتی با زندگی را در آدم بیدار کند.
امروز خانه گرم شد و من نیز، اندکی بیشتر، به زندگی بازگشتم.
بنویسم برایت صادقانه و سادگانه بهقول الهه، کاش. ساده چیست؟ آنچه که پیچیدگیهای بسیار را گذرانده؟ بنویسم برایت آشکار کاش. آشکار چیست؟ آنچه چه چیزهای بسیاری را گذرانده؟ دروغم، به پیچیدگی و آشکاری دروغ. بنویسم برایت کاهیده کاش.
خاب روی خاب. رویا روی رویا. میشوم بیدار. مینویسم کمی. میپوشم لباس. میآرایم. برمیگردند مامان و محمد. برگزار میشود دومین جلسهی وبینار «از معماری». زنده به گفتوگو. میگذارم وبینار اگر، برای گفتوگوست. غناییست اگر، به گفتوگوست. میهجومد قلبم تاپتاپ: قبل از وبینار: عاشق شده بودم اگر، راحتتر بودم، میگویم: میخاهد بریزد بیرون از گونه و چشمانم، گونه و چشمانم. مینویسیم. میگفتوجوییم، بعد از وبینار. از خودابرازگری، از سفر، از نوشتن، از گسترش، از زندگی. «دوست دارم در تمام جاهای زندگیام نویسنده باشم»، میگویم. «چگونه میتوانم در تمام جاهای زندگیام نویسنده باشم؟»، میپرسم. میپرسیم. میبرم پیش، مسئولیتهایم را. دلتنگم. میدلتنگم. ناآرامم. اسکرول و اسکرول. میخاهم بگذارم پیامی، نمیگذارم. منم آنکه دریغ میدارم؟ «چرا آرام نمیگیری؟» میپرسد. مینویسم حالا که، آرام میگیرد رنگم. راست میگوید خاهرم، پررنگترینِ رنگهایم. نارنجیترینِ نارنجیها. خروسترینِ خروسها. هستم این روزها که. درشتترین چشمان دنیا. گندهترین دهان دنیا. گشنهترینِ شکمها. تپندهتنترینِ عاطفهها. یک چکه نان، روزیِ ترینهایم. هستم خودم، چکهنانترینِ ترینهایم. گفته بودم تکهپارهییست عشق از تن چند معشوق. تکهپارهام. میخاهم صدا بزنم اسمت را، مثل مامان که میگوید میگوید تا برسد به من، میگویم میگویم تا برسم به تو. میخاهم صدا بزنم اسمم را، مثل مامان که میگوید میگوید تا برسد به من، میگویم میگویم تا برسم به خودم. میخاهم بگویم تقویم را، میگویم میگویم تا برسم به امروز و نمیرسم گاهی. میخاهم بگویم عاطفهام را، میگویم و میگویم تا برسم به عاطفهام و نمیرسم گاهی. گیجم. بعد میخوریم سوپ با الناز. «چه تولدی را میخاستهیی و نداشتهیی هرگز؟» میپرسم از الناز. چه بسیار است برایم و چه کوچولویم برایش. همیشه. بعد میبینم ریحانه را در استوری اینستاگرام نازلی. در ژوژمان طراحی لباس. نماد رشد و شجاعت است، ریحانه در نظرم. مثل دریا، مثل درخت، مثل طبیعت که دگرگونیاش جاری و بیوقفه است.
بنویس. بنویس برایم تو هم آن نامهی لعنتی را هر چند که دارم نمینویسم برایت من.
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرگس خالدیان on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عماد کیوان on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناعمه سجادی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