افکار آدم غالباً مثل علف هرز هستند، بیآنکه کنترل چندانی روی آنها داشته باشی میرویند و گاه تا مرز خفه شدن درون و بیرونت را محاصره میکنند. روزانهنویسی، هرس باغچۀ ذهن است و رهیدن از بند افکار پریشان.
اینجوری میشود که هزار کلمه نوشتن هزار درد آدم را درمان میکند…
دلم میخواهد بگویم که یادداشتنویسی روزانه بهترین نوع نوشتن است. اینجا دست نویسنده باز است تا خودش باشد. اینجا بین زندگی و نوشتن فاصلهای نیست.
نوشتن یادداشتهای روزانه کمکمان میکند تا مطمئن شویم خلاقیت، ارزشها، و آرمانهایی که از درونمان بر میخیزند موهبتهایی هستند که میتوانیم آنها را بپرورانیم و
یادداشتنویسی روزانه بهای رسیدن به خودشناسی حقیقی است. این نوشتهها مطلقاً دربارۀ درونیات نویسندهاند و صرفاً برای خود او نوشته شدهاند؛ اما مگر جز این است که بخشی از بهترین کتابهای دنیا هم همین یادداشتهای روزانهاند. حدیث نفسهایی که پهلو به شاهکاری ادبی میزنند…
ذهن آدمی یک چراگاه بیآب و علف است، با یک گله گوسفند گرسنه و سرگردان.
تو چوپان این چراگاهی.
اما این چراگاه بیش از آنکه به چریدن مربوط باشد، دربارۀ چرایی است…
این بخش تازهای از وبلاگ است، برای آزمودن قالبی تازه برای نوشتن. تکههایی از روزهای رفتۀ هفته. این کیبوردفرساییها جملاتی از میان یادداشت روزانه من هستند…
نویسندۀ پیگیر و سرسخت در ابتدای مسیر نوشتن باید نقش فرشتۀ ثبت اعمال را ایفا کند.
تمرین نوشتن نه با تخیل دربارۀ چیزهای عجیبوغریب، که با نگارش حدیث نفس و چیزهای ظاهراً ملالآور زندگی روزمره پا میگیرد…