سلام
تولد وبلاگتون مبارک، چند روز پیش این پست رو با Inoreader خوندم اما اون لحظه فرصت نشد بیام و این جا کامنت بذارم. از این که چنین دوستان متممی با استعدادی دارم خیلی خوشحالم. امیدوارم که به زودی کتابتون رو بخونیم.
آخ گفتی!
من این عادت رو داشتم، و تقریبا هر بار از در یه کتابفروشی توی مشهد رد میشدم حدود ۱ ساعتی توش میگشتم به طوری که کمی سرگیجه میگرفتم.
و اونقدر کتابای مختلف منو انتخاب میکردن که نمیدونستم کدومشونو بردارم.
ولی مدتهاست به دلایل مختلف، مثل این که خرج کتابهام زیاد شده بود، و اینکه تصمیم گرفتم مطالعهام رو خیلی کم کنم، و اینکه میخواستم کتابای انگلیسی رو به زبان اصلی بخونم، با تلاش زیاد موفق شدهام این عادت رو ترک کنم.
و الان ماههاست که پاکم.
البته از شما چه پنهون هنوز هم موقع نزدیک شدن به کتابفروشیها یا گذشتن از چهارراه بقلیشون دوپامین رو توی خونم احساس میکنم.
اونقدر مطلب دربارهی «از کم شروع کردن» توی وبلاگت خوندهام،
و اونقدر حرفهای وبلاگنویسی رو از صفر شروع کردی و به اینجا رسوندیش،
که نیاز به دعای امثال من نداری. 😉
به نظرم کلید «تغییر» توی دستاته.
بهت مطمئنم.
من عاشق پرسه زدن توی کتاب فروشی هام و گاهی پیش میاد بدون اینکه متوجه گذر زمان بشم ساعت ها بین کتابها چرخیدم, اما بشدت هم علاقه دارم که بدونم آدمهای کتابخوان چی میخونن و سلیقه های مختلف رو ببینم. برای همین همیشه از اطرافیانم میپرسم که کتابی که خوندی و دوست داشتی رو بهم معرفی کن یا راجع بهش باهام حرف بزن, کاری که خودم هم دوست دارم انجام بدم. بنظرم کار خوبی هم هست و وسعت دید آدم گسترش پیدا میکنه, ممکنه کتابی بهم معرفی بشه که توی پرسه در کتابفروشی ها بهش برخورد نکردم.
دقیقا حسی که گفتی رو درک کردم شاهین
بارها شده با دوستام بی هدف میریم تو کتاب فروشی و نمیتونیم در برابر ستایش هم دیگه از کتابا دوام بیاریم. سنت حسنه قرض دادن کتاب هم بین ما نیست خدا رو شکر😉.
اینه که مجبوریم شوق همو جدی بگیریم و کتاب رو تهیه کنیم.
یکی از بهترین حس ها که در زندگی ام تجربه می کنم کتاب خواندن کناب نوشتن در مورد کتاب شنیدن و دیدن کتاب است و حتی دیدن آدمهای کتابخوان است. به شدت عاشق کتابفروشی ها هستم و یکی از تفریحاتم شهرکتاب گردی است. این تور یک روزه کتاب هم ایده خیلی خوبی است که حتما از آن تقلید خواهم کرد اگر فقط مزاحم ها بگذارند.
سلام، مدتهاست اینجا رو میخونم. و چیزهای زیادی یاد گرفتم.
چندین بار شوق شما در تعریف کتاب رو جدی گرفتم. کتابهایی مثله نوشتن تا مغز استخوان، درک یک پایان، راه هنرمند و نقشه های شیطانی. نوشتن تا مغز استخوان رو خیلی دوست داشتم، ممنون. بقیه رو یه نگاه کوتاه کردم هنوز کامل نخوندم.
سلام
اقای کلانتری
تا کنون سه پیام برای شما ارسال نمودم، لطفا مرا در کانال نویسندگیتان اد کنید.من معلم هستم و مشاور و کارشناس ارشد روانشناسی و علاقمند به نویسندگی ، توصیه صفحات نویسندگی و …. شما را اجرایی نموده ام و هنوز فنون زیادی را باید یاد بگیرم .
قصد دارم در مورد وابستگی عاطفی و اموزه های قبل از ازدواج بنویسم و نیاز به راهنمایی دارم.
لطفا پیام مرا جواب بدهید. سپاسگزارم
نمی دانم چرا آقای مان چنین حرفی زده. در چه اوضاع و احوالی بوده که چنین جمله ای گفته.
اما فکر می کنم به این خاطر این را گفته که هر نویسنده (البته از نوع واقعی) خودش رو به مطالبی که می نویسه متعهد می دونه. اینکه نکنه خواننده از مطلبم چیزی را برداشت کنه که منظور و مقصود من نبوده.
به هر حال هر نویسنده بر اساس فرضیاتی مطلبی را می نویسد؛ برخی از این فرضیات را در قالب پیش نوشت و پی نوشت و در خلال اصل مطلبش بیان می کند، اما برخی را خواسته یا ناخواسته پنهان نگه می دارد.
سلام
اولین باره اینجا کامنتی میذارم، اگرچه که مدتی است که مطالب شما رو میخونم.
شاهین جان ، این چیزایی که به عنوان روز ایده آل خودت نام بردی، هر کدومش به تنهایی میتونه یه روز منو بسازه، از بس که عالین.
برای من یک روز خیلی عالی این چیزا رو تو خودش داره:
بتونم عکاسی کنم.
بتونم عکس های زیادی ببینم.
بتونم چند ساعت پی در پی کتاب و مقاله بخونم و نت بردارم و نسکافه یا قهوه بخورم.
برای پروژه ای که برداشتم سه ساعت وقت مفید بذارم.
بتونم بنویسم.( البته سیستم نوشتن من زغالیه و آنلاین نیست).
…
سلام نیلوفر جان
من همیشه کامنت های جذاب و آموزنده شما رو توی متمم دنبال میکنم.
چقدر خوب که شما که انقدر به عکس و عکاسی علاقه دارید.
دوست دارم عکس هایی که گرفتید ببینم.
موفق باشید و برقرار
شاهین جان
من مشق عکاسی میکنم. عکسهام اونقدرا خوب نیستن. اما قصد دارم که فضای نوشتن خودم رو تا حدی از کاغذ به دنیای آنلاین منتقل کنم. شاید اونجا فرصتی بشه که به عکس و عکاسی هم بپردازم. به محض اینکه اینکار رو بکنم، دوستای خوب و متممی من حتما آدرس رو خواهند داشت. اون موقع بسیار خوشحال میشم که اتفاقا نظراتتون رو بشنوم و بخونم.
سلام آقا شاهین
اولین بار با جستجوی کلمه نوشتن در گوگل با سایت شما آشنا شدم ، مطالبتون خیلی برام جذاب و جالبه ؛ بهتون تبریک میگم بابت سایت پرمحتواتون ، من دو سالیه که بصورت نا منظم تو لپ تاپم مینویسم البته قبلا هم می نوشتم ولی همه نوشته هامو سوزوندم ، امیدوارم بتونم منظم بنویسم ، بی صبرانه منتظر پستهای جدید شما هستم ، این رو هم بگم از روزی که با سایت شما آشنا شدم ، مرورگر گوشیم رو نبستم و روزی چندین بار به سایتتون سر میزنم ، از وقتی که با نوشتن آشنا شدم ! عدم وجود یک وب سایت منسجم در این زمینه رو می دیدم ، امیدوارم وب سایت شما این خلا رو پر کنه
با آرزوی توفیق روز افزون برای شما
سلام آقا مسعود عزیز و گرامی
خوشحالم که گوکل باعث شده دوستان نازندینی مثل شما رو پیدا کنم.
اگر دوست داشتید حتما از نوشته هاتون برام بفرستید.
من رو از نظرات خودتون بی نصیب نذارید.
به امید دیدار
سلام شاهین عزیز … با این پست موافقم … من امروز هم در مورد خودم نوشتم وهم اینکه صدامو ضبط کردم 🙂 … ولی می خوام یه چیزی در مورد اون صفحات صبحگاهی بگم … من یک هفته کامل هر روز نوشتم … ولی الان بعد یه هفته حس می کنم وقتی این صفحات رو دوست ندارم و فقط برای نوشتن می نویسم، بدون تمرکز و جملات بی نظم و الکی چه فایده ای می تونه داشته باشه؟! … با دست نوشتن هم منو اذیت می کنه چون سرعت خیلی کند تر از تایپه … از امروز تصمیم گرفتم که ننویسمشون دیگه … چون تو نوشتنم هیچی رو رعایت نمی کنم، انگار فقط می خوام بنویسم که بدونم نوشتم! و هی می خوام از دستشون خلاص شم … وقتی با خیال راحت و هروقت دلم می خواد می شینم تو نت های گوشیم می نویسم یا توی لپتاپ و در مورد چیزی که واقعا تو ذهنمه و علاقه دارم، خیلی حس بهتری دارم … حالا بنظرت چیکار کنم؟! … ادامه بدم عایا؟! یا اینکه روشی که خودم دوست می دارمو فالو کنم!؟ 🙂 …
سلام فرناز جان
نکاتی که در مورد صفحات صبحگاهی میگی کاملاً درست هستن و من هم همین مسائلی رو که میگی داشتم، هنوز هم گاهی حین نوشتن صفحات صبحگاهی دچار ملال میشم.
