۱. چهار بار بغضم را قورت دادم؛ یک بار سر قهوهساز که آبجی بهش گفت پَلاچه. یکبار سر لامپ کهکشانی، بار دیگر پای روغن سرخکردنی در میان بود و آخریش هم که یادم نیست.
۲. کارگاه خردهخاطره:
صدای ضبطشده را میشنوم.
میگوید:
«نه. اَی. اووم. هووم. آهان. فاجعه است. کلیشه.»
خلاصه برمیدارم:
کلی نباشد. صحنهای مشخص، ملموس و کنجکاویبرانگیز. یقهمان را بگیرد و بیاورد تو. دور این یکی خط بکش. «نو باشد»
۳. با فاطمه داریم برای دورهها تصویر میزنیم.
میگویم:
نو باشد. ملموس. انتزاعی نه. ساده.
دختر چندین طرح میفرستد و من با مهر «کلیشه» پس میزنم. بعد هم میترسم نکند فاطمه را بیازارم؟
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۰
شمیم عزیزم، بالاخره وقت شد برایت نامه بنویسم. میدانم دیر شده است، اما امیدوارم بپذیری. امروز صبح با مبینا به پیادهروی رفتیم. هوا اینجا خیلی سرد است، قطعاً آنجا سردتر هم هست. چای گرفتیم، روی نیمکت نشستیم و چای خوردیم. رفتم تا همان آقایی را که در پارک دیده بودم، ببینم، اما دوباره آنجا نبود. فکر میکنم سه چهار ماه از زمانی که به او قول دادم به دیدنش بروم گذشته است و من هر بار که برای سر زدن به او میروم، پیدایش نمیکنم. نگرانم که شاید اتفاقی برایش افتاده باشد. یادته بهم گفت: «یکی از دخترهام گم شده، خدا تو رو برای من فرستاده.» فقط امیدوارم هر جا که هست، سالم باشد. امروز گفتی خردادماه سال دیگه میآیی ایران. خب، باید بگویم دل توی دلم نیست که ببینمت. با مبینا رفتیم خانهٔ مادربزرگش. خیلی مرا دوست دارد. بوسیدمش، کنارش نشستم و با هم چای خوردیم. بعد به خانه آمدم و جلسهٔ تمرینجا داشتم. امروز استاد به متنم بازخورد دادند. البته گازخورد بود بیشتر، اما هر چیزی که گفتند واقعاً نیاز بود. عجیب است که بیشتر از گازخورد منفی لذت میبرم تا بازخورد مثبت. راستی، نمیدانم به چه دلیل و منطقی استاد تصمیم گرفتند اسمم را آبالو بگذارند. شاید ترکیب اسم و فامیلم باشد. راستی، من تتلوی کلاس هم هستم، به علت داشتن اسم مستعار. امشب با خانوادهٔ پدریام جشن داشتیم. تم جشن دههٔ هشتاد بود. خب، حقیقتاً من چیز زیادی از آن زمان به یاد ندارم. موهایم را فرق کج باز کردم و پر از شاین کردم. پشت پلکهایم سایهٔ شاین زدم. خط چشم بلند و دنبالهداری کشیدم که در انتها دو شاخه میشد، مداد لب پررنگ با یک صورتی ملایم زدم و در آخر کلیپس مو گذاشتم. خیلی خوش گذشت.
لیلیا تازه خوابیده. زیر سینهام. هر بار که آرامآرام شروع میکند به شیر خوردن، دلم ضعف میرود. انگار که بال درآورده باشم. بوی زندگی میدهد. بوی عشق. بوی معجزه.
چشمهای تیلهایاش، آرامآرام بسته میشود. دست کوچولویش را روی سینهام میگذارد. صدای نفسش را میشنوم. انگار که آسودهخاطر است. انگار که هنوز در رحمم خانه دارد. انگار بوی مادرش را میشناسد.
ساعت نه شب سیزدهم آبان، فرشتهی من متولد شد. یکی دو ساعت بعد، روی تخت بیمارستان، کمکم اثر آمپول بیحسی از پاهایم رفت. میتوانستم انگشتهایم را تکان بدهم. ولی درد عمیقی داشتم. میانتنهام را نمیتوانستم تکان بدهم.
بخیهام را نمیتوانستم ببینم.
یک لحظه با ترس دست روی شکمم گذاشتم. خالی بود. یک حالت نرم و خالی غیرقابلآشنا داشت.
انگار که شکم من نبود.
از درد، دکمهی پمپ درد را فشار میدادم. شاید که تسکینم دهد. تنی خسته بودم روی تخت بیمارستان. نگران و مضطرب، برای آیندهای که هیچ تصوری از آن نداشتم. من حالا مادر بودم. باید از موجود لطیف و کوچولویی مراقبت میکردم که با تمام وجودش وابستهام بود. احساس درماندگی میکردم.
تشنه بودم. لبهایم خشک بود. تا ۱۲ ساعت هیچچیز نباید میخوردم. بعد هم فقط مایعات و سوپ. به کمک سرم و پمپ درد ادامه میدادم.
خواب به چشمهای بیقرارم نمیآمد. فقط با هر گریهی لیلیا، مامان روی سینهام قرارش میداد و از تمام وجودم به او شیر میدادم. تنها کاری که از دستم برمیآمد. حتی آنقدر نمیتوانستم خم شوم که چهرهاش را ببینم.
روز بعد اوضاع بهتر شد. سوند ادرار را درآوردند. باید قدم میزدم. در حد رفتن به دستشویی. با درد و به کمک پرستار از تخت بلند شدم. با کمری خم رو به جلو، آرامآرام گام برمیداشتم. زیر شکمم تیر میکشید. شکمی که برای من نبود. شکمی که پر از خالی بود. شکمی که دوخته شده بود. زخم داشت. و درد امانش نمیداد.
کمکم شروع کردم به راه رفتن. سعید دستم را گرفته بود. از این سر راهرو به آن سر. لباس صورتی بیمارستان. پاهای یخکرده. چسب بخیهی ضدآب. بوی خون. لکهی خون روی لباسم. سوزن سرمی که حین شیردهی از دستم خارج شده بود. و خون بود که روی لباسم میرقصید.
و خون زایمان. ۱۰ روز خونریزی شدید. بعد لکهبینی. احتمالاً تا ۴۰ روز. بعد دوباره عادت ماهانه. درد زن بودن. و حالا مادر شدن.
روی تخت دراز کشیده بودم که خواهرم آمد. تا یکدیگر را دیدیم، اشک ریختیم. او هم مثل من هم درد طبیعی کشیده بود و هم سزارین.
یک سال بود که ندیده بودمش. او در جنوب و من در شمال. چقدر دلتنگش بودم. خواهرزادههایم هم بغلم کردند.
عمهجانم هم آمده بود. و پدرشوهرم که در خانه منتظرم بود. همین امروز رسیده بودند.
با ویلچر، از بیمارستان بیرون آمدم. سعید و مامان به هر خدمه و پرستاری که میرسیدند، پول میدادند. هدیهی پدر شدن. هدیهی مادربزرگ شدن. ما جنوبیها رسم داشتیم که در بیمارستان، با تولد فرزند به همه شاباش بدهیم. برای شمالیها عجیب بود.
اما خیلی خوشحال شدند. بیشتر هوایم را داشتند. مدام مراقبم بودند و بهم سر میزدند. دعا به جان کودکم میکردند.
در راه رفتن به خانه، دختری کوچک همراهمان بود. لیلیا برای اولین بار به خانه قدم میگذاشت. اتاقش را میدید. حالا همه ذوق داشتیم. بالاخره تمام شده بود. رنج روزهای بارداری و زایمان به پایان رسید. حالا فرشتهای داشتم که زندگیام را زیبا میکرد. دخترکی از جنس نور، به زیبایی ماه و خورشید.
به خانه که رسیدیم، روی میز پر از هدیه بود از طرف خانوادهام. سعید هم یک باکس گل لیلیوم برایم خریده بود.
اسمش را گذاشته بودیم لیلیا، برگرفته از گل لیلیوم، به معنی پاکی و لطافت و زیبایی. انگار که اسم لیلیا را از روی چهرهی او ساخته بودند. انگار که پیش از او، این اسم و این گل وجود نداشت. گل دخترکم. لیلیوم دلپاک من.
این روزها احساساتم هر لحظه عوض میشوند. لحظهای پر از شوق و ذوقم و لحظهای اشکها امانم نمیدهند.
