امروز که شمبهی بارانی، تمرین بودیم و دلقک بودیم و حباب درست کردیم و با گروح قرار و دیدار و چای و بعد فارِس باقری نمایشنامهی منتشر نشدهاش را بخاند و با دوربین حلزونی از هم عکس بگیریم و با سپهر آشناتر شویم و بفهمم «شور جوانی» اهل بندرعباس است و میخورد به فلفل موهاش و حرارت موسیقیهاش و ایده پرداختنهاش با امیر برای یک اجرای جزو قول گرفتن تا بیاید و جای یکی از آدمهای پادمست نقش بخاند و بعد که «خانجون» را بغل کردم یادم بیاید بروم توی صف پمپ بنزین و بعد دیگر خانه و لحاف و فقط خاب خوش.
یادداشت کانال چرا ادبیات سوالی که چند روز پیش پرسیدم و با هم جواب دادیم
روزگفتاردیروزم امروز ارسال شد.
نمایشنامهی سلطانمار خیلی کم. دو سه صفحه. هر چه گشتم نتوانستم اجرایی دیگرش را تو یوتیوب بیابم
آزادنویسی خیلی کم.
هیچ وبیناری نرفتم.
بوفکور با این منوال تمام نخاهم کرد مگر آنکه چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه پس از آزادی از امتحانات هماهنگ بسیار زیاد بخانم. راستی باسد حاشیهنویسیهایم را هم مرتب کنم تا بتوانم تو جلسه درموردش حرف بزنم. کی حال دارد اسن همه راه را.
مقالهای صفات هنری بوفکوز. چیژ دندان گیری نبود. مقالهای خودمتشابهای تو بوفکور. حرفش برایم متفاوت و جالب. نگاه و هوشش هم قابل توجه که ریاضی را با نقد کتاب پیوند داده.
در حد دویست کلمه به یاد یکشنبهها روزنویسی کردم.
صفحات صبحگاهی نوشتم.
سالواژهام: ریلگذاری
رفتم آزمایشگاه و آزمایش دخترم را گرفتم. بعد هم رفتم کتابخانه و «رود راوی» را گرفتم.
ناهار پختم.
دخترم را بدنسازی بردم. خودم هم توی ماشین نشستم. باران میبارید. «رود راوی» خواندم و به صدای دلنشین باران، گوش سپردم.
برای دخترم سیبزمینی و قارچ و پنیر درست کردم.
ظرفها را شستم.
به دخترم در درسهایش کمک کردم.
https://t.me/bargmoments
شب را زودتر از همیشه خوابیدهبودم. صبح را هم سخت بیدار شدم. نمیدانم چرا. اما وقتی شب را دیر میخوابم، صبح را زودتر بلند میشوم.
هوس کردم برای صبحانه مربای سیب بخورم. هرچند مربا خوردن برای صبحانه را دوست ندارم. این روزها علاقهمند شدهام به چشیدن خوراکیهای خوشمزه و لذت بردن از آنها. روزگار که لذتی ندارد. حداقل از خوردن لذت ببرم.
بارانی بود بود هوا. نمنم باران. سرویس مدرسه. شروع کلاس. درس دادن. سروصدا. شکایتهای بچهها از هم.
در یکی از زنگتفریحها صحبتی داشتم با یکی از همکارها. نمیگویم چه شد و چه گفت و چه گفتم. ولی تمامِ امروز را کلافه بودم. چه بر سر این مملکت آمده که معلمانش چنین بیهوده میاندیشند؟ امیدی هست به تغییر؟
جمع و تفریق فرایندی را یاد دادم به بچهها. با داستان. با شکل. تکنیکی چه ایرادی داشت که فرایندی را هم چپاندهاند توی کتابها؟ مگر ما یاد نگرفتیم با همان تکنیکی؟ احساس میکنم هیچکدام نفهمیدهاند. همهشان یکجوری نگاه میکردند به من. فردا کارم زارت است.
دیروز کوییزنر خریدم. امروز وقتی به مدرسه رسیدم، دیدم هست آنجا. آن هم زیاد. دلم میسوزد برای پولِ بیزبان شوهر.
از مدرسه که آمدم بیرون، باران شدیدتر شدهبود. هوا بوی خوبی میداد و من، سرمست. حیف که بدنِ بهانهجو و ویروسخواهم توانِ پیادهروی را ندارد زیر باران.
خوابیدم بعد از ناهار. هرچند گوشم به فوتبال بود. هرصبح عهد میبندم با خودم که ظهر، چرت ممنوع. اما به خانه که میرسم، باعجله ناهار را میخورم و خودم را میرسانم به تخت.
از مادران و دختران خاندم و شب یک شب دو.
آزادنویسی کردم و پستی برای کانال منتشر.
شام درست کردم. خانه را مرتب کردم و همزمان، یکی از پادکستهای دورههای قبل را گوش دادم.
اسم روزهایی که به چشمبرهمزدنی تمام میشوند را چه میگذاری؟ همان روزهایی که به هیچ کاری نمیرسی ولی خستگی کوهکندن را با تمام بدنت حس میکنی.
دستاورد امروزم حظ باران بود و سه وعده نماز دَمِ اذان که چسبید و ۵ شاخه شمعدانی. شمعدانی بوی خاطره میدهد؛ بوی آن روزها که مادربزرگ گلدانهای ایوان را از بیم سرمای خزان و زمستان در دالان پناه میداد.
چه ناشکرم من.
امروزم خالی نبود. بیانصافی کردم. سلامتی بود و خانواده و نعمت در نعمت و برکت.
ولی دلخورم از خودم که دوستی را دلخور کردم. کاش ببخشدم.
دیر بیدار شدم.
آزادنویسی کردم و از باران لذت بردم.
با یکی از دوستانم صحبت مفصلی داشتم که دیدگاهش برایم آشنا نبود. خوراک کانال، از حرفهایش جور شد.
مطالعه کردم.
گامیدم.
سیگار و باران را میتوان از بهترین زوجهای دنیا دانست.
ورزش نکردم. خاک بر سرم.
شعر خواندم. شعر شنیدم. تلاش کردم شعر بگویم.
وقت زیادی را در شبکههای اجتماعی کشتم.
آزادنویسی کردم.
شام خوردم.
روز ساکتی بود. شاید هم من زیادی به صدای باران گوش دادم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و میروم برای خواب. امشب زود خوابم میبرد.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸ از ۱۰
صفحات صبحگاهی را نوشتم. از میان کلمات پیشنهادی استاد کلانتری، به این ده موضوع پرداختم:
۱. اولویت امروز من چیست؟ ۲. چگونه عشق بیشتر را تجربه کنم؟ ۳. در چه موردی بیشتر برای خواندن وقت بگذارم؟ ۴. برای نوشتن چگونه وقت بیشتری بگذارم؟ ۵. موفقیت خودم را بسنجم. آیا موفق هستم؟ ۶. ورزش و پیادهروی ۷. پیوستگی برای موفقیت خودم ۸. موسیقی ۹. آیندهٔ مطلوبت چیست؟ ۱۰. چگونه امروز بیشتر بخندم؟
برای هرکدام جوابی ناب دادم.
