چند وقت پیش توی اینستاگرام نوشته بودم:
در بیمنطق بودن آدمیزاد همین بس که دنبال تعبیر و تفسیر خوابهای بیوسرته خودش میگردد.
این جمله به معنای مخالفت من با رؤیاها نبود، اما اصولاً تلاش برای نتیجهگیری منطقی از رؤیاها را کاری عبث و بیهوده میدانم…
این عنوان کتابی بود که توی خواب دیدم، کتاب پشت ویترین کتابفروشی شلوغی در یک پاساژ بود. پاساژی که سالها قبل در بیداری گذرم به آن افتاده بود، مرکز فروش لوازم کامپیوتری کجا و کاغذ و کتاب کجا…
لب ساحل، لپتاپم را گذاشته بودم روی پایم و داشتم مینوشتم که پری دریاییِ چپرچلاقی لنگانلنگان از آب بیرون زد و ولو شد جلویم…
توی خواب با هم قدم میزنیم، رستوران و کافه میرویم، گاهی نصیحتم میکنند، گاهی درسهای تازهای میدهند و گاه کتابهایی را معرفی میکنند که وقتی بیدار میشوم توی آمازون یا هیچ کتابفروشی دیگری پیدا نمیشود…
گام اول: هنر خوب گوش دادن گام دوم: آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟ گام سوم: خوابها و رؤیاهایمان را جدی بگیریم بتهوون میگوید: بهترین
معمولاً از کتابهای مورد علاقهام دو سه نسخه تهیه میکنم، تا لذت و امنیت بیشتری را تجربه کنم. گاهی فکر میکنم ای کاش میشد از
پیکاسو: من در رویا سفر میکنم. 1 عمق آب ده سانت بیشتر نبود، کف زمین گِل قهوه ای و روشن بود و آب کاملاً شفاف.
در صحرایی برهوت و بزرگ، آسمان ابری و گرفته بود، و سگ های تیزدندان، سگهایی با پوست روشن قهوه ای و زبانهای دراز سرخ ،