چرا باید روی کلمه‌ها حساس باشیم؟
چرا باید روی کلمه‌ها حساس باشیم؟
۱۳۹۶-۰۸-۱۲
چگونه کتاب بنویسم؟ پرسشنامه+ یک تکنیک کاربردی
چگونه کتاب بنویسیم؟ پرسشنامه+ یک تکنیک کاربردی
۱۳۹۶-۰۸-۱۴

دقیقاً به چند سال عمر نیاز داریم؟

شاهین کلانتری

جواب من به این سؤال مشخص است:

من فقط به ۵ الی ۱۰ سال دیگر نیاز دارم. تقریباً به‌اندازه دو دورۀ ریاست جمهوری. کاملاً کافی، که زیاد هم هست.

البته طی این مدت شاید نتوانم به آن اندازه که باید به چیرگی و استادی در برخی مهارت‌هایی که دوست دارم برسم.

برخلاف تصور، از زندگی بیزار نیستم، که همواره با شور و علاقه زیسته‌ام و هرروزم را به‌اندازۀ سه روز زندگی کرده‌ام.

با حال و اوضاع فعلی جایی که ماییم، امید چندانی به زندگی نیست، با تغذیه و آب‌وهوا و میزان تنش‌های اجتماعی و بحران خشک‌سالی بیست سال آینده؛ ۵ تا ۱۰ سال زندگی هدیۀ بزرگی‌ست.

درنهایت، اگر زودتر از ۵ سال بمیرم که به جهنم، اگر هم بیشتر بمانم هدیه‌ای‌ست اضافه که بعداً می‌توانم درباره‌اش فکر کنم.

الان فقط روی همین دو دورۀ ریاست جمهوری خودم تمرکز کنم. می‌خواهم بهترین رئیس دولت زندگی خودم باشم.

این نگاه باعث می‌شود از دستشویی رفتن هم ده برابر بیشتر لذت ببرم.

آیا این به معنی نزدیک‌بینی است، باید به بهانۀ بودن در دم و افزایش عرض عمر، دست به هر کار پرتی بزنم و به دیگران آزار برسانم؟ هرگز، اتفاقاً این از آینده‌نگری و تفکر سیستمی است.

من به زندگی پس از مرگ ایمان دارم، صبر کنید، نه آن زندگی پس از مرگ که به ذهنتان خطور کرد. من به زندگی افرادی که پس از من خواهند زیست فکر می‌کنم. پس تا جایی که می‌توانم برای توسعۀ فکری و هنری خودم و نسل‌های پس از خودم وقت می‌گذارم.

امیدوارم شما صد سال بعد من هم عمر کنید و قرن بعدی را در سایۀ اینترنت، آزادانه و مسرور سپری کنید.

طی این ۵ تا ۱۰ سال چند حرکت اساسی را در زندگی‌ام دنبال می‌کنم:

ایجاد چند تغییر کلیدی و مثبت در زندگی دوستان و اطرافیانم

انتشار چند جلد کتاب غیرداستانی و شاید یک داستان

برگزاری چند دورۀ آموزشی آنلاین و فیزیکی

مطالعۀ مکرر کتاب‌های موردعلاقه‌ام

در صورت امکان ساختن یک فیلم بلند داستان

و با قدرت و نظم تا واپسین روزهای عمرم به وبلاگ‌نویسی روزانه ادامه می‌دهم.

همچنین با چند تن از دوستان به سفری کوتاه می‌روم، جای دوری هم نمی‌روم، همین شمال کافی است.

ماجرای موسیقی و آواز هم شاید کلاً منتفی شود.

به‌هرحال راحت می‌میرم و می‌گویم روی قبرم به وام از نیکوس کازانتزاکیس بنویسند:

نه آرزویی دارم، نه می‌ترسم. من آزادم.

 

برنامه ۱۰ هفته‌ای نویسنده‌شدن در مدرسه ۱۰ (چگونه نویسنده شویم)
دریافت کتاب قدرت نوشتن |کانال مدرسه آنلاین نویسندگی در تلگرام

20 دیدگاه ها

  1. چه خوب. من قبلاً پیش خودم میگفتم که «۴ سال» یک فرصت عالی برای چیره دست شدن در یک فن و هنریست. این زندگیِ پس از مرگ چه خوب است که همه را به تلاش وا میدارد. امیدی برای قدم برداشتن؛ به سوی جاودانگی.

  2. شکراللهی گفت:

    حس سرشاری از قدرت و رهایی پشت این واژه ها نهفتست ٬ که نه عیانست .
    رهایی از قید و بندهای فلج کننده.
    از خوندن نوشته هایی که بوی قدرت و شجاعت میده لذت می برم.
    ممنون.

  3. علی فکور گفت:

    نگاه زیبا و استادانه
    به قولی سِت گادین؛ تعریف ضرب‌العجل، ویتامینی برای خلاقیت است.
    پاینده باشی.

  4. Amish گفت:

    چقدر خوب و عالی نوشتی….
    نوشته هایت هر روز باعث میشه بیشتر دلم بخواد از نزدیک باهات آشنا بشم.

  5. می دونی شاهین
    ما توی هدر دادن منابع استادیم . اگر تو همین ۵ سال رو بکنی ۵۰ سال خیلی تو روش زندگی و فعالیت های ما تغییری ایجاد نمی شه. اینجوری شاید بیشتر قدر تک تک روزها و لحظه های زندگی رو بدونیم.

  6. فرشته گفت:

    چقدر آرامش حس کردم در این متن زیبای شما.ممنون استاد عزیز

  7. نیلوفر گفت:

    شاید اگر جاودانه بودیم، هرگز پیشرفت نمی کردیم.

  8. Nourbakhsh_lawyer گفت:

    با خوندن این متن توو فکر رفتم و حقیقتا دچار ترس شدم … !

  9. ابراهیم گفت:

    الهام بخش بود و عالی
    مخصوصا تعبیر هر روز رو سه روز زندگی میکنم
    مثل یه ذکر شده برای من برای حداکثر استفاده از وقتم
    واقعا ممنون که مینویسی

  10. Amish گفت:

    “با حال و اوضاع فعلی جایی که ماییم، امید چندانی به زندگی نیست، با تغذیه و آب‌وهوا و میزان تنش‌های اجتماعی و بحران خشک‌سالی بیست سال آینده؛ ۵ تا ۱۰ سال زندگی هدیۀ بزرگی‌ست.”

    پس چرا به مهاجرت فکر نمی کنی؟

  11. محمد قاسم سمیر گفت:

    درود بر آقای شاهین
    من اهل افغانستانم روزی بر حسب تصادف با وبلاگ شما برخوردم از آن به بعد همیشه تعقیب اش میکنم. و از مطالب مفید و گرانبهای اش بهره میبرم. خوشحالم از آشنایی با شما .
    خانه آباد
    با مهر –

    • شاهین کلانتری گفت:

      سلام به محمد قاسم عزیز
      باعث افتخار منه که به اینجا سر زدید.
      امیدوارم از این به بعد دوستان خوبی برای هم باشید.
      من رو از نظراتتون بی نصیب نذارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *