– دوستم پنج دقیقه مانده به تمرینجا زنگ زد و تا پنج دقیقه بعد از تمرینجا حرف زد. زمانبندی دقیق (انصافن اینجا علامت تعجب به درد میخورد، اما آدم از ترس گازخورد ترجیح میدهد تعحب نکند.)
از آنجاییکه خیلی کم پیش میآید تلفنی حرف بزنیم خودم را به جریان مکالمه سپردم. انگار نشسته بودم وسط خاکریز و دور تا دورم زیر رگبار دشمن بود و من داشتم با بیسیم به او پند عاطفی میدادم. چه شود. امیدوارم که بمب نخورد وسط رابطهی او.
– چرا انقدر در گفتوگو ضعیفیم؟ گفتوگوها یا به مشاجره ختم میشوند یا به سرخوردگی و کنار کشیدن. هر چه میاندیشم گفتوگویی سالم را به خاطر نمیآورم.
– عضلاتی در بدنم درد گرفتهاند که اصلن نمیدانستم وجود دارند.
– کیسهی آبگرم برای من نقش خانواده را دارد. یکی از عزیزانم محسوب میشود.
– توانمندی انسان قابلیت ارتجاعی دارد و بسته به شرایط بهواقع کش میآید و این همواره موجب حیرتم است.
– پروردگارا، هر جا که تواناییم از فضل شما هستیم و هر جا که ناتوانیم شما کار را ساده میکنی تا همقد و قوارهی ما شود.
دوستان جان نیکنویسی امروز را اختصاص میدهم به اتفاق امروز که تقریبا در اختتامیه روز پیشآمد.
دزد باانصاف
در كارگاه خردهخاطره بودم. استاد باحوصله در حال بازخورد خاطرهی دوستان بود. پسرم زنگ زد بروم دنبالش. به اوگفتم صبر کند تا کلاسم تمام شود. بعد از کلاس راه افتادم. امیر صدرا در راه تعریف کرد که فردا قرار است قبل از شروع امتحانات میانترم در مدرسهشان اردو برگزار شود و کلاسهایشان هم تشکیل نمیشود.
لیست خریدهای فردا را به کمک دوستانش نوشته بود که میبایست خریداری شود. به نزدیکترین فروشگاه رفتیم. ماشین را پارک کردیم و داخل فروشگاه شدیم. خرید و حساب کردن اقلام نیم ساعتی طول کشید.
بعد از آن به سمت ماشین رفتیم. متوجه شدم ماشین قدری کج شده با خود گفتم شاید در سطحی ناهموار پارک کردهام. نشستم پشت فرمان. به محض آنکه حرکت کردیم ماشین با صدای بدی حرکت کرد. فکر کردم پنجر شده یا سنگی به چرخ گیر کرده. به ناچار ماشین را خاموش کردم و پیاده شدم.
چرخ عقب سمت راننده را از جا در آورده بودند و ماشین سه چرخه شده بود. بهتزده شده بودیم. مگر میشود در شبِ روشن و جای شلوغ، چرخ ماشین را بازکنند و ببرند؟
چارهای نبود. از صندوق عقب زاپاس را بیرون آوردم. وقتی جک را انداختم تا چرخ را زیر ماشین بیاندازم یادم آمد وقتی چرخ را دزدیدهاند، پیچهای آن را هم بردهاند دیگر.
درفکر این بودم به پلیس زنگ بزنم یا جرثقیل، که پسرم گفت :«مامان نگاه کن پیچها اینجاست آقا دزده نبرده. وکنار جدول گذاشته.»
لاستیک را زیر ماشین انداختم و به این فکر میکردم که در این وانفسای اقتصادی این ضرر را کجای دلم بگذارم.
پسرم در حالی که وسایل پنجرگیری را در صندوق میگذاشت گفت: «مامان جان نیمهی پر لیوان رو ببین، دزد با انصاف هم نعمتیست. خدا خیرش بدهد پیچها را نبرده و کمی از هزینهی دزدی را گردن گرفته و اگرنه الان باید کلی هزینهی حمل ماشین میدادی.»
تا همین نیم ساعت پیشش درست بود. توی بله بودم و دوربین درست بود و داشت کار میکرد. خطخطی که شروع شد. صدا را زدم. دوربین را زدم و کار نکرد. رفرش کردم کار نکرد. نمیدانستم چه کنم. بچهها گفتند با گوشی بیا. رفتم که بروم با گوشی وصل شوم. حالا هر کاری میکنم نقاشی که میخاستم نشان بدهم باز نمیشد که نمیشد. میخاستم بشینم گریه کنم. چرا امروز با من این کار را میکرد؟ یه ربع گذشته بود و من همچنان درگیر بودم. من که گیج بودم و گفتم برویم چهارشنبه بیاییم. باز خوب بود فرشته گفت نقاشی بکشیم. اگر نه من که آن لحظه گیج و منگ بودم و نمیدانستم چه باید بکنم یا نکنم. نقاشی کشیدیم. ناراحت بودم. همینطور که میکشیدم آرام شدم. این هم یکی از تجربهها بود. همیشه که نمیشود همه چی درست باشد. همینطور کشیدم و ناراحتیم کم شد. اشکالی ندارد چهارشنبه هست و روزهای دیگر هم هست. این چیزها پیش میاید دیگر.
تا کی بود درگیر دوربین بودم. دوربین لپتاپ درست نشد که نشد. سیاهی نشان میداد که میداد. قبلن هم یکبار اینطور شده بود. خودش درست شد. کاش اینبار هم خودش درست شود. اگر درست نشود که ببخ میشوم. هق.
امروز کلی نوشتم و چه خوب بود این نوشتن. ظهر یکساعت نوشتم. بعد هم با فائزه و فرشته یکساعت نوشتم.
با الا وصل شدیم و من خاندم «مهمان(انسیه)» را از «شرق بنفشه» مندنیپور. و آخرش شوکه بودم. جان چی شده بود؟ چرا اینطور شد؟ رفت؟ فرار کرد؟ چوکاره؟
نویسندهساز بود و چه خوب بود نویسندهساز. هم اولش خوب بود و هم بعدش خوب بود. شعرهایی که استاد خاند وای عجب شعرهایی. از پرویز حسینی «اندوه منتشر». استاد از مدیریت دانش شخصی گفت. اینکه آموختههای جدیدمان را در قالب یک جملهی فشرده و دقیق بیاوریم و فهرست کنیم و اینکار باعث میشود که مرور آموختههامون راحتتر بشود.
تمرینجا هم بود. تمرینجای دوست داشتنی و بوست داشتنی و چه قوب است بوخودا.
سایت آیآر استاد را خاندم. آن هذیاننویسیهایش را. وای که چقدر خوب بودند. جنون داشتند. دلم جنون میخاهد.
درگیر بودن با آموختن تصویرسازی برای کتاب کودک. که کاری هم برایش نکردم. فقط عکس دیدم و دنبال داستان گشتم.
داستان کودک خاندم. بامزه بود داستانهایش. یکی «پروژهی برنابا» بود. یکی دیگر هم «پرندهی اینترنت باز» بود دو جلدی بود. و آخری هم «همکلاسیات را نخور». برای تصویرسازیهایش بیشتر دیدمشان اما داستانهایش هم خوب بود.
شعرهای احسان ابراهیمی از «آواز راز_دارها» را خاندم.
امروز برای خودم هدف روزانهای تعیین نکرده بودم، اما ادامهی تصمیم دیروز را دنبال کردم. قرار بود در انجام تکالیف آروین کمتر دخالت کنم و به او فرصت بدهم کارهایش را با مسئولیت خودش پیش ببرد.
امروز نتیجهی این رویکرد را در یکی از رفتارهایش دیدم. آروین در نوشتن تکالیفش سریعتر از روز قبل عمل کرد. شاید هنوز برای قضاوت دربارهی نتیجهی این تغییر زود باشد، اما همین تفاوت کوچک برایم قابل توجه بود.
امروز برای من ادامه دادن یک تمرین بود، نه رسیدن به یک نتیجهی قطعی.
گزارش نیک پنجم
بیست و پنجم آبان
سخت بیدار شدم، از عجایب بود . خودم را نمی فهمیدم ، چرا اینقدر سنگین ، کمی بعد متوجه ساعت شدم از نه صبح هم عبور کرده بودم.
جرقه نوشتن صبح با بدن دردی که داشتم بهم نشون داد که دیروز کودکی ام بین توپ و راکت و پسرها جا مانده بود و دردش را با خودم کشیده بودم،
نوشتم اما کم . بعد برای نوشیدن آویشن و یا بخور آویشن مردد ماندم و بالاخره یک لیوان لیمو با عسل خوردم . دوباره خوابیدم .
برای جلسه باز خورد آماده شدم که به استاد بگم در ارسال متن حتما با لب تاپ هم مشکل دارم و مجبور شدم متن را به پشتیبان جان ارسال کنم .
در وبینار امروز تشویق استفاده از لب تاپ شد. خاستم بگم کمی بلدم ، اما نمیدانم چرا در ارسال موفق نمیشوم ؟ سرعت عزیزان حاضر در جلسه بسیار بالاست ومن در نوشتن کند هستم و عقب مانده میمانم .
– بهتره پاکش کنم . بعد سریع پاک می کنم.
سردرد،گلودرد بودن درد باعث شد برای رفتن به مطب دکتر پیاده روی را هم انجام دهم.
پیاده روی با ماسک ،یک مسافت طولانی بود . با پای پیاده رفتم و توانستم به تمیزی هوا کمک ودر مصرف بنزین صرفه جویی کنم . خوب، در پیاده روی تلفن همراهم ، همراهم نبود که ازبرج میلاد بلعیده شده در دود و مازوت معلق در هوا عکس بگیرم .
امروز صبح را با مکالمه یک ساعته با ثوری خانوم خواهر سمیهجان شروع کردم. حرف زدیم از گذشته و حال و آینده. به امید خدا
قرار شد یک سری کارها را با هم جلو ببریم.
بعد از آن محدثه برنامه را شروع کردیم من شکرگزاری و روزنویسی و تمرین نویسندگی و آزادنویسی انجام دادم. برنامه معنوی را جلو بردم.
ظهر رفتیم سر خاک، امروز ششمین سالگرد عوض کردن جهان باباجون ابراهیم بود. بعد از به جا آوردن یک سری اعمال همیشگی، در آرامستان قدم زدم. بین سنگ قبرها. میان آنها که از من کوچکتر بودند که به ۳۰ سالگی نرسیده بودند. از دور به آرامگاه بچهها نگاه کردم. ۲۶ دخترِ دوم بیرستانی که پر کشیدند و رفتند. هنوز هم نمیتوانم سر خاکشان بروم تقریباً همهشان را میشناختم در مدرسه من سال بالایی آنها بودم و شاهد شیطنتهایشان. حالا آنها خفتهاند و من روی زمین راه میروم. هر بار اینجا میآیم یک سنگ را نشان میکنم برای خودم. فکر میکنم که روزی من هم در این خاک خواهم خفت. البته تضمینی نیست شاید سهمی از خاک هم نداشته باشم.
میدانی آرزو، مهم نیست آدم در چه سنی میرود و چطور میرود و کجا دفن میشود و اصلاً دفن میشود یا نه، مهم این است که چطور زندگی کرده، چقدر حالش خوب بوده، چقدر هر روز را برای همان روز زیسته، که چقدر همدل و همراه بوده. که کوشیده یار باشد و بار نباشد. تلاش کرده مرهم باشد و زخم نباشد. مهم این است که وقتی خبر رفتن آدمی به گوش دیگران رسید نفس راحت نکشند و نگویند که چه خوب. مهم این است که زنده بودن مایه آزار و رفتن، باعث راحتی کسی نشود.
بعد از آن رفتیم سراغ خیراتی که مامان برای خانوادههایی در نظر دارد، مبلغی میرساند به آنانی که باید. کار که انجام شد به خانه برگشتیم. بعد از انجام کارهای معمول به وبینار رسیدم، مدیریت دانش شخصی و شعرهای زیبایی که استاد خواندند از پرویز حسینی.
بعد از وبینار برنامهٔ معنوی شب را جلو بردم و متنم را نوشتم برای باباجون. کتاب آداب دنیا را ادامه دادم.
شام خوردیم و حرف زدیم و سریال دیدیم.
این هم چند بیت از فال امشب:
«روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست
ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست
اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب
خجل از کرده خود پرده دری نیست که نیست
تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی
سیل خیز از نظرم رهگذری نیست که نیست
مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست
شیر در بادیه عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست
از وجودم قدری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست
غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست»
روزها سخت می گذرند با خستگی زیاد واستراحت کوتاه هر روز که از خواب بیدار میشوم دلم میخاهد بازهم بخابم.اما باید بلند بشوم وبه زندگی وکارهایم بپردازم.صبحانه نان تافتون وخامه خوردم همراه با یک لیوان چای معطر با طعم هل.
برای ناهار میرزاقاسمی درست کردم وراهی محل کارم شدم.هر روز بچه ها قبل از وارد شدن به کلاس به مدت نیم ساعت توی سالن بازی می کنند.
یکی از بچه ها سرماخورده بود وماسک زده بود.موقه بازی ماسکش درآمد.پیش من آمد وگفت ماسکم را درست کن .گفتم ماسک نزن چون موقه بازی نفست می گیره .یهو عصبانی شد دستش را مشت کردپایش را زمین کوبید وگفت اَه یعنی چی که میگی ماسک نزن نمیفهمی من سرما خوردم .خوبه بچه های دیگر را مریض کنم ؟ بعدش زد زبر گریه .من خیلی تعجب کردم از این همه خشم و بغض .ماسکش را برایش زدم و همچنان به رفتار کودکانه او فکر میکردم. وبه اینکه این همه عصبانیت از نزدن ماسک توسط من بود یا چیز دیگر ؟
لحظاتی بعد حسین وارد موسسه شد.کیفش را گذاشت ولی داخل نیامد.ازپله ها پایبن رفت وبا چشمان گریان خودش را به پدرش رساند.
پدرش زیاد برای ماندنش تلاش نکرد .چون برای سرکار رفتن عجله داشت. برای همین او را با خود برد. در حالی که روز قبل حسین همین رفتار را داشت. ولی پدرش با تندی وبد اخلاقی وتهدید او را گذاشت ورفت. وبه گریه هایش اهمیت نداد.
عصر به خانه برگشتم .شام درست کردم.وبرای خرید نان به نانوایی رفتم.
شب بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
امروز میان آدمها چرخیدم و دویدم و راه رفتم.
ندیدهها را دیدم، نرفتهها را کشف کردم. امروز شهر را جور دیگری دوست داشتم. حس میکردم در یک فیلم زندگی میکنم و برای شخصیت اصلی بودن سعی کردم کمی جذاب باشم.
کتاب هم خواندم، فیلم هم دیدم، حرف هم زدم، خوراکی های خوشمزه و سالم هم خوردم، از خوردن پاستا با قارچ جنگلی بیشتر از همه لذت بردم و کمی هم نوشتم.
با صدای بلند برای خودم شعر خواندم و کلی عکس گرفتم.