روی تخت دراز کشیدهام. کمرم درد میکند. لیلیا تازه شیر خورده و روی کل لباسم بالا آورده. دیروز حمام کرده بودم و حالا دوباره کثیف شدهام. اشکهایم سرازیر میشود.
اولین حمام. اولین دیدار با بدنت. اولین بار بدون او. با شکمی که شبیه به شکم خودت نیست. بخیهای زیر شکمت که درد میکند. حالا شبیه به خودت نیستی. حالا دیگر دخترکی نیستی که نیاز به حمایت داشت. حالا مادری. حالا مسئولیت داری. حالا شاید چند روز طول بکشد تا فرصت کنی ناخنهایت را درست کنی.
حالا زندگیات خلاصه میشود در بزرگ کردن فرزندت.
من اولین بار است که مادر میشوم. گاهی بیاختیار اشک میریزم. خسته میشوم. احساس میکنم تهیام. احساس میکنم هیچ توجهی به من نمیشود. انگار که هیچکس نمیداند. انگار که هیچکس نمیفهمد چه باری به دوش میکشم.
انگار که خودم را فراموش کردهام.
مادر بودن حس عجیبی دارد. یک لحظه نگاهش میکنم و تمام وجودم پر از عشق میشود. باورم نمیشود او مال من است. من او را به دنیا آوردهام. بغلش که میکنم، انگار که همهی دردها تسکین مییابند. بدنش را که بو میکنم، عشق در سلولهای تنم رخنه میکند. پستانم را که میمکد، روی هفت آسمان سیر میکنم. او به زندگیام معنا میدهد.
او همهی چیزیست که از دنیا میخواهم.
مادر شدن با تمام زیباییهایش، تاوان دارد.
خستگی. بیخوابی. از دست دادن جفت. کمبود هورمون. احساسات متناقض. کمبود وقت. بدندرد.
ترس از کافی نبودن. از نفهمیدن. با هر گریهاش، میشکنی. و با هر خندهاش، امیدوار میشوی.
هورمونهایم خالی شده. یک هفته است که از خانه بیرون نرفتهام. یک هفته است که دلم میخواهد فقط بخوابم و هیچکس کاری به کارم نداشته باشد.
یک هفته است که عمل کردهام و نیاز به مراقبت دارم، ولی باید از موجود کوچکی مراقبت کنم که به بودنم نیاز دارد.
حتی از گریه کردن، ترسیدن و خسته شدن خجالت میکشم. از اینکه هنوز آماده نیستم. از اینکه کمطاقتم و کوچکترین حرف دیگران آزارم میدهد.
از اینکه نمیتوانم احساساتم را پنهان کنم. دوست دارم قوی باشم و یک روزهایی قوی بودن سخت است.
همستر زیادهگو میگوید:
هر روز که میگذرد، اوضاع بهتر میشود. حالا ۸ روز است که از لیلیا مراقبت میکنی. حالا عملکرد بهتری نسبت به روزهای اول داری. به حس مادرانهات اعتماد کن. بدنت دارد رو به بهبود میرود و دخترت را روزبهروز بهتر میشناسی.
هر وقت کم آوردی، گریه کن، ولی دوباره قویتر از همیشه برگرد. برای آرامش دخترت. برای مادری کردن. برای عشق ورزیدن. چشم روی هم بگذاری، لیلیا بزرگ شده و دلت برای همین دستهای کوچولویی که تو را میخواهند تنگ میشود.
درود بر تو عزیزم
آمدن فرزندت به دنیای شیرین مادرانهات بر شما همایون.
چقدر زیبا نوشتی باهات همذات پنداری کردم. منو بردی به ۴ سال و ۷ ماه پیش.
امیدوارم به خوشی و سلامت فرزند گلت رو بزرگ کنی.
قلمت مانا
چهارشنبهای که بالاخره سریال دیدم
بله که آدمی باید برگردد به تن. در این دورهی یوگای جدید fascia maneuvers هم کار میکنیم.
یک جا نوشته «فاشیا غلافی از بافت همبند رشتهای است که تمام ساختارهای بدن را احاطه کرده است. از اندامها، ماهیچهها، تاندونها، رباطها، بافتها، اعصاب، مفاصل و استخوانهای شما پشتیبانی میکند. فاشیا یک لایه پیوسته است، بنابراین انعطاف پذیر است و با بدن حرکت میکند. وقتی فاشیا سفت میشود، میتواند حرکت عضلات و بافتهای شما را محدود کند و باعث درد و سایر مشکلات سلامتی شود، بنابراین مهم است که با حرکت و کشش بدن، فاشیا را سالم نگه دارید.»
حدس بزنید یعنی چی!
تمرین چهارشنبه دربارهی حس غم بود. که در بدن انباشته میشود و گره و پیچی میسازد که نیاز است این گیر و گور را در فاشیا باز کنیم. از تمرین اول اشکهام ریخت و دیگر کندتر ادامه دادم. شب هم باز سوپ به دست نشستم پای تماشا. سریال جدیدی که گنج است . we are all trying here .بعد بیشترتر مینویسم ازش.
بعد هم ۱۲ ساعت خاب.
به اینها میگویند برونریزی.
خسته و پکر. شب قبلش تا بوق سگ بیدار. در نتیجه روز بعد؟ دیربیدار. آزادنویسی. جانگیری و فولشارژ. کنکل جلوس. روزِ تمام. نشستم سریال نگاه کردم و صحنههایی باز شدند از جنس تروماهایی که قرار است تا آخر عمر یادآوریم شوند. حسوحال سریال پاشیده بود به درودیوار اتاقم و گفتم بهتر است فاصله بیندازم وگرنه سریال قورتم میدهد. مطالعه. تمرینجا. استاد اولش ویبره میرفت. فکر کنم سردش بود. من هی چک میکردم که نکند زلزله است و مانیتور من میلرزد یا چی؟ باید فیلم ببینیم. ولی من هنوز میخواهم نماز میت را بخوانم. سختخوان است و باید نوشید و نیوشیدش. وبیکار و صحبت از اهمیت با دوستان بلا و بحث جاری و نینیسایت و این داستانها. فایل جلسه را ادیت زدم و بارگذاری کردم. باز هم نرسیدم به وبینار مبینا و کونم سوخت. آهان استاد ببخشید، کّونم سوخت. وبینار شیما جانم رو رفتم که نت اذیت کرد. رخدادکم را نوشتم. عجیب این تمرین رخدادک و گزارش نیک را کنار آزادنویسی، از بهترین تمرینات نویسندگی میبینم. شاید روزی رفتم بالای منبر و گفتم چرا. کسچرخ توی نت و کلیپی دیدم که روز و هفتهام را ساخت و قرار است عنِ تکرارش را دربیاورم. به داستان اندیشیدم. بایبای ما رفتیم.
بفرما آغوی کلانتری. راضی شدی چسمثقال مینویسم؟ دیگه عمرا ببینید که گزارش طولانی بنویسم. البته نمیخواندید که حالا من بنشینم و عز ا بگیرم. والاه. ولی خب حداقل دارم هر شب مینویسم.
گزارش نیک اول
بیست آبان
سال واژه ام تصمیم است. چرا تصمیم، تصمیم برای چه کاری ؟ خود گزارشی است نیک فرجام
آنچه ماحصل تصمیم است، اگر از سر ذوق باشدو شوقی ایجاد شود. شاید کار به جایی برسد.
سر کلاسهای مدرسه و وبینارهای روزانه مدرسه یا مستمر حاضر نبودم ویا اگر بودم دیده نمی شدم . چرا ؟ چون خوب نمی نوشتم . دست کن به اندازه اونهایی مه خیلی سرعتسان بالا بود و خیلی سوال داشتند، دیده میشدندو خانده میشدند و خوب تشویقمیشدند.
«وقتی خوب نمینویسیچرا شرکت می کنی»
اما وقتی در کنار ویرانی و خرابی جنگ وبینارها را شرکت کردم باورن شد که ادبیات تنها جایی است مه نه تنها کودک را سرشار از لذت می کند ، بلکه باعث نجات هم میشود .
فهمیدم چقدر مهجورم و چقدر غفلت کردم . و یکی از تصمیمهای مهم آن شد که دیگر لاکپستی در لاک خود پناه نگیرن بلکه حلزونی آرام بیشتر و بیشتر بخانم و بنویسم.
همین حالا که ابن گزارش را میخانید، نیک ترین گزارشم از موهبتی آیت که در مدرسه آموختم تا ببازمایم و آزموده شوم.
گزارش نیک اول
بیست آبان
سال واژه ام تصمیم است. چرا تصمیم، تصمیم برای چه کاری ؟ خود گزارشی است نیک فرجام
آنچه ماحصل تصمیم است، اگر از سر ذوق باشدو شوقی ایجاد شود. شاید کار به جایی برسد.
سر کلاسهای مدرسه و وبینارهای روزانه مدرسه یا مستمر حاضر نبودم ویا اگر بودم دیده نمی شدم . چرا ؟ چون خوب نمی نوشتم . دست کم به اندازه اونهایی که خیلی سرعتشان بالا بود و خیلی سوال داشتند، دیده میشدند و خانده میشدند و خوب تشویقمیشدند.
«وقتی خوب نمینویسیچرا شرکت می کنی»
اما وقتی در کنار ویرانی و خرابی جنگ وبینارها را شرکت کردم باورم شد که ادبیات تنها جایی است که نه تنها کودک را سرشار از لذت می کند ، بلکه باعث نجات من شده است.
فهمیدم چقدر مهجورم و چقدر غفلت کردم . و یکی از تصمیمهای مهم آن شد که دیگر لاکپشتی در لاک خود پناه نگیرم بلکه حلزونی آرام باشم، بیشتر و بیشتر بخانم و بنویسم.
همین حالا که ابن گزارش را میخانید، نیک ترین گزارشم از موهبتی آست که در مدرسه آموختم تا ببازمایم و آزموده شوم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. تمرینجا و بررسی ۳ متن و پیشنهاد تماشای فیلم «خاکآشنا» بهعنوان نمونهی بد دیالوگنویسی -لقمانوار بیاموزیم. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به شعری از محمدعلی بهمنی و سخنی از او دربارهی شاعری: «کودک شصتسالهای که منم، شعر، در هر شکلاش را نوعی لجباری با خویش و جهان خویش میداند.». ۳ جلسه کلاس خصوصی در باب داستان و یادداشت. جلسه با مبینا ملائی، سردبیر وبگاه مدرسه نویسندگی، دربارهی مقالات تازهی سایت مدرسه. پیادهروی. تماشای فیلم «Unabomber». یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
استاد در وبینار از بیهودگی گذران وقت در اینترنت گفتند. آن هم بیشتر در مواقعی که احساسات بد را تجربه میکنیم. من قبلن وقت زیادی در اینستاگرام میگذراندم. ولی الان احساس میکنم، چیز زیادی در این صفحات برای من وجود ندارد. هر مطلب مفیدی هم نیاز به بکارگیری دارد. برای دریافت نکاتی مفید، چند پیجی که برایم مهم است، را درنظرگرفتم. ولی واقعن برای هر عادت مفیدی، و مطلب مهمی هم وقت و حوصله نیست. تازه در صورتی هم که بدانم، گوینده مطلب درستی را گفته باشد.
از صبح چه کردم؟ مراقبه، مرتب کردن لباسها درکمد، ورزش، کشش، درست کردن صبحانه، لباس شستن، نوشتن صفحات صبحگاهی، همراه شدن با مادرم برای رفتن به آرایشگاه، پیاده رفتیم و خرید هم کردیم. فایل جدید روانشناسی را گوش دادم. مرتب کردن اتاق. کلمهبرداری از کتاب «ترجمهی زخم». تکرارخانی صفحاتی از شب هول. خاندن صفحاتی از کتاب «تقویم بیهدفی».
امروز پنجشنبه بود. و فاتحهای بر اهل قبور خواندم. و به نوشتن پرداختم هنوز نوشتنم تمام نشده بود. که تقتق در زدند گوش دادم چه کسی صبح به این زودی خوابنما شده و پشت در است. باز خوب گوش سپردم باد سرسر بود آمده بود تا مژدهی باران را بدهد وقتی باد را پشت در دیدم و مژدگانی به او دادم گفت من حیفم مرا دست کم نگیر با من دوست شو تا بر بالهایم سوار سوی و هرجا که دلت خواست فرود آیی همهی این گفتوشنودها را روی کاغذ نوشتم و خودکار که خسته شد رهایی بخشیدم و به پیادهروی رفتم همان باد که پشت در بود هنگام رفتن ابرها را با خود برده بود و هوا صاف و براق بود و زمین خیس گریهی شوقانگیز ابرها بود. به خانه برگشتم و صبحانه خوردیم با همراهان وفادار و برای ناهار فکرها در سر گذراندم و یکی را پسندیدم و بکار بستم و یک دوش جانانه گرفتم. به خیابان پر هیاهو پا نهادم که تلفن همراهم زنگ خورد و دوست جانیام بود قرار دیدار گذاشتیم. از خوردن یک کافی لذت بردم و در وبینار شرکت کردم واستاد به رهنمونهایی در بارهی کتاب و نوشتن جور دیگر پرداخت یک ربع آزاد نویسی کردیم و واژهای دوستان لیست شد و تازگی داشت. نمره امروز را نه میدهم و کتاب روزها را چند صفحه خواندم و به کارهای روزمره پرداختم. و یادداشت و ایدهای در کانال تلگرام برای فردا هوا کردم. به کانال تلگرام مهرابی سر بزنید. به نشانی 💌💚💦👇
https://t.me/notetoday1
در جهانی که هر لحظه میکوشد توجه مرا به خود بکشاند، چگونه اختیار زمان و ذهنم را پس بگیرم؟
در دورانی زندگی میکنیم که دیگر فرصتی برای تجربهی ملال باقی نمانده است. همین که حوصلهمان سر میرود، تلویزیون را روشن میکنیم یا با گوشی وارد فضای اینستاگرام، تلگرام، واتساپ، فیسبوک، لینکدین، توییتر، یوتیوب و هزاران بازی مجازی میشویم. خوراک ذهنیای که به خورد خود میدهیم، پایانی ندارد. گویی به پرخوری ذهنی دچار شدهایم.
ذهن و مغز ما پیوسته در تیررس خوراکهای ناسالم و فستفودی فضای مجازی قرار دارند. محتوای کمعمق و سریع، ذهن ما را به خود مشغول میکند و ما را به مصرف بیشتر میکشاند.
هنگامی که دچار تشویش و تنشهای عاطفی میشویم، معمولن به عادتهای ناسالم پناه میبریم؛ مانند شیرینی خوردن یا پرخوری عصبی. این روزها، نداشتن نیروی ذهنی کافی برای دوری از فضای مجازی نیز ما را به پناه بردن به اکسپلور و وبگردی سوق میدهد.
خردهاسترسهای روزانه، شرایط اجتماعی، بلاتکلیفی مردم در وضعیت نه جنگ و نه صلح، تورم اقتصادی و تنشهای عاطفی، همگی میتوانند ما را به سوی شبکههای اجتماعی و مصرف خوراک ذهنی ناسالم سوق دهند.
اینجاست که نباید شانه از زیر بار مسئولیت فردی خالی کنیم. باید بکوشیم در دشوارترین شرایط زندگی، گوشهای از زندگی خود را حفظ کنیم.
این نکته برای ما اهمیت دارد: پذیرش این درد و پذیرفتن اینکه نیاز دارم از خودم مراقبت کنم.
از خودم بپرسم:
آیا میتوانم در طول روز، مدتی از این فضا و گوشی دور بمانم؟ با یک کاغذ و قلم، تنها با خودم خلوت کنم؟
میتوانم بنویسم یا بیکار بنشینم و به دیوار سفید نگاه کنم؟
خودم را در چارچوب محدودیتی قرار دهم که در آن خبری از گوشی و فضای مجازی نباشد. تنها دو کار برای انجام دادن داشته باشم:
۱. بنویس.
۲. هیچ کاری نکن؛ بیکار بنشین و به دیوار نگاه کن.
پس شاید بهترین کاری که در چنین شرایطی میتوانیم انجام دهیم، توسعهی فردی و مدیریت شخصی باشد؛ یعنی تخصیص بهینهی منابع محدود خود و برنامهریزی برای بهرهبرداری بهتر از ارزشمندترین منبع زندگی، یعنی زمانی که در اختیار داریم.
زندگی خودت را بنویس. ببین با زمانت چه میکنی و اکنون در کجای زندگی ایستادهای.
در این برهه از زمان، در شرایطی دردآور و دشوار در جهان زندگی میکنیم. بیش از هر زمان دیگری به روالهای سادهی زندگی نیاز داریم. همین تکرارهای ساده و روزمره به ما نیروی تابآوری میبخشند و کمک میکنند سرپا بمانیم.
اگر چنین به جهان بنگریم که سراسر جنگ، درگیری، خونریزی و پلیدی است و تنها بکوشیم صبح را به شب برسانیم، در واقع اجازه دادهایم مهمترین سرمایهی زندگیمان، یعنی عمرمان، از دست برود؛ بیآنکه نقشی در زندگی خود داشته باشیم.
اما ما میخواهیم در این روزگار دردآور، سخت و آکنده از تشویش و نگرانی، کاری انجام دهیم. نمیخواهیم بیتفاوت باشیم. نمیخواهیم تماشاگر گذر عمر خود باشیم.
میخواهیم سهم خودمان را در ساختن زندگی ادا کنیم؛ حتی اگر این سهم کوچک باشد.
تو یکی نهای، هزاری؛ تو چراغ خود برافروز.
برگرفته از: وبینارهای شاهین کلانتری
اپیزود دوم
گزارش ۱۸۳
پنجشنبه ۲۱ آبانماه ۱۴۰۵
طبق روال همیشگی، زود از خاب برخاست. با اینکه پنجشنبه، آخر هفته بود و کار خاصی در برنامه نداشت، زندگی کارهای خودش را برایش تدارک دیده بود. نقش زندگی، نقشی که در ظاهر ساده به نظر میرسد، اما وقتی واردش میشوی، پیچیدگیهای خاص خودش را هر ساعت بر دوشت سوار میکند و تو ناچاری آنها را به دوش بکشی. اگر کوتاهی کنی، زندگی با تو خوب تا نخواهد کرد.
پس دست به کار شد و به خانهاش با رسیدگی به کارهای ریز و کوچک سر و سامان داد. نخستین کارش رفتن به اتاق خواب و یک تمیزکاری حسابی بود. روتختی را بیرون آورد. پس از شستن روتختی و ملحفهها، به سراغ بالشها رفت. امروز یکی را داخل ماشین لباسشویی انداخت و فردا یکی دیگر را خاهد شست.
کمدهای اتاق خواب را یکییکی خالی کرد و از نو مرتب کرد. کلاهها و لباسهای گرم را دم دست گذاشت. هوا خیلی سرد شده بود. پتوی ضخیم را برای روی تخت بیرون آورد و پتوهای نازک تابستانی شسته شده برای فصل گرم در کمد گذاشت. پاتختی بههمریخته و کشوهایش را مرتب کرد. دو چمدان پر از لباس را باز کرد و دوباره مورد بازبینی قرار داد و لباسها را در بالاترین بخش کمد جا داد.
پردههای شستهشدهی پذیرایی را هم برای نصب دم دست گذاشت تا در فرصتی مناسب آویزانشان کند. هنوز در گوشهی خانه به او چشمغره میرفتند. انگار میگفتند: «در بند ما نیستی؟» او هم جواب میداد: «فردا شما را هم نصب خاهم کرد.
به بخش آشپزخانه رفت. چه کنم، چه کنمهای ناهار مانند پتکی بر مغزش فرود میآمدند. درِ پنتری، یا همان انبار مواد خوراکی خشک، را باز کرد تا ببیند چه موادی برای تهیهی ناهار دارد. هیچی، آخر ماه بود و کارمندی؛ بنشن و ادویهها ته کشیده بودند. به سراغ فریزر رفت؛ آن هم خالیِ خالی بود. پس چه چیزی درست کند؟
آها، یادش آمد؛ ترهی کوهی زاگرس که تابستان برای فصل سرما خشک کرده بود، همراه با برنج ارگانیک آبدانان. پس دست به کار شد. کتهای درست کرد و ترهی کوهی را که بوی بهشت میداد، به آن افزود. عطرش حالش را خوش کرد. کنارش سالاد فصل، ماست چکیده و موسیر هم گذاشت و به این ترتیب، ناهارش را سر و سامان داد.
همسرش برای سرویس ماشین به تعمیرگاه رفته بود. کارش از ساعت هشت صبح تا سه بعدازظهر طول کشید. ساعت یازده به او زنگ زد؛ هنوز کارش راه نیفتاده بود. پس ساعت دوازده ناهار را تنهایی خورد.
این روزها از بس همسرش برای رسیدگی به کارهای بیرون در رفتوآمد است، او هم به تنهایی خانه خو گرفته است. دیگر مانند گذشته حرص نمیخورد و غر نمیزند. با شرایط روزگاری که سخت آنها را مچاله کرده، کنار میآید.
هنگام صرف ناهار، پشت میز غذاخوری با خودش اندیشید:
«احترام، چقدر راحت با تنهایی سر میکنی؟
کلی کار برای خودت در آپارتمان درست میکنی. با اینکه خانهی ویلایی نداری تا اوقاتت را در باغ و فضای دلگشای آن سپری کنی، اما خوب از فرصتهایت بهره میبری.»
خرسند از این اندیشه و با سپاسگزاری از دادار، نیایش پس از ناهار را بهجا آورد.
نیایش و سپاسگزاری از زندگی، بخشی از روال همیشگی اوست. چه در کنار همسرش باشد و چه تنها، سپیدهدم را با نیایش و سپاسگزاری برای زندگی آغاز میکند. پس از تمام شدن غذا نیز با سپاسگزاری و قدردانی از خداوند از سر میز بلند میشود.
ظرفها را با دقت و حوصله شست و به اتاق مطالعه رفت. برخلاف همیشه پشت میز ننشست. آفتاب روی گلهای قرمز و نقشهای گل و پرندهی دستباف ایرانی افتاده بود. این منظره با گرمای دلنشین رنگهای فرش، او را به خود خیره کرد. کتابها، جامدادی و دفترهایش را روی قالی گذاشت و خودش هم به یاد دوران کودکی روی قالی نشست.
کتاب «سووشون» اثر سیمین دانشور را گشود و غرق خاندن شد.
در همین میان، همسرش زنگ زد و گفت: «برو عابر بانک و برایم پول واریز کن.»
چه کار سختی، باید از دنیای کتابهایش جدا میشد. تندی لباس پوشید و ساعت یکونیم ظهر، در خلوتی روز، به دل کوچه و خیابان ساکت زد. به عابربانک تجارت رسید و پول را واریز کرد.
سپس وسوسه شد کمی پیادهروی کند، اما نگاهی به کفشهایش انداخت. کفشهای چرم مشکیاش برای پیادهروی مناسب نبودند. با خودش گفت: «ایرادی ندارد، به خانه برمیگردم.»
همچنان که از خیابان میگذشت، سر خیابان چشمش به فروشگاه بزرگ و شیک نوین چرم افتاد. وارد فروشگاه شد. تمام کفشها و کیفهای مردانه را از نظر گذراند. با خودش فکر کرد: «چه چیزی برای همسرم هدیه بخرم؟»
سپس به بخش زنانه رفت. دستکشهای چرمی توجهش را جلب کردند، اما از آنها گذشت. به بخش مورد علاقهاش رسید؛ پالتوهای تمامچرم، رنگهای سبز زیتونی، مشکی، قهوهای و قرمز، چشمش را گرفتند. به مدلها و بعد به برچسب قیمتها نگاه انداخت. فروشنده، آقایی که مهارت خاصی در کارش داشت، متوجه نگاه عمیق و وارسی دقیق او شد و کنارش آمد. قیمتها را برایش توضیح داد.
قیمت یک پالتوی زنانه هشتاد و پنج میلیون تومان بود؛ پول ناقابلِ رایج این روزگار، تازه این قیمت با تخفیف فروشگاه محاسبه شده بود.
از فروشگاه بیرون آمد و به سمت خانه راه افتاد.
به خانه که رسید، دوباره مطالعهی «سووشون» را پی گرفت. ساعت سه، همسرش زنگ زد و گفت نزدیک خانه است. از او خاست آماده شود تا برای خرید گوشت و مواد خوراکی به فروشگاه بروند.
گفت: «بیا ناهار بخور، بعد میرویم.»
اما همسرش پاسخ داد: «نه، چیزی از مواد خوراکی در خانه نداریم. باید نیازهای خانه را تهیه کنم، بعد ناهار میخورم.»