۲۳ صفحه از کتاب «مادران و دختران» را خواندم. مهشید امیرشاهی با قلم توانایش آدم را به سالهای اواخر دورهٔ قاجار، زندگی خانوادهای اشرافی و درگیریهای خاص خودشان میبرد.
ناهار پختم و پلوی مرغ زعفرانی بر سفرهٔ خانواده نشاندم.
هفته گذشته در کارگاه خاطره نتونستم حضور داشته باشم. ویس استاد را گوش کردم نتبرداری کردم و تمرینهای داخل کلاس را همراه با ویس استاد انجام دادم.
سه نمونه داستان از قائد، دشتی و دوایی را که استاد معرفی کردند، یادداشت کردم تا برای جلسهٔ آینده بخوانم.
تمرینهای مربوط به ده موضوعی را که استاد نام برده بود انجام دادم. برای هرکدام ابتدا زمان و مکان آن خاطره را نوشتم، سپس برای هرکدام در دو خط خیلی خلاصه خاطره را شرح دادم. بعد یکی را انتخاب کردم و برایش ده خط نوشتم و در صفحهٔ تمرینها گذاشتم.
تمرین جلسهٔ آینده را گذاشتم برای فردا.
وقت دامپزشکی داشتم برای معاینهٔ ایمپلنت دندانهایم خدا را شکر بعد معاینه دکترگفت: فعلاً خوب است و مشکلی ندارد.
در وبینار «روای» سارا چگنی شرکت کردم. بسیار جالب و مفید بود.
نوشتن گزارش نیک امروز و سهم مطالعهٔ آخر شب: چند صفحه از کتاب «رؤیاهای شرقی و غربی» خسرو ناقد.
صبح، دقیقا از لحظهای که چشم باز کردم فایلهای صوتی شاهین کلانتری پلی شد. دربارهٔ کانال تلگرام و یادداشتنویسی بود.
بعدازظهر اولین پست کانالم را منتشر کردم و آدرسش را برای دو دوست فرستادم. ایدهاش هم چندوقت پیش، درست حین آزادنویسی به سراغم آمدهبود. فردا هم دوباره فایلهای صوتی را گوش میکنم به همهٔ دلایلی که استاد از آنها یاد کرد.
ساعت ۱۷ به وبینار نویسندهساز رفتم، چند خطی آزادنویسی کردم و به ایدهٔ کانالم پروبال دادم.
بعد کمی با دوستانم گپ زدم، بعدتر هم آشپزی.
شام که خوردیم زنگ در واحد را زدند. همسایهٔ طبقهٔ پایین بود. دو پُرس غذا با مخلفات آورد. خیرات مادرش بود. گفت بهتازگی از دستش داده. تا چند دقیقه قلبم سنگین بود و بغض کردم. فکر میکنم کسی که مادرش را از دست بدهد برای همیشه در این دنیای بزرگ گم میشود.
برگشتم پشت میزم. گزارش نیک را نوشتم و در ادامه برای محتوای کانال برنامهریزی کردم.
به وقت ۱۶ آبانِ سالِ ۰۵
امیدوارم که اول هفته را خوب شروع کرده باشی و تا آخرین روز هفته خوب و پربرکت باشد برایت.
امروز را هم با باران آغاز کردیم و چه زیباتر از اینکه شنونده ارکستر سمفونی قطرات دلنشین باران باشی.
صبح را با شکرگزاری و روزنویسی و آزادنویسی و تمرین نویسندگی آغاز کردم، شکوفههای عناب را خواندم، کتاب آداب دنیا را ادامه دادم.
ساعتی به کارهای خانه و وقت گذراندن با زیتون گذشت.
ساعتی را زیر باران قدم زدم و ایستادم مدتی دستهایم را کاسه کرده بودم و قطرات باران بر کف آن مینشستند، تماشا میکردم نشستن قطرههای باران بر زمین را و دایرههای موجسایی که میساختند را. آرزو، شاهرخ مسکوب نوشته:
«چه لذّتی دارد از فردای نیامده نترسیدن، گوش به باران دادن، چای درست کردن، پادشاهِ وقتِ خود بودن.»
متنم را آماده کردم، بازی استقلال را دیدم و ساعت ۵ خودم را به وبینار رساندم آزادنویسی کردیم و ترکیب ساختیم و عبارت.
بعد از آن، ادامهٔ فوتبال را دیدم یک بر صفر جلو بودیم که بازیکن مان اخراج شد گل مساوی را خوردیم، بازیکن دیگر مان اخراج شد گل دوم را خوردیم و در حالی که ۹ نفره بودیم گل مساوی را زدیم و روند شکست ناپذیری را حفظ کردیم.
بعد از آن به وبینار خیال خانه رسیدم که مدتها منتظر بودم ساجده حق پرست برگزارش کند برنامهریزی خوبی داشت و همهچیز در آن نیمساعت وبینار خوب پیش رفت و برنامهی کلی هر وبینار مشخص شد. که به نظرم خیلی خوب بود.
بعد از آن به کارهای شب و خانه رسیدم،
کنار هم شام خوردیم گپ زدیم و سریال دیدیم.
و حالا هم میروم که فوتبال رئال را ببینم. ببینیم این بازی چقدر هیجان برایمان کنار گذاشته.
گزارش را باز هم با شعر تمام کنیم از کلام خواجهٔ شیراز:
« ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه
به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ گل به جای گیاه»
خواندن کتاب «همیشه یک نفر دروغ میگوید» نوشته آلیس فینی را شروع کردم. روند داستان آنقدر برایم جذاب بود که نفهمیدم چطور یک ساعت گذشت. از آن کتابهایی است که آدم را با خودش میکشاند و دلش میخواهد بداند در ادامه چه اتفاقی میافتد.
امروز درست کردن رشتهپلو را مامان به عهده گرفت و من هم مرغ را آماده کردم. مامان هم کم نگذاشت و برایمان تهدیگ نان سنگک گذاشت. خوردنش حسابی به من چسبید.
از دست خودم کلافه شده بودم که چرا رمانم اینقدر کند پیش میرود. برای همین چهارموتوره شروع به نوشتن کردم و بالاخره تکانی به داستان دادم. گاهی باید کمی به خودم سخت بگیرم تا از این کندی بیرون بیایم.
ژوزه ساراماگو میگوید: «آدمها روزی معنی حرفهایشان را میفهمند و متوجه رفتارهایشان میشوند که با کسی از جنس خودشان مواجه شوند.»
پیش از اینکه به این جمله برخورم، همیشه با خودم میگفتم ترجیح میدهم خودم متوجه رفتارهایم باشم تا اینکه تجربهای بیرحمانه حقیقت را توی صورتم بکوبد. برای همین، خواندن این جمله بار دیگر ضرورت تغییر و خودسازی را به من یادآوری کرد. بعد از آن، یک آزادنویسی مفصل انجام دادم و بار دیگر تغییراتی را که پیش رو دارم برای خودم مرور کردم.
به امروزم نمره نه میدهم. از رسیدگی به کارهای مهمم راضیام و توانستم برایشان وقت بگذارم. یک نمره هم به خاطر اینکه امروز هم جلسه نویسندهساز را از دست دادم، کم کردم.
خاب میدیدم. بیدار میشدم و باز میخابیدم و خاب میدیدم و هی تکرار میشد. بیدار شدن و دوباره خابیدن و دوباره خاب دیدن. بیدار که شدم یادم نبود خابم. این همه اصرار به خابیدن و دیدن پس برای چی بود وقتی یادم نبود که چی بود خابم.
امروز روز وبینار بود و روز تماس تصویری.
با فرشته صحبت کردیم.
تمرینجا بود و بازخورد. وسطش استاد رفت چیزی تحویل بگیرد و ما هم توی کامنتها برای خودمان بازی کردیم.
نوشتیم یک ساعت پشت سر هم با فرشته. دو هزار کلمه.
نقاشی کشیدم.
نویسندهساز و آزادنویسی. کتاب فلسفه ورزی.
بعد از نویسندهساز وبینار شکیبا اسکاف بود. «شوق ملال انگیز».
و بعد از آن وبینار «خیالخانه». وبینار ساجده و زری.
با فرشته و فائزه و الهه صحبت کردیم.
بعد «راوی» سارا بود. از کتاب «سواد روایت» برایمان خاند.
دوباره صحبت با بچهها.
سحر بود و «کودکنو». نقاشی دیدیم و از نقاشی صحبت کردیم.
و در آخر خطخطی بود. سوال « توی نقاشی بیشتر چه شکلهایی میکشید؟» و «توی بچگی چه چیزهایی میکشیدید؟» و بعد ده دقیقهای با هم نقاشی و آزادکشی کردیم. باز هم خوب بود هر چند سخت بود. سخت است اما یاد میگیرم. یاد میگیرم و آسانتر میشود برایم. اینکه استرسی ندارم برایم واقعن عجیب است. شاید هم حسش نمیکنم اینقدر تویم بوده استرس. هان.
میروم که فیلم ببینم. بنویسم زندگی دیگران تا بروم همین را ببینم. خیلی وقت است قرار است بیینمش. با بچههای کتابازی قرار بوده ببینیمش.
وسط مهمانی هستم اما خب نتوانستم بیخیالش شوم. گزارش نیک را میگویم سر جمع نمرهی روزم هشت شده . با نوشتن یادداشت و این صحبتها.
پیادهروی هم راستش امروز کنسل بود چون شهر از شدت باران روی آب بود.
طبق جمله امشب گزارش مِن بعد نیک سعی دارم از نگاه مورچه به جهان نگاه کنم
امشب وبینار خط خطی با رهبری خانم ندا برای اولین بار شرکت کردم و دقایقی نقاشی کشیدم واقعاً تجربه ی دوست داشتنی بود.
قسمت نهم سریال کره ای صد روز فریب را هم تماشا کردم.
این روز ها زیاد شرایط روحیم خوب نبوده مخصوصا امروز که به طور مستقیم توسط دانش آموزان کلاس نهم سر کلاس تحقیر شدم اون موقع ناخوداگاه یاد گذشته افتادم مکان هایی که در اونجا قرب و احترام و مقبولیت داشتم و الان دیگه همشون رو از دست داده بودم و مجبور شدم کلاسی درس بدم که حتی حرف های عادیم جدی گرفته نمیشه و مورد تمسخر واقع میشم در نهایت از کلاسشون اومدم بیرون و در دفتر مدرسه نشستم تا ساعت تمام بشه شاید هم در گذشته من زیادی بلند پرواز بودم تا همین یک سال پیش چیز های زیادی داشتم که همشون رو یک جا از دست دادم شاید هم از اول مال من نبودن و من توی یه نقطه کور دور از دسترس همه چی در بند سیم های خاردار نشسته بودم آقای کیارستمی یه مصاحبه داره که انسان رو حتی اگه در بند بکشی و جسم رو حبسش کنی باز هم ذهن انسان میتونی آزادانه رویا پردازی کنه و انسان با این رویا پردازی های هرچند واهی زنده است…
سال واژه: پذیرش
صبح زود بیدار شدم قبل از ساعت ۷.
غذای گربه هایم را دادم.
صبحانه و آنتی بیوتیک را قبل از ساعت ۹ خوردم.
یخچال تکانی داشتم؛ تصدق سر مریضی، چند تیکه سبزیجات تلف شدند. به داد لبو ها به موقع رسیدم.
باکس داروها چند وقتی روی روانم راه می رفت، امروز بلخره داروهای منقضی شده را دور ریخته و تمامی دارو و مکمل ها مرتب در کنار یکدیگر قرار گرفتند.
خاک بچه ها تمیز شد، ظرف آب ها تازه شد.
تعمیرکار آمد و کارها انجام شد، گرچه کمی گران بود.
چورتی عمیق بعد از نهار داشتم.
به وبینار پیوستم.(استاد همچنان شیراز است).
چند ساعتی غرق در لینکدین و سایت خارجی بودم، فرستادن ایمیل به زبان آلمانی واقعن کار راحتی نیست. چند تایی رزومه ارسال کردم.
☘️شنبه ۱۴۰۵/۸/۱۶
آلارم گوشیام به صدا درآمد. یک ربع به شش. دوباره خودم را زدم به خواب ولی هوشیارانه. ده دقیقه بعد جَستم از تختخواب. ساعت آنتیبیوتیک است. باران آرام و ممتد میبارد. از دیشب. هوای بارانزده جان میدهد برای پیادهروی! کاش زودتر از شر این تب و لرز لعنتی خلاص شوم.
همراه با موزیک روحنواز باران شروع کردم به آزادنویسی. ۳۰ دقیقه نوشتم. زلال شدم.
کتاب تا از سخن دور نیفتیم را دست گرفتم. این کتاب را در لیست کتابهای یادداشت روزانه دیده بودم. از عنوانش خوشم آمد. خریدمش. محتوایش هم مانند نامش دوستداشتنیست.
اندک استراحتی کردم. دوباره مهیای خاندن شدم. اینبار از جلال آلاحمد. یادداشتهای روزانهاش. برای امروز کافی است را هم تورقی کردم.
باران هنوز میبارید. دَمِ ظهری با لباس گرم و تجهیزات لازم البته، رفتم بیرون. مختصری پیادهروی و تنفسی عمیق. هوای پاکِ بارانخورده را سرکشیدم و تازه شدم. به خانه برگشتم. اتاقم سرد بود. سوز و سرما از دیوارِ سراسرْ پنجرهیِ اتاق به داخل کشیده بود. خودم را بستم به دمنوش پونه و زنجبیل و دارچین. برای ساعتی گرما مهمان تنم شد.
در ادامهی جستارخوانی از کتاب فقط روزهایی که مینویسم خاندم. جستاری هم از کتاب همه چیز آنجاست.
دقایقی استراحت کردم. ساعت بهوقت وبینار نویسندهساز. با آزادنویسی آغازیدیم و با تکرارآموزی پایاندیم.
در آزادنویسی با واژهی شب عبارتپردازی کردیم. در تکرارآموزی استاد از کتاب فلسفهورزی گفت و بخشهایی از کتاب را برایمان خواند.
رضا بابایی گفته: «کتاب آن است که تاب از تو بگیرد.» استاد گفت: تابگرفتن یعنی کتابی که بتواند باورهای تو را زیر سؤال ببرد. کتاب باید بهگونهای باشد که ما را وادار به بازاندیشی کند.
دَمی با شعر سر کردم و از حسین منزوی خاندم.
ای بیتو دل تنگم، بازیچهی توفانها
چشمان تبآلودم، باریکهی بارانها
مجنون بیابانها، افسانهی مهجوری است
لیلای من اینک من: مجنون خیابانها
آویختهی دردم، آمیختهی مردم
تا گم شوم از خود گم، در جمع پریشانها
آرام نمییارد، گویی غم من دارد
آن باد که میزارد، در تنگی دالانها
با این تپش جاری، تمثیل من است آری
این بارش رگباری، بر شیشهی دکانها
با زمزمهای غمبار، تکرار من است انگار
تنهایی فواره، در خالی میدانها
در بستر مسدودم، با شعر غمآلودم
آشفتهترین رودم، در جاری انسانها
دریاب، مرا ای دوست، ای دست رهاننده!
تا تخته برم بیرون، از ورطهی توفانها
راستی این کلمهها را هم از دل کتابهایی که امروز خاندم، بیرون کشیدم:
رقتآور/ زد به چاک/ دست به سرش کرد/ به خِنِس افتاد/ پشت دستم را داغ کردم/ تَقولَق/ یک مَن قِر و اطوار/ کِنِسبازی درآورد/ نیموجبی/ لَکَنته/ آب زیر کاه/ اهل بذله و خوشباشی/ زد زیرش/ نطقش کور شد/ عَزَب/ ویرش گرفت/ مِنومِن/ زار و نزار/ از قرار معلوم/
دوباره باران گرفته. چه روز پر برکتی. از بام تا شام با باران😊
شبتون نیک🌿
شنبه ۱۶ آبان
به سردی و نمناکی و خیلی تنهایی گذشت.🥺🥴
چند جلسهی مشاورهی فردی حضوری داشتم و بین جلسهها آزادنویسی کردم.
مشغول تمرین کارگاه خودواژه شدم. چقدر نیاز دارم به واژههای متنوعی واسه بیان احساساتم. حالا دیگه بیش از پیش خوندن شعر برام مهم شده.
امروز رفتم سراغ اشعار نیما.شعر «یاد» رو خوندم.
این چند سطر رو دوست داشتم:
«آه!
میگویند چون بگذشت روزی بگذرد هر چیز با آن روز
باز میگویند خوابی هست کار زندگانی
زان نباید یاد کردن خاطر خود را بیسبب ناشاد کردن
بر خلاف یاوهی مردم پیش چشم من ولیکن نگذرد چیزی بدون سوز
میکشم تصویر آن را
یاد میآورم از آن روز»
در کتاب «فلسفهی پیادهروی» هم بخشی دربارهی نیچه و اهمیت پیادهروی در زندگی و شکلگیری اندیشههاش خوندم. این قسمت از کتاب برام جالب بود:
«ما به آن دسته از افراد تعلق نداریم که فقط وقتی در محاصرهی کتابها هستند، وقتی کتابها شوقی در آنها برمیانگیزند، فکری به ذهنشان خطور میکند. ما عادت داریم در هوای آزاد بیندیشیم ــ در حین راهرفتن، پریدن، بالارفتن، رقصیدن، ترجیحاً در کوههای تکافتاده یا در ساحل دریا، آنجا که حتی رد پاها نیز آدمی را به فکر میاندازند. نخستین پرسش ما درخصوص ارزش یک کتاب یا یک انسان یا یک قطعهی موسیقی این است: آیا میتواند راه برود؟ حتی بیشتر، آیا میتواند برقصد؟»
در مسیر برگشت، وبینار نویسندهساز رو دنبال کردم و در بخش آزادنویسی اون، ترکیبهایی با بار احساسی نوشتم تا بتونم احساساتم رو با واژهها و عبارتهای تازهتری بیان کنم.
برای کلاس فن بیان، فیلم از سخنرانی خودم ضبط کردم.😍
عصر هم دومین جلسهی وبینار خودم، «ذهن تابآور» رو با موضوع پذیرش برگزار کردم. بعد از اون، در دو وبینار دوستانم شرکت کردم. اول وبینار «روای» سارا چگینی و بعد وبینار کودک نو سحر عزیز. هر دو وبینار برام جذابیتهای خاص خودشون رو داشتن و از دنبال کردنشون لذت بردم.
شب هم هشتمین جلسهی کلاس فن بیان رو داشتم.
در نهایت، با وجود شلوغی برنامهی امروز، تونستم مثل همیشه پانزده دقیقه پیادهروی کنم.
دوستنوازی هم داشتم فراوون.😍
گسترش واژگان از فرهنگ عمید
آل تَمغا = مُهر سرخ، مهر سلاطین مغول که با مرکب سرخ روی نامهها و فرمانها میزدند.
آلتون = طلا، زر و نامی از نامهای زنان و کنیزکانِ ترک
آلدئید = مایعیست فرّار که از اکسیدکردن الکل بهدست میآید.
دیباچهی گلستان:
تقصیر و تقاعدی که در مواظبت خدمت بارگاه خداوندی میرود بنابر آن است که طایفه ای از حکمای هند در فضایل بوزرجمهر سخن میگفتند. به آخر جز این عیبش ندانستند که در سخنگفتن بطیء است یعنی درنگ بسیار میکند و مستمع بسی منتظر میباید بود تا وی تقریرِ سخن کند. بوزرجمهر بشنید و گفت: اندیشهکردن که چه گویم بِه از پشیمانیخوردن که چرا گفتم.
سخندان پرورده پیرِ کهن
بیندیشد آنگه بگوید سخن
مزن بی تأمل به گفتار دَم
نکوگوی اگر دیر گویی چه غم
بیندیش و آنگه برآور نفس
وزان پیش بسکن که گویند بس
به نطق، آدمی بهتر است از دواب
دواب از تو، بِه گر نگویی صواب
تقاعد = کنارهگیری و بازنشستن و مصدر مجرد آن قعود است به معنی نشستن
مواظبت = پیوسته نگاهداشتن و نگهبانبودن
بزرجمهر = وزیر خسروانوشیروان بوده و ترجمه ی کلیلهودمنه منسوب به اوست. پندنامهی بزرگمهر در زبان پهلوی پس از اسلام باقی بوده و قسمتی از نصایحی که به نام بزرجمهر در شاهنامهی فردوسی آمده مأخوذ از همان پندنامه است.
بطیء = کند
مستمع = شنونده
دواب = جنبیدن، معنی اولِ آن مطلق حیوان است ولی بیشتر بر اسب و حیوان باربر یا سواری اطلاق میشود و در اینجا معنی حقیقی مراد است.
از کتاب فلسفهی پیادهروی:
پیاده روی شکلی منحصربهفرد از درگیری با جهان را امکانپذیر میکند.
پیادهروی سفری متفکرانه است که فراتر از عمل فیزیکی قرار دارد.
در حین راهرفتن میاندیشیم.
در وبینار امروز جملههایی از کتاب فلسفهورزی از تیموتی ویلیامسن خواندند و پیشنهاد دادند در نوشتن روزانهنویسی و گزارشنیک هم این مهم را به کار ببریم. خودمان و کارهایمان را به چالش بکشیم.
مطالعهی کتاب:
فصلی دیگر از کتاب مادران و دختران را به نام ددهقدمخیر میخوانم.
خشم و هیاهو از ویلیام فاکنر را میخوانم،خواندنش کمیسخت است.
برای ناهار ماکارونی پختم.خواستم متفاوت باشد علاوه بر ربگوجه، گوجهی رندهشده نیز اضافهکردم با فلفل سبز تازه و گشنیزخردشده، تندوتیز بود ولی تعریف از خود نباشد خوشمزه شدهبود. حضورتان سبز.
صبحم را با آزادنویسی آغازیدم. حلزونوار بیست و دو دقیقه و پانصد کلمه نوشتم. از «ترجمهی زخم» احمد عزیزی، «سونای تعالی» و «دوش معرفت» را به یادداشتهای گوشی افزودم. «نیستگاه»، «دوننواز» و «نوبال» را هم از «فرهنگوارهی فارسی خلاق» استاد کلانتری به فهرست کلمهبرداریام اضافه کردم. «سنگ صبور» صادق چوبک را با اشتیاق خاندم. تا محل کار پیاده رفتم. وبینار نویسندهساز را همراه بودم و با کتاب «فلسفهورزی» تیموتی ویلیامسن آشنا شدم. برای تکرارآموزی هم به دیوان حافظ تفال زدم تا دست نویسندهساز کامل شود:
کس نیست که افتادهی آن زلف دوتا نیست
در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست
چون چشم تو دل میبرد از گوشهنشینان
همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
امروزم را خیلی دوست میدارم. کمی شعر خواندم. خیلی صحبت کردم.با آدمهای جدیدی آشنا شدم و از گفتگوهایم لذت بردم. در نم نم باران به پیادهروی رفتم. کمی نوشتم. فیلم souvenir را دیدم و دوستش داشتم. در کل امروز برایم روز زیبایی بود و امتیاز بالایی میگیرد.
ساعت گوشی را تنظیم کرده بودم ولی با صدای شُرشُر باران یک ساعت زودتر از خواب بيدارشدم. با وجودی که پتو را کامل روی خودم کشیده بودم، ولی نوک دماغم یخ کرده بود. دیشب فراموش کرده بودم پنجره را ببندم. با این صدا مگر میشود از جا کَند. لالايي آسمان در تاريكی صبح میکشانَدت به رانت بعدی خوابی دلچسب. باید بیدار میشدم. مدرسه و درس پسرم . شروع هفته و شنبه و صبح قبل از طلوع. چرا رنگِ امروز شنبهای نبود! بیشتر به غروب شب سیزده بدر میخورد با کوهی از خستگی و تکالیف نانوشته، تا شنبهی اول هفته. چتر به دست راه افتادیم. آسمان پاره شده بود یا دقدلیِ این چند سال خشکی را سرِ زمين تشنه درمیآوَرْد. به قول “شاهرخ مسکوب” « این خاک سوخته تشنهی برف و بارانست.» اگر چتر نبود از در خانه تا ماشین خیس آب شده بودیم.
سالهاست چنین بارانی را ندیده بودم طبق معمول همه روزهای “غیر طبیعی”آب گرفتگی بود وترافیک. البته برای آقایان هر روز روز غیرطبیعیست. یک روز آلودگی، یک روز برف و باران و بندآمدن معابر و خیابانها، یک روز کمبود انرژی، یک روز جنگ. خلاصه آش شورباييست مدیریت بحران مسئولین شلمغز. در آزاد نویسی صبحگاهی کلمهی باران را مرکز سیبل گذاشتم با واژگان گلبارانش کردم.شد چند جمله کاریکلماتور «باران وقتی با عطر خاطرات ببارد شاعرانهتر میشود».
باشگاه پیلاتس و بعد نیم ساعتی پیادهروی با بارشی که نرمتر و مهربانتر شده بود.
ناهار داشتم شکر خدا.
تنهای تنها بودم.
سکوت را دوست دارم.
تنها صدای همراهم چکچک قطرات بر لبهی پنجره بود و تیکتیک ساعت. کتاب«خرچنگهای بلوری »دشتی را ادامه دادم. «تمرینجا»پر بار بود. هنوز جرأت نکردم مجدد کاری برای بازخورد بارگذاری کنم. باید خودم را احتمالا برای بک گازخورد جانانه آماده کنم. شاید هم تشویق ورضایت استاد.رخدادکی نوشتم. خاطرهای را برای خرده خاطره نوشتم ولی هنوز ارسال نکردم شاید موضوعش را تغییر دهم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم. هیچوقت فلسفه و کتابهای فلسفی خیلی مورد علاقهام نبوده. استاد به کتاب «فلسفهورزی از کنجکاوی متداول تا استدلال منطقی» پرداخت. میتوانم امتحان کنم خواندن این کتاب فلسفی را شاید علاقهمند شدم. قسمتهای کلمات و واژه برداری سه جلسهی گذشتهی وبینارها را دوباره گوش دادم و واژگان دوستان را یادداشت کردم. با همسر پیادهروی کوتاهی کردیم بسيار دلچسب بود.
و اکنونِ من در گزارش نیک
شدتان نيك
امروز روزی بود که انگار آسمان تصمیم گرفته بود تمام حرفهای نگفتهاش را یکجا با زمین در میان بگذارد. از همان اول صبح باران چنان شدتی داشت که آدم دلش نمیخواست حتا یک قدم از خانه بیرون بگذارد. راستش را بخواهی، من هم میلی به رفتن سر کار نداشتم. با خودم گفتم چه کاری است در این هوا از خانه بیرون بروم؟ اما کمی بعد از این تصمیم تنبلانهام پشیمان شدم. لباس پوشیدم و پیاده به سمت مطب راه افتادم. چه تصمیم خوبی بود. زیر باران قدم میزدم، موسیقی گوش میدادم و از تماشای خیابانهای خیس کیف میکردم. یک قهوه هم در میانه راه نصیبم شد تا این ضیافت کوچک بارانی کامل شود. گاهی آدم باید از برنامههای از پیش تعیینشدهاش سرپیچی کند تا زندگی را غافلگیر کند.
بعد از برگشتن به خانه و درست کردن شام، نوبت وبینار نویسندهساز رسید. با دوستان آزادنویسی کردیم و استاد درباره کتاب «فلسفهورزی» صحبت کرد. میان حرفهایش به جملهای رسید که حسابی ذهنم را درگیر کرد: «فلسفه اَبَر جاهطلب است.»
چه تعبیر درخشانی! فکر میکنم منظور از این جاهطلبی، میل فلسفه به دستدرازی به تمام قلمروهای اندیشه و زندگی است. فلسفه به جوابهای دمدستی قانع نیست. نمیخواهد فقط بداند یک چیز چیست؛ میخواهد بداند چرا هست، از کجا آمده و اصلن از کجا معلوم که آنچه دربارهاش میدانیم درست باشد؟ فلسفه حتا به خودش هم رحم نمیکند و پیشفرضهای خودش را هم زیر سؤال میبرد. انگار هیچ مرزی برای پرسیدن به رسمیت نمیشناسد. جاهطلبیاش هم از همینجا میآید؛ میخواهد تا جایی که ممکن است، جهان را از نو بفهمد. شاید فلسفه همان کنجکاوی سیریناپذیری باشد که حاضر نیست به اولین پاسخ رضایت بدهد.
بعد از وبینار، دلم خواست با موسیقی بنویسم. نشستم و گذاشتم کلمات بیاجازه از راه برسند. از دل آزادنویسی به کشف کوچکی درباره خودم رسیدم. من آدم کمحرفی هستم. نه لزومن از سر خجالت یا نداشتن حرف، بلکه بیشتر از سر احتیاط. انگار پیش از آنکه کلمهای را به زبان بیاورم، چند بار در ذهنم آن را بالا و پایین میکنم، جوانبش را میسنجم و بعد تصمیم میگیرم اصلن ارزش گفتن دارد یا نه. گاهی آنقدر در این بررسی و ملاحظه پیش میروم که فرصت حرف زدن تمام میشود. خلاصه، حرفهایم پیش از خروج از دهانم گرفتار مراحل اداری و نظارتی میشوند. همین کشف کوچک تبدیل شد به یادداشتی برای کانالم. جالب است که گاهی برای شناختن خودمان باید کمی بیشتر بنویسیم؛ نوشتن دقیقن همان راهی است برای شنیدن صدایی که در شلوغی روزمرگی کمتر به گوشمان میرسد.
بعد از آن در وبینار سارا چگنی حاضر شدم. درباره کتاب «سواد روایت» صحبت کرد و به نکتهی جالبی اشاره کرد. اینکه معمولن خودمان را از سه یا چهار سالگی به یاد میآوریم؛ چون پیش از آن، روایت روشنی از خودمان نداریم. البته این به معنای آن نیست که پیش از آن سن هیچ تجربه یا خاطرهای نداشتهایم؛ بلکه زبان و روایت نقش مهمی در شکل گرفتن حافظه زندگینامهای ما دارند.
این حرف مرا به فکر فرو برد. ما چقدر از خودمان را از طریق روایتهایی میشناسیم که دیگران برایمان ساختهاند؟ از قصههایی که پدر و مادرمان از کودکیمان تعریف کردهاند، از عکسهایی که دیدهایم و از خاطراتی که بارها شنیدهایم. شاید بخشی از گذشتهمان را نه به یاد آورده باشیم، بلکه به مرور از نو روایت کرده باشیم. انگار هر آدمی مجموعهای از خاطرات و روایتهاست؛ راوی زندگی خودش و گاهی هم شنونده قصهای که دیگران دربارهی او نوشتهاند. حالا فکرش را بکن، اگر روایت زندگیمان را تغییر بدهیم، آیا خودمان هم کمی تغییر نمیکنیم؟
شب که شد، کمی در تراس نشستم. برای خودم چای درست کردم و در حالی که باران هنوز مشغول نواختن موسیقی خودش بود، شعر خواندم. دلم هوای شعرهای سهراب سپهری را کرده بود. این سطرش را دوباره خواندم:
«چترها را باید بست، زیر باران باید رفت.»
چه دعوت ساده و زیبایی به زندگی. به گمانم امروز تمام روزم در پاسخ به همین دعوت گذشت. صبح زیر باران راه رفتم، عصر با موسیقی نوشتم و شب با شعر به تماشای باران نشستم.
امروز از آن روزهایی بود که ذهنم چند بار از پنجرههای تازهای به جهان نگاه کرد. از فلسفه به خودشناسی رسیدم، از خودشناسی به روایت و از روایت به شعر. زندگی همین مگر نیست؟ مجموعهای از رفتوآمدهای کوچک میان جهان بیرون و جهان درون.
حالا هم با یک فنجان چای و صدای باران، روزم را به پایان میبرم. فکر میکنم امروز سهمم را از جهان گرفتهام؛ باران و قهوه و فلسفه و چند صفحه نوشتن و مقداری شعر.
تقتق. به پنجره میکوبیدند. بالشت را گذاشتم روی سرم.
_ بگذارید ده دقیقه بیشتر بخوابم.
تقتق. دست بر نمیدارند. پرده را کشیدم و پنجره را باز کردم.
_ هورا.
دستهدسته نورها و هوای تمیز وارد اتاق شدند.
باد میرقصد و برگها کف میزنند، دفتر را گذاشتهام روی بالشت، بالشت را گذاشتهام روی پایم، پایم را گذاشتهام روی تخت. مینویسم و چای هم کنار دستم.
رویاهایی که دیشب دیده بودم را نوشتم. امروز از معدود روزهایی بود که اینطور در عالم خواب و رویا پرسه میزدم. خیلیهاشان را به یاد داشتم اما خیلیهاشان را از یاد برده بودم.
موقع پیادهروی کاغذ نداشتم. گوشی هم کنارم نبود. ایدههایم را روی دستم نوشتم.
کاش یک دستفروشی این اطراف بود آنوقت میتوانستم دست بخرم. چون دست خودم دیگر جا ندارد و از طرفی روی دست نوشتن بسیار خوشایند است.
امروز تصمیم گرفتم قبل از حرف زدن فکر کنم. چرا این حرف را زدم؟ چه احساسی، چه تفکری پشت این کلام است؟
بله حتما که گاهی بیمهابا، بی فکر، کلمات بیرون میریزند. در این مواقع میتوان نوشت. نوشت و علت را جستوجو کرد.
در فیلمی که دیدم مرد به کشیش گفت:
_ یه الاغ کوچولو رو کشتم. اتفاقی بود، ولی احساس بدی دارم.
کشیش به حالت تمسخر گفت:
_ به نظرت الاغهای کوچولو برای کسی اهمیت دارن؟
مرد گفت:
_ میترسم اهمیت نداشته باشن.
امروز من و انگوری افتادیم به جان واژهها. به هم چسباندیمشان، کتک زدیمشان، دوختیم و بریدیمشان. واژههای زیادی ساختیم به نظر بتوانیم چیزهای خوبی از آنها بیرون بکشیم.