بلاخره آمد آن روزی که هیچ قدرت و توانی نمیتواند دستانم را به نوشتن نزدیک کند. غریبه شدهایم. به آن روزی رسیدهام که تمام چراهایم را گم کردهام. چرا مینویسم؟ چرا گزارش نیک باید نوشت؟ که چه بشود؟ یک روز ننوشتن، اینگونه حالم را بد کرده. امروز هم میخواستم ننویسم. اصلا چرا باید بنویسم؟ من از نوشتن چه میخواهم؟ هر از گاهی، نوشتن مرا امتحان میکند. میخواهد عشقم به او را ثابت کنم. شکها و ابهاماتی در دلم میاندازد. میخواهد چیزهایی را به من یادآوری کند. انگار وقتی روزگار بینمان کسلکننده میشود، صندوق چراهایم را جایی پنهان میکند. و من باید از نو، چراهایم را بسازم. چرا دوستش دارم، چرا به او نیاز دارم، چرا بدون او نمیتوانم زندگی کنم. از هیجان و تازگی لذت میبرد. رابطه را به شوک میاندازد. اکنون که به دنبال چراهایم هستم، اکنون که با من قهر کرده، در تلاشم تا خودم را از نو بازیابم. چرا مینویسم؟ چرا گزارش نیک مینویسم؟ چرا متعهدانه باید چنگ زد به ریسمان واژهها؟ چرا این ریسمان پاره شده و من ارتباطم را با جهان واژهها گم کردهام؟ چراهایم را فهرست میکنم. باید دوباره در امتحان اثبات عشق، به آنها تشریحی پاسخ بدهم. هربار که نقطه اتصالمان، آن ریسمان گریزپا، پاره میشود، ریسمان تازهای برایم میفرستد. میخواهد از تمام ریسمانهای جهان، به سمت او چنگ بزنم. باید ریسمان تازه را پیدا کنم. آشوبم میکند، مثل کودکی که مادرش را میان جمعیت گم کرده است. خوب میداند که در این آشوب، در این یتیموارگی، هر سو به دنبال نشانههایش میگردم. هربار در گمگشتگی نشانههایی تازه مییابم. نشانههایی که مرا به او میرساند. همانها که چراهایم را میسازند. ریسمان را در آینه مییابم. در آینه روبهرویم، او را مییابم. اینبار، او در آینه تجلی پیدا کرده است. او را دوست دارم چون انعکاسی از من است.
شاهین عزیز
امروز رکورد زدم. نه وزنه. نه چیزی نکردم جابهجا. فقط زورم زدم. آویزان عقربهی ساعت، ساعت بیداریم را کشاندم. به نزدیکهای ۷:۳۰ تا ۸ صبحانهگاهی. فرضم درست بود. پاییز کوتاه است. اگر من صبحانهگاهی زودتر برخیزم احتمالش بیشتر که به زمان کرونوسی نزدیکتر بمانم. درود خدایان هفت کهکشان راهشیری بر دوستی متواضع که پایههای فکری را به من داد. تا کمشماره کنم روزهای غمگینم را. قصه نفرین روزهای پاییز نبود. کمخوابی هم. بیداری نبود. بود سحرخیزی. پاییز کوتاه است. من هم گریهکنان و مویکـَنان دست به آزمون زندم. به کمال نهایی نرسیدم. اما نتیجه راضیکننده بود در حد متوسط.
………………..
از دوشنبه روز
کتاب داستاناندیشی خواندن و کشیدن نقشهی دیجیتال ذهنی دربارهی اون کتاب
ایجاد فایل دانش شخصی شخصی در گوگل داکس(برای اندروید پیشنهاد میشود شبیه ورد با تمام امکانات آن. محدودیتهای گوگلکیپ را ندارد شاهین)
شرکت در تمرینجا و نویسندهساز حسابی خندین
پرسه در طاقچه و کنابراه و آشنایی با کتابهای جدید و نشر تازه
پیادهروی و سهمِ چشمانِ من قدری از آسمان و قدری شعر بود. چند واژهای که جستم از «کولی و نامه و عشق» سیمین بهبهانی: «گیاهواره» و «گریهگون» و «گوشوار».
قدری دیگر از فرنگیس و آزادنویسی. پادکستی نیز شنودم، البته نیمی از آن را. وبینار را نیز ببودم. با خود قرار بستم که به جریان «تازهترین آموختههای من» بپیوندم.
چند پارهای از «تاریخ سیستان» خواندم. کوشیدم منبعی برای آشنایی با نمایشنامهنویسی بیابم، هرچند چیز درخوری نیافتم.
و اینک پارهشعر امروز از بیژن جلالی:
«همه چیز حرف شد
کلمه شد
فقط سکوت است
که سکوت باقیمانده است»
میروم جنگنامهی غلامان را ادامه دهم.
صبح به نوشتن و باغچه گذشت.
امروز فیلم «تس» را دیدم. با آن که سه ساعت بود و آهسته پیش میرفت دوستش داشتم. مه و مزرعه از علاقهمندیهایم است. پایانش غمگین بود. رمانش را نخواندهام.
وبینار نویسندهساز را بودم.
کمی رنگآمیزی با نقاشی ماندالا.
تا شب درگیر درس بچهها.
کتاب «پدران و پسران را خواندم».
برای فرداد کتاب «جیمز و هلوی غولپیکر».
سارا هم قبل از قصه خوابش برد.
https://t.me/mahnaz_roointan
ساعت به ساعت روزم به پریشحالی گذشت.
از سر اتفاق به داستانی از هرودوت رسیدم که توأمان تصویریست از جنون خشایارشا و نبوغ ایرانیان. هرچند هرودوت شهره به نقل کینهورزانهی تاریخ ایرانزمین است خواندن ماجرا کنار خیالانگیز بودن راه برد به بازیگوشی ذهنم. ماجرا از این قرار است: خشایارشا برای لشگرکشی به یونان دستور میدهد پل پانتونی بر تنگهی داردانل بسازند.از طغیان دریا پل ویران و از ویرانی پل خون پادشاه خروشان. حکم میکند به مجازات دریا که غل و زنجیرش کنند و تازیانهاش زنند و آهن گداخته به جانش زنند. روایتی از عصیان خیال.
ادامهی روز به بحثهای بیفرجام گذشت و حکایت دیکتاتور بودنم. اینکه نظرها و پیشنهادها را نادیده میگیرم و پذیرش ندارم و حرف حرف خودم است. خلاصه رفتار و کردارم بوی تازیانه زدن و اعدام اکسیژن میدهد. از این حرفها که گذشتیم رسیدم به افلاطون تفاوت دیدگاهش با هگل. اینجور فهمیدم که افلاطون به تکرار بودن قائل است و هگل به شدن در تاریخ. حقیقت آن طور که افلاطون میگوید یک مرتبه آمده و دائم تداعی میشود در تقابل عقل با دیدار حقیقت. قوهایست که در خاک مرغوب حاصل دارد. هگل اما قائل به خلق عقلانیت در مسیر تاریخ است و شدن.
میان آمد و شدهای روز حکایتی خواندم از مردم مولس که بیشباهت نیست با حکایت خشایارشا. مردم بیچاره در آبگیر روستا ماهی پرورش میدهند. از این میان یکی مارماهیست و تمام ماهیها را میزند به بدن. اهالی مولس گوشمالی جانانهای میدهند به مارماهی شقیالقلب یعنی در دریا غرقش میکنند.
رسیدیم به ارسطو و قرابت افکارش با هگل.
شبنویسی با هنرمندترین استاد خوش گذشت و بهانهای شد سری بزنم به ادبیات چیست سارتر.
کمی هم از تجربهی یوسا خواندم که نهسالگیش همزمان کشف دریا بود و مرگ خیال تولد نوزاد بر بال لکلکها و مواجهی خاکسترانه با حقیقت تولیدمثل و خانهی سبز که زنان میزبان بودند و مردان میهمان شبانه. حتی پدر و پدربزرگ و عمویش.
حالا هم زیر نور زردرنگ چراغ میخزم باز پرسه میزنم در واقعیت نویسنده.
سالواژهام: ارتباط
انگار زبان مشترکی بین تمام داستانهای یک مجموعه داستان وجود دارد و من هربار با پایان هر کدامشان، از جهانی محبوب اخراج میشوم.
امروز از همان صبحش، دلدردهایم شروع شد و میتوان گفت نیمی از روز را از دست دادم.
پس از آن تمرین کردم و تمرینجا را بودم.
خوشنعمتیست این تمرینجا برای نویسندگان. در آن پاسخ سوالاتی را میتوان یافت که روی پرسیدنشان را ندارم.
با مریم ابراهیمی گفتوگو داشتم.
زبان خاندم و نویسندهساز را هم بودم. این بحث معماری دانش شخصی برای منی که
هنگام خاندن کتاب، زیر نکات مهم را خط میکشم و خلاصه صفحه را بالایش مینویسم و خلاصه فصل را ته صف و خلاصهی کتاب را ته کتاب و همچنین تو دفتری دیگر، چالش است. چالشی شیرین.
رسیدم به ته خط «خیمهشببازی» و ته گرفتم. اوایل برایم ناچسب بود چراکه از نجدی پریده بودم تو آن و انگار که از همه انتظار داشتم چون نجدی جان ببخشند.
با فریما مدادی گفتوگو داشتم.
امروز آدمِ خوبی نبودی، با وجود شنیدنِ هشدارهای آزاردهندهی گوشی از تختخوابت جدا نشدی و خواب را بر بیداری و صبحخیزی ترجیح دادی.
نمازت را هم که قضا کردی، سهم روزانهی قرآن را خواندی ولی جملات شکرگزاری از خدا را فراموش کردی.
تو چه کردی با خودت امروز! صفحات صبحگاهی را هم که ننوشتی، مگر من در خصوصِ این مهم بارها تأکید نکردهام! خواهش میکنم این یک مورد را سرسری نگیر که دوباره قلمت خشک نشود.
در وبینار نصفونیمه بودی.
این را خوب میدانم امروز استرس داشتی به خاطر کارگاه خردهخاطره و بازخوردهای استاد، حتما دیشب با افکاری مغشوش خوابیدی که خوابت مفید نبود و صبحخیز نبودی ولی به خیر گذشت. البته قبول کن که به نفع توست بازخوردها و نقدهای استاد، به توصیهی ایشان بیشتر کتاب بخوان میدانم امسال عزم جزم کردهای و میخوانی ولی زمانهای از دست رفته را باید جبران کنی. مطالعهی کتاب را اولویت کارهایت قرار بده
در نوشتنِ جملهها و گذاشتن علامتهای نگارشی بیشتر دقت کن.
گفتی همهی خردهخاطرهها شنیدنی و جذاب بودند. حتی تلخترینشان و باز گفتی لحظاتِ خوش و پرباری گذراندی در کنار استاد و دوستانِ نویسندهات.
به نظر تو شرکت در این کارگاه معجزهای بود از سوی پروردگار مهربانت
ددهقدمخیر از کتابِ مادران و دختران را تمام کردی. میبینم خشم و هیاهو را همچنان در دست گرفتهای و میخوانی، مگر تمامش نکردهای؟ قبول میکنم که خواندنش سخت است جاهایی گنگ است و نامفهوم ولی همت کن تمامش کن و برو سراغ یک کتابِ دیگر
پیادهروی کردی در حیاطِ خانه
صبحانه و ناهار آماده کردی.
برای پختنِ رُبِ انار، انارها را دانه کردی.
از برادر و زن برادرت پذیرایی کردی.
ظرفها را شستی.
بعد از کارگاهِ خردهخاطره با مخلوطکن آب انارها را گرفتی، از صافی گذراندی و به یخچال منتقل کردی تا فردا صبح آنها را آنقدر بجوشانی که به رُب تبدیل شوند.
از نوشیدنِ آب غافل نشدی به نظرِ خودت پیادهروی و نوشیدنِ آبِ کافی بیماری قندت را به زانو درمیآورند.
شعری خواندی از سهرابِ سپهری:
من نمیدانم
که چرا میگویند: اسب حیوانِ نجیبیست، کبوتر زیباست
و چرا در قفسِ هیچ کس کرکس نیست
گلِ شبدر چه کم از لالهی قرمز دارد
چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژهها را باید شست
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد.
۱:۲۰
ساعت ۱:۲۰ نیمه شب، میروی که بخوابی
نمره ات ۶
امروز یه دل سیر موسیقیهای مورد علاقهام را گوش دادم، گوش دادن و شنیدن عادی نبود به آن آهنگها گوش جان سپردم. موسیقی را برای خودم تجویز میکنم هم برای روزهای خوب و هم برای روزهای بد. موسیقی و شعر راه نجات من از سقوط در دام تکرارند.
امروز در وبینار نویسندهساز برای لحظاتی خودم را خوشبخت احساس کردم برای اینکه موهبتی مانند زبان را در اختیار دارم خاندن و نوشتن بلدم و معجزهای به نام شعر وجود دارد. این جمله تازهترین آموخته من در حیطه شعر است: شعر معجزهایست که حس خوشبختی را از طریق زبان به ما منتقل میکند. همینقدر کلیشهای و همینقدر زیبا.
امشب اگر چخوفی دم دستم داشتم شب بهتری میشد.
امروز را در روزی دیگر به پایان میرسانم.
نصف شبی یاد بزرگواری افتادم. امان از اندیشههای چابک شبانه. بالکل سوژهی یادداشت عوض شد. از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان، روی یک نگونبختی، به سیاق امروزیها«کراش*»ام. روی یک شاعر. نویسنده. سرتان را درد نیاورم. یکپارچه آقا. این هم داستانی دارد. بچه که بودم، شهاب حسینی را دوست داشتم. شهاب حسینی چیزکی از نهانشیدای من در سریالی خواند و همین ماند با من. این شد که عینالقضات و حسینی در ذهن من بهم گره خوردهاند و هروقت ازشان یاد میکنم سرشار از شادمانی میشوم. صدالبته که اغراق میکنم. بالاخره اغراق هم برای این زبان لازم است. از عینالقضات زیاد نمیدانم و نخواندهام. اما کراشست دیگر. منطق نمیخواهد. همین که شعرش از دهان مبارک کراش بچگی(شهاب حسینی) نواخته شده و جوانمرگ شده کافیست. دلآزرده میشوم وقتی به مرگش فکر میکنم. رضاقلیخان هدایت در تذکرهی «ریاضالعارفین» مینویسد:«آخرالامر او را به دعوی الوهیت متهم ساخته، محضری بر قتلش پرداخته، به سعی ابوالقاسم درگزینی، وزیر خلیفه، پوست او را کندند، در مدرسهی خودش بردار کرده، پس از آن به زیر آورده، در بوریای به نفت آلوده پیچیده، سوختند.» چنانکه خود گفته است::
ما مرگ و شهادت از خدا خواستهایم
وان هم به سه چیز کمبها خواستهایم
گر دوست چنین کند که ما خواستهایم
ما آتش و نفت و بوریا خواستهایم
بخوانیم از عینالقضات همدانی در «تمهیدات»:
«ای عزیز بزرگوار گوش دار. خبر «مَنْ عَرَف نَفْسَه فَقَدْ عَرَف ربَّه» را که پرسیدهای احوال مختلف نمیگذارد که ترتیب کتابت حاصل آید اما چه کنم «واللّهُ غالِبٌ علی أمره»! بعضی از معرفت نفس خود بشنیدهای در تمهیدهای گذشته و بعضی در تمهید دهم گفته شود بهتمامی، شمهای و قدری چنانکه دهند و چنانکه آید گفته شود. چون مرد بدان مقام رسد که از شراب معرفت مست شود، چون بهکمال مستی رسد و بهنهایت انتهای خود رسد، نفس محمد را که «لَقَدْ جاءکم رسولٌ مِنْ أنْفُسِکُم» بهروی جلوه کنند. «طوبی لِمَنْ رآنی و آمَنَ بی» طراز روزگار وی سازند. دولتی یابد که ورای آن دولت، دولتی دیگر نباشد. هرکه معرفت نفس خود حاصل کرد معرفت نفس محمد او را حاصل شود و هرکه معرفت نفس محمد حاصل کرد پای همت در معرفت ذات اللّه نهد. «مَنْ رآنی فَقَدْ رأی الحق» همین معنی باشد. هر که مرا دید خدا را دیده باشد و هرکه خودشناس نیست محمد شناس نباشد، عارف خدا خود چگونه باشد؟ چون معرفت نور محمد حاصل آید و بیعت «إنّ الذین یُبایِعونَک إِنّما یُبایِعون اللّه» بسته شود. کار این سالک در دنیا وآخرت تمام شد که «الیومَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکم» باوی گوید: نعمت معرفت تو کمالیت یافت بهرسیدن و حاصل آمدن. معرفت محمد که خاص بر تو نیست عموم و شمول را آمده است که«لَقَدْ مَنَّ اللّهُ علی المؤمنین إذْ بَعَثَ فیهم رسولان مِنْ أنفسِهم.» تمهیدات، تمهید اصل رابع، خود را بشناس تا خدا بشناسی
*برید عکس عینالقضات را در گنجور ببینید و به حرف من ایمان بیاورید.