اما جولیا کامرون توی کتابش به همه این نکات اشاره کرده و اتفاقا از این مسائل به عنوان نکات مثبتی که ممکنه حین نوشتن صبحگاهی پیش بیاد یاد میکنه.
توی صفحات صبحگاهی ما اگر فحش و مزخرف و جملات بی معنی هم بنویسیم باز هم کار خودمون رو درست انجام دادیم.
فرناز با توجه به اینکه شیفته نوشتن هستی و خیلی هم خوب می نویسی به نظرم تداوم نوشتن صفحات صبگاهی به مرور میتونه تو رو شگفت زده کنه.
به خودت زمان بده، حداقل شش ماه تا یک سال به این کار ادامه بده، مطمئنم روزی میرسه که به شوق نوشتن صفحات صبحگاهی از خواب بیدار میشی.
آفرین شاهین حرف خوبی زدی . در واقع نوشتن یعنی انتقال افکار درباره ی موضوعی خاص بروی کاغذ با یک ساختار منظم و استاندارد به نحوی دیگران نیز بتوانند فکر تو را ببینند.من نوشتن روزانه ام را در penzu.com و به زبان انگلیسی مینویسم (انتشار نمیدم) ولی در بلاگم بنا به دلایلی تمایل ندارم هر روز بنویسم .
با عرض سلام خدمت نویسنده جوان و پر انگیزه …
اینکه من چطور شد که این حا اومدم و تقریبا 2 3 روزی هست که توی بلاگ شما چرخ میزنم … بهتون تبریک میگم بابت انتخاب این مسیر… و شما همیشه در بوکمارک های من قرار گرفتین از این پس..
اما یه نکته … خیلی ها هستن مثل من که درگیری های کاریشون طوری هست که نوشتن صبح گاهی رو نمیتونن انجام بدن … مثلا منی که حدود 5:30 ممکنه برم سرکار و 9 شب برگردم … عموما وقتی برای نوشتن صبحگاهی نمیمونه …
ولی واقعا دوست دارم که بنویسم.. من از بچگی کتاب خوندن ر دوست داشتم و دارم ..وجدیدا هم کتاخونیم رو هم زیاد کردم …
اما من جدیدا برای اینکه بنویسم دچار یه ابهام شدم …
ابهام از اینکه :
چی بنویسم(دغدغه موضوع )…
چقدر بنویسم….
ازکجا شروع کنم…
اینم بگم که من تقریبا تخصص های زیادی دارم (از وب و طراحی تجربه کاربری تا کسب و کار )…و علاقه مند به مباحث روانشناسی..
نکته دیگه…من چون برونگرا هستم…میتونم بدون تمرین و اموزش به راحتی خیلی حرف بزنم…خیلی هم عالی و سخنوری داشته باشم… ولی در مورد نوشتن خیلی موفق نبودم… که البته تاحدودی شروع کردم که در تلگرام یه کانال برای تقویت این کار گذاشتم …
@tazehsho
ختم کلام … میخواستم ببینم نسخه شفا بخش شما براd کسی که تخصصش نوشتن نیست ولی دغدغش اینه که باید بنویسه چیه ؟؟؟
ممنون … و خیلی موفق باشی
سلام حسین جان
مرسی از لطف شما
کانال زیبا و کاربردی شما رو دیدم.
من به زودی یه پست دباره دزدیدن وقت در طی روز و نوشتن می نویسم.
در کنار این به نظرم اگر فرصت داشتید یه نگاهی به کتاب حق نوشتن از جولیا کامرون بندازید.
ان شا الله یک روز از نزدیک همدیگه رو میبینیم و بیشتر درباره نوشتن حرف میزنیم.
