برخی از دوستانم که اهل یادگیری و مطالعه هستند حرفهای خندهداری میزنند.
مثلاً میگویند کمتر کتاب میخرند، چون آنچه خریدهاند، نخواندهاند، میگویند کمتر کتاب میخوانند، چون به آنچه خواندهاند کامل عمل نکردهاند و میگویند فعلاً وارد فضاهای تازه نمیشوند چون بر فضای قبلی چیره نشدهاند.
احتمال دارد بگویند موعظه کردن مانع یادگیری است، این حرف درست است جز درباره شخص موعظهکننده…
توی خواب با هم قدم میزنیم، رستوران و کافه میرویم، گاهی نصیحتم میکنند، گاهی درسهای تازهای میدهند و گاه کتابهایی را معرفی میکنند که وقتی بیدار میشوم توی آمازون یا هیچ کتابفروشی دیگری پیدا نمیشود…
رابطه موضوعی است که ذهنم از روی آن مثل حلزون رد میشود؛ همیشه به رابطه فکر میکنم و بیش از همه به رابطۀ عاطفی…
خطری که نویسندهٔ تازهنفس را تهدید میکند فترت ترجمه است. از ترجمههای بد و مغلوط نمیشود فارسی یاد گرفت…
در روزگار کمعمقها، عمیق شدن و ژرف اندیشیدن کمیاب و دستنیافتنی به نظر میرسد. اینترنت و خصوصاً گوشی موبایل روزبهروز ما را سطحیتر و کمحوصلهتر
-از چی بنویسم؟ من دلم میخواهد بنویسم اما هیچ ایدهای ندارم!
در این پست پیشنهادی را مطرح میکنم که به نظرم مؤثر و مفید است…
یکی از دوستانم که دغدغۀ رشد و توسعهی فردی را دارد، از من پرسید توی وبلاگش دربارۀ چه چیزی بنویسد. من به او پیشنهاد دادم
یکسال گذشت. اولِ ماجرا ترس و تردید بود و کمالطلبی و طفره رفتن. تا اینکه بالاخره دامنه را ثبت کردم و هاست خریدم و اولین
پیشنوشت: نوشتههای مارک جوینر را دوست دارم، قبلاً از او کتاب سادهشناسی را خوانده بودم که نکات جذاب و آموزنده ای را درباره مدلهای ذهنی
به خودم میگویم، اگر خواب آلود نیستی و فشارت هم نیفتاده، اما همچنان خمیازه میکشی، خمیازه هایت را به عنوان یک نشانه جدی بگیر! به
هر از گاهی دوستان و اطرافیانم از من درباره بعضی از مسائل تخصصی یا مسائل هستی شناسانه سوال میکنند و مشورت میخواهند. بی گمان این
چه شریک عاطفی باشد یا شریک کاری، فرقی نمیکند، من برای انتخاب هر دو، تقریباً متر و معیار مشخصی دارم. به جای چیزهای کم اهمیتی مثل
1 اگر 500 سال عمر میکردم، هر صد سال را به یادگیری و انجام یک مهارت و هنر اختصاص می دادم: 100 سال اول را
تا همین چند وقت پیش درگیر عنوان های پر طمطراق بودم. در دوره نوجوانیام بعضی از نشریات از من به عنوان کم سن ترین کارتونیست
اینکه چقدر میتوانیم در کنار یک فایل صوتی، فیلم یا کتاب بمانیم و حوصلهمان سر نرود، نقشی تعیین کننده در میزان عمق یادگیری ما دارد.
یادداشتهای روزانه زیاد مینویسم، گاهی خیلی زیاد. و البته هرگز نوشتههایم را برای خواندن به کسی نمیدهم و خودم هم آنها را بازخوانی نمیکنم. اما
شنبه: فتوشاپ یکشنبه: ایروبیک دوشنبه: سنتور سهشنبه: زبان چهارشنبه: نقاشی پنجشنبه: تئاتر جمعه: داستاننویسی نظر شما درباره برنامه هفتگی بالا چیست؟ آیا از این
هیچ روزی نباید بدون نوشتن سپری شود. -پلینی شاید بدیهی به نظر برسد: فکر میکنم حفظ الگوی خواندن و نوشتن نتایج شگفت انگیزی در پی