١۶ آبان
صبح با لغو شدن کلاس، خوشحال به ادامه خواب پرداختم. بعد از خواب راه افتادم و وقتی رسیدم دوستم را در سالن دیدم که حضورم را زده بود فلذا به کلاسی دیگری رفتم و به بحث های جنایی و غیر جنایی استادمان در باره مراجیعن اش گوشیدم و کوشیدم به اتفاقات افتاده نخندم و شأن درمانگر بودن احتمالی آینده یا نبودن آن را حفظ فرمایم.
در انتهای کلاس با دوستِ محبوبم نیم ساعتی حرفیدم و هر دو به این نتیجه رسیدم که تراپی لازمیم. البته خرابکاری که انجام داده بودم را به دوستم نگفتم چون اگر میگفتم دچار گاز خورد که هیچ روان خورد می شدم.
سوار اتوبوس که شدم دوست دوران راهنمایی ام را بعد از گذشت 2 سال دیدم و خوشحالی خود را بروز داده و از مصاحبت با او لذت مند شدم
البته ناگفتنی نماند که یخ بینمان به اندازه ناخودآگاه فروید بزرگ بود و کماکان نیز بزرگ ماند.
به خانه آمدم و وبینار استاد را گوش دادم در مورد فلسفه ورزیدن استاد کتابی خواندند که بیش از پیش به دنیای فلسفه علاقمند شدم
وبینار های زیادی را شرکت کردم و لذت بردم.
از نیلا متنی در کانالش خواندم و به نوع بیان اش بالیدم.
چقدر خوشحالم که در جمع دوستان فرهیخته ام هستم. بینهایت خوشحال و راضی از زندگی.
قسمت پایانی شب را به کار اختصاص دادم و احتمالا هم مادران و دختران را پیش ببرم.
امروز بسی دردمند شروع و آرام به اتمام رسید.
خداروشکر
بابالنگدراز عزیزم، سلام.
امروز را زندگی کردم. پس از چند روز کرختی و بیحوصلگی برگشتم به زندگی. به کلاس رفتم. تمرینجا و نویسندهساز را بودم کماکان. یادداشتی هوا کردم و گشتم در مجازی. دنبال خیلی چیزها بودم. یکییکی خواستهها و نیازهایم رو میشدند. آه بابا. آرزوهای انسان تمامی ندارند. با دوستِ همکلاسی گپ زدیم و از برنامههامان گفتیم. با هماتاقیها هم همینطور. برنامهی جاروی اتاق را نوشتم و زدم به یخچال. بابا، نوشتن به همهچیز میتواند نظم دهد. بارانی بود امروز تبریز. هوا بوسیدنی و نو شده بود. دل من که رفت. به داییزادهها تسلیت گفتم. پدربزرگشان فوت شده. حالی هم از مادر پرسیدم. دلم تنگست برایش. در کانالهای همسفران گشتم و براشان کامنت گذاشتم. چه دوستیهایی که شکل نگرفته از دل همین تعاملها. با مریم ابراهیمی کوچک درددلی کردم. مریم، دوست خوبی است بابا. مهربان و دلسوز و خلاق و کوشا. همین بابا. امروز اینطور گذشت بر من.
دوستدار تو، مریم
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
انگیزشی نه، اما انگیزهبخشان گزارش نیک مینویسم. برای خودم انگیزهبخش است. میتوانم گولزنان هم بناممش. چطور؟ خب، به خودم میگویم: قووول میدهم، قووول میدهم کوتاه بنویسم؛ فقط در چند جمله بگویم که از چتر خوشم نمیآید، از چتر سیاه هم که اصلن! اما از سرماخوردگی بیشتر بدم میآید. برای همین، صبح بهزور مامان و ترس خودم از مریضی، چتر سیاه را برداشتم و دستکم کمتر خیس شدم. در راه، مادر و دختری را دیدم. دختربچه کلاساولی بود یا نهایتن کلاسدومی؛ از آن بچههایی که هنوز خیلی ریزهمیزهاند. مادر چتر صورتی کوچکی دستش گرفته بود و جلوتر از دختر راه میرفت. دختر طفلکی هم زیر باران، هرچه میکرد به مادر نمیرسید و حسابی خیس آبکشیده شده بود. با خودم گفتم: این آیندهی توست، وقتی مادر بشوی؛ و حتا شاید تاسفبارتر از این!
هوا خیلی خوب بود. بعد از ناهار هم باران همچنان میبارید. برای خودم قهوهای درست کردم و به دوستکارم گفتم پنجره را باز کند تا بوی خاک باغچه و هوای خنک، لذت نوشیدن قهوه را دوچندان کند. اما خب، همکاری زودتر از ما جنبیده بود و پنجره را باز کرده بود تا غذای پر از سیرش را کنار آن بخورد. این شد که قهوه را بهجای بوی خاک، با بوی سیر نوشیدم. دوستکار دیگری هم برای خنثا کردن بو، اسپری نارگیلِ داو زد؛ که البته حاصلش تولید رایحهای تازه بود. پیشنهاد میکنم اگر میخاهید تا همیشه تنها بمانید، رایحهی «سیرداو» یا «سیرنارگیلِ داو» را امتحان کنید.
در راه برگشت به خانه، طبق عادت هرروزه به مامان زنگ زدم تا وسوسهاش کنم و به پیشنهاد او خوراکیای بگیرم که با هم بخوریم؛ اما اینبار هم دیر جنبیده بودم. او زودتر وسوسهام کرد. خودم را بهسرعت به خانه رساندم. جایتان خالی، دلتان نخاد، آش درست کرده بود؛ چه آشی! پر از رشته. بیشتر نمیگویم که به هوس نیفتید. آخر شب هم به پیشنهاد دوستی، سریالی ترکیهای دیدم. بُخل میورزم نامش را بگویم تا شما هم ببینید؛ شاید هم دیده باشید. بههرحال، نخاهم گفت. فقط بدانید شاهکار است. دوست میگوید.
راستی، صد سال تنهایی را هم همچنان دارم میخانم. جملهی «قلبش بدون غم پیر میشد.» را هم به فایل ذهنِ مخفیِ کلمه/جملهبرداریها اضافه کردم؛ که بعدن بیشتر راجع به این ذهن دوم یا مخفی خاهم نوشت. قوووول میدهم.
صبح با صدای باران بیدار شدم. چه چیز میتواند تا این اندازه به زندگی نزدیک باشد؟
درس خواندم تا چهارِ بعد از ظهر. البته ساعت دو رفتم تمرینجا. گفتن ندارد که چقدر خوش گذشت.
به تلافی دیروز زدم بیرون. رفتم شهر کتاب تا دفتر شعری از بیژن نجدی بخرم، نداشتند. «پارچهفروش عاشق» از محمد صالح علاء را خریدم. مجموعه یادداشتهایشان است. بلافاصله سمت کافهی محبوبم رفتم تا ندید بدید مآبانه بخوانمش. میانهی راه فهمیدم هفتاد هزار تومان کشیده. برگشتم و گفتم خانم کم کشیدید. درست کشیده بود. کتاب چاپ قدیم بود و پنجاه هزار تومان قیمت داشت. احساس کسی را داشتم که در زمان سفر کرده. توی ایرانِ ۱۴۰۵ کتاب پنجاه هزار تومانی شبیه به رویاست.
چند دقیقه بعد توی کافه بودم. یادداشت اول را خواندم. از ملال گفته بود. دوستش داشتم. میشد راجع بهش فکر کرد. کم پیشمیآید کتابی به دلم بنشیند. اینکه هرچیزی باب مِیلات نباشد هم خوب است و هم بد. خوبیش به آن است که سطل آشغال نخواهی بود. بدیش هم به آن که چون از هرچیز کیفور نمیشوی پس در زندگی لذت کمتری خواهی برد. انگار کافور قاتی گِلات کرده باشند.
بعد از خواندن یادداشتِ اول، آزاد نوشتم. فکر میکنم طویلترین آزادنویسی عمرم بود. خطهای آخر، ماهیچههای بازو و ساعدم درد میکردند. بعد از کافه پیادهروی کردم. از آنها که استاد میگوید نوعی آزادنویسیست. مسیری که باید تاکسی میگرفتم را پیاده رفتم. توی راه نانوایی نان بربری دیدم. زبان داشت. میگفت چرا اینقدر تیتیشمامانی هستی که تا الان توی صف نانوایی نماندهای؟ پس پیچیدم توی کوچه و مانند شوتترین موجودِ هستی خیره شدم به جاکارتی نانوایی. خانمی گفت اگر تکنانه هستم کارتم را بگذارم پشت کارت او. گذاشتم و زل زدم به دست نانوا که از قضا پسری حدودا ۷-۲۶ ساله بود. آنقدر خیره بودم به حرکاتش که گمان کرده بود از او خوشم آمده، گهگاهی لبخند میزد. همهچیز را با دقت ثبت کردم توی ذهنم. تازگی هرجا میروم همینکار را میکنم. توی نوشتن به کار میآید.
خلاصه از اینجا تا خراسان درود به اولین مخترع نانبربری. تا خانه نصف نان را خوردم و نصفهای به مامان رسید. شب، فایل وبینار ساجده حقپرست را شنیدم و متمایل شدم به ادامه در هفتههای آینده. باقیش را درس خواندم و حالا هم گزارش و بعد خواب.
راستی رخدادکی هم نوشتم.
۱۶ آبان| شمارهی چهل و سوم
اضافات: آن ۲۰ هزار تومان اضافه، مربوط به خودکاری بود که خریدم.
سالواژهام: ارتباط
از این نام به آن نام. باید قوطی تازهای بیفزایم به جعبهی مدیریت دانش شخصیام.تو سالن انتظار و مکانهایی چون آن که تمرکز نمیطلبدمان، میشود نگاهی به آن نامهای تازه انداخت و دربارهشان جستوجو کرد. دوست دارم کار ستاری را از آن جهت که اسم روی اسم میآورد هی. و از جهات بسیار دیگر نیز.
امروز برحسب تصادف، چیزهایی دیدم. چندی پیش از استاد کلانتری دربارهی پورداود پرسیدم و زندگیاش. ایشان گفتند که همین چندی پیش کتابی در این رابطه چاپ شد. جستم را جوییدم و یافتمش. چاپ سال نود و شش. ذخیره نکردم عنوان را و حالا به هر فتحهای، کسره میکنم نمییابمش. امروز اما در پاورقی کتابی، زندگینامهای قدیمیتر از آن دیدم «زمان و زندگی استاد پورداود» بخشی از کتاب را هم آورده بود که در آن، نویسنده پورداود را با بلاش و فردوسی یکی میدانست.
اصل موضوعهای هم مرا به فکر فکریشهی دیشب، فرو برد: «هرچه پاک و حق است، از آن ایران باستان است و هرچه از آن ایران باستان نیست، زشت و ناپسند است.» چنین اصل موضوعهای طبق آن معیارها که از الهه آموختم، اصل موضوع محسوب نمیشود. کو کاراییاش در همهی جنبههای زندگی؟ در وبیکاری آن را مطرح میکنم.
پیادهروی رفتم و تمرین و زبانخانی
صبح قبل از صدای آلارم گوشی بیدار شدم. غر زدم و گفتم که نمیخاهم بروم تمرین. الکی چشمهایم را بستم و دیدم نمیشود. انگار تنبلی میکنم و قضیه بیخابی نیست. رفتم و چه کار خوبی کردم. هوا خنک بود. برنامهی تمرینم جدید بود و باحال. امروز با بچهها بودم. باب اسفنجی دیدیم و چند تا کارتون دیگر. نهار لپهپلو پختاندم برای اولین بار. شام اشکنهی گوجه درست کردم. کلن شبهای پاییز و زمستان دوست دارم توی آشپزخانه باشم. شیربرنج و فرنی و شلهزرد و آشرشته و سوپ درست کنم. کیک و نان و پیراشکی بپزم. به نظرم وقتی قابلمهای روی اجاق گاز هست و سماور قل میزند، یعنی زندگی هنوز زیباست. بوی کیک و نان در خانه که دیگر حرف ندارد و تمام کدورتها را میشوید. شاید هم من شکمو هستم.
گزارش هفتاد و دو
سالواژه: تبدیل
امروز هفت صبح بیدار شدم. علتش سرما بود.
کنار پنجره نشستم. بارونم میبارید. نمنم. ماشینارو دیدم که چطور هولهولکی حرکت میکردن. هوای این ساعت یه سوزی داره که منو میبره دوران مدرسه. یاد مدرسه افتادم و اصن حالم بد شد.
یعنی اگه کسی بتونه درک کنه چقدر عامیانه نوشتن سخته برام. اما تو این گزارشم امتحانش میکنم.
هنوز که تو فاز ترجمهی زخم دیروز بودم. تو گوگل اسم احمد عزیزی رو سرچ کردم. دلم سوخت از اینکه چقدر رنج کشیدن و اگه سالهای پایان عمرشون سلامت بودن چه آثار دیگهای میتونستن خلق کنن. خدا رحمت کنه.
ساقهطلایی و چاییم را نوشیدم. قرصمو بالا انداختم.
بعد کومان دیدم. ولاگ یک روز پاییزی. خوش گذشت به چشمام.
بعد بیست و پنج دقیقه آزادنویسی رو با وبینار ۵۵۰ انجام دادم.
بالاخره تیرامیسو توپی درست کردم. از کافهها به صرفهتر شد و چه بسا خوشمزهتر و پروسهی آمادهسازیش لذتبخشتر.
غروب پیادهروی کوتاه و بیثمری رفتم. بارون میبارید اما حس آرامش بهم نمیداد. بیشتر یه جور دلتنگی رو درونم زنده میکرد.
شام هم پس از مدتها بعد از رژیمم پیتزا خوردم.
سرخ و سیاه دیدم.
حالا هم قراره ادیسه ببینم.
فعلا خداحافظ.
گزارش نیک امروز
چند روزی بود نبودم. بیحال بودم و حوصله هیچچیزی رو نداشتم.
امروز صبح خواب عجیبی دیدم. خوابی که دیدم قشنگ میشه ازش داستان درآورد و فیلم ساخت. از این خوابا زیاد میبینم. بخاطر همین برای اینکه یادم نره قشنگ همه رو نوشتم. بعدش برای وبینارم تمرین کردم. یهو ساعت رو نگاه کردم ۱۱ بود. ناهار گذاشتم و تا ناهار حاضر بشه یکسری کار انجام دادم. بعد ناهار استراحت کردم و بعدازظهر از ساعت ۶ تا ۹ و نیم شب کار کردم. بعدش چرخ زدم تو یوتیوب و شام خوردم الانم میخوایم فیلم ادیسه رو ببینیم.
زهرا موحدی
” سلام مورچه”
چرا امروز ۵ بار نخدندون کشیدی؟
۳ بار مسواک کردی؟
۴۴۲۱ گام پیمودی؟
ده صفحه کتاب خواندی؟
۹ ساعت کار کردی.
یک ساعت تمدین نوشتن داشتی.
یک نارنگی و یک خرمالو خوردی.
دو بار ناهار خوردی
سه تماس از دست رفته داشتی
۵ دقیقه در وبینار خطخطی بودی
سه عکس از دیدههاین در کاگال ” از معماری” فرستادی.
چرا از کفشهای رقصت عکس گرفتی؟
از فاشق و چنگال تا سشوار سفری
چرا هوای بیابان لوت کردی؟
چرا هوس بستنی شکلاتی زیر باران کردی؟
چرا به دونات شکلاتی با قهوه اسپرسو هم فکر کردی و به پیتزای مخلوط تند
چرا با سوزش کمر و گزگز پا مچاله نشستی؟
چرا گزارش نیک ترکیبی از کارهای نانیک و نیک شد؟
چرا یک بامداد بیداری و بعد از ۱۲ گزارش مینویسی؟
چرا از ریزاقدامهای مربوط و نامربوط نوشتی؟
راستش بدجور شاکی شدم از خودم.
بگو بابت چی؟
بیتوجهی
به چی یا کی؟
به هر چی یا کس
چطور مگه؟
اینقدر بگم که از امشب قرار گذاشتم واسه هر کاری طرج پایانی بزنم بعد بهینه کنم به جای اینکه طرح اولیه بزنم و بهبودش بدم.
هر چه اصل و فرعه تو فرآیند تصمیمگیری و انتخاب تا کارکردهای مغزی میگه اگه اولش، آخرشو بدونی انوقت از آغاز کمتر بیراهه میری تازه نگران نتیجه هم نیستی چون از اول داریش
توی مسیرم گیج نمیزنی چون مقصد جلو چشمته اگر هم کنجکاو شدی از مسیر دیگه بری اون نصکیر مقصد کمکت میکنه آبادی انتخابت باشه نه برو بیابون
خلاصه تهش را تصور کن بعد تلاش کن بپزیش
هدایت،
این یکی را از گزارش نیک زهرا هادی به ارث برمیدارم.
هدایت ِ صادقی. چوبک ،چوبِ کوچک. چوچیخ موچیخ.
فرهاد مهراد، مهراد فرهادی به سانِ سحر فرهادی.
صادقانه بگویم ویرانم. امروز مهسا را دیدم. پشت گوشی. سیگار کشید. بهش لبخند زدم. هوا هوای مردن است. به مهسا و نرگس و هر کسی که امروز پیادهروی کرد حسادت میکنم.
امروز جلسۀ ششم یا هفتم است؟ به هر حال یک هفته دیگر مانده. تکالیف دشوار.
دیشب خواب دیدم با تفنگ به خودم شلیک کردم و اینها.
امروز آقای تعمیرکار دوباره اومد و بالاخره شوفاژها درست شدن..
چایی که در دمای گدازه های آتشفشانی باشد موردعلاقهم است.
امروز وسط ویدیوهای اینستا شوهر موردعلاقهم را پیدا کردم.
مداد را به شکل قلم، تراش دادم و احساس رضایت دارم.
یاهو.
شاهین عزیز
امروز بیشتر وقتم را گشتم. در طاقچه. برای کتابی. کتاب را نیافتم. بسیار چیزهای دیگر یافتم . از جمله کتاب های با عنوانهای وسهوسهانگیز برای من. / هر برند یک قصه است/ قصههایی که میچسبند. / الفبای ندیدن سری هم به نشر اطراف زدم. عنوانهای نظرانداز نگاه کردم. معرفی کتابها را خواندم و فهمیدم . بله این نشر نشری است. با کتابهای قابل اتکا برای کارهای جدی. این طاقچه هم به نظر من از جنبهیی کارا است. از جنبهیی آسیبزا است. کارایی آن، از جهت دسترسیپذیری در مکانها و زمانهاست. آسیبزابودن اشارهدارد به دورماندن از کتابکاغذی و دامنزدن به حواسپرتی بسیار به وقت تورق کتاب.
…………………….
از شنبهی روز
آزادنویس. آزادنویسی امروز راه داد به خلاصهی طرح پدرخوانده که به درک بهتر رسید/ شرکت در جلسه ی تمرینجا نوعی مرور نکات نویسندگی خلاق میشود. خاندن دفترچهی خاطراتو فراموشی/ شرکت در وبینار راوی دستبخت خانم چگنی / مرتب کردن. سبد دانششخصی/. خاندن رودراوی.
برسد دست شاهین کلانتری.
دوباره من ماندم و صدای چرخِ ماشینها بر آسفالتِ خیس. چندوقتیست ماه را در پنجره نمیبینم. نگرانش شدهام. رفتگر کوچه امشب زودتر آمده. از ایشان هم مدتی خبری نبود.
خوابم میاید و دارم به امروزم فکر میکنم. احساس میکنم مغزم خوابیده است و من تنها ماندهام. نمیتوانم روزم را بهخاطر بیاورم.
دمِ ظهر بود که بیدار شدم. البته هوا طوری بود که انگار غروب است. به قولِ خودم:« امروز خیلی پاییز بود.» لذت میبرم از روزهای اینچنینی. مدام در اتاق بوی باران میآید و مستم میکند. بعد از ناهار و نماز هوا رسما تاریک شده بود. لباسهای تمیز را سرجایشان گذاشتم و لباسهای گرم را از خواب تابستانی بیدار کردم.
در کمد برایشان جا پیدا کردم و تقریبا یک ساعت و اندی مشغول لباسها بودم. بعد از آن هم نماز مغرب و حمام و جمع و جور اتاق. بعد هم یادداشت روزانه و سهمِ مطالعه امروز. بازهم برای فروغ خرجش کردم. از شعرهای تصویری لذت میبرم و شعرهای فروغ تصاویر محشری دارند.
یک صفحه شعر میخوانی و به اندازه دو صفحه برایت قصه میگوید و زندگی نشانت میدهد. سریالِ جدیدِ آیدا پناهنده این روزها درحال پخش است. دو قسمتِ جدید را ندیده بودم. غروب مشغولِ تماشایِ آن دو قسمت بودم. انگار دیگر هیچکاری برای انجام دادن وجود نداشت. به ناچار سراغِ ویدیوهایِ یادگیریِ کامپیوتر رفتم. از تکنولوژیِ این دوره زمانه هیچ خوشم نمیآید. مگر ماشین تایپ چه مشکلی دارد؟ بعد از تمامِ اینها، دیگر روز از میان رفته.
زیر پتو میخزم و ادامهی کارهایِ بیست و دوم را انجام میدهم. هرشب ذهنم درگیرِ مسابقه ادبی جلال میشود و هرصبح که بیدار میشوم هیچغلطی برایش نمیکنم. حتی فکرم درگیر میشود که شاید کسی برایِ گزارشهایم کامنتی بگذارد. البته محال است. مثل اتاقِ بایگانی که حسابی سکوت و سرما برقرار است.
اما خب فکرم فقط درگیر میشود. حوصلهام همراهی نمیکند از میانِ صدها گزارش بگردم دنبالِ سالادِ کلماتم. البته بین خودمان بماند،
روزهای اول این کار را میکردم…
باشد که رستگار شویم.
_ صبح، سرما مثل خرگوش سفیدی از پاها میپرد به گوشها، گونهها و دستهایم. پیشانیام را قلقلک میدهد و گردنم را مورمور میکند. میخاهم بخابم، اما صدای خشخش و کوبیدن درها به هم نمیگذارد. هی میپرم. تو صبحها عین موش میخزی توی آشپرخانه و بین ظرفها میلولی. من هم به هوای تو هی پلک باز میکنم و دوباره به بیخیالی میبندم. هوا فوق ابریست. چه بارانی! چه نور کمرنگی پشت پرده چشم میپراند. خانه بستنی نسکافهای شده انگار. صدایم میزنی. بلند میشوم. لباس گرمت را پوشیدهای؛ همانکه رنگش شکاری بود. خمیازه میکشم تمام مسیر را. برفپاکن، باران و آسمان و خاب را با هم هل میدهد به چپ و راست.
به خانه میرسم. هنوز در سرم پوستر خیالخانه میچرخد. دیشب تا کِی درگیرش بودم؟ فکر نمیکردم برسانم. لینک را چک میکنم. فایلها را بار میگذارم توی پوشهها. دینگ دینگ دینگ! فاطمه پشت هم پیام میدهد: کجایی؟ بیا که الان غیبت میخوری و حذف میشوی. هوش از سرم میپرد. یادم رفته کلاس مجازی داشتم. فوری آنلاین میشوم و الکی حاضرکی میزنم. بخیر میگذرد. فکریجاتم را مینویسم روی کاغذ برای وبینار عصر. بنر را منتشر میکنم. با زری گپ و گفتی میکنیم. کلاس مجازی میشود. پیام میدهم: ها ها ها! کلاسم مجازی شد. من خانهام. تو را هم سیلاب میبرد. بای بای! کرمم را ریختهام و حالا پوستر را در اینستاگرام میگذارم. به کانال دوستانم سری میزنم و میخانم.
کلاس میآغازد. استاد حسابی کُفری و کلافه است؛ با هزار تاسف که چرا نیامدهایم در این هوا به کلاس و چرا چپیدهایم توی خانهها. قدغن میکند که آخرینبار باشد درخاست کلاس آنلاین میدهیم. بعد بچهها ارائه میدهند؛ دربارهی هنر تبلیغاتی. خیلی تمرکز ندارم و گوش هم نمیدهم. بعد صداها را گوش میدهیم. قرار بود در ادامهی مبحث هنر صدا، هرکدام چیزی ضبط کنیم و در گروه همرسان شود؛ صدای محیط یا اشیا یا خاطرهها. من بریدههای یک ثانیهای از سفرم به بوشهر را گذاشتهام تا حس گذر لحظهها، آدمها، دریا و حال و هوا را به شکلی فشرده نشان بدهم. البته ویدئو را عید دو سال پیش برای استوری اینستاگرام ساخته بودم، اما صداهایش را مرتبط دیدم با بحث. استاد خیلی خوشش آمد. در دیدگاه همین یادداشت با شما هم همرسان میکنم.
_ لقمهای غذا خوردم. با مامان حرف زدیم. نگرانم بود. نگران نباش مامان؛ از پس همه چیز برمیآیم. برنیامدم، برمیگردم خانه. تو برایم سوپ جو درست کن، من هم سُر میخورم زیر پتو.
_ مینشینم به نوشتن. کلاس تمام شده و انگار نمیدانم باید چه کنم. انگار خدا یک قلب گذاشته وسط بازی و گفته: من اگر سازندهی بازیام، حواسم هست کجا برایت جان تازه بکارم. زود بیا ذخیرهاش کن. کاش خدا نشانم میداد برای ادامهی بازی کدام مسیر را بروم بهتر است؟ کمپین تبلیغاتی دوشنبه؟ هوف! حوصلهاش را ندارم. صفحهآرایی پنجشنبه؟ هومممم؟ هنوز ایدهاش دندانگیرم نیست. پایاننامه؟ این یکی را هستم. مطالبش را جمعآوری و دستهبندی میکنم. البته قبلتر صحبتهایم را برای وبنیار مینویسم. دینگ، دینگ! پست آمده. بالاخره مهمان عزیزم رسید؛ کتاب دوستداشتنی پیادهروی با ماه. پیام تشکر میفرستم برای گلیخانم با گل و بوسه. دوست دارم توی وبینار مصادف شدن همهی اینها را تعریف کنم.
یک فکر قارچی اضافه سبز میشود توی کلهام:
شام چی بپزم؟
دوباره پکر میشوم. به خدا فکر میکنم و بازیِ آفرینشی که ساخته. الحق که ما هم بندهی همین خداییم، بگو چرا؟ چون وقتی بازی میسازیم، به بازیکننده اختیار میدهیم، اما در چهارچوب داستان، گرافیک، مرحلهبندی، درجه سختی و چیزهایی که خودمان تعریف کردهایم. یک اختیار کاملن اجباری. یک دموکراسی کاملن دیکتاتوری. از همینجا معلوم میشود که خدا طناز است؛ سر شوخی دارد با بندههایش. و خدا خلاق است. هرچی میآفریند، هنرمندانه است. و خدا، به یک تکهی بزرگ و غلیظ از بندههایش میماند انگار. از آن بالا همهی کُدهای نرمافزاری بازی را بلد است. قصهگوست؛ سناریو مینویسد و ما هم وول میخوریم توی فکرهایش. کاش خدا به نتیجه میرسید که بالاخره شام چی بپزم؟
_ عصر میرسد و تالاپتالاپ استرس. حرفها پس و پیش از ذهنم میپرند. از یک جا به بعد رها میکنم. چرا همه چیز سر جایش باشد؟ خب، بپرند، نباشند، قاطی شوند. وبینار را میآغازم. از ایدهی خیالخانه میگویم؛ از حال و هوایی که قصد دارم صمیمی و مشارکتی باشد، ساختارش را شرح میدهم و افقی که برای آن در نظر دارم. قرارمان هفتهی بعد در مهمانخانه است. بعد به اتاق خیال سر میزنیم و چیدمانش میکنیم.
ادامه:
در اتاق خیال من خرگوشی سفید و وحشی لانه دارد. رام نمیشود به هیچ دستی. میپرد و میجهد برای خودش. میزها، چوبهای گردواند با سنجابهایی که یواشکی خزیدهاند آنجا؛ پر از تودههای گِرد و توپر از خزه و شاخههای خشک. در ستون دیوارهایش، تنهی درختهای کاج و بلوط با دارکوبهایی که یکصدا میکوبند و یکباره خاموش میشوند. روی میز چند لیوان یخمک و چوب شور. یک کاسهی سر پُر از سکههای 500 تومانی با دورخط نقرهای. کتاب فارسی دوم دبستان که باز مانده روی صفحهی شعر زردآلود. دو جفت چشم درخشان ببری سیاه، چراغ اتاقم شده. با لکهای مشکی، شبیه خط قلممو، که مچاله شده گوشهی اتاق و رو به پنجره اندوههایش را مینگرد. چند جفت بال فرشته آویزانند از سقف. لاکپشتهای نینجا و قهرمانهای وارکرفت و خونآشامهای پیکسلی هم یک گوشهی دیگر به سروکلهی هم میزنند. روبهرو، پیکاسو شعرهای حافظ میخاند و ادامه نمیدهم تا سم بیشتری به ادبیات اضافه نکرده باشم.
بعد فرض میکنم بابا پا گذاشته توی اتاق؛ هیچی نمیگوید، فقط چپچپ نگاهم میکند یا غره میرود با چشمهایش که: تو چقدر سهلانگاری دختر؟ این چه شلختهبازاریست؟ شماتتبار، پایش گیر میکند به یک مشت ابر مچاله. کرهی جغرافیا را کنار میزند. مشکل شخصیتهای رایانهای را حل و فصل میکند و میفرستد پی بازیشان. کتابها را میبندد و گوشهای منظم میچیند. از ماه میپرسد: این وقت شب اینجا چکار میکنی؟ به خیالِ درازکشم میگوید: پاتو جمع کن بچه. به رویاهایم توصیهی اخلاق و قناعت میکند. به ستارهها گیر میدهد که چرا وسط خانه ولو شدهاند. پنجره را باز میکند تا لکهی غمگین هوایی بخورد. از صدای فکرهایم کلافه میشود. با پیکاسو حال نمیکند، اما در کمال احترام و عرض سلام و ادب، حافظ را برمیدارد و میخاند: «به بوی نافهای کآخر صبا زان طره بگشاید / ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها».
همین.
شب حکایتی از سعدی میخانیم و میخابیم.
راستی، وقتی پیش از وبینار پیام دادی برایم آرزوی بهترینها داری، قلبم خرگوشی شد با گوشهای افتاده؛ خرگوشی که دلش میخاست همهی هویجهای جهان مال تو باشد.
امروز تمام روتینم را تقریبا به جز روتین شب انجام دادم و راضی کننده بود
از تمرین تئاتر به بعد هم که افسردگی موقت را تجربه کردم
حرفی برای گفتن نیست
به امید احساسات یعنی همان ابر های بهتر در اسمانم
سر راه رفتم پیش عزیز قلبم، شاید تا مدتی نتوانم به دیدنش بروم. اشکهایم از باران درشتتر بودند. به گمانم دیگر حرفهایم با او رنگ و بوی شادی نخواهد گرفت، همانگونه که زندگی بی او.
غصهام را برداشتم بردم در جادهای که زیر باران و ترافیک کمر خم کرده بود و نتوانست غصهی مرا هم به دوش بکشد، وزن غصهام بیشتر شد. با غصهای که اضافهوزن پیدا کرده است چه باید کرد؟ چه رژیمی موثر خواهد بود؟
خودم را درگیر کار کردم تا همین نیم ساعت پیش. اگر امشب نخوابم میشود سومین شبانهروزی که نتوانستهام بخوابم از خستگی زیاد.
پروردگارا، غصههای ما را با مهر خود سبک کن که این بار گران در طاقت شانههای نحیف ما نیست.
صبح شنبهای که همهی شهر تعطیل شدهاند و تو نه، به لعنت خدا نمیارزد. تمام روز منتظر بودم هشدار سیل واقعی شود. ولی همش همان باران و آبگرفتگیهای همیشه بود. اما امان از رعد و برقها اسماعیل. پشمافکن و استخوانلرز. دیشب دو بار از خواب پریدم با غرششان.
توی بیمارستان اورژانس رفتیم و آیسییو. استاد یکی از بیمارها را مرخص کرد، چون گفت بهتر است روزهای آخرش اینجا تباه نشود. میبینی؟ بیمار جلوی چشمت دارد میرود و کاری از دستت برنمیآید. تو میمانی و غم روزهای آخر کسی را به دوش کشیدن.
با هزار منت راضی شدند که ساعت ۱۰ خروج بزنیم و برگردیم. باران میبارید و آسمان بیخورشید بود و کدر. پیاده برگشتیم. تازه شدم. تا رسیدم بستهی کتابهای جدیدم را گشودم و ذوقمالی شدم.