سلام شاهین عزیز
بهترین “مهارت تکرار” خواندن با هدف یک موضوع هست و در کنارش نت برداری و اگر خیلی حوصلمون بیاد …خلاصه نویسیس مطلب هست .. مخصوصا ارگ کتابش کمی پر حجم باشه …
یه راه دیگه اینه که کتاب وملطلب رو برای کسی توضیح بدی …حالا یا توی بلاگ یا پادکست یا سخنرانی ……
بازم سلام …
جالبه که توی یه روز (22 بهمن ) … سه کامنت بزارم .. و این یعنی اوضاع خوبه ..:)
اما در موردصحبت هات دوتا نکته بگم …
یکی اینکه خود من #شخصا کمی کمالگرا هستم…یعنی میگم چیزی که مینویسم باید بلاخره یکی ازش خوشش بیاد…شاید اتفاقی که االن من قراراه بنویسم برای کسی جذاب نباشه … این یه خوبی داره که در طول روز به اتفاقات دور و برم ریزتر نگاه میکنم تا بتونم موضوعی برای بقیه بدست بیارم که جذاب باشه ….
دومین نکته اینه “به دل نشیند هر آنجه مکه از دل برآید “… قطعا وقتی درباره خودمون مینویسیم یعنی داریم بخشی از زندگی دیگران هم مینویسیم…مثل شاعری که شعری مینویسه که دقیقا انگار خود ما هستیم …و این هم نوعی نویسندگیست..
من نوشتن از چالش های واقعی رو به نوشتن از اتفاقات ایده آل ترجیح میدم …
مثلا در مورد همون نوشتن صبح گاهی…. (امیدوارم بتونم یه راهی براش پیدا کنم 😀 )
موفق باشی
حسین عزیز
میل شدید شما به نوشتن قطعاً به نتایج خوبی منجر میشه.
برای شروع نوشتن، نوشتن یک جمله در روز هم خوبه، به شرطی که اون یک جمله رو هر روز، بدون هیچ وقفه ای بنویسیم.
شاهین عزیز
با نظرت بسیار موافقم
یاد سخن ست گادین افتادم که می گه :
هربار که با یک مشتری سروکار دارید عملا در حال انجام بازاریابی هستید.
کلا ایشون جنس ارتباط را از نوع بازاریابی می داند و به مقوله بازاریابی فراتر از مفهوم موجود نگاه می کنه.
خلاصه به نظرم به نوعی به حرفه ای گری در محیط کار (همان محصولی که قراره محمدرضای عزیز تا نوروز منتشر کند) هم ارتباط دارد.
با سلام شاهین عزیز
این دغدغه من هم بوده است صبح ها وقتی که می نویسم دائم از خودم و دغدغه هایم و همچنین خواب هایم می نویسم ، لذا این سوال بوده که چرا چیزی دیگری به ذهن من نمی رسد برای نوشتن . بای اعتراف کنم که نوشتن در اول صبح که ناشتا هستی و مغزت هنوز روشن نشده هم لذت بخش است و هم درد ناک
قفسه های کتابخونه ی کوچیکم روز به روز سنگین تر میشن و هارد لپ تاپم از فیلم پر تر اما نمیدونم چرا نه میرسم کتابا رو بخونم و نه فیلما رو ببینم
من عاشق کتاب خریدنم و نمیشه برم تو کتاب فروشی و دست خالی بیام بیرون اما خوندن؟ واقعا هم بسته به علایقم کتاب میخرم اما نمیدونم چرا نمیتونم خیلیاشون رو شروع کنم به خوندن / چند وقت پیش تو یه کتاب فروشی بودم آقای کتاب فروش دو تا کتاب پیشنهاد داد و گفتم نخوندم ولی دارمش و گفت تو که نمیخونی خب چرا میخری ؛ نمیدونم چرا ولی خب ترجیح میدم بخرم شاید یه روز خوندم (البته به مرور دارم احساس می کنم مشغله ها دارن کمتر میشن و مطالعه م بیشتر )
در مورد فیلم هم به همین شکل ، با وسواس خیلی زیاد فیلم انتخاب می کنم و دانلود می کنم اما نمیرسم ببینم
تقریبا هم دردیم…منم هاردم پر از فیلم های ندیده و کتابخونم پر از کتاب های نخوندست…مشکلم اینه که که برنامه ی منظم ندارم یا توی یه هفته کلی کتاب و فیلم و یه جا می خونم و میبینم یا که هفته ها نه کتابی می خونم و نه فیلمی میبینم… در هر حالت هیچ وقت نمیشه که هارد و قفسم پر از نخونده ها و ندیده ها نباشه…انگار واسم آذوقه است که اگه نباشه حس میکنم از گشنگی میمیرم.
دیگه تقریبا داره میشه دوماه از شروع صفحات صبحگاهی ، به جز امتحانات که چند روزی به خاطر ساعت امتحان نشد بنویسم همه ی روزها نوشتم و حالا خیلی با اشتیاق انجامش میدم
با این که اگه یادت باشه اون اوایل از این گله داشتم که همش شده یه گزارش نویسی خشک روزانه که هیچ حرف تازه و نویی توش نمی بینم اما به مرور دارم احساس می کنم نوشته هام دارن بهتر و خلاقانه تر میشن
میدونم که هیچوقت دیگه نمیتونم بذارمش کنار
همیشه میگم چیزی برای نوشتن ندارم حتی صفحات صبحگاهیمم به زور پر میکنم. توی این کتاب نوشته شاید ۵ سال چرند بنویسیم چون مدت طولانی، خیلی بیشتر از ۵ سال آنها را در ذهن خود انباشته ایم واز آشکار شدنش جلوگیری کردیم. چقد این جمله و بقیه کتاب به من که تازه میخام شروع کنم انگیزه میده و ترس بد نوشتنو کمتر میکنه. ممنون از معرفی این کتاب.
From سميرا صابر on بی استعدادترین نویسنده جهان
From مریم میم on تولد یک سالگی
From شاهین کلانتری on تولد یک سالگی
From جدی گرفتن «شوق» دوستان – شاهین کلانتری on شب یک شب دو؛ حرفهای بهمن فرسی دربارۀ کتاب | رابطه عاطفی من با یک کتاب
From محسن برجی on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From شاهین کلانتری on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From Marzieh on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From شاهین کلانتری on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From ادریس on پرسه در کتابفروشی
From شاهین کلانتری on پرسه در کتابفروشی
From ادریس on پرسه در کتابفروشی
From زهرا on پرسه در کتابفروشی
From پوریا صفرپور on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From شاهین کلانتری on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From معصومه شیخ مرادی on تور یکروزهی کتابخوانی!
From شاهین کلانتری on تور یکروزهی کتابخوانی!
From فاطمه on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From شاهین کلانتری on جدی گرفتن «شوق» دوستان
From دریا on پرسه در کتابفروشی
From محسن زنگویی on جملهی کوتاهی دربارهی نوشتن
From شاهین کلانتری on جملهی کوتاهی دربارهی نوشتن
From نیلوفر کشاورز on یک روز ایدهآل برای من چه مشخصاتی دارد؟
From شاهین کلانتری on یک روز ایدهآل برای من چه مشخصاتی دارد؟
From نیلوفر کشاورز on یک روز ایدهآل برای من چه مشخصاتی دارد؟
From شاهین کلانتری on یک روز ایدهآل برای من چه مشخصاتی دارد؟
From چرا باید از خودمان بنویسیم؟ – شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From مسعود رنجبر ایوکی on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From Farnaz on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From فواد انصاری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From حسین on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From حسین on قدرت تکرار
From شاهین کلانتری on قدرت تکرار
From حسین on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From جواد عزیزان on یک پاورقی در دیجی کالا
From شاهین کلانتری on یک پاورقی در دیجی کالا
From حسن کشاورز on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From حسین on آیا باید نگران غلطهای املایی و تایپی باشیم؟
From حسین on پرسه در کتابفروشی
From نگار on پرسه در کتابفروشی
From شاهین کلانتری on پرسه در کتابفروشی
From حسین on یک پاورقی در دیجی کالا
From حسین on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید از خودمان بنویسیم؟
From هستی on همه چیز درباره پیاده روی: ایده ای که نمی توانم فراموش کنم
From شاهین کلانتری on همه چیز درباره پیاده روی: ایده ای که نمی توانم فراموش کنم
From علی on آیا باید نگران غلطهای املایی و تایپی باشیم؟
From فاطمه on رابطۀ غذا و نویسندگی
From شاهین کلانتری on رابطۀ غذا و نویسندگی
From Rainbow on دورۀ کندخوانی