روی تخت لمیدهام. تلقتلوق کیبور با صدای باران مخلوط شده است و توی گوشم میریزد. هوای خنک از روی پنجره سر میخورد و به آرامی کنارم مینشیند.
لیلی و باغهای جهنم میخوانم. هوا ابری میشود. لیلی روزهای بارانی را دوست دارد. ابوالخیر_گربهی لیلی_مرگ آدمها را پیشبینی میکند. عالیشا میرعبده، سرپرست پانصدتا گربه است و با آنها حرف میزند. کارآگاه دریکوندی، مثل یک گیاه پروندهها را حل میکند. پرستارِ لیلی، گوی خوشبختی دارد.
ساعت دو ظهر، استادشاهین تمرین جا را برگزار میکند. ساعت دو، هویتیافته و شناسنامهدار میشود.
من وسایلم را گم میکنم. اینبار شناسنامهام گم میشود. به آموزشگاه رانندگی نمیروم. گواهینامه، دوباره منتظر شناسنامهی من میماند. مامان غر میزند. من بیرون میزنم تا زیر باران پیادهروی کنم. بیشتر مردم احمقاند و روزهای بارانی در خانه.
جویبارک کنار خیابان، انعکاس رنگها را روی خودش سوار میکند. انعکاس رنگها، رنگینکمان میشوند و با جویبار میروند.
یک ساعتی در پارک قدم میزنم و برمیگردم. مامان وسایلم را پیدا میکند. اینبار شناسنامهام پیدا میشود.
ساعت پنج را نشان میدهد. مینشینم پای وبینار. یک ربع آزادنویسی را اختصاص میدهم به کیبورد. کیبورد، داستان خودش را مینویسد. دستهایم با ریتم آهنگ، روی کیبورد میچرخند و کلمات مندرآوردی ساخته میشود. به اشیا جان میبخشم؛ اینبار به کیبورد، تا تنبلیام را رمانتیک و جادویی جلوه دهد.
شنبه، ۱۶ آبان. شنبهها فارغم از کار در گاندو. راحتم. میتوانم کل روز را اگر اراده کنم در اینستاگرم بچرم یا در رختخواب بغلتم. صبح با آن درد خانمانسوز قدیمی در شکمم بیدار شدم. دردی که منشأش هرگز کشف نشد اما قویترین احتمالش آندومتریوز بود. پیگیری نکردم و نمیکنم. سه شب پیاپی خارشتر اکتفا میکند برای تسکین. تا ۲ بعد از ظهر از اتاق بیرون نرفتم. بعد که رفتم و دیدم ناهار عدسی بوده پشیمان شدم از بیدار شدنم. بعد از عدسی کمی اینستاگردی کردم و گفتم میروم شعر بخوانم. خواهرم گفت برای من هم بخوان و خواندم. چند شعر از سیمین بهبهانی که عجیب چسبید. بعد همچنان داشتم اینستاگردی میکردم که دلم سوخت. حیفم آمد که روز تعطیلم را هم مثل دیگر روزها بگذرانم در اینستاگرام. عصر مادر با نان سنگک تازه آورد و نان و پنیر و گردو خوردم با چای شیرین شده با قند که باعث حیرت است. گوشی را خاموش کردم و برس جاروبرقی را برداشتم و افتادم به جان موکت اتاق. هر ۳، ۴ روز یکبار چنین میکنم. اگر دیرتر شود اتاق پر میشود از مو و بیزارم از مو. سپس جارو کشیدم اتاق و راهروهای آشپزخانه را. چند وقت پیش یک کتاب آموزش یوگای قدیمی از یک دوست هدیه گرفته بودم. مت را پهن کردم و تمرین روز اول را انجام دادم. بعد حمام زدم. از آن حمامها که بهش میگویم حمام پسا افسردگی و تنم را تا جای ممکن میسابم. و حالا همه چیز در اطرافم آرام است. پس از یکساعت آزادنویسی نشستهام به نوشتن گزارش نیک و نه بابت ماندن تا ظهر در رختخواب پشیمانم نه گشتن بیهوده در اینستاگرام.
سلام کلاه نارنجی پر از گوزنم. امروز بازم کشیدمت بیرون مثل سال قبل. هرچند که به خیلی چیزها نمیخوری. میدانی چه کردم. هیچی درس نخواندم. امتحان تعویق خورد. البته جای این امتحان یکی کوچولوترش را گذاشتند. که شاید آن نیز لغو شود.
بعدش فیلم دیدم. Verity. داستان جالبی داشت. اما آخرش ناگهان همهچیز عوض شد و تصادفی بودنش را دوست نداشتم. پایان بازش را اما چرا.
یک داستان کوتاه از فلانری اوکانر خواندم. کمی از وسط داستان میگوید. برمیگردد به گذشته تا همان وسط. بعد ادامه تا آخر. شبیه کتاب فرانکشتاین.
دو فصل هم از کتاب کهنالگوهای پیرنگ خواندم. نکتههای جالبی داشت. مثلا اینکه نباید پیرنگ آنقدر واضح باشد که خواننده بفهمد. او باید فکر کند همهچیز تصادفی پیش میرود. مثلا تفنگی که ابتدای داستان بوده اگر خیلی واضح بهش اشاره کنی خب مشخص میشود چرا.
و میگوید دوتا پیرنگ اصلی وجود دارد. داستانی و شخصیتمحور. فکر کنم اولی را بیشتر دوست دارم. اما سیر تغییر شخصیت خودش سازندهی پیرنگ نیست؟ همهچیز برای همین است. نه؟
باهاش پاستا درست کردیم. و بعد یک قسمت از انیمهی سایبرپانک دیدم. خبر مهم این که افزوده شد به لیست انیمههای سریالی محبوبم. جایی بین مرد ارهای و جوجوتسو کایسن.
بعدش. البته بعدش نه. هیچکدام از اینها که گفتم به ترتیب نبود. دیگر. آهان. شروع کردم به تمرین آهنگ جدید. اصلا نشنیده بودمش. اما الان دوستش دارم.
وبینار نویسندهساز را هم بودم. اولش آزادنویسی کردیم و افکارم کمی نظم پیدا کرد. بعدش حرف از انگشتها بود و کلمهها. و کتابی دربارهی فلسفهورزی. کتاب خوبیست برای شروع. برای من.
آزی جون
این روزها
فکر میکنم.
به بهانهها
بهانههایی برای انجام ندادن
به ریشههایش البته
ریشههایی فرو خفته در خاکِ ترسهایمان
به تنبلیها
به هر چیزی الا آن که بیانش میکنیم.
از آن روز که دربارهی کار میگفتی
و بهانههای مریم را ریشهیابی میکردم
فکر میکنم
به این که بیا از این به بعد
هر جا که بهانهای شدی
ریشه سوزانیاش کنی
نتوانستی
بهانه را ببر
بگو نمیشود
نمیتوانم
یا هر چیزی
بهانه زده شدهام
از بس ماله کشیدهام
باید رو راست باشم
حداقل با خودم
بیا
بیا
بیا هر جا که ترسمال شدیم
قبول کنیم
رد نکنیم
باور کنیم
که هست
بپذیریم.
آزی زیبا
دست خودم را گرفتهام
میپرم از روی نشدنها
و اگر به سلامت گذشتم
تو را
و
تلنگر آن روز را فراموش نخواهم کرد.
خورشیدک سلام.
چشمهایم باز نمیشود. امروز عجیب بود. صبح میخاستم بروم باشگاه. نشد. تهران بارانی بود و ترافیک فاجعه. با اینکه زود راه افتادم با یکربع تاخیر رسیدم. کار و هوای بارانی. تمام شد. برگشتم خانه با سهنفر از همکاران. تنها بودم و همسفر شدیم.
بعد از ناهار رفتم سراغ وبینارها. استاد، شکیبا اسکاف، ساجده حقپرست و سارا چگنی. بعد از وبینار ساجده رفتم پیادهروی. یک شب بارانی و عالی. در پارک چند بار دور زدم. صندلیهای بارانشستهای را دیدم که مهرطلب بودند. عابری نبود.
بعد از وبینار سارا با خاهرم تلفنی صحبت کردم بعدو به سمت خانه رفتم. هدفون در گوشم بود. ناگهان زنی را دیدم دستش را بالا و پایین میکند. چیزی روی زمین افتاده بود. فکر کردم معتاد است. رفتم جلو. پسر جوانی بود. یکدفعه قلبش گرفته بود و سر خورده بود. پاهایش حس نداشت. بعد از پیگیری بالاخره آمبولانس آمد.
ساعت دهوربع بود. از وبینار سحر و ندا جا ماندم. خیس آب بودم. لباس عوض کردم. رفتم سراغ دولینگو. پیشرفتم رضایتبخش است. ساجده در وبینار خیالخانه تمرینی داد. نوشتمش. دوستش داشتم. تایپ کردم و در کانال گذاشتم. از دیروز هم به فکر نوشتن یادداشتی هستم. جالب است. و بعد به نوشتن ماجرای امروز میاندیشیدم. بالاخره گزارش نیکم را هم نوشتم اگر چه میان مستی و هوشیاری.
ساعت گوشی را تنظیم کرده بودم ولی با صدای شُرشُر باران یک ساعت زودتر از خواب بيدارشدم. با وجودی که پتو را کامل روی خودم کشیده بودم، ولی نوک دماغم یخ کرده بود. دیشب فراموش کرده بودم پنجره را ببندم. با این صدا مگر میشود از جا کَند. لالايي آسمان در تاريكی صبح میکشانَدت به رانت بعدی خوابی دلچسب. باید بیدار میشدم. مدرسه و درس پسرم . شروع هفته و شنبه ولی چرا رنگِ امروز شنبهای نبود! بیشتر به غروب شب سیزده بدر میخورد با کوهی از خستگی و تکالیف نانوشته تا شنبهی اول هفته. چتر به دست راه افتادیم.آسمان پاره شده یا دقدلیِ این چند سال خشکی را سرِ زمين درمیآورد. به قول “شاهرخ مسکوب” « این خاک سوخته تشنهی برف و بارانست.» اگر چتر نبود از در خانه تا ماشین خیس آب شده بودیم.
سالهاست چنین بارانی را ندیده بودم طبق معمول همه روزهای “غیر طبیعی”آب گرفتگی بود وترافیک. البته برای آقایان هر روز روز غیرطبیعیست. یک روز آلودگی، یک روز برف و باران و بندآمدن معابر و خیابانها، یک روز کمبود انرژی، یک روز جنگ. خلاصه آش شورباييست مدیریت بحران مسئولین شلمغز. در آزاد نویسی صبحگاهی کلمهی باران را مرکز سیبل گذاشتم با واژگان گلبارانش کردم.شد چند جمله کاریکلماتور «باران وقتی با عطر خاطرات ببارد شاعرانهتر میشود».
باشگاه پیلاتس و بعد نیم ساعتی پیادهروی با بارانی که نرمتر ومهربانتر شده بود.
ناهار داشتم شکر خدا.
تنهای تنها بودم.
سکوت را دوست دارم.
تنها صدای همراهم چکچک قطرات بود و تیکتیک ساعت. کتاب«خرچنگهای بلوری »دشتی را ادامه دادم. «تمرینجا»پر بار بود. هنوز جرأت نکردم مجدد کاری برای بازخورد بارگذاری کنم. باید خودم را احتمالا برای بک گازخورد جانانه آماده کنم. شاید هم تشویق ورضایت استاد.رخدادکی نوشتم. خاطرهای را برای خرده خاطره نوشتم ولی هنوز ارسال نکردم شاید موضوعش را تغییر دهم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم. هیچوقت فلسفه و کتابهای فلسفی خیلی مورد علاقهام نبوده. استاد به کتاب «فلسفهورزی از کنجکاوی متداول تا استدلال منطقی» پرداخت. میتوانم امتحان کنم خواندن این کتاب فلسفی را شاید علاقهمند شدم. قسمتهای کلمات و واژه برداری سه جلسهی گذشتهی وبینارها را دوباره گوش دادم و واژگان دوستان را یادداشت کردم. با همسر پیادهروی کوتاهی کردیم بسبار دلچسب بود
واکنون من در گزارش نیک
سال واژه: ساده
صبح که بیدار شدم باران داشت نمنم میآمد. خیال کردم مثل همیشه دو قطره که آمد حوصلهاش ته میکشد میرود پی کارش. اما نه، انگار این دفعه قبل از آمدن لحظهای که دوست داشت تجربه کرده بود که با حوصله آمده بود و خیال رفتن هم نداشت. پس به هوایش زدم بیرون از خانه، رفتم دانشگاه. کلاس که سوت و کور بود، زود هم تمام شد. بعد هم موکایی گرفتم تا آن بیحوصلگی بعد از کلاس را بشورد و ببرد.
وقتی هم رسیدم خانه، هنوز مادر از باشگاه نیامده بود. چقدر گلهای شمعدانی زیر باران با نشاط به نظر میرسید. آهنگی گذاشتم، همانطور که برای خودم قر میدادم، دستی هم به سر و گوش اتاقم کشیدم که صدای باز شدن در را شنیدم. خدا را شکر مادر از باشگاه جدیدش راضی بود. باشگاه قبلی دیگر چنگی به دل نمیزد.
بعد از ناهار هم چشمهایم را روی هم گذاشتم، رفتم به دنیایی خیالی. نویسندهساز را هم از دست دادم. خابهای درهمبرهمی هم به سراغ آمد، آسانسوری بود که فقط مردم یک شهر میتوانستند سوار شوند، اگر غیر از آن بود حرکت نمیکرد.
بعد هم به سراغ تمرین خردهخاطره رفتم. چقدر روزها بیخبر از احساس ما میگذرند. بعد هم توی کتابها گشتی زدم. امروز هم رفت خانهاش.
From باده علوی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم حاجیکریمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آیدا رئیسی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