مرواریدِ اشتاینبک راخواندم و “جمعه را گذاشتم برای خودکشی” از پیمان هوشمندزاده. نویسنده زور میزند فلسفی بنویسد و خب، زشت از آب درآمده.
تمرینجا بودم و بعد نویسندهساز. بینشان هم خواب. توی وبینار با کرختیِ هنوز کامل بیدار نشده آزادنویسی کردم و حسی مثل نوشتن صفحات صبحگاهی بود. وقتی که هنوز مغزت را به روزمره نیالودی و بکری.
بعد صف صبحانه بود و شام پختن و ظرف شستن و قدمزدن توی باران. توی گوشهایم وبینارها در جریان. وبینار خیالخانهی ساجده که حین هم زدن گوجهها، توصیف خانهی خیالم را نوشتم. خانهای که خوابگاه نباشد و آشپزخانهاش تمیز و مال خودم. خانهای با پنجرهای رو به درختها و با سقفی رو به آسمان. با کتابخانهای پر از گلدان و با یخچالی پر از کروسان و بستنی. بعد وبینار راوی و سارا. موضوعش موردعلاقهام. بعد هم یک قسمت از وبینارهای نویسندهساز جامانده را شنیدم. حیاتواژه نوشتیم و میخواهم دربارهشان بنویسم گاهی. برخی از حیاتواژههایم را بگویم؟ خانه، آغوش، پتو ،خیال، باران، کروسان، چای، گربه، دریا، کمانچه، گنجشک، پیادهروی، سفر، عطر، کتاب، کاغذ، کوکی، بالش، کاپشن، گلیم، بخاری، خرمالو، پاییز، عشق، دست. خوشحالم که گاهی وقت بیشتری دارم برای شنیدن صوتهای قدیمیتر. اتصالم به مدرسه و نوشتن و زندگی قویتر میشود.
درس خواندم. وبینار خطخطیِ ندا بود و مستکشی . تمساحی کشیدم در حال بلعیدن ماهی. ماهماهی. ماهیراهراهی. راهماهی. شاهماهی.
امروز مورفی تا دسته تویم بود. قانونش را میگویم.
فهمیده بود قرار است راوی را بیاغازم. آمد تا این کار سخت را سختتر کند.
لولهی آب ترکید. آبگرمکن سوراخ شد. لولهکش که قرار بود کار را دوساعته جمع کند، تا ده دقیقه قبل از شروع وبینار توی خانه میچرخید. اسکایروم خطای حافظه داد و فایل آپلود نشد. در کنار همهی اینها نیمکرهی جنوبیام خونین بود.
به سرم زد وبینار را کنسل کنم. اما دیگر نمیتوانستم بیش از این استرس شروع کردن را تحمل کنم. البته دلگرمی دادنهای شیما و الهه هم بیتاثیر نبود.
برای اینکه به موقع برسم، آنقدر بدوبدو کردم که نفسم بالا نمیآمد. با این حال دوربین را روشن کردم و پریدم توی وبینار. ابتدا سختتر از چیزی بود که فکرش را میکردم. رفتهرفته اوضاع بهتر شد. خوشحالم که بالاخره راوی راه افتاد.
روزِ شلوغی داشتم، صبح بیدارشدم و میخواستم قطره چشمی که دکتر بعدِ عمل تجویز کرده بریزم و برم صبحانه و بعدش آنتیبیوتکم بخورم، به همین بهانه هم بیدار بمونم تا شب زودترخوابم ببره، یکم که گذشت با خودم گفتم حالا که بیدار شدم، برم آزمایش خون هم بدم.
بعدش رفتم کلینیک و نقشه مغزی ازم گرفتن و کلی اونجا نشستم ولی اینقدر ذهنم درگیر بود و خسته بودم که ننوشتم، البته خیلی وسوسه شدم که از اون تایم برای آزادنویسی استفاده کنم، از سریهای بعد حتما انجامش میدم.
امروز یه اتفاق خوبم افتاد که بابتش خوشحالم و میخوام توی دفترِشکرگذاریم بنویسم، یه کلینیکِ خوبِ روانشناسی پیدا کردم، با شرایطِ من خیلی هماهنگه؛ یعنی یه جوری شد که من فکر نمیکردم الان بتونم با این شرایطی که دارم تراپی رو پیگیری کنم ولی خوشبختانه موقعیتش فراهم شد.
و چند روزِ قبل هم با اینکه دکتر گفته بود بعد عملِ حذف عینک به دلیلِ تنبلی چشمی که از بچگی داشتی، چشمات 10 از 10 نمیشه، معاینم کرد و گفت چشمات یه نمره هم بالاتر رفته.
دارم سعی میکنم بیشتر توجه کنم به نعمتها، داشتههام، اتفاقاتِ خوبی که واسم میوفته و خیلی حالمم خوب میشه.
این روزا من بیشتر درگیر دکتر و توی ترافیکم ولی شاید از فردا بتونم از این فرصت برای خوندن و نوشتن بیشتر استفاده کنم.
راستی چند صفحه از کتابِ شاید تو یک چند پتانسیلی هستی رو خوندم و خیلی خوشم اومد تقریبا 42 صفحه از طاقچه خوندم.
متوجه شدم من شاید یه اسکنر باشم یا عمومیتگرا حتی شاید چند وجهی. اینها کلماتی بودن که نویسنده برایِ چند پتانسیلیها ساخته و واژههای دیگهای هم هستن؛ که البته به گفته نویسنده کتاب امیلی وپنیک «در نهایت، آنچه اهمیت دارد، داشتن احساسی خوب نسبت به واژهای است که برای خود انتخاب میکنید.
کلمههایی انتخاب کنید که طنیناندازتر باشند یا اصلن از کلمهای استفاده نکنید، یا حتی واژه خودتان را اختراع کنید.
تا اینجایِ کتاب برام جالب و امیدوارکننده بود به عنوان یک فردِ چند پتانسیلی که البته تازه اسمشو یادگرفتم و حتی دارم یادمیگیرم در موردش؛ که چطور تبدیل به نقطه قوتم بشه، این یادگیری برام خوشحال کننده و نجات بخشه.
نویسنده هم اشاره میکنه به این که چطور موسیقی، طراحیِ وب، حقوق و فیلم سازی بهش کمک کردن توی کارهاش. به گفته نویسنده«ما مهارتهایمان را فراتر از وظایفِ حرفه مرتبط با آنها در رشتههای دیگر و به طرقِ نامعمول پیش میبریم.»
مثلا در ادامه میگه «تحصیل در رشته حقوق مرا نویسنده متقاعدکننده تری کرده است، مهارتی که هر زمان یک مطلب در وبلاگم مینویسم، فرمی پر میکنم یا هرگونه پیشنویس پرپوزالی تهیه میکنم از آن بهره میبرم.»
برای من هم که به هنر، روانشناسی، نویسندگی و یه سری زیر شاخههای اینها علاقه دارم الهامبخش بود. مشتاقم ادامه کتاب رو بخونم و همزمان کلمه برداری انجام دادم.
و به شروعِ داستان کتاب دقت کردم که چطوری باعث شد بخوام ادامه بدم و منو کنجکاو کرد.
تقصیرکار کیست؟ من یا طبیعت؟ این حرفها مبنی بر محاکمه نیست. نوعی مصاحبه است با خویشتن. شاید این میان مسامحهای نیز در کار باشد و طرفی، بخشش را شاملِ حال دومی کند. نمیدانم. بهرحال من نیز سهم دارم.
امسال متفاوتتر از چند سال اخیر گذشت. همهچیز از پایه دگرگون شده. نمیشناسم این کسی را که در آیینه به تماشایش مینشینم. سختفهم شده، مثل کتابی که نثری سنگین دارد و استعارههایی سنگینتر. این از خامی من است که نمیفهمشش. شاید آنقدرها هم پیچیده نباشد.
با اینکه شنبه بود. اما جورِ جمعه را نیز میکشید از آسمان بهجای باران، خاک و اندوه میپاشید بر سطح شهر. دگربار از حجمِ غلیظ غمها گریست. این شد که کوچهٔ ماتمزده و خاک خورده ماهم رنگ باران و عطر خوشش را به تنش مالید.
از نیک اعمالی که امروز به مقصد پیوستند:
ــ سامعِ سخنانِ گوهربار استاد، آزادنویسی با ترکیبیهای کمتر شناخته و پرداخته، آشنایی بیشتر با فلسفه و تنیدگی آن در حل مسائل، معرفی کتاب و فضاسازی برای آموختن این اصل.
ــ به وبینار دو دوست همسفر؛ ساجده و سارای عزیز رفتم. آموختنیها را آموختم و خرسند از موفقیت دوستان و آرزوی رشدی بیشتر.
ــ ادامهٔ رمان« مادران و دختران» کمی بیشتر از برنامه برای جبرانِ عقبماندن از دیگر دوستان. حالا که داستان به فرزندان و نوادگان محسن خان رسیده، بیشتر دلچسب و هواخواه دارد. انگار این همه هزارتوی شخصیتهای متعدد قرار بوده به اینجا برساند ما را.
ــ اتاقم را تمیز میکنم. جارو میکشم و مرتب میشود. برق میزند.
ــ متنی در کانالم قرار میدهم. از نیمهتمام. چگونه به نیمهنرسیده یا رسیده تمام میشود.
ــ چند یادداشت از « با شما نبودم» فرسی میخوانم و کلمات جای بهتری در ذهنم میگیرند.
از هر جا بتوانم کلمه برمیدارم.
ــ قسمتِ دیگری از سریال«adolescenece» را میبینم و سرنخها، ما را به شفافیت بیشتری برای درک و دریافت میرساند. هم داستان خوب و جذاب است هم شخصیتها. با اینکه فضای داستان مربوط به نوجوانان است.
گزارش نیک | جنگ با دشمنان شخصی، صلح با کامواها
🧶🪡🧣
امروز یک گزارش نیک دارم از جنس روزهایی که آدم بلاخره بعد از چند روز دویدن، خودش را به تخت میرساند و تخت هم با آغوش باز میپذیرد. تمام خستگی سفر فشرده کاری امروز در تخت افتاد. البته تخت هم بیگناه نبود؛ چند ساعتی میزبان یک انسان خسته، با انبوهی کار ناتمام و ذهنی پُرکار بود.
.
چهار ساعت تمام روی تولید محتوای اینستاگرام برای فقط یک پست وقت گذاشتم. چهار ساعت! یعنی اگر قرار بود برای هر دقیقهاش یک محتوا تولید کنم، الان صاحب یک خبرگزاری بودم، نه یک صفحه اینستاگرامی!
.
یک نکتهنقلی در کانال نویسندگی منتشر کردم و یک مجله آشپزی درباره غذاهایی با ادویه کاری هم در کانال مجلات گذاشتم. خلاصه که دستم به کار بود، حتی اگر تنم با تخت قرارداد انحصاری بسته بود.
.
امروز مقالهای طولانی در نیویورکر خواندم درباره افتتاح دو ساختمان جدید از موزه ویکتوریا و آلبرت در بریتانیا. مقالهای که در ظاهر درباره معماری موزه و شیوه نمایش آثار تاریخی بود، اما در باطن، حرفهای مهمتری برای گفتن داشت.
.
اگر بخواهم عصاره مقاله را بگیرم و در پنج قاشق چایخوری خلاصه کنم:
.
دنیای هنر
.
۱. معماری و موزهداری مدرن؛ اینکه موزهها چطور با طراحی فضاهای تازه، شیوه نگهداری و نمایش میراث تاریخی را تغییر میدهند.
.
۲. هنر بهمثابه روایت زندگی؛ اشیای دستساز فقط چند تکه چوب و فلز و پارچه نیستند. هرکدام حامل خاطره، رنج، باور و قصه آدمهایی هستند که آنها را ساختهاند.
.
۳. میراث استعمار؛ موزهها با آثاری که در دوران استعمار از سرزمینهای دیگر به دست آوردهاند چه مسئولیتی دارند؟
.
۴. فرهنگ چندملیتی؛ چطور میتوان اشیا و روایتهای فرهنگهای مختلف را کنار هم نشاند و از دلشان گفتوگویی انسانی ساخت؟
.
۵. هنر دست در برابر هوش مصنوعی؛ درست در روزگاری که ماشینها با چند دستور، تصویر و اثر تولید میکنند، ارزش دست انسان و خلاقیت انسانی بیشتر به چشم میآید.
.
برداشت محوری من این بود که موزه فقط انبار شیک اشیای قدیمی نیست. جایی است که اشیا دوباره به زندگی وصل میشوند؛ به دستهایی که ساختهاندشان، به آدمهایی که با آنها زندگی کردهاند و به خاطراتی که هنوز از میانشان نفس میکشند.
.
و شاید همین بخش آخر بود که بیشتر از همه به دلم نشست.
.
جملهای که امروز یک جایی خواندم و به دلم چسبید:
«برای خودت یک دشمن پیدا کن، باهاش بجنگ تا زمینش بزنی. دشمن تو سختترین کاریه که ازش فرار میکنی.»
.
جمله بیرحمانهای است، ولی راستش را بخواهید، دشمنشناسی چندان پیچیدهای هم لازم ندارد. در حال حاضر دو دشمن بزرگ دارم: خواب و ورزش!
.
خواب که نه ساعت میشناسد، نه قرار و مدار. ورزش هم فعلاً در حد یک آشنای قدیمی است که سالی یکبار احوالپرسی میکنیم و دوباره گم میشود.
.
باید بلاخره تکلیف این دو را روشن کنم. نمیشود آدم برای فتح دنیا برنامه داشته باشد، اما برای فتح تشک و دمبل همچنان در مرحله مذاکره بماند.
.
اما تصمیم تازه امروز، یک ربط مستقیمی به همان مقاله داشت.
میخواهم یک مهارت دستورزی یاد بگیرم. چیزی که فقط با مغز و کلیک و صفحهنمایش سروکار نداشته باشد. چیزی که دستها هم در آن سهمی داشته باشند؛ دستهایی که این روزها بیشتر از آنکه چیزی بسازند، روی گوشی حرکت میکنند.
.
فعلاً به بافتنی فکر میکنم. از یک شال ساده شروع کنم و اگر رابطهمان خوب پیش رفت، برسیم به روتختی و شاید یک روزی یک پتوی دونفره برای روزهای تنهایی!
.
فکرش را بکنید؛ آدم از چند کلاف کاموا و دو میل، چیزی بسازد که هم گرم باشد، هم زیبا و هم حاصل حوصله خودش.
.
شاید در عصر تولیدات سرد هوش مصنوعی، بد نباشد آدم گاهی چیزی بسازد که رد انگشتهایش روی آن باقی بماند.
.
امروز فهمیدم دلم یک جور خلاقیت لمسی میخواهد؛ خلاقیتی که نه لایک بخواهد، نه الگوریتم بشناسد و نه برای دیدهشدن دستوپا بزند.
.
فقط من باشم و چند کلاف کاموا و گرههایی که یکییکی باز میشوند یا به هم میخورند.
.
البته امیدوارم در شروع کار، بیشتر از آنکه گره به کاموا بزنم، گره به زندگی نزنم!
.
پایان گزارش امروز:
شاید بازگشت به زندگی، همیشه با تصمیمهای بزرگ اتفاق نیفتد. گاهی با چهار ساعت کار، یک مقاله خوب، یک تصمیم کوچک و دو میل بافتنی شروع میشود.
گسترش واژگان از فرهنگ عمید
آل تَمغا = مُهر سرخ، مهر سلاطین مغول که با مرکب سرخ روی نامهها و فرمانها میزدند.
آلتون = طلا، زر و نامی از نامهای زنان و کنیزکانِ ترک
آلدئید = مایعیست فرّار که از اکسیدکردن الکل بهدست میآید.
دیباچهی گلستان:
تقصیر و تقاعدی که در مواظبت خدمت بارگاه خداوندی میرود بنابر آن است که طایفه ای از حکمای هند در فضایل بوزرجمهر سخن میگفتند. به آخر جز این عیبش ندانستند که در سخنگفتن بطیء است یعنی درنگ بسیار میکند و مستمع بسی منتظر میباید بود تا وی تقریرِ سخن کند. بوزرجمهر بشنید و گفت: اندیشهکردن که چه گویم بِه از پشیمانیخوردن که چرا گفتم.