نیکهای امروز:
1. گوش کردن و جزوه نوشتن حین تدریس
2. حضور در نویسندهساز
3. حضور در سرزبان
4. شعر خواندن
5. آزادنویسی
6. تمرین فنبیان و سخنگویی
امروز زود شروع شد. توی تاریکی قبل از طلوع رفتم بیمارستان. جدیدا دارم مورنینگها را گوش میدهم و اینکه بالاخره بعضی چیزها را میفهمم جالب است. به درمانها که رسید دیگر فهمیدنم ته کشید و خوابم برد. بقیهی روز هم خواب بود. روی دست و روی میز. توی آخری خواب دیدم که توی اورژانسم و از شدت خستگی شانههایم دارند میفتند. دیدم که نگهبان یک گربه را پرت کرد بیرون. گربه هم سرش خورد به جایی و بیهوش شد. آوردیمش داخل تا جراحیش کنیم. تهش هم یک تیتراژی پخش شد که «با تمام خستگی ادامه میدهیم و اینها چون کارمان را دوست داریم». بعد بیدار شدم و دیدم دستم خواب رفته و خون به انگشتهام نمیرسیده. اگر آن تیتراژ پخش نمیشد دستم مرده بود.
بله. بقیهی روز هم خواب بود تا شب. نمیخواستم بروم خردهخاطره را. بدنم درد میکرد. اما وسطش پیوستم و متنم را فرستادم و حالم بهتر شد. توجه بعضی دوستان به خاطرات کوچک را دوست دارم. مثلا من چرا هیچ خاطرهای با گربهها توی ذهنم نیست؟گربه تبدیل به روزمرگیام شده و خاطراتمان محدود است به سلامهای اول صبحی و غذادادنهای سرظهری و آویزانشدنهای آخرشبی.
توی وبینار خطخطی ندا احمدی نقاشی کشیدیم. آدمکم تودهی زمینگیری بود غرق در خون. بالای سرش هم ستارههای مدارِ سرگیجه.
آمدم که دوباره بخوابم، ولی بدندرد نگذاشت. دو تا پتو انداختهام و ویدئوهای کتابی یوتیوب را دیدم. بعد یادداشتهای کانال همسفران را خواندم و حالا فکر میکنم که چرا چندوقت است که نمینویسم؟ روزنویسیهایم دو خطیاند و میبینم تاثیر ننوشتن را توی یادداشتهای کانالم. خامدستانه شدهاند و سادهی بیمایه.
شبزندهداری. شبزندهزاری. شبخندهداری. عاطفهحالی. خیالکاری. نوشتن و واقعیتتابی.
صبح. صبحانه.
میگویند:
_میگم تو میتونی ثروتمند شی؟
_نه
_پس چی کار کنم؟
_هیچی، طلاقتو بگیر.
_خب اول باید پیدا شه.
میگویی:
_آره شاید پیدا شد و تونستین شریکی ازش استفاده کنین.
میگوید:
_آره، دندوناتو ایمپلنت میکنم، برات ماشین میخرم، برات…
میخندند.
خاب. خاب تا ظهر. حمام و اتو کشیدن لباس و برداشتن دفتردستک و کشف و شهود مقنعه. دانشگا. میروی وقتی، سهتاشان آنجایند. باقی سرما خوردهاند یا (مثل تو که هفتههای پیش) سرماخوردگی را داستان کردهاند. جوری کتومت جین پوشیدهاند و سیس پاییز گرفتهاند که انگار کجایند و اینجا جنوب نیست. حالا تو اگر جینومین میپوشی توی وبینارهایت، از باد کولر است وگرنه اینجا جنوب است. حالا جینی هم که قرار است کلاس بعد بپوشی، به کلفتی جین آنها نیست.
سگاخم سگ، سگگرسنهی سگ، سگخاب سگ، تو. آب رفته توی گوشهایت در حمام و منگترت کرده این. حاصلت: فوقلیسانس کسخلیت. همین چند ساعت در سیستم گوز کافیست برای یادآوری ناکامیها و ناکاراییها و تخماتیکها.
حرف و کارِ دیاگرام و پلان آمفیتئاتر و شیتبندی اثری از معماری معاصر.
برمیگردی خانه و غذا میزنی و معدهات میگوید «اگر پام رسید اونجا، اولین جایی که…». برمیگردی خانه و غذا میزنی و مامانآغوشی و داداشبوسی و خانوادهنوازی. مامانت و تولههایش: شبیه گربه یا هر موجود مادر و نرمالوی دیگری. این تصویر حیاتانه.
کمرت را تکیه میدهی به گرمای شوفاژ. جنوب هم سرد است گاهی.
فرجامیده همنویسی و همکوشی همکوشان. میپرسی کسی نیست؟ ندا هست. مینویسی و میخاند او. میگوید از «شرق بنفشه». از داستان سومش که محبوبش است. فرشته میپیوندد به شما. فهرست مینویسی. فهرست هفتگی کلمات: احوالت در یک فهرست. و سوال و سوال و سوال: فهرستی از سوالها. به رنج میرسی و روزمره. دو هزار کلمه آزادنویسی: پیدایی سرزنش و سَبکداشت مدامی که میتازد در تو.
ادامهی ادامهی مسئولیتهایت تا ادامهی دیگر. دنبال جملهیی میگردی برای نقل. میروی سراغ مقالهی «چرا ادبیات؟» ماریو بارگاس یوسا. بهواسطهی جُستن جملههایی نوشتنانگیز، خوشا بیشتر خاندن و ساختن کشکولی.
وبینار «خطخطی» و مستکشی با ندا احمدی. شوقمند و قدرشناس این فرصتی. هر بار تجربهییست نو. چیزهایی را میکشی که هرگز نکشیدهیی. البته غیر از گل و هروئین. مانده هنوز تا رسیدن به آن درجه از عرفان.
پس چرا نمیمیرد؟ یک درصد است و توی شارژ. نه میمیرد، نه بیشتر میشود. کارها را پیش میبری و چت میکنی و توی اینستاگرام میگردی و به تخمکت نیست که دارد میمیرد و میگویی با خودت که پس چرا نمیمیرد؟ تداعی میشود بیخابی و بدخابیها و وعدههای دیربهدیر غذایت. برخوردهای همسنگ. به همینها میاندیشی: به بنیادینهای روزانه. رنجی که میبری از همینها نمیآغازد؟ و چارهسازی از همینها نمیآغازد؟
اینترنت را خاب میکنی و میخوشی روی تخت. در محاصرهی تولههایت: کتابها. میخانی. صفحههایی از «مغز سرخوش»، داستان «شامِ سرو و آتش» از مجموعهی «شرق بنفشه»ی مندنیپور، چند فصل از فصلهای کوتاه «ضمایر» فدایینیا و صفحههایی از «بوف کور». این حیات دیربهدیر. این زباننوشی. در واقع: در محاصرهی مادرهایت: کتابها.
امروز از اون روزهایی بود که آدم با اعصابِ اعصابخُرد بیدار میشه. قرار تهرانگردی داشتم و خواب موندم. به قول استاد: «به کتفم!» اما ظاهراً این بار کتفم زیادی به همهچیز گرفته بود. اعتبارم هم با خاک یکسان شد.
.
اول تصمیم گرفتم با خودم قهر کنم. چند دقیقهای هم به این قهرِ خودخواسته فکر کردم، بعد دیدم خب که چی؟ نه تنها مشکلی حل نمیشه، بلکه حالِ خراب، خرابتر هم میشه.
.
گفتم برم باشگاه، دیدم الان وقتِ بدندرد گرفتن نیست. پسفردا یکی از سنگینترین سفرهام شروع میشه و قرار نیست با عضلات معترض و مفاصل شاکی راهی سفر بشم.
.
نشستم فکر کردم چه کار مفیدی از دستم برمیاد. دیدم بهترین گزینه، انجام دادنِ رومخترین کار ممکنه: جواب دادن به هزاران دایرکتی که طی پنج ماه گذشته روی هم تلنبار شده بودن.
.
البته این بار نسبت به دفعهی قبل وضعیت قابلتحملتر بود. دفعهی قبل یک سال و نیم پیامِ نخوانده داشتم! این بار فقط پنج ماه. پیشرفت هم پیشرفته، حتی اگر در مقیاس فاجعه اندازهگیری بشه.
.
بالاخره آستین بالا زدم و حدود هزار تا دایرکت رو جواب دادم. اینستاگرام هم انگار بعد از مدتها متوجه حضور صاحبخانه شد. کمی تکون خورد و از حالت کما خارج شد. صفحهام هم مثل خودم نیاز به احیا داشت.
.
بعدازظهر وبینار نویسندهساز برگزار شد. چند ایدهی جذاب مطرح شد. از جمله اینکه برای هر آموزهی تازه، یک فایل جداگانه باز کنیم و یادداشتها و آموختههامون رو همونجا ذخیره کنیم تا موقع نیاز، یادگیریهامون دمِ دست باشن.
.
نشستم فهرست کردم ببینم من چه چیزهایی باید یاد بگیرم:
.
نویسندگی، هتلداری، معماری، فلسفه، اسطورهشناسی، هنرشناسی، تولید محتوای بهروز، هوش مصنوعی و ذهنآگاهی.
.
تازه اینها هر کدوم زیرمجموعههایی دارن. مثلاً نویسندگی خودش شامل بیوگرافینویسی، نامهنویسی، دیالوگ، صحنهنویسی، مونولوگ، سفرنامهنویسی، خردهخاطرهنویسی، داستانکنویسی، گزینگویهنویسی و کاریکلماتورنویسی، واژههای تازه، مطالعات نویسندگی، تمرینهای روزانه، داستان کوتاه و … خیلی چیزهای دیگه میشه.
.
معماری و فلسفه و هنر هم که جای خود دارن. هوش مصنوعی هم که هر روز یک شاخهی تازه سبز میکنه.
😂
خسته نباشی جوانمرد! ظاهراً قرار نیست چیزی از قلم بیفته، جز خودِ قلم که باید بنویسه.
.
تازه این فهرست هم حاصل تمامِ حضور ذهنم نبود. خیلی چیزهای دیگه هم هست که فعلاً در ذهنم صف کشیدن و نوبت نگرفتن.
.
نکتهی خندهدار ماجرا اینکه قبلاً خودم همین کار رو کرده بودم و حتی فایل و دستهبندی هم دارم، فقط فایل مادر احتیاج به صافکاری، نقاشی و احتمالاً بازسازی اساسی داره!
.
ساعت هفت هم کارگاه جذاب «خردهخاطره» رو داشتم. هرچه بیشتر در این حوزه جلو میرم، بیشتر مطمئن میشم باید جدی بگیرمش.
.
من باید خردهخاطرهنویس بشم.
من باید داستانکنویس بشم.
من باید گزینگویهنویس بشم.
من باید کاریکلماتورنویس بشم.
.
خلاصه باید نویسنده بشم، آن هم با تمام متعلقات و مخلفات!
.
در کنار این همه باید و نباید، کتاب «بیگانه»ی آلبر کامو رو هم شروع کردم. باید تا میتونم بخونم. مدتیه میزان کتابخوانیام به شکل نگرانکنندهای کاهش پیدا کرده.
.
واقعیت اینه که لابهلای این همه مشغله، کار و قرار و وبینار و کارگاه و سفر، جا باز کردن برای کتابخوانیِ درستوحسابی کار سادهای نیست. روزی دو سه صفحه بیشتر شبیه رفع تکلیف با کتابه تا کتابخوانی.
.
باید برای مطالعه وقتِ واقعی کنار بذارم. تصمیم دارم هفتهای دستکم یک کتاب بخونم.
.
البته با این حجم از علایق و آموختههای نیمهتمام، بعید نیست بهزودی برای خودم یک فایل جدید باز کنم با عنوان: «چیزهایی که باید انجام میدادم و ندادم!»
.
فعلاً اما از هزار دایرکتِ بیجواب، یکی دو تا آموزهی تازه و چند صفحه کامو شروع میکنیم.
.
بازگشت، ظاهراً از همین کارهای کوچک و اعصابخُردکن شروع میشه.
کت راه راه
مسئله اصلی کت است، دوختن یک کت خوش دوخت، کتی که یقه اش یک میل نیز خطا نداشته باشد و سرشانه های نسبتا بزرگی داشته باشد، گشادی اش طبق خواسته من باشد نه زیاد و نه کم.
این یک هفته بیشترِ ذهنم را کت درگیر کرده است، یک کت بلیزر چهاردکمه راه راه که قصدم دارم بدوزمش.
امروز نیز در کارگاه یک کت یقه گردِ تمرینی الگویش را کشیدیم و برش زدیم و در سر من هست که دوخت جلیقه را نیز بیاموزم و نورالانور شود.
امروز بیشترش کت بود و مرور یادگیری هایم و گوش دادن به پادکست نویسنده ساز که یکی از بهترین بخش های روزم هست را انجام دادم.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۵
چند بار گوش کردم. برای دوستم فرستادم که باهم ذوق کنیم. نه فقط این بار حتی بازخورد استاد به متن افتضاح قبلیم در تمرین جا را هم برایش فرستادم و کلی خندیدیم. شنیدن بازخورد مثبت از استاد محبت الهی شده است برایم. گازخورد البته همیشه برایم شیرین تر هست. دوست دارم چیزی برای تغییر داشته باشم. یکی تو کلاس بهم گفت آوالو چقدر کوچولوئه ولی من کوچولو نیستم من بیست سالمه. بعد از این که آپلود شد. ویس استاد و برای خانوادم پلی کردم. البته بگم من گازخورد ها را هم برایشان میگذارم. خودشیرین نیستم که فقط تعریف و تمجید را برایشان بگذارم. خوشم نمیآید توقعشان ازم بالا برود.
تا حالا شده لحظهی آخری نظرتان عوض شود و گزارش نیکتان را بدهید سطل آشغال بالا بکشد آیا؟ این لحظه هزار بار تقدیم شما نباد. امیدوارم منظورم را همهفهم شده باشید. بشدید؟
بخشی از جنایات روزم:
به گوش گرفتن آخرین فایل مبینا ملائی عزیز. آزادنویسی. آزادپرسی. با صادق هدایت آشنا شویم. هوای تازه از شاملو. پنج دقیقه آفتاب گرفتن. نظم، فضیلت و زیبایی. زن ایرانی به روایت بوف کور. نویسندهساز.
این هم محتویات کاسهی گداییام: محیط ایزوله، دامچاله، سوگیاد، هوای پرکلمه، بیتوته، سیاهرود، خورشیدی در دهان، بلبلدراز، اشکدان، اشرف مخروبات، گوراب، آهزار، نابوده، قاییدن(مودبترانهی گاییدن).
راستی خودم هم بیکار ننشستم و سر و کون دوتا واژه را چسپاندم به هم:
درنگاه = درنگ + گاه.
بازی بر جوان عیب نیست در جریانید که.
دوشنبه ۲۵ آبان ۰۵
تمرینات کششی اول صبحی
آزادنویسی صبحگاهی
تمرین و مشقنویسی کارگاه خودواژه
چند صفحه از کتاب فلسفه پیادهروی
تعامل با آدمهای مختلف در محیط کار و تمرین تابآوری در ارتباط😍
مشارکت در دوره سوپرویژنی گروه درمانی
پیادهروی نیم ساعته
آزادنویسی
شرکت در وبینار خانم ناهید عزیز شوشتری
جلسات آنلاین مشاوره فردی
انجام تمرین درسی با پناه کوچولو
نمیفهمم چرا بهایکه نقاشی دوست نداشتم ولی میکشم خطخطی کنم دیروز داشتم به ای فک میکردم ای تصور دارم رو چجوری در شعر بیان کنم گفتم بزار اول نقاشی بکشم ببینم در نقاشی چی در میآد یک سری خطخطی کردم و تصور که تا حال عکس نگرفتم از رو اش که بینم چی شده، نویسداری کنم بینم چه پیش میآد انشاالله!
— به وبینار ندا که بودم ناخاسته بزبزهقندی کشیدم باورم نشد که مه توانیستم شکلی یک حیوونه بکشم. وقتی ای اتفاق پیش آمد گفتم چجوری ندا فهمید بمه کمک کرد گفت: فقط قلم ره بردار رو بکش!
چجوری مره در نقاشی کشف کرد چجوری به ذهنم نقاشی جا داد آخه مه همیشه میگفتم نقاشی یعنی چی یعنی چرا؟ کشیدن او به چه معنی در چه زاویه است مگه مه میتونم نقاشی کشم همچین چیزی ممکن نیست.
— ولی استادِ دخترهم گفت ای جملهها ره رو برگهای آچار نویسداری کنید و نقاشی بکشید مادرانِ عزیز!
— که مه ناگهانی چمنِ سبزِ مصنوعی کشیدم در تعجب فرو رفتم اهههه کشفِ جدید چطوری؟
— حالکه چندتا نقاشی دارم. میخام بازرسی کنم. مفهومِ نقاشیها در بیآرم. نویسداری کنم. ازی و بعد داخلِ کانالم بذارم. ایجوری تنها گذارشنیک نیست. به تخیل ذهنیام کمک میکند.
— نمیفهمم جدیدن از و، به، که، تو دوست دارم
دوری کنم. به یک علامت تمام تموم کنم یعنی صفر بذارم انگار خلاصهتر میشه.
— تقلوها دیدید انگار خلاصهتر میشه تا رونما شه برگزید پرازید مهره کشوند به مصاحبه: شاعران و نویسندگان افغانستان چند وقت بود دوری کرده بودم البته قبل از دورهای شعر وقتی دورهای شعر آمدم گفتم دستتنگ دستِ خود از کیبوردِ گوشی جاسوسی نگهدار و ببین که استاد چیمیگه که دیدم از مصاحبهها شاعرها میگه. تشویق کنه که برِم و جاسوسی کنِم مهام گفتم بزار حال جاسوسی دوباره شروع کنم رفتم دیدم مصاحبهای از نویسنده و شاعرِ افغانستان بنامِ: ( وهاب مجیر ) که ای مصاحبه حدودن سه ماههای پیش سبط شده بود در ای مصاحبه از نیما یوشیج، شاهنامه فردوسی، منوچهره و نظامی روایت شد گفت: [ کسیکه از شاعرانِه معاصر و ادبیاتِ کلاسیک ره نفهمه او حتی بهترین تخیل ره داشته باشه بازهم نمیتونه چیزی که تصور کنه یا تخیل کنه بیآره رو کاغذ ] مهمترین چیزی که گفت: [ کسیکه نظامیره نخونده باشه درکِ او از تخیل کم است]
ازیبرهم مجری گفت: شما میگویید بستری فرهنگی ادبیات یعنی چه؟
که در جواب گفت:
شعر و ادبیات در فرهنگی ادبی یک کشور یا جاای مکانی در جریان قرار گرفته باشه و جریان داشته باشه مه او ره بسترِ ادبیات خطاب کنم
مجری دوباره سوال کرد گفت:
مه از هوشِ مصنوعی پرسیدم یعنی جسارت نباشه اسمِ شما ره گفتم و یکی از شعرهاای شما دادم گفتم شبیح به این بساز که همان لحظه ای شعره ساخت:
در شبِ کوجِ دلم سنتِ بلخ پر میزد
زخم در زخم باز به تو سر میزد
بلاخره ما به تبعید رسیدیم سمتِ مرگ
معلوم نبود به کجا خنجر به خنجر میزد
— ای شعره هوشِ مصنوعی ساخته!
بعد وهاب مجیر گفت:
درسته که هوشِ مصنوعی میتونه شبیح ما بسازه اما احساسِ ماره نه و در ای زمانه حالِه که انسانها شبیح وسایل تکنالوژی سریع حرکت میکنند شعر زیاد بکار است انسان ره به درنگ وامیداره به تذکر به نجیب به تخیل شاعرها و و اِیکاره هوش مصنوعی کرده نمیتونه که انسانه وادار به شریک همدلی به یک شعرِ تخیولی شاعر کنه!
ای هم از جاسوسی ما که لینکِ مصاحبه ره گذاشتم تو کانالم است اگِه کسی تا حال ندیده میتونه ببینه
— مه سه دفعه پشتِ سرهم نگاه کردم مصاحبه ره اما اگه بتونم دوباره هم بر میکردم ببینم
— خبرِ خوب فصلِ یک ره از کتابِ مادران و دختران تموم کردم خیلی جذاب بود پیدیاف باز کن حی از اول میآورد مه هم دوباره میخوندم یعنی رد نمیشدم صفحه که میخونم بیآرم تا که دیروز گفتم ایجوری نمیشه فردا فصلِ دو ره شروع میکنم
یکی هم هنگامِ که خونم بازرسی اقتصادی دارم
روایت است:
چرا م، ت، و، د … ره نویسنده چنین گذاشته به هم قاطیع کرده تو بیا بمه بفهمون روز ات شام میشه
یعنی چار دفعه مصاحبه گوش دادم ولی هنوز هم نفهمیدم او ایکه خام رو کاغذ بیآرم از مصاحبه یا صفحهای کیبورد گوشی پیدا نکردم که نکردم و چرا؟ ذهنم ایقدر تنبلله یکجوری هسته مفهومها میفهمه ولی برنامه ریزی نداره
ایهاره میگم تا که جواب پیدا کنم وقت خوده کمتر حدر دم بیشتر بیآموزم!
