تا به حال چند بار برایتان پیش آمده که برای درخواست چیزی با خودتان کلنجار رفتهاید و حتی از فکر رد شدن درخواستتان ترسیدهاید؟ و چند بار دیگر برایتان پیش آمده که پس از اعلام خواستههایتان غافلگیر شدهاید و نتایج مثبتی گرفتهاید؟ آیا این تجربیات شما را به این نتیجه رسانده که خواستههایتان را راحتتر مطرح کنید؟ آیا فکر نمیکنید بحش اعظمی از ناکامیهای ما به خاطر سکوت و تعلل در درخواست کردن است؟
تو میدانی که برای رشد و پیشرفت به روابط خوب نیاز داری. این را هم میدانی که برای داشتن روابط مناسب اول باید از خودت
چند سالی است که با الهام از کتاب «کلمهای که زندگی شما را تغییر میدهد» هر سال کلمهای را برمیگزنیم تا نشان راه من برای دنبال کردن اهداف و آرزوهایم باشد…
موفقیتدوستی یعنی اینکه تا چه حد میتوانیم موفقیت دیگران را تحمل کنیم و دوست بداریم. من گمان میکنم یکی از شاخصهای مناسب برای سنجش موفقیت
یه لحظه صبر کن، حیفم میاد از این کوچه زود رد شیم، نمیدونم چرا از بچگی از دیوارای سیمانی خوشم میومد. خاکستریِ دیوار سیمانی حال آدمو خوب میکنه، یه آرامشی تو خودش داره که تو آجر و سنگ و اینا نیست…
من کسی را نمیشناسم که بدون پشتکار به جایی رسیده باشد. پشتکار دستورالعمل موفقیت است. شاید این نسخه شما را تا نوک قله نبرد، اما حتماً تا نزدیکیهای آن میبرد…
آیا میتوان یک واژه و مفهوم را به خاطر دستمالی شدن توسط دیگران کنار گذاشت و به جایگزینی برای آنها اندیشید؟ یا نه، میتوان با افزایش دامنۀ مفهومپردازی و تولید فکر و محتوا برای بازپس گرفتن کلمات ارزشمند کوشید؟ من راه دوم را بر میگزینم…
چند بار شده که با کلی انگیره برای برنامهریزی وقت گذاشتهاید؛ اما نتوانستهاید به آن پایبند بمانید؟
در زندگی همۀ ما دهها سال نو و هزاران شنبه هست که برای شروع کارهای مختلف برنامهریزی کردهایم و در عمل شکست خوردهایم…
«من همیشه شاگرد اول بودم. تو تیزهوشان درس خوندم. تو دوران مدرسه هیچ کار بدی نکردم که خانوادهم اذیت بشن. هیچ وقت تو مدرسه دعوا نکردم. سرم تو کار خودم بود و همه هم دوستم داشتن. تو کنکور رتبۀ خوبی آوردم. تو یه دانشگاه خیلی خوب تهران هم قبول شدم. تا خود دکترا هم تقریباً با آرامش و بدون هیچ مشکلی بالا اومدم. حالا هم شغلم بد نیست. احتمال ارتقا هم هست. ولی…»
خودت هم میدانی که انجام «اگر توانستیها»، ذوق و تمرکز و خویشتنداری بیشتر میخواهد.
چون این کارها وعدۀ چندان روشن و مشخصی به تو نمیدهد؛ اما جایگاه پر زرق و برق مدیریت و فیش حقوقیِ چاق و چله، سر و مر و گنده به تو چشمک میزند…
اینستاگرام را باز میکنی، میبینی دوباره استوری گذاشته. یا تبلیغ محصولش، یا عکس خودش با جملهای مثبت و انگیزشی.
اوایل حرص میخوری، از یک جایی به بعد طاقت نمیآوری و آنفالو میکنی. یا نه در یک کشمکش مازوخیستی، به دنبال کردنش ادامه میدهی و بیشتر و بیشتر حرص میخوری و با خودت وآدمهای شبیه خودت میگویی…
زندگی 99 درصد ما با کارهای غیر مهم و رؤیاپروری برای کارهای مهم تلف میشود. آن 1 درصد دیگر مدام به خودش گوشزد میکند…
نوشتن از توسعۀ فردی و موفقیت ربطی به نادیدهگرفتن مشکلات و تلخیها و بازی مسخرۀ «من سیاسی نیستم» ندارد…
من موفقیت و رضایت خودم را با غالب بودن یکی از دو وضعیت زیر بر زندگیام بررسی میکنم…
قبلاً خیلی به این فکر میکردم که در آینده نماینده مجلس شوم یا حداقل برای شورای شهر برنامهریزی کنم. قدرت سیاسی همیشه برایم جذاب بود، مخصوصاً قدرت انتخابی، نه انتصابی…
از اینترنت با این همه وسعت و قدرت برای تکرار نالههای بوی نا گرفتۀ توی تاکسی استفاده نکن…
یکی از دوستانم که دغدغۀ رشد و توسعهی فردی را دارد، از من پرسید توی وبلاگش دربارۀ چه چیزی بنویسد. من به او پیشنهاد دادم
پیشنوشت: با توجه به اینکه به عملگرایی اهمیت میدهم، همواره سعی کردهام در اغلب پستهای وبلاگ راهکارهایی عملی برای بیشتر نوشتن و بهتر نوشتن ارائه
چرا آدمهای فعال دچار اهمالکاری میشوند؟ چون میخواهند ده تا کتاب را همزمان بخوانند چون میخواهند ده تا مهارت را همزمان یاد بگیرند چون میخواهند
شنبه: فتوشاپ یکشنبه: ایروبیک دوشنبه: سنتور سهشنبه: زبان چهارشنبه: نقاشی پنجشنبه: تئاتر جمعه: داستاننویسی نظر شما درباره برنامه هفتگی بالا چیست؟ آیا از این