سخندان پرورده پیرِ کهن
بیندیشد آنگه بگوید سخن
مزن بی تأمل به گفتار دَم
نکوگوی اگر دیر گویی چه غم
بیندیش و آنگه برآور نفس
وزان پیش بسکن که گویند بس
به نطق، آدمی بهتر است از دواب
دواب از تو، بِه گر نگویی صواب
تقاعد = کنارهگیری و بازنشستن و مصدر مجرد آن قعود است به معنی نشستن
مواظبت = پیوسته نگاهداشتن و نگهبانبودن
بزرجمهر = وزیر خسروانوشیروان بوده و ترجمه ی کلیلهودمنه منسوب به اوست. پندنامهی بزرگمهر در زبان پهلوی پس از اسلام باقی بوده و قسمتی از نصایحی که به نام بزرجمهر در شاهنامهی فردوسی آمده مأخوذ از همان پندنامه است.
بطیء = کند
مستمع = شنونده
دواب = جنبیدن، معنی اولِ آن مطلق حیوان است ولی بیشتر بر اسب و حیوان باربر یا سواری اطلاق میشود و در اینجا معنی حقیقی مراد است.
از کتاب فلسفهی پیادهروی:
پیاده روی شکلی منحصربهفرد از درگیری با جهان را امکانپذیر میکند.
پیادهروی سفری متفکرانه است که فراتر از عمل فیزیکی قرار دارد.
در حین راهرفتن میاندیشیم.
در وبینار امروز جملههایی از کتاب فلسفهورزی از تیموتی ویلیامسن خواندند و پیشنهاد دادند در نوشتن روزانهنویسی و گزارشنیک هم این مهم را به کار ببریم. خودمان و کارهایمان را به چالش بکشیم.
مطالعهی کتاب:
فصلی دیگر از کتاب مادران و دختران را به نام ددهقدمخیر میخوانم.
خشم و هیاهو از ویلیام فاکنر را میخوانم،خواندنش کمیسخت است.
برای ناهار ماکارونی پختم.خواستم متفاوت باشد علاوه بر ربگوجه، گوجهی رندهشده نیز اضافهکردم با فلفل سبز تازه و گشنیزخردشده، تندوتیز بود ولی تعریف از خود نباشد خوشمزه شدهبود. حضورتان سبز.
گزارش میگ میگ
سرانجام راهی تایباد شدم.
آمدم سر کار. ظهر با سردرد خوابیدم با سردرد بیدار شدم.
عصر با بچز حرف زدم. رفتم وبینار ساجده.
با بچز حرف زدم. رفتم وبینار سارا.
با بچز حرف زدم. رفتم وبینار سحر.
بعد وبینار ندا.
مسکنهایی که خوردم کم کم داشت اثر میکرد.
اما درد بود که خوابیدم.
#روزی_که_باران_نبارید
سال واژه: صبر
امروز هوا ابری بود، اما بارانی نبارید.قدیمترها، روزهای بارانی به زیر پتو میخزیدم و کتاب میخواندم تا وقتی که چشمهایم خسته شوند. مادر آش درست میکرد. اصلاً روزهای بارانی بدون آش معنایی نداشتند. حالا چندین سال است که روزهای بارانیام بدون آش، بدون زیر پتو خزیدن و بدون آن کتابخواندنهای طولانی میگذرند. این هم یک جورش است دیگر. شاید اگر آش و روزهای بارانی همیشه کنار هم بودند، امروز اینقدر با ولع دربارهشان نمینوشتم. انگار بعضی چیزها وقتی از زندگیمان فاصله میگیرند، تازه قدرشان را میفهمیم.
دیشب مهدی حالش خوش نبود. صبح که بیدار شدم، دیدم جوراب پشمی مرا پوشیده است. شاخ درآوردم! سایز پای من کجا و پای مهدی کجا؟ فکر کنم بهتر است به حرمت خودم، جوراب را به مهدی ببخشم. ظاهراً دیگر باید از خیرش بگذرم!
امروز دومین جلسه آموزش سنتور دیاکو بود. یاد گرفتن نواختن سنتور هم به فهرست کارهایم اضافه شده است؛ سیمهای زرد، سیمهای سفید و ادامه ماجرا.
این روزها نقص توجه دوباره حسابی اذیتم میکند. منگم. از صبح تا شب دور خودم میچرخم و گاهی نمیدانم دقیقاً مشغول چه کاری هستم. باید فکری به حال خودم بکنم.
در وبینار رونمایی کتابی شرکت کردم که مدتها منتظرش بودم. کتاب را هم برایم فرستادند. از فردا خوراک کتابخوانیام فراهم است. چه چیزی بهتر از اینکه انتظار یک کتاب به پایان برسد و قرار باشد دوباره چند روزی در دنیای کلمات زندگی کنم.
با دایی بحث مفصلی داشتیم. الحق که حریف قدری است در گفتوگو! هنوز نمیدانم چرا درباره من و نقایصم در انکار به سر میبرند. شاید فکر میکند با این رویکرد میتواند مرا دوباره روی ریل بیندازد. اعتراف میکنم درست فکر کرده؛ من مدتهاست روی ریلم!
خوابم میآید. دیگر توان ادامه دادن ندارم. فقط خواستم یادم نرود امروز چگونه گذشت؛ روزی ابری که باران نبارید، روزی با یک جوراب پشمیِ بخشیدهشده، چند سیم سنتور، کتابی تازه و گفتوگویی طولانی.گاهی همینها برای ثبت یک روز کافیاند.
#۱۶آبان۰۵
#سوگندستاره
#شبانهنویسی
زمین خیس بود. سیلوار. رعد و برق. آسمان یکباره تصمیم گرفته بود حساب همهی روزهای خشک را برسد.
کار کردم. یادداشتی از رضا بابایی دربارهی یادداشتنویسی، و بعد گزارش نیک. مسکوب یادداشتهایش را تیرک راهنمایی میدانست. تیرکی که روز از آن گذشته و جای پایش را پشت سر گذاشته. من هم میتوانم تیرکی در خاطر نگه دارم، از کنار این روز بگذرم و جای پای همین روز را گم نکنم.
ساعت دو، تمرینجا. تا چهار، سر کار. دو ساعت پشت یک میز، با ذهنی که نصفش جای دیگری بود.
ناهار با مریم. روی میز، از آن روزهای کمحرف که حرفها به کار نمیآیند و فقط قاشق و چنگال حرف میزنند. شاید هم حرف زدیم و یادم نمیآید چه گفتیم. مسکوب روزهای تکراری را روزهایی میدانست که از بس شبیه هماند، دیده نمیشوند. امروز یکی از همانها بود. نه اینکه بد بود. فقط از آنهایی که وقتی تمام میشوند، نمیدانی چه چیزی را باید یادت بماند. هر چه میکوشم جزئیات را به یاد بیاورم و امروز را دقیق ثبت کنم، چیزی نیست.
ساعت شش، دفتر وکیل. قراردادی که بسته نشد. فردا همان دفتر. همان پرونده. فعلا همان رفت و آمدها.
برگشتیم خانه. خیاطی. خیاطی شبیه نوشتن نیست؟ پارچهای که میبری و میدوزی دیگر همان نیست. اگر درزها را هم بشکافی، باز باید چندباره دوخت. هر متن دوختهای را هم میشود شکافت و از نو نوشت.
صحبت. فلسفه. و بعد، تمام.
این نوشته اگر چیزی باشد، شبیه همان تیرک راهنمایی است. تیرکی که نشان میدهد امروز از کجا گذشتم، حتی اگر آن «از کجا» تنها دویدن در پی هیچ و پوچ بوده باشد.
چیزی شبیه بادبادک
میخواهد پودِ زیر و رو را یاد بگیرد. پود رو، آسان است. نخ پود را با سیخ، لای چله میکشی و با شانه محکم میکوبی. اما پود زیر، فوت و فن دارد. باید دانهدانه، لای چله بفرستی. دانههای چله، با دندانههای شانه باید، یکییکی جفت شوند و از آن مهمتر، تعادل است. نخ نباید کشیده شود. راه بافت تنگ میشود، تنگ شود، چلههای زیر و رو در هم تنیده میشوند و بافت سخت و بد شکل. شل هم نباید باشد، شل باشد، استحکام لازم را ندارد و پشت کار، بد شکل میشود.
اینها را که توضیح میدهم، سعی میکند انجام بدهد. حواسش که به شانه کوبیدن میرود، نخ را سفت میگیرد. تذکر میدهم نخ را شل کن. زیادی شل میکند، گاهی هم شانه را اشتباه میزند.
گفتم: «لنا، قالی مثل بادبادک بازیه. به یاد بیار. بادبادکو شل که بگیری میافته، سفت بگیری بالا نمیره.»
