آیا می‌توانید به این سؤال‌ها پاسخ بدهید؟
آیا می‌توانید به این سؤال‌ها پاسخ بدهید؟
۱۳۹۷-۰۳-۱۵
محرک عمل‌گرایی
محرک عمل‌گرایی
۱۳۹۷-۰۳-۱۷

کاری که هر نویسنده‌ای باید سالی یک بار انجام دهد

کاری که هر نویسنده‌ای باید سالی یک بار انجام دهد

جملات کوتاهِ بلند

ما هر روز گزیده‌ای از بهترین جملات کوتاه جهان را با هشتگ «جمله درمانی» در کانال تلگرام مدرسه نویسندگی منتشر می‌کنیم.

برخی از جملات هستند که نمی‌توانم از کنارشان به سادگی بگذرم، بنابراین منتشرشان نمی‌کنم! در چنین مواقعی سعی می‌کنم حداقل یادداشت کوتاهی دربارۀ آن‌ها بنویسم.

جملۀ زیر را مدت‌ها پیش در کتاب «خارج از نوبت» رضا بابایی دیدم:

«هر نویسنده‌ای باید سالی یک بار دربارۀ خودش تحقیق کند و مقاله بنویسد.»

محمود سریع‌القلم هم قبلاً جملۀ تأمل‌برانگیزی گفته بود:

«انسان مدنی باید بتواند سی صفحه در مورد خود، روحیات و افکارش بدون حتی یک جملۀ تکراری بنویسد.»

پروژۀ کوچکی در دورۀ تلفنی تولید محصول

هفتۀ پیش به دوستان حاضر در دورۀ ویژۀ تولید محصول، پروژه‌ای را محول کردم که نتایج، مجموعه‌ای از شگفت‌انگیزترین چیزهایی بود که تاکنون خوانده‌ام.

پروژه به این صورت بود که هر یک از اعضای دوره در قالب یک کتاب کوچک ۵ هزارکلمه‌ای، در ۱۰ فصل، و طبق یک چک‌لیست فنی و خاص، اتوبیوگرافی کوتاهی نوشتند.

تقریباً تمام آن‌ها اذعان داشتند که با نوشتن این زندگی‌نامۀ کوچک جنبه‌های تازه‌ای از خودشان را  کشف کرده‌اند، در لحظاتی گریسته‌اند، خندیده‌اند، پریشان‌خاطر شده‌اند؛ و در نهایت این متن باعث شده تا خودشان را بیشتر دوست بدارند.

کالبدشکافی پیش از مرگ

چرا نویسنده باید بتواند دربارۀ خودش بنویسد؟

تو اگر خودت را نمی‌شناسی، اگر نمی‌توانی دربارۀ خودت بنویسی، چطور می‌خواهی دربارۀ دیگران بنویسی؟ اگر چیزی برای روایت از خودت، که از هر چیز دیگری در جهان به آن مشرف‌تری، نداری چگونه می‌خواهی موضوعات دیگری را بشکافی؟

نوشتن از خود یعنی کالبدشکافی خویشتن خویش.

این روزها که واژه‌هایی مثل خوشناسی بیشتر از همیشه مد شده برایم سؤال است که چگونه بدون مکتوب کردن عمیق‌ترین درونیاتمان، نشخوارهای ذهن پراکنده‌مان را خودشناسی می‌نامیم؟

خودشکافی!

بله، قلم را بردار، کیبورد را راه بینداز و خودت را بشکاف. ببین مشکل کجاست.

بی‌قراری زایا و شور و شوق عنان‌گسیخته‌ای که حین کشف و جستجوی خودت تجربه می‌کنی شفابخش است.

هیچ استادی، هیچ روانکاوی و دوستی نمی‌تواند به عمق ضمیر تو برسد و درمانت کند. پیش از آنکه بمیری خودت را کالبدشکافی کن.

یک نویسندۀ امریکایی در قرن نوزدهم چه زیبا گفته بود:

تا هنگامی که آدمی به خودش ایمان دارد، همه چیز به کام اوست، دولت، جامعه، حتی خورشید و ماه و ستارگان.

 

بعد از خواندن این مطلب چه‌کار کنم؟

می‌توانید «چرا باید حدیث نفس بنویسیم؟» را بخوانید.

وبینار آموزش نویسندگی شاهین کلانتری (کلاس آنلاین نوشتن و تولید محتوا)

دانلود رایگان کتاب چگونه به یک نویسنده آنلاین تبدیل شویم؟

اینستاگرام آموزشی شاهین کلانتری

12 دیدگاه ها

  1. علیرضا گفت:

    ای بابا چه چیزهای خوبی داری هی از دستش میدم من:|

    شاهین عزیز این کارت را بسی می‌پسندم. چقدر موضوع جالبی رو گفتی، مرا بسی اندر افکار سوخته‌مان فرو بردی…
    یادم میاد دو سال پیش یا بیشتر بود که اولین نامه جدی به خودم را نوشتم. قبلا هم می‌نوشتم ولی سر مشکلی بود و نمی‌دونستم برای همین به خودم نوشتم و فردایش پاسخ دادم، کلا مشکل و راه حل فیتیله پیچ شد، گاهی نامه به خودم می‌نوشتم ولی اصلا به این جنبه که درباره خودم بنویسم فکر نکرده بودم ته تهش این بود که توی مدیریت بازاریابی خونده بودم که توی ۱ دقیقه یا کمتر خودمون رو بتونیم معرفی کنیم. من کلا توی ۵ ثانیه میگفتم اونم نه از روی حرفه‌ای بودن بلکه از اینکه چیزی نداشتم بگم 😐

    الان میفهمم چرا، من واقعا خودم رو آنالیز درست نکردم یعنی بقول خودت کالبدشکافی نکردم هرچقدر هم خودمو خوب میشناسم ولی دو خط ننوشتم و چیزی که نوشته نشه بر باد فناست. امان از این فرهنگ غیر مکتوب ما (اینو میگن بهانه خوب برای اهمال بقیه بهونه‌ها به درد نمیخوره:) ). اگر بتونم خودم را کالبد شکافی کنم نه تنها میتونم توی ۳۰ ثانیه معرفی کنم (الان یادم اومد ۳۰ ثانیه بود) بلکه میتونم یک عالمه صحبت کنم بدون اینکه نگران باشم.
    باید دقیقتر کتابت رو که یکی از بهترین هدیه‌هاییست که گرفتم رو بخونم.

    کاش این پست رو زودتر می‌نوشتی!!!

    راستی دلمان تنگ است
    به امید دیدارم ولی گویا اهمالکارم
    هرجا هستی موفقتر و شادتر باشی (ترجیحا بیشتر خودتر باشی که از همه کارها بهترش می‌دانم)

    • شاهین کلانتری گفت:

      باز هم علیرضا و یک کامنت جالب دیگر…
      علیرضا جان، من هم دلتنگتم، در حال طراحی یک برنامه ویژه برای باشگاه محتوا هستم. امیدوارم اونجا ببینمت.

  2. مرتضی گفت:

    درود بر تو شاهین عزیز
    پست‌هایت آن قدر خوب و کاربردی‌اند، که زیر بیشترشان، در جواب «بعد از خواندن این مطلب چه کار کنم؟» باید بنویسی «مرور‌گر را ببند، اینترنت را قطع و یک فایل ورد باز کن و بنویس!»

  3. درود …
    دیشب داشتم به یک ایده فکر میکردم که نوشتن هم جزئی از اون بود و الان با خواندن این پست شما یه جورایی برای انجامش مصمم تر شدم و انگار یه مهر تاییدی بود … کالبد شکافی و خودشناسی بدون دست به قلم شدن بی معناست … این جراحی روح باید یه یار کمکی داشته باشه و چه چیزی بهتر از قلم و کاغذ …

  4. مطلب خیلی خوبی بود. یعنی به بعضی از دوستان باید گفت که شما یه بار تو زندگیت هم بعضیاش رو، نه همش رو! انجام بدی هم ما راضی هستیم :))

  5. به‌نظرم نوشتن زندگینامه حتی کوچک و مختصر برای انسانهای اجتماع کنونی ما ترس‌آور است.
    ازاین‌جهت که می‌ترسند دیگران از اخلاق، رفتار و عادتهای آنها آگاه شوند و از این دانسته‌ها در جایی که نباید، سوءاستفاده کنند.
    وحشت از عریان شدن ، وحشت پرده برداشتن از حقایق وجودی خویشتن و ترس از پدیدار شدن برای ما عادت شده‌است.
    ما عادت کرده‌ایم پنهانی باشیم. پنهانی رفتار کنیم، پنهانی عشق بورزیم، پنهانی تفریح کنیم و در یک جمله پنهانی زندگی کنیم.
    یکی از همین پنهانیها علنی نکردن خودمان است. چه به‌صورت زندگی‌نامه و چه به‌صورت‌های دیگر.
    خوب به‌خاطر‌دارم در آخرین مسترکلاس در باب استفاده از نام اصلی برای ایجاد برند‌شخصی گفتی:
    چرا ما از نام و نام‌خانوادگی اصلی‌مان استفاده نمی‌کنیم. مگر جنایتکاریم یا یک آدم خیلی خاص یا خطرناک؟
    درست گفتی شاهین خان. بعضی وقت‌ها آدم‌ها کارهایی انجام می‌دهند که بسیار جنایتکارانه است. کارهایی که فقط خودمان میدانیم و نه کس دیگر.
    از پشت ابر بیرون‌آمدن عالی‌است ولی برای جامعه‌ای که یک عمر پنهانی زندگی می‌کند کمی دشوار است. حتی اگر پشت ابرها هیچ کاری هم نکرده باشد و فقط پنهان شده باشد.

  6. […] کاری که هر نویسنده‌ای باید سالی یک بار انجام دهد […]

  7. پست کامل اون کامنتم رو اینجا گذاشتم:

    وحشت از عریان‌شدن!
    http://www.moasherati.com/1397/03/18/nakedfear/

  8. محمد برزین گفت:

    سلام
    من هنوز مثه دوران پیشا موبایل به داداشم که خیلی دوسش دارم نامه مینویسم . قشنگترین کلمات و جملات رو در قالب های مختلف مینویسم و تقدیمش میکنم .
    هنوز نامه نوشتن رو دوست دارم و البته نامه گرفتن .
    شاید دهه شصتی ها بهتر بدانند که نامه نوشتن برای پدری که ماه ها از او بی خبر هستی چه لذتی داشت …
    حالا وقتشه برا خودم بنویسم .
    ممنونم

    • شاهین کلانتری گفت:

      سلام محمد عزیز
      چقدر عالی. به این کار ادامه بده.
      بزودی مجموعه مطالب نامه نویسی رو روی مدرسه نویسندگی منتشر خواهیم کرد. امیدوارم برات مفید باشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *