گزارش نیک ۳۲ – جمعه ۱۴۰۵/۸/۲۹
طبیعتگردی
و کتاب انتری که لوطیش مرده بود، مجموعه داستانهایی از صادق چوبک را خواندم و تمام کردم.
آخرین داستان یحیی بود و شروع آن:
یحیی یازده سال داشت؛ و اولین روزی بود که میخواست روزنامه « دیلی نیوز » بفروشد. در ادارهی روزنامه، متصدی تحویل روزنامه و چند بچهی همسال خودش که آنها هم روزنامه میفروختند، چند بار اسم دیلی نیوز را برایشان تلفظ کردند. او هم بخوبی آن را یاد گرفت. و بنظرش آن اسم بشکل یک دیزی آمد. چند بار صحیح و بدون زحمت، پشت سر هم، پیش خودش گفت: «دیلینیوز، دیلینیوز، دیلینیوز» و از ادارهی روزنامه بیرون آمد.
توی کوچه که رسید، شروع بدویدن کرد و فریاد زد: « دیلینیوز، دیلینیوز، دیلینیوز »؛ به هیچکس توجه نداشت. فقط سرگرم کار خودش بود. هر قدر آن اسم را زیادتر تکرار میکرد و مردم از او روزنامه میخریدند، بیشتر از خودش خوشش میآمد. و تا چند شماره هم که فروخت، هنوز آن اسم یادش بود. اما همین که بقیهی پول خرد یک پنج ریالی را تحویل آقائی داد و دهشاهی کسر آورد و آن آقا هم دهشاهی را باز بخشید و رفت و او هم ذوق کرده بود، هر چه فکر کرد اسم روزنامه یادش نیامد…»
- سرک کشیدن به گزارشهای نیک.
– شستن لباس.
– اتو کردن لباس.
– تصحیح اوراق بهانَدار امتحانی.
– شرکت در کارگاه خودگفت الیزاده.
– تسکین دادن خود با شیرنی.
– سریال دیدن روی دور تند.
– گوش دادن به موسیخی.
– نوشتن.
– انجام چالشعر روزانه و فرستادن تیکش در گروه.
– کاهش سبدهای دانش شخصی به ۴ تا.
من از راه اومدم. صدای کر: من از راه اومدم. دلت خاست اومدم. صدای کر: دلت خاست اومدم.
بعد از مدتها خود را به جریان گزارش نیک میپیوندانم. همین برایم دستاورد بزرگی است.
صبح که از خاب بیدار شدم هوای پیادهروی هواییام کرده بود. لباس پوشیدم. حین پوشیدن کتانی متوجه شدم خانه خالی از سکنه است. گویا فقط من و 5ساله هستیم. یاد یکی از وبینارهای استاد کلانتری افتادم. گاهی اگر تا دم در هم برویم برای پیادهروی که میخاهیم در آن روز انجام دهیم کافی است. اما من بیقرار رفتن بودم. دستم هم زیر سنگ بود. دل را به دریا زدم و با کمی ریسک که نکند بچه بیدار شود و من نباشم و بترسد، مسیر کوچه را برای پیادهروی انتخاب کردم. سر کوچه، خانه. خانه، سر کوچه. در این میان به 5ساله هم سر میزدم. مدتها بود حال خوبی نداشتم. آسمان صبح امروز شفایم داد. غرق تماشایش شدم. صدایی در سرم گفت: تمام آغازها مبارکند. دوباره شروع کن. هر صبح یک آغاز است. تصمیم گرفتم با خودم مهربانتر باشم. میسیز یوسفها پذیرا میشوی آیا تمرین نوشتن را و پیوستن به جریان گزارشهای نیکانجام روزان و شبان را؟ پذیرا میشوم از جان. با خودم قرار گذاشتم در طول روز 3 سرقت تمیز انجام دهم. از خودم. سرقت وقت، وقت سرقت، سروقت قت، وست قرقت، قرست وقت. بازی با کلمهها سرحالم میکند. چه اشکالی دارد؟ بزار بکند. تا اینجا 5 دقیقهی اول را با موفقیت سرقت کردم.
خانه بعد از یک هفته نیاز به جاروبرقی داشت. کشیدم. اولین حرکت مثل حرکات کششی قبل از شروع ورزش گرم کننده است. دوست داشتم همهجا را برق بیاندازم. هرچند که میدانستم عمرش کوتاه خاهد بود. بوی تمیزی را دوست دارم. برای نظم و آرامشی که تمیزی خانه به ذهنم میدهد بخش زیادی از امروزم را برایش گذاشتم.
دم دمای غروب، وقتی غرق خاندن و نوشتن کلمههای جدید برای فایل کلمهبرداری بودم، 5ساله صدایم کرد. مامان برات یه سورپرایز عالی دارم. بیا پیشم. صدا از بالکن میآمد. چه سورپرایزی؟ انگشت اشارهاش را به سمت غروب خورشید برد و گفت: آسمونو ببین. عجب رنگآمیزی خیرهکنندهای داشت. شوق و شادیام سرریز شد. بغلش کردم و با هم به این بوم زیبا دقایقی چشم دوختیم. از او تشکر کردم که این لحظهی مسحورکننده را به من هدیه کرد. گفتم: سورپرایزت حسابی سرحالم کرد. لبخند رضایتش دیدنی بود. از میان کلمههای انتخابی امروزم زخمستان را دوستتر میدارم. این کلمه را از استاد کلانتری شنیدم. در شعری از محمود کیانوش که برای بهمن فرسی گفته بود.
به موضوعی که در کلاس یوگای دیروز مطرح شد فکر میکنم. هدف. اینکه هدف هستی از این همه تکاپو و حرکت چه میتواند باشد؟ آیا لزومن باید هدفی در کار باشد؟ اگر هدفی نیست پس کار جهان و هرچه در آن است به کجا خاهد رسید؟ یاد این رباعی میافتم: اسرار ازل را نه تو دانی و نه من. وین حل معما نه تو خانی و نه من. هست از پس پرده گفتوگوی من و تو. چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من. این شعر مثل یک آرامبخش که خودش میداند درد کجا را باید کم کند، میرود و مینشیند روی درد بیدرمانم.
امروز 3تا 5 قیقه باید میدزدیدم که دزدیدم. به امید سرقتهای موفقیتآمیز روزهای آینده.
امروز بعد از مدتها صبحانه را خانوادگی خوردیم. مامان و شقایق و بابا حلیم خوردند و من و آتوسا آش شلهقلمکار. وقتی نان سنگک را گذاشتیم توی تستر، ضیافت صبحگاهیمان کامل شد و دور هم از صبحانه لذت بردیم. دلم برای چنین صبحانههایی تنگ شده بود.
بعد از صبحانه رفتم سراغ ادامه رمان «دیوار آتش» هنینگ مانکل. واقعاً هیچوقت نمیتوانم حدس درستی درباره داستانهای این نویسنده بزنم. روحش شاد، نویسنده فوقالعادهای بوده است.
با شقایق فوتبال دیدیم و چند حواله آبدار هم سمت جناب داور فرستادیم. بعد با دوستم درباره شوخی کردن، معایبش و تجربههایی که از این موضوع داشتیم صحبت کردیم. گفتوگوی فوقالعاده سازندهای شکل گرفت و واقعاً از همصحبتیمان لذت بردم.
لابهلای فعالیتهایم به واژه «آبستره» برخوردم. با آثار آبستره آشنا بودم، اما معنای دقیق این واژه را نمیدانستم. وقتی معنایش را فهمیدم، احساس کردم درک بهتری از این سبک هنری پیدا کردهام. آبستره به چیزی اشاره میکند که از شکل ظاهری و معنای مستقیم فراتر میرود و برای فهمیدنش باید کمی عمیقتر نگاه کرد.
استاد در وبینار نویسندهساز باز هم فرصتی برای آزادنویس میی در اختیارمان گذاشت و نتیجهاش برایم رضایتبخش بود.
وقتی به روزی که گذراندم فکر میکنم، خوشحالم که فرصت خوبی برای بازبینی افکار و رفتارم داشتم. انگار بعضی چیزهایی که ناخواسته از توجه من دور مانده بودند، امروز دوباره جلویم قد علم کردند و اهمیتشان را یادآوری کردند.
سلام
مرا صدا کنید
شاید از خواب برخیزم.
دور خودم چرخیدم.
از صبحبه طرفهالعینی رسیدم به اینک
به دوازده شب
هر صبح قرارمخوابیدن زودهنگامِ در شب است.
که میسر نمیشود.
پیاده روی کردم.
ویرایش کردمتمامنوشتههایم را
نوشتم همه دلمشغولیها را
خواندن یککتاب در این روزها ذوقم را بالا میآورد.
که ذهنم را برنامه بریزد.
در خصوص مسائل مالی.
خدافظ.
انگاری حلزون داره یکی از حرکات یوگا رو میره. اسمش سجدهست.
«از قیافهش معلومه خیلی خستهست»
منم الان دیگه قیافهم خیلی خستهست.
کلی کتاب کودک خوندم امروز. یکی از سالمترین تفریحاتمه. هر هفته تعدادیش رو به لیستی اضافه میکنم که بعدها منتشرش میکنیم.
کودکنو هم داشتیم. بازی و اسباببازی. ۱۲ ظهر وقت خوبی نیست ولی چارهای هم نیست.
کلی از عکسها و فیلمهای اضافهی گوشیمو پاک کردم که هم گوشی لذت ببره هم من.
شب بخیر.
قهوه به دست، پشت میز نشستم و داستان «هنرمند گرسنگی» کافکا را دوباره خاندم. دوباره مرا به فکر فرو برد. این بار ذهنم میان داستان او و «تمساح» داستایفسکی رفتوآمد میکرد. به تقابلشان فکر کردم و به شباهتهای پنهانی که زیر پوست این دو روایت جریان دارد.
عجیب نیست؟ دو نویسنده از دو نسل متفاوت، در دو جغرافیای دور از هم، با جهانهایی که در نگاه اول چندان به هم شبیه نیستند. اما انگار از ریشهای مشترک تغذیه میکنند. گاهی فکر میکنم شاید همهی داستانهای جهان را یک نفر مینویسد. آقا یا خانمی به نام «انسان». نویسندهای بیملیت و بیمرز که نه نژادش اهمیت دارد، نه زبان مادریاش و نه هیچکدام از برچسبهایی که آدمها برای جدا کردن خودشان از یکدیگر ساختهاند. او هر بار در هیئت نویسندهای تازه ظاهر میشود و قصهای دیگر مینویسد، اما انگار مدام به همان پرسشهای قدیمی بازمیگردد: فقر، رنج، عشق، جدایی، حسرت، تنهایی و بیگانگی. شاید ادبیات، با همهی تفاوتهایش، شکلهای گوناگون روایت یک سرگذشت مشترک باشد. سرگذشت انسان.
قهوهام همان عطر همیشگی را داشت، اما این بار تلخیاش بیشتر بود. تلخیای که عجیبتر از همیشه به دلم نشست و دلچسبتر بود.
فیلم A Talent for Murder (2026) را دیدم. فیلم چندان غافلگیرم نکرد. داستانش قابل پیشبینی بود و بازیها هم آنطور که انتظار داشتم به دلم ننشستند. بااینحال، چیزی در آن برایم جالب بود. شیوهی فکر کردن یک نویسنده و اینکه ذهن او چگونه از دل موقعیتهای معمولی، احتمالها و روایتهای تازه میسازد. انگار فیلم، فارغ از ضعفهایش، فرصتی بود برای تماشای ذهنی که مدام در حال قصه ساختن است.
دو هزار کلمه نوشتم.
با ژورنالم حسابی خوش گذراندم.
دو ساعتی هم روی پروژهای کار کردم که مدتهاست ذهن و وقتم را به خودش مشغول کرده. در وبینار «نویسندهساز» شرکت کردم و بعد، غروب را تماشا کردم. چند عکس گرفتم، شاید برای اینکه زیبایی آن لحظه کمی بیشتر در خاطرم بماند.
مقدمات چالش سهماههام را هم فراهم کردم. سه ماه پیش رو، با تمام آنچه قرار است در خود داشته باشد. تلاش، نظم، کشف و شاید غافلگیریهایی که هنوز از آنها خبر ندارم.
روز آرامی بود، اما ذهنم آرام نگرفت. میان داستانهای دو نویسنده، تصویر یک غروب، طعم تلخ قهوه و کارهایی که هنوز نیمهتماماند، دوباره به همان فکر برگشتم شاید ما، با همهی فاصلهها و تفاوتهایمان، بیش از آنچه تصور میکنیم به یکدیگر شبیهیم. شاید هر داستانی که میخانیم، به شکلی، داستانی از خود ماست. چه کسی میداند؟
شاید همین حالا در داستان یک نویسنده باشیم!
صبح زودتر از همیشه بیدار شدم. صبحانهای مفصل برای خودم و پسرکم درست کردم و داخل کولهپشتی گذاشتم و با دوستانم روانه شدیم. تصمیم گرفتیم این هفته به کوه رفته و کمی راه برویم. با اینکه خستگی به همراه داشت اما بسیار برایم لذتبخش بود. نزدیکهای ظهر بود که برگشتیم و از خستگی تا چند ساعت خوابیدیم. بیدار که شدم نه از ناهار خبری بود نه نظم خانه.
خانوادگی آستینهایمان را بالا زدیم و حین گوش دادن به موسیقیهای شاد تمیزکاری کردیم و با یک ساندویچ سر و ته قضیه را هم آوردیم.
بعد از آن در وبینار حاضر شدم. وقتی استاد پرسید در این هفته به فایل آموختهها چیزی اضافه کردیم سراغ فایلم رفتم. به جز دو حوزه، برای مابقی کاری نکرده بودم و تصمیم دارم این هفته بیشتر برایشان وقت بگذارم.
بعد از آزادنویسی و وبینار، قسمت اول پادکست رود مجتبی شکوری را گوش دادم. او دربارهی کتاب قدرت خواندنِ فرانک فوردی صحبت کرد. از اینکه کتابخوانی از چه زمانی رواج یافت. چه زمانهایی خواندن آن را ممنوع کردند. چه کسانی تلاش کردند تا کتاب را به مردم برگردانند و حالا وضع کتابخوانی به کجا رسیده است. این پروسه برایم جالبانگیز بود و دوست داشتم بیشتر در موردش بخوانم اما فرصت نشد
و ادامهی روز به فیلم دیدن گذشت و وقت گذاشتن با خانواده. حالا که به انتهای روز رسیدهایم دلم میخواهد با شعر سعید صدیق نامهام را به پایان ببرم.
از ما سه تن یکی به بهار نرسید
از ما سه تن یکی نامش را در قبال قرصی نان انگار
گرو میگذاشت
سایهها تا زانو بالا کشیده بود
مسیر سنگفرشِ هفتهها پُر از بوی دلپذیر خواب
و احتمالِ یاس
در مهرههای پُشتِ کوچهها
پُلی بود به وسوسه
سه نفر
سیبی در دست
پشت به آینده
به نردهها تکیه دادهاند
اولی قدمزنان به باد ملحق شد
دومی، افسوسِ سومی
از ما سه تن یکی نهراسید
از ما سه تن یکی به بهار رسید
از ما سه تن دو تن نمرده بود و کی بیشتر نزیست
از ما سه تن سیبی
از ما سه تن هیچیک به پلهها نرسید
جمعه بود. یک جمعهی نمیدانم چطوری. با اینکه خوب بود ولی نمیدانم چرا حالا که تمام شده مثل دانشآموزی که فردا امتحان دارد، استرس دارم.
زیاد خوابیدم. خیلی زیاد. و بعد از صبحانهی جمعهطور نوشتن را شروع کردم. مینوشتم در صدای جاروبرقیای که سهیل میکشید. حدود هزارکلمهام را نوشتم. فقط برای خالی شدن مغزم. عایدی جز این نداشت.
رفتم سراغ فرهنگوارهی فارسی خلاق. ورقش زدم. و کلمهها جذبم میکردند. مثلا یکیشان که خیلی در ذهنم وول میخورد امروز: شبنورد.
با سهیل سریال دیدیم. سه قسمت. نه پشت سرهم. با فاصله اما خب سه قسمت شد. چقدر چسبید بعد از مدتها.
ساعت چهار عصر جمعهای پاییزی، مرا فقط به یاد یک چیز میاندازد. فوتبال. سهیل فوتبال میدید و من برگه تصحیح میکردم و تو شیش و بش خیلیخوب و خوب گیر کرده بودم. برگهها تمام شد و لیستها پر.
سر خوردم باز جلوی تلویزیون و سریال. این قسمت که تمام شد. مجبور بودم آشپزی کنم. با نهایت سرعت لوبیاپلو درست کردم. وقتی دم گذاشتمش زهرا زنگ زد. ویدئوکال بودیم. بعد از فاصلهی نمیدانم چند روزه که یا من نتوانستم یا او. باز هم نت اذیت میکرد.
صحبتمان که تمام شد. دوشی گرفتم و چند کار خردهریز و باز هم سریال.
جمعهها معمولا کمتر به کارهای خودم میرسم چون سهیل خانه است و با هم وقت میگذرانیم. و خب امروز خوش گذشت. همین کافیست.
نمیدانم دیشب مغز و حافظهام را در کدام کهکشان جا گذاشته بودمکه یادم رفت گزارش نیک بنویسم ساعت چهار بعد از ظهر امروز یادم آمد که گزارش نیک نفرستادم.
از کلمه کهکشان خیلی خوشم میآید حتی تلفظ آن هم پر از عظمت و بزرگیست.
شما در مورد کهکشانها کنجکاو هستید؟ در رویاهایتان به کهکشانها سفر میکنید؟
من آن حس خالص کودکی را هنوز نگهداشتهام کنجکاویهایم را به خیال تبدیل میکنم و راهی آن سفرهای خیالی میشوم.اما دیشب عازم هیچ کهکشانی نبودم و این فراموشکاری باید علت دیگری داشته باشد.
امروز کمی به زبان خاندن گذشت. گاهی دلم برای روزهایی که زبان فارسی را هم میخاندیم تنگ میشود وقتی الفبا یاد میگرفتیم وقتی اولین بار یک واژهای را تلفظ میکردیم و آموختن قواعد اولیه…
عصر جمعه چندان نفرتانگیزی نبود با یک نفرت خفیف گذشت.
با فرشته و فائزه نوشتیم یک ساعتی.
وبینار کودکنو را بودم. سحر برایمان کتاب کودک خاند. شعر بود. از بازی گفته بود. سری زدیم به کودکی و بازیهایمان. به عروسکهایمان. بازیهایی که دوست داشتیم و نداشتیم. عروسکهایی که دوست داشتیم و نداشتیم. خاطرات کودکی برایم محو و تار است. هر وقت سوالی از کودکی میشود هیچ چیز انگار به یادم نمیاید.
بعدش کار بود و کار و کار. کارِ خانه. ظرف شستن. جارو کردن. تمیز کردن. سالاد ساخیدن. سبزی پاک کردنو مهموم داری. باز ظرف شستن. هعی.
امروز بیستونه آبان بود و خب بیستونه آبان تاریخ دوست داشتنیای برایم هست. از ده سال پیش این تاریخ دوست داشتی شد. چون تاریخ مونببه شدنمه. ایح ایح ایح.
نوشتن
سالواژه: پیوستگی
۲۹ آبان ۱۴۰۵
لحظهای چشم باز کردم تا ببینم ساعت چند است که همزمان صدای اذان بلند شد. وضو گرفتم و نماز خواندم. حس عجیبی دارد در این وقت شب بیدار باشی و با خالقت خلوت کنی. برای کشورم و مردم نجیبش دعا کردم.
صفحات صبحگاهیام را درباره تأثیر نور بر سرحالی و نشاط اول صبح نوشتم. چند وقت پیش مقالهای در اینباره خوانده بودم که توصیه میکرد بهمحض بیدار شدن خود را در معرض نور خورشید قرار دهید تا سطح سروتونین بالا برود و نشاط به ارمغان بیاورد.
قسمت دیگری از «ماه عسل بانو» را درباره مادران و دختران خواندم.
در کارگاه «خودواژه» از استاد شنیدیم و با واژههایی از نظامی آشنا شدیم؛ بیشکین، اولآغاز، جگرنواز و واژههای دیگری که استاد فایلشان را در اختیارمان گذاشت.
میپرم به ویبینار «نویسندهساز». استاد بر ساختن فایلی برای یادگیری و مدیریت دانش شخصی تأکید کرد. الهه علیزاده مهمان نویسندهساز بود. بحث جالبی درباره چیستی یادداشت مطرح کرد؛ سؤالی که من هم با شنیدنش از خودم پرسیدم. همراه استاد و دوستان آزادنویسی کردیم. برایم رهایی داشت و بس!
کارگاه «خودگفت» با الهه علیزاده؛ از صدای درون گفتیم و شنیدیم. از اینکه پشت هر صدا چه عاطفهای پنهان است. انسان دو عاطفه مادر دارد: ۱. ترس؛ مادر همه عواطف منفی. ۲. امنیت؛ مادر همه عواطف مثبت.
بخش پایانی کارگاه را از دست دادم. مهمان ناخواندهای از راه رسید و باید فایل صوتی کارگاه را گوش کنم.
پذیرایی و گپوگفت با مهمانان.
حالا نوبت نوشتن گزارش نیک و مطالعه آخر شب است. کتاب «رؤیاهای شرقی و غربی» خسرو ناقد را میخوانم.
#گزارش_نیک
✍️ زری قوام
به ۱۴۰۰ سفر کردم.
گوست دارم شهلا…تمامی مدارس استان تهران در تمامی مقاطع تعطیل میباشد… هار هار
دلم برایش تنگ شد شاید لبخندی تلخ روی لب هایم نشست. از او خروار ها خروار حرف بد گفتم. ولی خدایم شاهد است انسان متفاوت و خوبی بود. شاید از زیر خاطره ها بیرون کشیدمش و باز هم غرورم را نشانه گرفتم برای تجدید دوستی هایی که هیچ امیدی به انها نیست. چ میدانم!
چند روزیست بی معنایی و قلب درد را پر تکرار حس میکنم. برای ارتباطی سه ماهه و بدون دیدار .شاید درست میگویی، جمله ی “خودت را به موشمردگی نزن” شامل حالم میشود. با این حال موجی عظیم از رویاپردازی و امید روبه رویم قرار گرفته میگوید بنشین و زار بزن افسرده یاش و وزن اضافه کن. بساط کار هایی که باید با زندگی انجام دهم خرم را چسبیده و سرگردانم میکند. گویی زندگی واقعا ادامه دارد … مرگ پایان شاپرک نیست؟
در دنیای این خدا، احساس غربت و بی ارزشی میکنم. ادم ها به جایشان نیست من چه میگویم و ان که سه ماهی هم وقتم را پایش گذاشتم به روایتی همین بود:) . و این جمله شعار گونه پرتکرارم شده گویا… شاید ریشه در چیزی دارد ترومایی، کودکی ای، تصادفی، گفتم که چیزی
دلم کمی شنیده شدن، اغوش و لبخند دوستانه میخواهد. به دور از نسبت خونی و اجبار
دلم کمی پول و مزد زحمت یا …ط.طووسدسدساسددسایتنس
نمیدانم راستش از این دنیا هیچ نخواهی بهتر است چون خواستن و نخواستن زیاد توفیری ندارد…
ولی اگه داشت رویای ۱۹ سالگی را زنده کن. مرا انجا ببر که به عشق شک نداشتم. و صدایم شنیده میشد و در گلو نمیماند. انسان ها افسردگی به یکدیگر تزریق نمیکردند. قلب درد و پرش های بدنم عادی نشده بود و یا جایی که خانواده دوست تر بودم و کودکی عیب نبود
با این همه باید گفت، همه چیز درست میشود
_با خودم و بدون هیچکسی و گوش هیچکسی
تا عید به شرط زنده ماندن
هیچوقت اینقدر از عدم تسلطم به زبان انگلیسی حرص نخورده بودم. انرژی خوب صبحی که با کوهنوردی شروع شده بود، بعدازظهر یکسره تمامش را بلعید. تقریبا دارم به جنون میرسم. حتی دیدن یک کلمهی ناآشنا هم طاقتفرساست، حالا بماند کلمههایی در مقاله با معنای دیگری به کار رفتهاند. هرچه میگردم، مقالهها نامرتبطتر به شیوهی نوین مدیریت آب میشوند.
بیخیال شدم. تمام ظهر و عصر و شب را یک ساعت یک ساعت یا کلمه میخواندم، یا ویدئوی مرتبطی پخش میکردم، یا هر ویدئویی را که پیدا میکردم ذخیره میکردم. وقتی کاملا کلافه و خسته شدم، شروع کردم به شنیدن پادکست. هنوز تحقیقم شروع نشده که تمام شود. همه فایلها نیمهتمام ماندهاند و خودم هم این وسط میپلکم و کتابی را بیخود ورق میزنم.
تنها تعامل روز، همصحبتی با اعضای حلقهی همداستان بود که به داستان «تعقیب» اثر جویس کارول اوتس مربوط میشد. چیزهایی که امروز در ذهنم ریختم کم بود، حتی ته ظرف را هم نگرفت. ببینیم تلاش فردا چه میشود.
جمعهی دومزه
صبح جمعهست. پسرک برخلاف روزهای قبل که باید با کاردک از تخت جدایش میکردی قبل از خودت بیدار شده چون مسابقهی فوتسال دارد.
او را میرسانی سالن و اصرار میکند که بازیاش را تماشا کنی. هیچکدام از خانوادهها نیستند و به ماندنت شک میکنی. شاید نباید بمانی اما پسرک همچنان میگوید در گروه مدرسه گفتهاند خانوادهها هم میتوانند حضور داشته باشند. بعد از نیم ساعت کمکم چند نفری میآیند و بالاخره یک خانم دیگر هم به همراه همسرش در سالن حاضر میشود. سه ساعت در سالن مینشینی و میان تشویق بچهها چای میخوری با ده صفحه کتاب. بله کتاب میخوری. آنجا که داشت با جزئیات از ماساژ گوش حرف میزد.
بعد هم آشپزی میکنی و کمی لالائیدنت میگیرد. از عصر تا شب با پسرک فارسی کار میکنی و خسته نمیشوی چون ادبیات است. فقط سردرد میگیری از آن جهت که به زیاد حرفیدن عادت نداری. دوباره مختصرآشپزی میکنی و ظرف میسابی و به آنهایی فکر میکنی که هیچ مسئولیتی جز خودشان ندارند. میپرسی آنها چند درصد روز را میتوانند بخوانند و بنویسند و چند درصد ذهنشان دغدغهمند است. بعد هم گزارش نیکت که حاشیهاش خمیازههای خاکستری دارد را هل میدهی در سایت جناب شاهین خان کلانتری.
و کشف آخر شبت چنین است چقدر خان به کلانتری میآید.
کانالم:https://t.me/qalamgah_niku
هر بار که میگرنم عود میکند، بیشتر به رفتارهایم توجه میکنم. هر بار که خودم را نادیده میگیرم و بیش از اندازه برای دیگران هستم، بدنم به صدا درمیآید؛ انگار آلارمیست برای بازگشت به خویشتن.
میگرن برای من تنها یک درد نیست؛ همزیستیست که سالهاست حکمِ بازگشت به خودم را تداعی میکند. اینبار هم، چه از نظر جسمی و چه روحی، از خودم گذشتم تا برای دیگران باشم. حالا دیگر میگرن برایم فقط سردرد نیست؛ با نور و صدا قهر کرده است.
اولین کارم در فردا، آشتی با خودم خواهد بود؛ با بیشتر وقت گذاشتن برای خودم و شنیدن نیازهایی که مدتها نادیده گرفتهام.
روزم با درد و در میان مهمانی گذشت. بااینحال، هر طور که شد، اندکی پیادهروی کردم و چند خطی نوشتم. باشد که فردا روزی پربارتر و آرامتر باشد.
چادر کردیم رفتیم تماشا:
صبح یکشنبه که از خواب بیدار شدیم باد و طوفان زیاد بود. حاجیجعفرِ آشپز هم حالتی نداشت. به این واسطه بار نکردند. چون سرکار خان تب داشتند آش طرف گلِ سرخی ترتیب دادیم به همت ایشان، سبزی آن را هم پیجر و ترشک کردیم. میل فرمودند. دو سه قاشق بنده خوردم و دو سه قاشق سرکار علّیهخانم میل فرمودند. برای سرکارخان الحمدلله منفعت کرد. چند دستی عمل کرد. تب قطع شد. بنده که به مرارت افتادم. شانزده دست قی و اسهال کردم.
شبِ دوشنبه بیستوهفتم را هم در باغ رُقآباد ماندیم. بنده هم تب کردم به حال خراب. حاجی جعفر آشپز هم احوالش خیلی بد شد.
چند واژه از فرهنگِ عمید:
آلفا= علفِ حصیر
آلُفتن= آشفتن، شوریدهشدن، پریشانشدن
آلاینده= آلوده کننده
ادامهی خاطرهی انارچینی:
بعد از نوشیدنِ چای، خواهرِ بزرگم پیاله چینیها را در سینی گذاشت و به اتفاق هم به بیرون خانه رفتیم. جویِ آب روبهرویِ خانهباغمان جریان داشت. دست و صورتی به آب زدم و مشت مشت آب روی دیوارِ کاهگلی پاشیدم. عجب عطر و بویی راه انداختم با این کارم، عطر طبیعی و بکر گِلِ آبخورده را بوییدم و به انتظار آمدن عمه و دخترانش لحظهشماری کردم.
مادر در مطبخ بود، مطبخی که در یکی از گوشههایش تنوری خودنمایی میکرد. قسمت بالای تنور چون قیر سیاه بود و این سیاهی سه طرف دیگر را نیز بی نصیب نگذاشته بود. دیگِ قیمه روی چراغ دوپلتهای فیروزهای رنگ ریزریز میجوشید. مادر روی چراغ علاءالدین تابهای گذاشته بود و بادمجانها را سرخ میکرد. عطر و بوی سرخ کردن بادمجان اشتهایمان را اول صبحی تحریک کرده بود.
مادر خواهرِ بزرگم را به مطبخ فراخواند تا باقی بادمجانها را سرخ کند و خودش کیسهی پارچهای گردوها را کنار دستش قرار داد و بنا کرد به شکستن آنها. مادربزرگ با عینکِ ذرهبینش خود را مسلح کرد، به کمک آمد و مغز گردوها را از پوستشان جدا کرد. مادر پوست کندنِ پیازها را به من واگذار کرد. با هر پیازی که سر میبریدم میگریستم و مادربزرگ مادر را مؤاخذه میکرد که: 《میدونی بَچَم چَشاش حسّاسه پیاز میدی دَسّش پوس کَنَه؟》و مادر میگفت:《باسی عادت کُنَه دیَه پَس صَبا که خونه شوهر مِرَه من که همراش نَمِرَم که پیازاشا پوس کَنَم.》
سپس مادر کنارِ هاون سنگی نشست. مغزهای گردو را با ضربههای دستهی چوبیِ هاون کوبید تا نرم شوند. پیازها را افزود و هم چنان به کوبیدن ادامه داد. نمک و کشک ساییده هم اضافه کرد و گردوپیاز وعدهی صبحانه آماده شد.
کل روز بین درس و ناامیدی حرکت کردم.
حوالی صبح رفتیم کتابخانه با مریم. تا ظهر بارداری خواندم. برگشتیم اتاق. غذا پختیم. نهار خوردیم و باز رفتیم توی درس. بارداری و بارداری. مبحث به این عظمت چطور در یک جلسه درس داده شد؟
این وسط از پیادهروی هم بهرهمند شدیم. معزمان داغ کرد و رفتیم توی حیاط و یک ساعتی قدم زدیم. بوی خزان هوا را گرفته بود. ابرها هم باردار بودند. حتی از اسم بارداری هم کهیر میزنم.
باز رفتیم بالا و خواندیم. تا نویسندهساز.
با شوق پریدم توی وبینار. شوق فرار از درس.
استاد حرف زد و بعد الهه جان از یادداشت گفت و یادداشت چه خوب است. کاش من هم بنویسم. وسواس. امان از وسواس. اگر وسواس نداشتم در نوشتن، خیلی از مشکلاتم حل میشد.
آزادنویسی دوباره عاشقم کرد. قدرت زیادی میخواهد وسط این همه اضطراب و درس و خزان جمعه، عشق ورزیدن. قدرت آزادنویسی.
آزادنوشتم که تمام شد بوی باران پیچید توی بینیم. باران گرفت. به همین سادگی. ابرها بارشان را زمین ریختند. مثل من با نوشتن.
بعد وبینار یک ساعت دیگر درس خواندم و خسته و پاره برگشتم توی اتاق. مریم پارهتر از من، هر دو پخش زمین شدیم و چشم بستیم. انگار که از نبردی طولانی بازگشته باشیم.
بعد صحبت کردیم و بحث کشیده شد سمت ورودی جدیدهای مامایی و اینکه آنها بدبختترند. غول ترم پنج را رد کنیم سختیش تمام شده. هر چند که اطمینانی به حرفم ندارم آنچنان.
شرمنده اگر گزارشم پر از غر بود.