بزرگترین درس در قالی، تعادل است. تعادل در کشش نخ. این چیزی است که فقط با تمرین زیاد بدست میآید. درست مثل زندگی، حاصل افتادن و برخاستنهای زیاد است. حاصل تمرین و خطا. آنقدر سفت و شل میکنی تا بالاخره، یک لحظه، آن نقطهی تعادل را درنخ توی دستانت حس میکنی و مییابی، همان لحظهای که بادبادک در اوج خود میماند.
نویسندهساز. نوشتن ترکیبات و آزادنویسی. استاد از کتاب «فلسفهورزی» خاند و دوست دارم مرورش کنم.
به این میاندیشم این روزها که پیادهروی زیاد زیاد زیاد از من چه نویسندهای میسازد؟ وسوسهکننده است این کنجکاوی. اما این تصمیم اصلن برایم ساده نیست چون باید کلی نه بگویم. هق. کاش زندگیهای موازیام هم دست خودم بود.
وبینار ساجده حق پرست و زری عارضی. ساجده از برنامهشان برای شعر گفت و از کتاب قشنگ خانم موعودی گفت و با هم نوشتیم و من به اتاقی بزرگ فکر کردم که هر جایش پناه چه شعری میتواند باشد.
وبینار سارا چگنی. سارا کتابی دربارهی روایت معرفی کرد که مشتاقم بخانمش و با سارا آن را پیش ببریم.
وبینار سحر فرهادی. به نقاشی یکی از دانشآموزانش نگاه کردیم و من گاهی خودم را در آن کودک میدیدم. نقاشیاش برایم ترسناک بود.
وسط این وبینارها هم با بچز مینوشتیم و حرف میزدیم.
و من نفهمیدم کی خابم برد لابهلای حرف زدن از نقاشی.
خابهای جالبی هم میدیدم. حس میکنم به اندازهی سه شب خاب دیدم.
دال عزیز
صبح را دیرتر از آنچه انتظار داشتم بیدار شدم. صفحههای صبحگاهی و نوشتن از؟ باورت میشود بگویم یادم نیست؟ اما نوشتم بههرحال. بعد سریع دفتر و دستکِ زبان را باز کردم و نشستم به خاندن و نوشتن و یادگیری. تندتند ردیف کردم آنچه باید را و یکربع مانده به کلاس، پیام آمد که همکلاسی مشکلی برایش پیش آمده و کلاس لغو است. خلاصه که رفت همهچیز روی هوا و منهم بلند شدم رفتم چایی خوردم. شاید بپرسی حالا چرا یهو رفتی چایی خوردی؟ نمیدانم. میچسبید. همان وسط صدایی آمد مهیب و اول به مامان گفتم که نترس، رعدوبرق بود. بعد دیدم با رعدوبرق قرار نیست شیشهها بلرزند و رفتم سراغ گروه و دیدم همهی اصفهان شنیدند صدا را. پس چیزی بهغیر از رعدوبرق بود. جنگ نشده بود اما هنوز، چون اینترنت داشتم. خلاصه که فهمیدیم باز از آن صداهای کنترل شده بوده. امان امان. بعد کمی کمک مامان ظرفها را شستم و جارو زدم و آمدم سروقت کارهام دوباره.
سعدی خاندم بعد از روزها. امروز زیاد پسندم نبود. بگو تو خر کی باشی که سعدی پسندت باشد یا نباشد. بعد از آن نشستم به خاندن امتحان فردا. میانترمِ تجزیهتحلیل است. دمِ بچهها گرم که خلاصه کرده بودند و فرستاده بودند آنچه باید خانده میشد را. خاندم یکدور و کمیهم رونوشتم که بهتر در ذهنم بماند. بعد دیدم استاد ورزش، گذاشته که فردا، کلاسها برگزار نمیشود. اینهم از این. دوساعت بیکاری وسط کلاسها. گفتم عیبی ندارد مینشینم پای کارهای تصویرسازی آن میان.
رفتم تمرینجا. استاد بررسی کرد و من گوش دادم و سعی کردم یاد بگیرم. استاد وسط جلسه رفت چیزی تحویل بگیرد و ما اصلن شیطنت نکردیم در کامنتها، خیارتان تخت.
کمی باز درازیدم روی مبل نزدیک پنجره و هوای ابری را لذت بردم. باران بود کل امروز. وقتِ باران، آدم خوشاخلاقتریام. چسبیدم گرمای خانه و ابریِ بیرون را. بعد آمدم توی اتاقم و شنیدم از پنجرهی باز، صدای باران را که میکوبید به نورگیر تا بریزد تو و همراه شویم باهم. نمیشد. راه پیدا نمیکرد. نشستم همراهِ باران تصویرسازی کردم و شخصیتهام را پرورش دادم. حالا بیشتر از همیشه دوستشان دارم.
رفتم حمام و چقدر دوش آبِ داغ چسبید امروز. در حمام فکر کردم به کارگاه فکریشهی دیروز و باز به اصلِ موضوعهی زندگی خودم و اینکه کجاها دچار تقلیلگرایی میشوم؟ بیرون آمدنی، در اتاق هنوز صدای باران بود. چقدر خوشبخت بودم امروز. اینهمه باران شنیدم. نشستم پای وبینار و آزادنویسی کردم. عبارت نوشتم امروز بیشتر. نوشتم:
– موج از قلم افتاده
– سنگِ از نفس افتاده
– بغلِ از جیب افتاده
– گرما، سینهپهلو کرده
– گِلبازی میکردند غنچهه
کلاسهای تجزیهتحلیل و هنرهای معاصرهم بهدلیل مریضی استاد، به بادِ هوا رفت. خیلیهم عالی. فردا برای یککلاس باید بروم تا دانشگاه.
آماده شدم و رفتم سمت تالار هنر. رفتم که بنشینم به تماشای تئاتر «کالیگولا». دقیقن بهموقع رسیدم. هفتونیم. آمدم بروم داخل، کسی گفت چیزی سر کنید و بروید داخل. چقدر دلم میخاست برگردم همان را. تو را چه به فضولیِ حجاب داشتن یا نداشتن من مردک … . شال را از کیف درآوردم و انداختم سرم. بینگاه به آن مردک رفتم داخل. ایستادم. ایستادم. ایستادم. تاخیر. امان از تاخیر. ده دقیقه و یکربعش را دیده بودم اما امروز چهل دقیقه تاخیر داشت اجرا. امان امان. این میان، دوبار دیگر آن مردک آمد و اخطار داد که سرت کن شال را. دفعهی دوم چه عزمی جزم کردم که با کیف بزنم توی دهانش. خودم را کنترل کردم. بلخره رفتیم تو. شروع شد.
من نخاندهام «کالیگولا» از «آلبر کامو» را، اما خب نمایش حرف داشت برای گفتن. بازیها را دوست داشتم، آن حرکات هماهنگِ باموسیقی، که انصافنهم خوب انتخاب شده بودند موسیقیها. نگهم داشت اجرا و نور و موسیقی. مرور میکنم باخودم:
«کالیگولا: حقیقتی بسیار ساده و روشن است، کمی احمقانه، اما کشف آن دشوار و تحملش سنگین است.
هلیکون: آن حقیقت چیست، کایوس؟
کالیگولا: مردم میمیرند و خوشبخت نیستند.
هلیکون: خب، کایوس، این حقیقتی است که مردم به خوبی با آن کنار میآیند. به اطرافت نگاه کن. این چیزی نیست که مانع ناهار خوردنشان شود.
کالیگولا: پس هرچیز دوروبرِ من، دروغ است، و من میخاهم مردم در حقیقت زندگی کنند!»
و فکر میکنم به آن غریبهای که روزی دوست بودیم و آمده بود ببیند تئاتر را و باخودم میگویم یعنی واقعن اذیت نمیشوی وقتی نمایش دقیقن دارد شما را میگوید؟ شمایی که زندگی را از مردم گرفتهاید و میخاهید آنچه خودتان فکر میکنید حقیقت است را بهزور بهخوردشان بدهید. بهتان برنمیخورد وقتی بهتماشای این چیزها مینشینید که طرف حسابشان دقیقن شمایید؟ شما که پست و حقیر و احمقید.
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه کریمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عماد کیوان on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فااطمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوگند ستاره on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس خاتون قربانی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on تعریف آدم قوی