دلش برایش سوخت. چقدر در شلوغی و ترافیک تهران و مشکلات زندگی، همیشه درگیر است. هرچند خودش هم در خانه، از صبح تا شب، یکتنه به کارهای خانه رسیدگی میکند، اما نمیدانست چرا دلش برای مردهای امروز روزگار میسوزد؛ مردهایی که زیر بار سختیهای زندگی مچاله شدهاند.
آماده شد و با هم برای خرید رفتند. ساعت چهار به خانه برگشتند. ناهار همسرش با شام یکی شد. پس از صرف غذا، همسرش چرتی زد و او در این فرصت به وبینار رفت و سرگرم آموزشهای نویسندهساز شد.
همسرش بیدار شد. چای عصرانه را با هم نوشیدند. او رفت و احترام ماند و ادامهی وبینار، روال زندگی و دلمشغولی تهیهی شام.
چون ناهار پروتئیندار نخورده بود، برای شام خوراک بلدرچین پخت. باز هم شام را تنهایی خورد و حالا در حال نوشتن گزارش نیک امروز، همان روزنگاری همیشگیاش است.
من کار به بخش آشپزخانه رفت. چه کنم، چه کنمهای ناهار مانند پتکی بر مغزش فرود میآمدند. درِ پنتری، یا همان انبار مواد خوراکی خشک، را باز کرد تا ببیند چه موادی برای تهیهی ناهار دارد. هیچی، آخر ماه بود و کارمندی؛ بنشن و ادویهها ته کشیده بودند. به سراغ فریزر رفت؛ آن هم خالیِ خالی بود. پس چه چیزی درست کند؟
آها، یادش آمد؛ ترهی کوهی زاگرس که تابستان برای فصل سرما خشک کرده بود، همراه با برنج ارگانیک آبدانان. پس دست به کار شد. کتهای درست کرد و ترهی کوهی را که بوی بهشت میداد، به آن افزود. عطرش حالش را خوش کرد. کنارش سالاد فصل، ماست چکیده و موسیر هم گذاشت و به این ترتیب، ناهارش را سر و سامان داد.
همسرش برای سرویس ماشین به تعمیرگاه رفته بود. کارش از ساعت هشت صبح تا سه بعدازظهر طول کشید. ساعت یازده به او زنگ زد؛ هنوز کارش راه نیفتاده بود. پس ساعت دوازده ناهار را تنهایی خورد.
این روزها از بس همسرش برای رسیدگی به کارهای بیرون در رفتوآمد است، او هم به تنهایی خانه خو گرفته است. دیگر مانند گذشته حرص نمیخورد و غر نمیزند. با شرایط روزگاری که سخت آنها را مچاله کرده، کنار میآید.
هنگام صرف ناهار، پشت میز غذاخوری با خودش اندیشید:
«احترام، چقدر راحت با تنهایی سر میکنی؟
کلی کار برای خودت در آپارتمان درست میکنی. با اینکه خانهی ویلایی نداری تا اوقاتت را در باغ و فضای دلگشای آن سپری کنی، اما خوب از فرصتهایت بهره میبری.»
خرسند از این اندیشه و با سپاسگزاری از دادار، نیایش پس از ناهار را بهجا آورد.
نیایش و سپاسگزاری از زندگی، بخشی از روال همیشگی اوست. چه در کنار همسرش باشد و چه تنها، سپیدهدم را با نیایش و سپاسگزاری برای زندگی آغاز میکند. پس از تمام شدن غذا نیز با سپاسگزاری و قدردانی از خداوند از سر میز بلند میشود.
ظرفها را با دقت و حوصله شست و به اتاق مطالعه رفت. برخلاف همیشه پشت میز ننشست. آفتاب روی گلهای قرمز و نقشهای گل و پرندهی دستباف ایرانی افتاده بود. این منظره با گرمای دلنشین رنگهای فرش، او را به خود خیره کرد. کتابها، جامدادی و دفترهایش را روی قالی گذاشت و خودش هم به یاد دوران کودکی روی قالی نشست.
کتاب «سووشون» اثر سیمین دانشور را گشود و غرق خاندن شد.
در همین میان، همسرش زنگ زد و گفت: «برو عابر بانک و برایم پول واریز کن.»
چه کار سختی، باید از دنیای کتابهایش جدا میشد. تندی لباس پوشید و ساعت یکونیم ظهر، در خلوتی روز، به دل کوچه و خیابان ساکت زد. به عابربانک تجارت رسید و پول را واریز کرد.
سپس وسوسه شد کمی پیادهروی کند، اما نگاهی به کفشهایش انداخت. کفشهای چرم مشکیاش برای پیادهروی مناسب نبودند. با خودش گفت: «ایرادی ندارد، به خانه برمیگردم.»
همچنان که از خیابان میگذشت، سر خیابان چشمش به فروشگاه بزرگ و شیک نوین چرم افتاد. وارد فروشگاه شد. تمام کفشها و کیفهای مردانه را از نظر گذراند. با خودش فکر کرد: «چه چیزی برای همسرم هدیه بخرم؟»
سپس به بخش زنانه رفت. دستکشهای چرمی توجهش را جلب کردند، اما از آنها گذشت. به بخش مورد علاقهاش رسید؛ پالتوهای تمامچرم، رنگهای سبز زیتونی، مشکی، قهوهای و قرمز، چشمش را گرفتند. به مدلها و بعد به برچسب قیمتها نگاه انداخت. فروشنده، آقایی که مهارت خاصی در کارش داشت، متوجه نگاه عمیق و وارسی دقیق او شد و کنارش آمد. قیمتها را برایش توضیح داد.
قیمت یک پالتوی زنانه هشتاد و پنج میلیون تومان بود؛ پول ناقابلِ رایج این روزگار، تازه این قیمت با تخفیف فروشگاه محاسبه شده بود.
از فروشگاه بیرون آمد و به سمت خانه راه افتاد.
به خانه که رسید، دوباره مطالعهی «سووشون» را پی گرفت. ساعت سه، همسرش زنگ زد و گفت نزدیک خانه است. از او خواست آماده شود تا برای خرید گوشت و مواد خوراکی به فروشگاه بروند.
گفت: «بیا ناهار بخور، بعد میرویم.»
اما همسرش پاسخ داد: «نه، چیزی از مواد خوراکی در خانه نداریم. باید نیازهای خانه را تهیه کنم، بعد ناهار میخورم.»
دلش برایش سوخت. چقدر در شلوغی و ترافیک تهران و مشکلات زندگی، همیشه درگیر است. هرچند خودش هم در خانه، از صبح تا شب، یکتنه به کارهای خانه رسیدگی میکند، اما نمیدانست چرا دلش برای مردهای امروز روزگار میسوزد؛ مردهایی که زیر بار سختیهای زندگی مچاله شدهاند.
آماده شد و با هم برای خرید رفتند. ساعت چهار به خانه برگشتند. ناهار همسرش با شام یکی شد. پس از صرف غذا، همسرش چرتی زد و او در این فرصت به وبینار رفت و سرگرم آموزشهای نویسندهساز شد.
همسرش بیدار شد. چای عصرانه را با هم نوشیدند. او رفت و احترام ماند و ادامهی وبینار، روال زندگی و دلمشغولی تهیهی شام.
چون ناهار پروتئیندار نخورده بود، برای شام خوراک بلدرچین پخت. باز هم شام را تنهایی خورد، اکنون در حال نوشتن گزارش نیک امروز، همان روزنگاری همیشگیاش است.
روزی که در ظاهر ساده و آرام به نظر میرسید، چنان او را در خود فرو برد که بهسختی مجال و فرصتی برای وقت گذاشتن برای خودش پیدا کرد. اما او با چیرهدستی و زرنگی، وقت خودش را از دل روز پس گرفت.
بخشی از کتاب «سووشون» سیمین دانشور را خواند. سه صفحه در دفتر واژهبرداریاش نوشت. در وبینار نویسندهساز شرکت کرد. آزادنویسی امروز را نوشت.دو بار از سر نیاز از خانه بیرون رفت. پیادهروی برنامهریزیشدهای نداشت، اما از خانه بیرون زد و هوایی تازه کرد. به کارهای خانه هم رسیدگی کرد. اینچنین شد که روزی با همهی سادگی و مشغلههایش، لبخند رضایت را بر گوشهی دلش نشاند؛ تا فردا که باز هم سهم خودش را از روز خواهد گرفت.
امروز بهتر بودم. با اینکه همچنان دیر بیدار شدم، صفحات صبحگاهی را مفصل سیاه کردم.
مطالعهی خوبی داشتم.
«سگمتال» گوش کردم.
گامیدم. بیشتر از روزهای گذشته. خوشحالم هوا گرم نیست.
ورزش کردم.
ازادنویسی مفصلی داشتم و خوراک کانال از دل آزادنویسی بیرون آمد.
دوباره مطالعه داشتم.
با دوستانم گپ زدم.
خانه را تمیز کردم.
نقاشی نگاه کردم.
گاهی معنی یک نوشته، خصوصا شعر، یا نقاشی را نمیفهمم، اما عاشقش میشوم.
آزادنویسی کوتاهی داشتم.
تمرینهای «خودواژه» را ویرایش و ارسال کردم. همچنان از واژهای که برای «اضطراب» ساختم، متنفرم.
پس از ثبت «گزارش نیک»، شام، و بهشب کردن کانال، ببینیم شب چه میخواهد.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸ از ۱۰
امروز با اینکه روز تمیزکاری خانه بود و من از قبل برایش برنامه ریخته بودم، با خریدن سبزی توسط همسرجان به باد فنا رفت. از آنجایی که به هم ریختن برنامههایم حالم را خراب میکنند، با بیحوصلگی و در حال تفتیدن سبزیها در وبینار نویسندهساز حاضر شدم. و چه اتفاق خوشایندی بود برایم. با نوشتن حیاتواژههایم حس و حال خوبی پیدا کردم و با حرفهای استاد، انرژی گمشدهام را یافتم. درس زندگی بود حرفهایش برایم. برای منی که گهگاه برای گریز از تنش به پرخوری فکری میافتم و هر چه خوراک ناسالم میبینم به خورد ذهنم میدهم، نجاتبخش بود حقیقن. با شنیدن این حرفها تلنگری خوردم و فهمیدم مدتهاست دارم مسیرم را اشتباه میروم.
از کارهای دیگری که امروز انجام دادم، فیلم دیدن بود و خواندن فصل دوم مادران و دختران و خواندن چند شعر از شهریار.
راه گم کرده و با رویی چو ماه آمدهای
مگر ای شاهد گمراه به راه آمدهای
باری این موی سپیدم نگر ای چشم سیاه
گر بپرسیدن این بخت سیاه آمدهای
کشته چاه غمت را نفسی هست هنوز
حذر ای آینه در معرض آه آمدهای
از در کاخ ستم تا به سر کوی وفا
خاکپای تو شوم کاین همه راه آمدهای
چه کنی با من و با کلبه درویشی من
تو که مهمان سراپرده شاه آمدهای
می تپد دل به برم با همه شیر دلی
که چو آهوی حرم شیرنگاه آمدهای
آسمان را ز سر افتاد کلاه خورشید
به سلام تو که خورشید کلاه آمدهای
شهریارا حرم عشق مبارک بادت
که در این سایه دولت به پناه آمدهای
سال واژه: تداوم.
– رفتن به جنگل و دیدن درختان پاییزی و گرفتن عکسهای زیبا😍🍂
– خوردن صبحانه تخممرغ و نان بربری و چای بود، که در کافه صرف شد.
– سر زدن به دوستم در کتابخانه و خرید چند کتاب
دست دوم که چاپ اونها خیلی قدیمیه. وقتی هر کدوم از اونها رو خوندم، دربارهاش براتون مینویسم.منتظر باشید. 📚📚
– رسیدن به خونه و خوردن ناهار اونم ساعت چهار و نیم عصر و بعد وبینار نویسندهساز.
آزادنویسی: پیشنهاد استاد نوشتن کلماتی که به ما حس خوب میدن.
صحبت از اینکه چطور استرس و تنش روانی ما رو به سمت عادتهای بدمون سوق میدن.
مثل پرخوری عصبی. اتلاف وقت در شبکههای اجتماعی و…
– راه رفتن کنار رودخونه و گپ زدن و دیدن کلی آدم و بساط بلال کبابی و چای دودی، آش، لبو و باقله…
– هلاک رسیدیم خونه و هرکدوم شام نخورده یک گوشه افتادیم. 😁
خستهتر از آنم که دیگر ادامه بدهم.
پس تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار. 🌷✌️
همین حالا، در این لحظهی ملکوتی که گزارش نیکم را مینویسم یک مگس مزاحم و پلید را از هستی ساقط کردم. از خوشحالی پوستم در گنجم.
نه، نمیگنجم از پوستم خوشحالی را.
نه، اجازه بده.
گنجم از پوستم در خوشحالی.
نه اینم نبود. پوستم میگنجه در خوشحال؟ گنجم میپوسته؟
پوستم در خوشحالی گنجیده؟
از خوشحالی گم کردهام گنجم را؟
در پوست خوشحالی گنجیدهام؟
گنجم و پوستم خوشحالاند؟
خوشحالی گنج است؟
ای بابا!
اصلا این مگس بدترکیب مرگش هم مزاحم اوقاتم است.
امروز به پیادهروی رفتم و پاهایم را شنگول کردم.
تازگی به این نتیجه رسیدهام که ثبت کردن خوابها بسیار لذت بخش است. هیجان دارم شب شود و بخوابم. تا ببینم در سرزمین عجایب چه چیزی انتظارم را میکشد.
شروع کردهام به خواندن هملت. از خیلی وقت پیش که فیلم hamnet را دیدم دلم میخواست این نمایشنامه را بخوانم. خوشحالم پیش از خواندن هملت، همنت را دیدم. حالا به وضوح دست و پنجه نرم کردن شکسپیر را با احساسات، تمایلات، غم، مشکلات و سوگ را میبینم.
فیلم اودیسه را تماشا کردم.
امروز من دزدی بودم که هرچه دزدیده بودم را با لذت خوردم به راحتی از گلویم پایین رفت. حتی میخواهم اعتراف کنم که هیچ چیزی را جذابتر از دزدیدن سیبزمینیهای سرخ کردهی مامان ندیدهام.
داستانی نوشتم. البته پارهپاره و جسته و گریخته. داستان روی کاغذ پراکنده است و نه سرش را میبینم نه تهش را. اما همین بین فهیمدم که نام یکی از شخصیتهای داستانم خورشید است.
امروز فهیمدم که چسبیدن به صابون روشی رایج میان مورچهها برای خودکشی است.
امروز لیست واژههای خودسازم را تروتمیز کردم و آنها را در بخش تمرینها هوا کردم.
گزارش نیک ۱۸۴
پنجشنبه ۲۱ آبانماه ۱۴۰۵
کمی تلاش
بیداری ۵:۲۰
خود تاخت کن که باد به گردت نمیرسد
منشین به انتظار سوار نتاخته
« سیمین بهبهانی »
امروز به کارهای همیشگی گذشت. سهم کارهای خانه بیشتر بود.
کتاب نامه های گاندو را تمام کردم.
ساعت ۱۴ استوری (۵۱) از کتاب «آموزههای دکتر دمینگ » نوشتهی رافائل آگوایو
«بر این باورم که در برابر هر قلهی مصنوعی که ایجاد میکنید درهای را هم به وجود میآورید. وقتی برای هر چیز، بسیار هیجانزده میشوید، احساسات بر شما چیره میشوند و ثبات عملکردها از بین میرود و شما بی.دلیل به هنگام بدبیاری متاثر خواهید شد.»
پنجشنبه همه به مزار میروند، جمعه هم همینطور. من خیلی وقت است روحیهی رفتن به مزار عزیزان را ندارم. روحم یاری نمیکند. همیشه به یادشان هستم. از کودکی از دست دادن را تجربه کردهام. از همین خانه و از هر جای دیگری برایشان طلب رحمت میکنم و برای خودم و تمام زندگان دیگر هم.
برات و عید و عاشورا هم نمیروم. به جای چیدن تزیینات و خوراکیهای سر قبرها به افرادی که نیازمند هستند کمک میکنم. حالا یکی از این فامیلهای مردهپرست هم پیدا میشود و میگوید که در فلان مراسم جمعی سر مزارهایتان نبودید و من چندان تحویل نمیگیرم و اهمیتی قائل نمیشوم. باور دارم همه این تجملات قبری، برای خودشان است، تا فردا چهار تا آدم هماندازه فکر خودشان و پایینتر بروند و از آنها تعریف کنند که فلانیها چقدر به مردههایشان اهمیت میدهند و چه مراسماتی برگزار میکنند.
روز عجیبی بود. با یه خشم شدید آغاز شد و با تیک خوردن دو تا از آرزوهای لیستم ادامه یافت. عصر از دره عمیق و کوه بلند، روزم به یه خط صاف رسید. حقیقتا خشم اول روز کامل کوفتم کرد تا حدی که دو تا آرزوهای لیستم نتونست خوشحال کنه. واقعا روز عجیبی بود بیشتر باید دربارهاش فکر کنم.
چند مستند و فیلم دانلود کردم و حالا که کارم تمام شده حوصلهٔ دیدنشان را ندارم. باز هم میل به احتکار بر من پیشی گرفت.
هزار کلمه آزادنویسی کردم. وسطش مجبور شدم با اهل خانه جروبحثی هم بکنم. اصلا نفهمیدم چه چیزی نوشتم. فقط یادم است آخرش برای این که به هزار کلمه برسم دست به دامن سوال و جواب شدم.
پادکستی دیدم دربارهٔ انواع سوالات ریدینگ در آزمون آیلتس. همان اولش خوابم برد و اطلاعات مفیدش را یاد نگرفتم.
آهنگی که استاد هنگام آزادنویسی در نویسندهساز پخش کرد، بدجور بر دلم نشست.
تا حالا چقدر به ذهنم اعتماد داشتم و گذاشتم راه خودش را برود؟ فکر میکنم همیشه دستوپایش را بستم.
دیشب قبل از خواب the whisper man را تمام کردم. به یک بار دیدن میارزد. کارگاهی سالها پیش یک قاتل زنجیرهای را دستگیر کرد که کودکان را میدزدید و صدایشان را ضبط میکرد و برای پلیس و خانواده قربانی میفرستاد. حالا بعد از سالها در حالی که قاتل در زندان است، کسی نوهٔ کارگاه را میدزدد و صدای ضبطشدهاش را برای پلیس میفرستد. کارگاه در تکاپو میافتد که چه ارتباطی بین قاتل زندانی و قاتلی است که به تازگی سر و کلهاش پیدا شده.
با داداشم یک قسمت رئالیتی شو دیدیم. میگوید اگر از دو هفتهٔ دیگر دانشگاهها شروع شود دیگر نمیخواهد همراه من رئالیتی شو ببیند. میدانم وقتی برود دانشگاه تغییر میکند. شاید از داداش کوچولوبودن فاصله بگیرد. این واقعیت غمگینم میکند اما چارهای جز پذیرشش ندارم. شاید دیگر مثل الان با هم وقت نگذرانیم و دیگر به هم نزدیک نباشیم. اگر بیشتر ادامه بدهم بدون شک گریه میکنم. پس میروم سراغ جملهٔ بعدی.
چند صفحه از «مبانی تحلیل خبر» خواندم. مثل کتابهای قبلی است. اطلاعات جدیدی برای یادگیری نداشت. البته برای مرور آنچه پیشتر خواندم، خوب بود.
امروز نگران ننوشتن شدم نگران نخاندن.
امروز نگران حرف مردم شدم.
امروز نگران غذا خوردن ناسالم کارن شدم.
امروز نماز خوندم.
امروز به آشپزی اهمیت ندادم.
امروز علی خونه بود خوب شد.
دوبار به خواهرم زنگ زدم یه بار من یه بار کارن در مورد قرص امگا ماهی کودکان ازش پرسیدم گفت از دکتر بپرس کارن هنوز خردسال.
امروز زود گذشت . صبح مامور سرشماری آمد وقتی آیفون خونه رو می زنند ما با احتیاط جواب می دهیم می ترسی دزد باشد
21/08/1405
گزارش نیک 184♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان کوتاه
دیشب که بیخوابی به سرم زد، داستان «خانمها» از کتاب «داستان زنان» از «آنتوان چخوف» را انتخاب کردم، زیرا خواندن داستان پانزده دقیقه بیشتر طول نمیکشید. داستان داستان آموزگاری است که پس از چهارده سال خدمت به دلیل اشتباهی سهوی صدایش گرفته و شغلش را از دست دادهاست. رئیس فرهنگستان که خود را مردی خوشقلب، شرافتمند و منصف میداند او را که عیالوار است به سمت متصدی دفتر دارالایتام شهر منتصب میکند. این حس عدالتپروری زیاد دوام نمیآورد. رئیس فرهنگ به ناچارجای خالی در دارالایتام را به مردی از خانوادهای ثروتمند میدهد که علاقمند به داشتن شغلی دولتی است. خانم سمجی هم در شهر دوره افتادهاست و برای او توصیه نامه از برزگان شهر جور میکند. ایدهی داستان موضوعی روزمره است. موضوعی که در هر جامعهای ممکن است رخ دهد. اتفاقی که میتوان از آن سرسری رد شد و حتی رسم روزگار دانست و آنرا داستان نکرد . در داستان هم به دلیل سماجت زن برای بر سرکار گذاشتن مرد در این شغل اشارهای نمیشود یا اینکه چرا یک مرد ثروتمند به دنبال حقوق ناچیز یک شغل دولتی است. هویت دقیق زن سمج مشخص نیست و فقط در ابتدای داستان از او نامبرده میشود، با این حال در انتهای داستان من دلواپس آموزگاری که پدر دو فرزند است شدم و زیرا آن شغل دولتی برایش همه چیز بود. تمام طول داستان هم دل دل میکردم که رئیس فرهنگ پای اجرای عدالت بماند که نماند. داستانهای چخوف همیشه میچسبد، با اینکه بعضی از قسمتهای داستان برایم مبهم ماند، داستان را در عین سادگی تحسین کردم.
امروز لابهلای کلاسهای دانشگاه داستان «مرثیهای برای ژاله و قاتلش» از کتاب «دیوان سومنات» اثر «ابوتراب خسروی» را تمام کردم. داستان، من را یاد فیلم Memento انداخت. نمیخواهم موضوع داستان را فاش کنم، اما با مطالعهی نقدهای داستان یادگرفتم که این داستان Meta Fiction یا فراداستان است. شخصیتهای اصلی داستان به روند خلق داستان آگاه هستند. مانند داستان «ماده گرگ» تمام روز به آن فکر میکردم. قتل «ژاله.م»، مکان، زمان ترور، حتی جوانی خود«ژاله.م» ثابت میماند، اما شخصیتهای فرعی داستان به عنوان مثال تظاهرکنندگان و قاتل پیر میشوند. دقیقاً مانند عزیزانی که از دست میدهیم و آخرین تصویر آنها در سن قبل از مرگشان در ذهن ما منجمد میشود و ما هستیم که پیر میشویم و عزیز از دست رفته همیشه در یادها جوان میماند. این داستان را هم به لیست تکرار آموزیهایم اضافه کردم.
خردهریزکاری
به بهانهی کنسل شدن کلاس صبح، به همراه دوستم، صبحانه را در مستر املت پونک نوش جان کردیم. در محوطهی دانشگاه پیادهروی کردم و دانشجوها را تماشا کردم. همسر گربهی دانشگاه را پیدا کردم. تشخیصش هم کار سختی نبود، یک بچه گربه مثل پدرش ذغالی است و چهارتای دیگر همرنگ مادرشان نارنجی. دیگر اینکه اتاقم را مرتب کردم. دوش گرفتم. با دوستم درد و دل کردم. تکالیفم را آماده کردم که فردا به استادها تحویل دهم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای قسمتهای خوشمزهی روزم.
سپاسگزارم برای استاد شاهین، گزارش نیک، وبینار روزانهی نویسندهساز و دوستهای خوبی که با هم مینویسیم.
دنیایی نوشتم با استمرار آزاد و دربند.
هولم
که بگویم.
تکرارآموزی داشتم نه در باب خواندن و نوشتن در جهت یک موضوع انسانی یک تجربهی زیسته که باید با دقت براتان بازگویم.
پیادهروی را نمیشود که نروم.
کلمهبرداری کردم.
حالا هم دارم نیکگزارش را مینویسم.
کانال به روز شد.
راستی
موقع رانندگی مراقب خودتان باشید.
خیربزرگی بر من نشست و شربزرگی از سرم کم شد.
خدافظ
چند روزی است که افت دما سقوط آزاد کرده و هشت درجه پایین امده. سرما در تک تک سلولهایم نفوذ کرده. آماده باش سریع برای بدن و هماهنگی هر چه زودتر با این شرایط. اما تاثیر خودش را بر بدنم گذاشته و بیحال و خسته و سرماخوردگی خفیف.
اصلا نتوانستم این چند روز به کارهایم و حتی خود زندگی برسم.
امروز کمی جانسختیام را بالا بردم و بلند شدم و یوگا کردم و مدیتیشن چاکرای هفتم، تاج سر پرداختم. کمی زبان خوندم و ضبطشدهی وبیکار نوزده آبان را گوش کردم. هنوز یک وبیکار مانده تا به گروه برسم.
شب، شب هول خواندم و یادداشتهای روزانهی در حال و هوای جوانی.
و باز پتوپیچ.
✓🟥گزارش نیک | مدادهایی با مغز مار
در خواب، خود را صاحب مجموعهای از مدادهای نامتعارف یافتم. مدادهایی با بدنههایی کشیده و اندکی ضخیمتر از مدادهای معمولی، با سطحی صیقلی و براق که زیر نور، انعکاسی غریب و سرد از خود نشان میدادند. رنگهایشان به نظرم غیرعادی میآمد. بعضی تیره و نزدیک به سبز زیتونی بودند، بعضی رگههایی از قهوهای و زرد کهربایی داشتند و برخی دیگر چنان تیره بودند که گویی سیاهی درونشان به سطح چوب نفوذ کرده بود. وقتی آنها را در دست میگرفتم، وزنشان با اندازهشان تناسب نداشت. نوعی سنگینی پنهان در آنها احساس میشد، درست مانند شیئی که چیزی بیش از جنس و حجم ظاهری خود را درونش حمل میکند.
اما راز اصلی در مغز این مدادها بود. درون هر یک، بهجای گرافیت سیاه و شکنندهای که انتظار داشتم، ماری سمی و خطرناک جای گرفته بود. تصور اینکه موجودی زنده، با آن بدن انعطافپذیر و فلسهای سرد و لغزنده، در فضای باریک یک مداد محبوس شده باشد، احساسی از وحشت در من پدید میآورد. گویی اگر بدنه مداد اندکی ترک برمیداشت یا نوک آن میشکست، آن موجودات میتوانستند راهی به بیرون پیدا کنند.
مدادها را داشتم، آنها متعلق به من بودند و با این حال از حضورشان میترسیدم. نوعی اضطراب در مجاورتشان احساس میکردم، مثل کسی که در اتاقی پر از اشیای آشنا زندگی میکند، اما ناگهان درمییابد که هر یک از آن اشیا رازی خطرناک در خود پنهان کردهاند.
اکنون که از خواب برخاستهام، هنوز تصویر آن مدادهای عجیب در خاطرم باقی است. به این فکر میکنم که چه نسبتی میان نوشتن و زهر وجود دارد و چگونه ممکن است وسیلهای که برای آفرینش کلمه ساخته شده، در درون خود حامل چنین خطری باشد. شاید بعضی اشیا، درست مانند بعضی خاطرات، ظاهر آرامی دارند و در ژرفای خود چیزی را پنهان میکنند که حتی صاحبشان نیز از آن بیم دارد.
خانه بودم امروز. صبح میخواستم زودتر بیدار شوم. تقریباً هم شدم ولی باز خوابم برد و دیر شد. کاش بلند شده بودم همان موقع. صبح خیلی مهم است. صبحها کلی کار میکنی و یک ساعت میگذرد.
نشستم پای کار تا شب.
میخواستم خانه را مرتب کنم که نرسیدم، ولی ظرفها را شستیم.
شنبه کلاس دارم. درس هفتهی پیش سنگین بود. فکر میکردم امروز تمامش میکنم، اما نشد. خیلیاش مانده. یک ساعت دیگر تمرین میکنم و بعد خواب.
سال واژه: پذیرش
روز استراحت را زندگی کردم.
به قرار نهار خود را رساندم، گربه ها را غذا و ویتامین دادم.
دوباره تعدادی گربه را غذا دادم.
مهمان عزیزی داشتم، چند ساعتی به گپ و گفت گذشت.
ظرف ها را شستم.
سایت های کاریابی را برانداز کردم.
کمی پیاده روی و غذارسانی محل.
لباس ها شسته شد، پهن کردنشان با من.
در نهایت خود را وادی نیک رساندم.
نمیدانم چرا حس میکنم همهی روزهایم شبیه هم شدهاند،
مثلا تکرار آموزی با ضبط ویس یا خواندن تکه کتاب مثل امروز.
پیادهروی با حالی سرماخورده «امروز سرما خورده ام »
نوشتن در هر حال و هرطوری که باشد و سپس انتشار تکهای شسته و رفته از آن.
البته صبح سه بسته شکلات سفارش دادم، به مناسبت روز مجردها کد تخفیف گرفته بودم.
هرچه میخواهد دل تنگت بگو…
اصولا وقتی ساحلک را باز میکنم که چند کلمهای از روزم بنویسم. این نیمخطی را هم که قبل از نوشتن هست، ابتدای متن مینویسم. صبح نمیدانم از کی برایم شروع شد. اصولا صبح را زمانی میدانم که وقتی آسمان سیاه بود، چشم بستم و وقتی چشم باز کردم، آبی شده باشد. آن وقت صبح برایم صبح است. اما امروز صبح نداشتم.
طبق عادت بسیار بد، الان کش نده، پس کی کش بده، تا توانستم زمانم را کشاندم و بعد که نیمهشب شد، تازه به فکر نوشتن ارائه افتادم. نیمساعت چرت میزدم بعد چند جملهای مینوشتم. دوباره و دوباره. تا صبح به همین منوال گذشت. بهقطع چراغ روشن بود و پناهم برای رفع خماری چشم، پتوی سنگینی بود که زیر آن حتی بهسختی میشد تکان خورد. زحمت نشستن هم به خودم نمیدادم و همانطور درازکش مینوشتم. بعد از چند بار پاک کردن کل متن، بالاخره به فرم مدنظرم رسید.
سلام جلسه را تایپ نکرده بودم که خانم ایکس کمربندبهدست آمد و درحالیکه کمکش کردم کمر لباسش را از پشت ببندد، ضبط جلسه را هم زدم. بعد از ارائهی خفن حسنا، نوبت من شد. با آن وضعی که متن صحبتم را نوشته بودم، انتظار پاورپوینت و این حرفها دور از ذهن بود. البته با ai تلاشی کردم، ولی به دلم ننشست و متن برگههایش باب میلم نبود. در عرض ده دقیقه سر و ته قضیه را هم آوردم. خداراشکر باب میل قاسمپور بود و ایرادی نگرفت.
ارائهی بعدی شروع شد، ولی لامصب تمام نمیشد. سرشار از لاسهای بیپایان بود. بماند که بنده هم صبحانه زدم، هم چند باری بالا و پایین کردم، هم اتاق را مرتب کردم. ساعت دوازده ظهر نقطهی پایان کلاس را گذاشتند و بالاخره رهانیده شدم.
ادامهی پنجشنبه به دلخواهترین شکل ممکن گذشت. جعبه خوراکی پر و سریال چینی کارآگاهی آبکی، با همهی قسمتهایش دانلود کرده بودم. البته وسطش درسی هم بر بدن زدیم که آه گنجلو ما را نگیرد.
تبلتی که چند سالی در قفسه کتابخانه خاک میخورد، یک ماموریت جدید دارد. باید فیلمهایی را که خانم ایکس میخواهد، باز کند و چانه هم نزند. از دیروز آپدیت و سرویس و نصب و حذف و بهسامانکردنش با من بود.
عصر بعد از اینکه برای بار دهم از دست خانم ایکس سر نحوهی کار کردن با تبلت سکته زدم، با چند لیوان چای تازهدم به بالا فرار کردم و گوشی را خاموش کردم تا شاید راحت شوم. نیم ساعت هم نگذشته بود که ایکس پشت پنجره پیدایش شد و بلندبلند چیزهایی میپرسید.
در هر صورت اگر این را فاکتور بگیریم، پنجشنبه خوبی بود. الان هم مشغول تماشای یک سریال چینی جدید هستم و شب به استقبال داستان انگلیسی جدیدی از کانالی میروم که بهتازگی در یوتیوب پیدا کردهام.
https://t.me/MaedehJavadiCHN
From محبوبه صداقتی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From متانت عقیلی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From متانت عقیلی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمندشوشتریان on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