نزدیک پایانترم همیشه اینطورم. در کل اثرات عاشقیست. معتقدم کسی که زندگی میکند اضطراب میکشد.
راستی چند کلامی خلاق هم بودم سر صبح. نیکِ کمی نبود برای روز بینیکیم.
https://t.me/ravaanehh
امروز روز استراحت بود. و تنها تفاوتش با روزهای عادی این است که یک ساعت دیرتر بیدار میشوم.
صبح کمی نوشتم.
کانال بچهها را دیدم.
به کارهای خانه و درس بچهها رسیدم.
عصر کمی پیادهروی کردم.
نصف وبینار نویسندهساز بودم، بعدش رفتم خرید.
توی مسیر پشت یک اتوبوس نوشته بود: «پدر، سایهاش نه، سرمایهاش» البته باید اینطوری باشد: «پدر، سایهاش، نه سرمایهاش». ولی به نظرم همان اولی بود که باعث شد سریع یادداشتش کنم.
توی طاقچه چند کتاب نشان کردم تا بعد بخرم.
شب، فرداد شیطنت کرد و ترساندم، من هم برای آنکه تنبیه شود گفتم لباس ورزشیاش را خودش بشوید. هر چه التماس کرد ببخشمش قبول نکردم. البته بیشتر برای اینکه از اول هم نصفشبی حوصلهی شستن لباس نداشتم.
روزِ نوشتن و نو شدن.
جهانهای کهن بورخس و داستانهای گلشیری.
چندکی شعر از یدالله رویایی:
«آسمانِ خالی از پرنده
آسمانِ بیپرنده
آسمانِ بیپر از پرنده
آسمانِ بیپر
آسمانِ بیپرند
آسمانِ بی
آسمانِ با
آسمانِ بال
آسمانِ خالی آسمان خال
آسمانِ یک پرنده
یک پرنده خالِ آسمان»
سالواژه: ساده
دستم به نوشتن گزارش نیک نمیرفت. مدام مینوشتم و پاک میکردم و مدام میگفتم امشب حس و حال نوشتن را ندارم و بهتر است بیخیالش شوم، بروم بخابم و خود را خسته نکنم. اما نمیتوانستم. دلم میخاست بنویسم، حالا از چه؟ نمیدانم. چطور بنویسم؟ آن را هم نمیدانم. اما گفتم مینویسم، حالا چطور و از چه مهم نیست، فقط مینویسم. مثل همان آزادنویسی وسط روز یا آزادنویسی توی نویسندهساز که مینوشتم. حالا هم مینویسم.
از امروز بگویم که خب، کلاس که نداشتم و قرار نبود به دانشگاه بروم. کارگاه هم روز استراحتش بود و مهمتر از همه مدرسهی کوچهی پشتی هم تعطیل بود. توانستم توی سکوت و آرامش بگیرم بخابم و خاب به جانم بچسبد. تمرین خودواژه را هم تمام کردم و فرستادم. البته بیدقتی دوباره کار دستم داد و یکی از کلمههایی که فرستادم جدید و کار دست خودم نبود، از بداقبالی یکی قبل از من زحمت ساختش را کشیده بود.
البته همیشه هم بحث ساختن کلمهی جدید در میان نیست و کسی پیدا میشود برود کلمههایی که دیگران ساختهاند را جمع کند. مثل امروز توی خودواژه، یکی کلمههای نظامی را جمعآوری کرده بود. عجب کلمههای قشنگی هم بودند، دمش گرم.
توی نویسندهساز هم استاد دوباره مدیریت دانش شخصی را یادآوری کرد و انگار نگاه کردن به آموختههایم، توی طول هفته انگیزهای میشود برای بیشتر یاد گرفتن. الهه علیزاده هم آمد. از پافشاری روی یافتن جواب برای سوالهایش و زود راضی نشدنش خوشم میآید. به چه دیدگاه متفاوتی از یادداشت رسیده بود.
بعد از تمام شدن نویسندهساز، رفتیم خانهی خالهام. دیدیم میخاهد به دیدن پسرداییام که توی بیمارستان بستری بود برود. سوارش کردیم و با هم به بیمارستان رفتیم. خدا را شکر حالش بهتر شده بود اما هنوز عفونت توی بدنش بود و باید چند روز دیگر بستری میماند. دو هفته است که جمعهها میروم بیمارستان عیادت. هفتهی بعدی را خدا به خیر کند.
«واژه رنگ زندگی بود»
-یک فصل از کتاب «حق نوشتن» را خواندم.
– دو بار آزادنویسی کردم.
-به کارگاه خودواژه پیوستم و با نوواژههای «نظامی گنجهای» آشنا شدم.
-وبینار نویسندهساز را باموضوع نظم بخشیدن به یادگیری شنیدم.
-در سفر «دن کیشوت» همراه این پهلوان سرگردان با آسیابهای بادی جنگیدم.
جمعه در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی به مدت 50 دقیقه
-پیادهروی تا محل کار و برگشتن به خانه
-کلمهبرداری از کانال تلگرامی «خودواژه»
-تکرارآموزی از «خسرو و شیرین»:
نخستین بار گفتش کز کجایی؟
بگفت از دار ملک آشنایی
بگفت آن جا به صنعت در چه کوشند؟
بگفت انده خرند و جان فروشند
گزارش نیک ۱۹۲
سالواژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» از کتاب «موسیو، یعنی ویلون، مجموعه داستان» نوشتهی فرامرز طالبی
امروز داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» را خواندم. داستان ساختاری دایرهای دارد. مکان و رویداد ابتدا و انتهای داستان یکسان است. جملهی «وقتی جنازه را توی کوچه آوردند، کوچه بوی یاس گرفته بود.» در آغاز و پایان داستان تکرار میشود. زاویهی دید دومشخص است. داستان دربارهی دختر و پسری به نام محمود و آفاق است که عاشق یکدیگرند. داستان هم حول محور این عشق میگذرد. این اولین داستانی است که از فرامرز طالبی میخوانم. پیرنگ داستان ساده است، نحوهی روایت، داستان را بهیادماندنی کرده است. فردا دوباره این داستان را میخوانم.
آزادنویسی
در وبینار نویسندهساز امروز با استاد شاهین و دوستهای خوب، آزادنویسی انجام دادیم. چقدر باهمنویسی شیرین است.
کلمهبرداری
از داستان «کیمیای مهر تو» کلمههای «آفاق، درندشت، تکیده، چشمخانه، ولو» را به فهرست کلمهبرداریام اضافه کردم.
خودشناسی
این روزها سپاسگزاری برای نداشتههایم را تمرین میکنم. گاهی اخمهایم را باز میکند، گاهی عصبانیتام را رقیق میکند. ناخودآگاه من را به سوی مفهوم حکمت میبرد.
خردهریزکاری
فردا ساعت پنج صبح، آزمایشگاه برای نمونهگیری از کارگران شیفت شب میآید. امروز در مورد تعیین تستهای روتین با متخصص طب کار شرکت صحبت کردم. داستانهای ناتمامم را سر و سامان دادم. قرتیسازی کردم و ساعت ۲۰:۰۰ به سمت کارخانه به راه افتادم. سپرده بودم شیفت شب دوازده ساعت ناشتا باشند. ساعت ۲۱:۳۰ که به کارخانه رسیدم، کارگران در حال خوردن خوراک لوبیا، پلو و ترشی مخلوط بودند. فلاسکها هم آماده، کنار سماورِ در حال جوش بود. ذوب شدم. نمیشود دوازده ساعت در شیفت شب بدون شام، چای و میانوعده دوام آورد، اما حداقل کارگرها چای، قند و میانوعده را نخوردند. حوالی ساعت یازده شب بود که خودم سردرد گرفتم. کارشناس ایمنی برایم چای زنجبیل درست کرد. ته فلاسک را درآوردم. حتی خودم هم طاقت نیاوردم. به دو کارگر هم مسکن دادم. چه میدانم گفتم شاید گرسنگی، سردرد و دنداندرد و بیمسکنی باعث دلگیری و یا حتی حادثه شود. خلاصه، از آرمان ناشتا نگهداشتن کارگران گذشتم، اما خب، تذکر را دادم. لابهلای خاطرات کارشناس ایمنی در خانهی بهداشت کارگری، داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» را خواندم و قبل از رفتن به سوئیت، گزارش نیک را نوشتم.
سپاسگزاری
در سپاسگزاریها بهترین لحظهی روزم را به خاطر میآورم:
سپاسگزارم برای خاطرات مدفونشدهای که در خودهیپنوتیزمدرمانی امروز به یاد آوردم و آبکیشان کردم.
سپاسگزارم برای چای زنجبیل.
سپاسگزارم برای متعهد ماندن به عهدی که با خود بستهام و امروز هم یک داستان کوتاه خواندم.
سپاسگزارم که گزارش نیک امروز را نوشتم.
سپاسگزارم که با متخصص طب کاری دلسوز کار میکنم.
سپاسگزارم که به نمونهگیری آزمایشگاه از شیفت شب نظارت خواهم داشت.
سپاسگزارم برای وبینار روزانهی نویسندهساز که من را در مسیر نوشتن نگه میدارد.
– عزیزی زنگ زده بود و من نفهمیده بودم. وقتی پیام دادم که بپرسم چه کار داشت نوشت « کار خاصی نداشتم، میخواستم کُ..ـِ شعر بگم.» گفتم خدا خیرت بدهد که آن ضمه و کسره را گذاشتی و باعث شدی جلوی برداشتهای اشتباه گرفته شود، وگرنه ممکن بود من بد برداشت کنم. چرا کسی باید برای چنین عبارتی زیر و زبر بگذارد؟ اگر آن را به حال خود بگذارند شاید کَس هم خوانده شود. اعراب را وقتی باید رعایت کرد که درست نخواندنِ چیزی اوضاع را وخیم کند، این را درست بخوانیم که چه بشود؟ اصلن خودش به قدر کافی وخیم است. این هم وضع نزدیکان ما، شما ببینید وضع خودمان چگونه است.
– هر چه بیشتر میگذرد بیشتر میفهمم که اصلن آن آدمی که تصور میکردم بتوانم باشم نیستم، نشدم و احتمالن نخواهم شد. تخمینهایم نه در مورد خودم درست بوده و نه دربارهی زندگی. زندگی به مراتب قویتر از من است، انگار که من فقط جمعزدن را یاد گرفته باشم و زندگی انتگرال سهگانه باشد.
– آخ که چقدر خسته به نظر میرسم. نمیدانستم چرا انقدر بد است، امروز زیرمتنش را فهمیدم و باید بگویم دقیقن مثل همان زیرمتنم.
– پروردگارا، ایمان شکنندهی ما را به آزمونهای دشوار میازما که ما بسیار ناتوانتر از آنیم که مینماییم.
خواستن و نخوردن، مسئله این است.
نان خامهای میگفت:«بیا جونم فقط یه گاز، ببین چه درشت و تازهام.»
رولتها چشمک میزدند:« بین چطور یه لایه خامه یه لایه کیکام. ببین چطور منو با لذت میخورن. بیا بیا نترس.»
امروز تولد مادربزرگم بود و خانه پر از کیک و شیرینی بود. درست یک روز بعد از اینکه تصمیم گرفتم رژیم بگیرم. خدایا تقاص کدام گناهم بود؟
همه نبودند اما خانه شلوغ و پر نشاط بود. کیمیا را دیدم. دختر عمهی ششسالهام. بچهها خیلی زود بزرگ میشوند. همیشه شاهد رشد یک بچه بودن احساسی عجیب و غریبی دارد. گاهی باورم نمیشود هر آدمی روزی بچه بوده است. گاهی ذوق میکنم، گاهی هم برایم ترسناک است. چطور اینقدر زود میگذرد؟
کیمیا برایم داستان تعریف کرد. به نظرش دلیل جدایی خانم هلو و آقای پرتقال این بود که خانم هلو به آرایشگاه کمتر قشنگتر میرفت و بخاطر همین آقای پرتقال رفت و با خانم پیاز دوست شد.
داستان دیگری هم از آقای سرخ و خانم سفید گفت. آقای پولدار قرمز، خانم سفید را میبرد تا بشود خانومش و برایش بچهی سفید بیاورد.
داستان دیگری هم تعریف کرد، دربارهی جونیور قشنگترین پسر دنیا.
موقع شام هرچه به کیمیا گفتیم غذا بخور گفت من رژیمم و فقط ماءالشعیر میخواهم. اما ماءالشعیر کلاسیک و تلخ بود و او دوست نداشت. چند دقیقه گذشت و فکر کردیم بیخیال شد، اما او برای مشکلش چاره پیدا کرده بود. توی لیوانش قند ریخته و نوشیدنیاش را شیرین کرده بود.
امروز کمی از هملت خواندم و چند تایی داستانک.
امروز به گلهایم آب دادم. خداروشکر جانشان به لبشان نرسیده بود و اینبار به موقع آبیاریشان کردم.
امروز در خودواژه شرکت کردم. و چهار صفحه را آزادانه نوشتم.
سالواژهام: ارتباط
فایل مربوط به مدیریت دانش شخصی را سامان دادم و حالا دوست دارم کمی از آن و چالشهاش بنویسم:
نظریهی تکامل: گاهی رقیب محرک خوبی است. گویا داروین عجلهای برای انتشار نظریهاش نداشته است تا وقتی که متوجه میشود شخصی به نام آلفرد والاس هم روی چنین نظریهای کار میکند.
اسطورهشناسی:
سخت ترین چالش، فشردهسازی آموختههایم در این حوزه بود. «اندیشهی افسانهای و زبان شباهتهایی با هم دارند و هر دو مقابل اندیشهی منطقی قرار میگیرند.» زبان؟ عجیب و جالب است این نظریه.
فمینیسم:
یکی از ایرادهای فمینیست به ویژه در نوع لیبرالش آن است که زنان را یککاسه میکند و به تفاوتهای آنان اهمیت نمیدهد و این خود نوعی نژادپرستی است. (سه جمله شد؟ زرنگ هم خودتانید.)
داستان:
یکی از مواردی که دیالوگ را طبیعیتر میکند (طبیعی با واقعی فرق میکند) آن است که افراد پاسخ مستقیمی در پاسخ به صحبتهاشان دریافت نکنند.
تمرین کردم و زبان نیمبندی خاندم و از «چیستی فمینیسم» زیاد خاندم. برای ثبت نام کوفتی دانشگا کافینت رفتم. نمیخاهم این رشته را. گویا برای رسیدن به باستانشناسی باید یک ترم را با آن سر کنم.
امروز سعی کردم که از آخرین روز نوزده سالگیام لذت ببرم.
٢٩ آبان
فروغ تراپی.
رانندگی کرده به همراه پدر و حرص دادن ایشان از فرط بیخیالی.
فحش دادن به راننده ها بابت پارک کردن دوطرفه در کوچه ای باریک.
کانال دوستان را زیر و رو کردن و نوشتن چیزکی برای همسفران.
مرتب کردن آشپزخانه دیجیتالی و احساس راحتی و آسایش بعد از آن.
شرکت در وبینار نویسنده ساز و آموختن از سخنان استاد خسته و همسفر عزیزمان الهه یونان.
دید و باز دید از شامپو و صابون و امثالهم.
نوشتن و نوشتن ساعتی بدون گوشی گذراندن و این لذت لذیذ را به همه پیشنهاد دادن.
کمی درس های گندیده را مرور کردن.
فیلم سونات پاییزی( Autumn.Sonata.1978) را دیدن و غمناکِ دیالوگ ها شدن.
خواب دیدن.
افشین عزیز
تا وقتی توی خلوتت واسه دل خودت مینویسی که هیچ، چه مشقتی؟ ولی وقتی بنا را میگذاری به عرضه، و خاصه انتشار روزانه، و خوش داری راهی به دهی ببری، خب اینجا دیگر ماجرا فرق میکند و باید مشقتی مدام را بر خود هموار کنی که تابِ تحملش از پاسخی درخور به این پرسش برمیآید: چرا باید مشقتِ نوشتن را به جان بخرم؟
پاسخ من چنین است: تا هر روز به خودم ثابت کنم که میتوانم با خودم خلوت کنم و ناتوانیام در نواندیشی و نوآوری را ببینم اما دلسرد نشوم. آنقدر تکراری بنویسم تا از هر چه تکراریست بیزار شوم، که بیزاری از کهنهها پیشرانهی دستیابی به تازههاست.
نویسنده کسیست که خمیازه را تاب میآورد تا سرانجام چیزی بنویسد که هم ملال از جان خود بشوید هم مخاطبش.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات امروز را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. کلاس خصوصی. برگزاری جلسهی ششم کارگاه خودواژه و پرداختن به واژهآفرینیهای نظامی گنجهای. راهاندازی کانال عمومی «خودواژه» برای بازنشر واژههای منتخب. وبینار «نویسندهساز» و سخن از مدیریت دانش شخصی. مطالعهی کامل دفتر شعر «شیرازِ خمار» از کاظم شیعتی. پیادهروی. هماهنگی برای برگزاری نشستی حضوری در شیراز. تماشای سریالک « In Plain Sight». یک خروار کار خردهریز و کتابکوشیِ شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸مین «نویسندگی خلاق» و کارگاه «قصهگری» در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
جمعههایی که جمعه نیستند بیشتر میچسبد انگار.
جمع میشود حواست پی آمدگاهها و وعدههایی که از جنس نوشتنند. گوش میگیری به هشدار ساعتت. دلخوش رسیدن به تکتک وبینارها و دورهها.
جمعههایی که از جنس یادگیری و اندیشهاند. اشتیاق آشنایی با کتابی ناشنیدهنام.
ذهن مشوشت که غمخور زندگیست، در لابلای همین گاهها نفس میگیرد و جان. انگار ساعت برنارد میآید سراغ افکار درهموبرهمت. نگه میدارد زمان غصه را.
جمعههایی که طعم جمعه ندارند و گس نمیشود دهانت از گذر انتظار. مینشینم به گاهِ ۱۲، پای سفرهی کودکنو. میشنوم از سحرفرهادی که بازیهای کودکیمان را میشمارد و کوچهبازارهای کودکی و بازیهاش را برایمان دوره میکند. میگوید از عروسکهایی که شاید هنوز در آغوشمان میخوابند و از کودکی، مهمان دامان ما هستند. از بازی وسطی و هراس دخترانهمان که از توپ داشتیم. در وبینار سحر کودک میشوم و دلم پر میکشد برای روزهایی که شاید کودکی نکردهام و بعد خود را کوچک و کوچکتر میکنم و رنگ میزنم خودم را به رنگ قصهها و آهنگهای بچهها.
در کارگاه خودواژه استاد باز سخاوتمندانه از فرهنگها میگوید و از رهاکردن ذهن. از ساختن و نترسیدن.
در نگرم هنوز دری بزرگ ذهنم را بسته نگاه داشته است. زور میزنم تا بتابد ذهن و بتند بر کاغذ.
در وبینار نویسندهساز سخن از توسعهی فردیست. نگاشتن تازهترین آموختههامان در فایلی که بماند و بهروزکردنش شرط موفقیت است. اینکه هیچکدام از اهدافت به فراموشی سپرده نمیشود و در تکاپویی بیپایان خواهی غلطید. و شعلهی شوقت همیشه روشن میماند با پشتکارت برای برپایی فایلها.
و در کارگاه خودگفتِ الههعلیزاده، صحبت از صداهای درون است. لایههایی از درون ذهنمان که مدام میکاود و ما را دچار نشخوار ذهنی میکند.
میرسم به جمعهای رو به پایان. جمعهای که جمعه نبود انگار.
این به خاطر اینه که ذهن اغلب ما آدمای امروز به خاطر موبایل و اینترنت تحلیل رفته و آسیب دیده.
یه مقدار دربارۀ اقتصاد توجه سرچ کن و بخون. شاید برات جالب باشه.
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره یوسفها on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه فریدونی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیکو بنیسعید on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه نادری on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on ماجرای سه نویسندۀ روس در یک رستوران
From شاهین کلانتری on کلاس نویسندگی: آموزش نوشتن و تولید محتوا در مدرسه نویسندگی