مجری از ایهم پرسید: بیستسالِ پیش همه چیز برار بود به یک شاعر تموم سیستومها باز بود چرا نتونستید خوده به اوج برسونند شاعرها و نویسندهگان
گفت:
بخاطری ایکه بستری در میانِ مردم جا نداشت ادبیات، تصویر و تخیل شعره کسی درک نمیکرد جز نویسندهها و شاعرها
— حالکه طالبان اومدن وتمومِ شعرها ره و خلاقیت ترانههاای قدیمه و جدیده همه جمع کردند شما چجوری میتونید ادبیات ره نگاه دارید؟
جواب:
درسته که در خارج کشور نویسندهها ما هویت ندارند اما میتونند نگه دارند ادبیات ره خارج از کشور پخش کنند و برسونند
مجری یک افسوس کشید و گفت باید دامن زنِم به دامانِ همسایهگان
— در چنین شرایط بلی
و سابقه نشان داده بیشترین نویسدارهاای درخشانِ ما از دلِ چنین شرایط پدید آمدند و امیدوارم در افغانستان چنین نویسدارهاای به دنیا بیآد و زاییده شند مه خود ام هم میگم ( آمین )
گزارش نیک
ناهار ناگتمرغ درست کردم. سیر طعم مستکنندهای به ان میدهد. رفتم خرید چهارتا نون ساندیچی خریدم. یکنوشابهی خیلی کوچک صرفا به احترام ناهار ساندویچی امروز. کنار سوپری سید هرچه چشچش کردم اقای سبزیفروش را ندیدم. حین شستن ظرفها صدای روانبخش سوگل(دکترسوگل مشایخی) را گوشیدم. تیردان حق. هرهفته راجع یکجملهی ماندگار صحبت میکند از ادبیات و روانشناسی و جامعهشناسی ناخنکی میزند. . اینکه باید نگاهمان را بالاتر ببریم و قدیمیها ضربالمثلی داشتند که میگفت: فوشو بنداز زمین صاحابش ورش میداره. بهقدری وجود خود را غنی بدانیم که بیاحترامیها را به خود نگیریم و اینحرفهاکه البت تاثیرگذار است اما کافی نیست تا روزی که بتوانم ان افکار لعنتی را بنویسم و بریزم دور. امروز در اثنای ازادنویسی امدم از ان دعوای لعنتی بنویسم که ذهنم متوقف شد. مثل یکقفل بزرگ که روی در مغزم زده باشند. خشماگین نوشتم. ازادنویسی تایپی سبکترم میکند. گویی به هردکمهی کیبورد تازیانه میزنم و خشمم را سرشان میکوبم. شام هوس فلافل کردم. چندگاز سمبوسه هم زدیم. لباسهای کار یارا اتو میخواست صافشان کردم. نیمساعتی در حوزهی کسبدرامد مطالعه کردم. یارا خواست برویم خانهی عموی مهربانش شبنشینی. استقبال کردم. گلگفتیم از ان عروس تازهوارد و گل شنفتیم. گپزدیم و سرکی کشیدیم به زندگی ان همسایه که یازدهسر عائله دارد. هوای زنتازه هم بهسرش زده. یکی میگفت دیروز توی کوچه پسربچهای از ان دوقلوها نشسته بود توی باغچه و برادر دوسانت بزرگترش بهغیض پدرانه بلندش کرده و پشتش را تکانیده. به عربی هم چیزهایی گفته که نه یادم میاید و نه برایم مهم است. برگشتیم خانه و یارا زود خسبید من نیز به تبعیت از او. گزارش نیک بماند تا فردا باقی ان را مینویسم. ماند و صبح فردا امد و من نتوانستم تکلیف همان روز را تمام کنم. یککوزت تمامعیار شدم که از هر انگشتم گردی میزدود. بعدازظهر مهمان داشتم. با چندساعت تاخیر نهشب امدند. تنها نیامد امدند. از شبپیش با زنعموی یارا قرارگذاشتیم حلوای دهینه بپزیم. اختراعی از اهالی شهر نجف عراق که حالیا امشب در اشپزخانه ما بهتر از ان طبخ میشود. شلغم و انار وخرما و شکلات و چای و شربتنعنا بساط مشغولی شبنشینیمان شد. از هر دری و از هر وری گفتیم. گاه تلخ و گاه شاد. گاه خندیدیم و عبرت بریدم. اخر مهمانی پدر یارا از ان خانمسادات خواست برای حل مشکلی دعا کند. گفت اگر شما دستانتان را بالا ببرید و دعا کنید حتما کارساز خواهد بود. شب خوابیدیم و من با خوشحالی توی تخت رفتم. اشپزخانهی اکنونم را دوستتر میدارم. با تغییرات و برقاندازها و بوی تمیزی که در مشام خانه تزریق کرده. گزارش نیکم ناقص چشمانتظارم مانده. اکنون صبح پسفرداست و من گزارش نیک روز یکشنبه را به دوشنبه بخیه میزنم. درحالیکه امروز سهشنبه است.
بارانِ خاطرات نیک
امروز بنا شد یک صفحه دیجیتال باز کنیم و در گام بعدی، حوزههایی را که مایلیم در آنها دائمالتحصیل باشیم، فهرست کنیم. در گام سوم، تازهترین آموختههایمان را فشردهسازی کنیم و به یادداشت بسپاریم.
به نظرم یکی از کارهایی که باید انجام دهم این است که هرچه میخوانم، ابتدا برای خودم بازگو کنم و بعد چکیدهای از آن را بنویسم.
امروز کار را با خلوتسازی گالری گوشیام شروع کردم. تمام چیزهایی را که انبار کرده بودم تا بعداً مرور کنم، یکییکی از نظر گذراندم- یا حذفشان کردم یا در حوزهی مربوط به خود جای دادم. برای روز اول، شروع خوبی بود.
هوای بارانی قشنگی بود. صدای باران و حس خوبش مشامم را نوازش میکرد. نیم ساعت آزادنویسی صبحگاهی داشتم، بعد شعر خواندم و قدری مرور و تمرین کردم. امروز برایم معنای خاصی در زمان دارد-برای آنکه به آن برگردم و دوباره مرورش کنم، پیانوی جواد معروفی را شنیدم و از تازگیاش، پس از هزاران بار شنیدن، دوباره تازه شدم.
در سبد کتابم دست بردم و گلستان سعدی را باز کردم. سال گذشته باب اول را با دوستان مرور کرده بودیم، اما دلم خواست این بار از حکایت اول باب اول شروع کنم. بعد با جناب ناصرخسرو همسفر شدم و عروسی شهربانو را پی گرفتم. یادداشتی دربارهی سمفونی مردگان نوشتم و در کانال چالش کتابخوانی قرار دادم. برای وبینار خطخطی، خطخطیام را کشیدم در «خیابان پاییزی بارانی» و به صندوق کانال سپردم.
امروز همچنین با شعر نصرت رحمانی محشور بودم:
لیلی
من آبروی عاشقان جهانم
هشدار
تا به خاک نریزی
امروز چه چیزی در من ماند؟
شوق دوباره آموختن- این دریافت که دانستن، انبار کردن اطلاعات نیست. باید آنچه را میخوانم از صافی ذهن و تجربهی خودم بگذرانم تا به دانستهای از آنِ خودم تبدیل شود. امروز دریافتم که حتی از هزاربارهها هم میتوان تازگی کشف کرد.
ادرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1261
میترا رستگاران
گزارش نیک 188
بیست و پنجم آبانماه صفرپنج
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مانت عقیلی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