نقاشیِ زمان از دست رفته

در سال‌های نوجوانی، نقاشی رئال را کار عبث و بیهوده‌ای ‌می‌دانستم  و علاقه‌ی‌ عموم مردم به این نوع نقاشی برایم بی معنی بود. نمی‌توانستم تقلای یک نقاش را برای رقابت با دوربین عکاسی بفهمم. البته من چیزی از سبک رئالیسم نمی‌فهمیدم و منظورم نقاشی‌های آماتوری و بازاری بود.

اصلاً کارتون را برای همین انتخاب کرده بودم که هیچ نسبتی با رئالیسم نداشت، و علیرغم توصیه جدی تمام کارتونیست های حرفه‌ای برای یادگیری طراحی هیچ علاقه‌ای به این‌کار نداشتم. که صد البته طراحی، مهارت مهم و پایه‌ی ورود به دنیای کارتون و کاریکاتور است.

کارتون این پست را برای همین موضوع کشیدم، نقاش رئالیست در حال کشیدن دقیق یک ساعت، غافل از این نکته ی بدیهی که عقربه‌ها دائما در حرکت هستند!

این کارتون همان سال‌ها به نمایشگاه گالاریت ایتالیا راه یافت. البته کاتالوگ جشنواره را دیگر ندارم، و طی ساله های گذشته تقریباً تمام کتاب‌هایی که کارهایم در آنها چاپ شده بود را به دوستانم هدیه داده ام.

Rate this post
4+

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *